Shloka 7
Vālakhilya-Tapas and the Birth of Garuḍa (वालखिल्यतपः-गरुडोत्पत्तिः)
वायुविक्षिप्तकुसुमैस्तथान्यैरपि पादपै: । किरद्धिरिव तत्रस्थान् नागान् पुष्पाम्बुवृष्टिभि:,हवाके झोंकेसे दूसरे-दूसरे वृक्षोंके भी फ़ूल झड़ रहे थे, मानो वहाँके वृक्षसमूह वहाँ उपस्थित हुए नागोंपर फूलोंकी वर्षा करते हुए उनके लिये अर्घ्य दे रहे हों
vāyuvikṣiptakusumais tathānyair api pādapaiḥ | kiraddhir iva tatrasthān nāgān puṣpāmbuvṛṣṭibhiḥ ||
గాలివేగానికి ఇతర వృక్షాల పూలు కూడా రాలిపడుతున్నవి—అక్కడ ఉన్న నాగులపై పుష్పజలవర్షం కురిపించి, వనమే వారికి అర్ఘ్యాన్ని సమర్పిస్తున్నట్లుగా అనిపించెను.
पितामह उवाच
Educational Q&A
The verse uses auspicious natural imagery to highlight the ethic of satkāra (honouring guests and worthy beings): even the environment is portrayed as offering arghya, suggesting that reverence and proper reception are dharmic responses to the presence of significant beings.
In the scene described by Pitāmaha, wind-driven blossoms and falling flowers from surrounding trees create the impression of a deliberate shower over the nāgas present there, as if the grove is ritually welcoming them with floral and watery offerings.