Shloka 2
Jaratkāru’s Conditional Marriage Vow and Vāsuki’s Offer (जरत्कारु-विवाह-नियमः)
नैवान्यथेदं भविता पितरेष ब्रवीमि ते । नाहं मृषा ब्रवीम्येवं स्वैरेष्वपि कुत: शपन्,पिताजी! मैं आपसे सच कहता हूँ, अब यह शाप टल नहीं सकता। मैं हँसी-मजाकमें भी झूठ नहीं बोलता, फिर शाप देते समय कैसे झूठी बात कह सकता हूँ
naivānyathedaṃ bhavitā pitareṣa bravīmi te | nāhaṃ mṛṣā bravīmyevaṃ svaireṣv api kutaḥ śapan ||
తండ్రీ, నేను మీతో సత్యమే చెబుతున్నాను—ఇది ఇక వేరేలా జరగదు. నేను సరదా మాటల్లో కూడా అబద్ధం చెప్పను; మరి శాపం పలికేటప్పుడు అసత్యం ఎలా పలుకగలను?
शमीक उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes satya (truthfulness) and the moral weight of speech: a person committed to truth does not lie even in jest, and therefore a solemn utterance like a curse is treated as irrevocably true and consequential.
Śamīka addresses his father, insisting that the outcome cannot be otherwise and that his spoken curse cannot be negated, because he is not the kind of person who speaks falsehood—especially not when making a grave pronouncement.