Shloka 6
Vālakhilya-Tapas and the Birth of Garuḍa (वालखिल्यतपः-गरुडोत्पत्तिः)
उत्पतद्धिरिवाकाशं वृक्षर्मलयजैरपि । शोभितं पुष्पवर्षाणि मुज्चद्धिर्मारुतोद्धतैः,वहाँ ऊँचे-ऊँचे मलयज वृक्ष ऐसे प्रतीत होते थे, मानो आकाशमें उड़े जा रहे हों। वे वायुके वेगसे विकम्पित हो फूलोंकी वर्षा करते हुए उस प्रदेशकी शोभा बढ़ा रहे थे
utpataddhir ivākāśaṁ vṛkṣair malayajair api | śobhitaṁ puṣpavarṣāṇi muñcaddhir mārutoddhataiḥ ||
అక్కడ ఎత్తెత్తైన మలయజ వృక్షములు ఆకాశంలోకి ఎగిరిపోతున్నట్లే కనిపించెను. గాలివేగానికి కంపించి అవి పుష్పవర్షం కురిపిస్తూ ఆ ప్రాంతపు శోభను మరింత పెంచెను.
पितामह उवाच
Educational Q&A
The verse primarily offers evocative scene-setting: nature’s beauty and movement are portrayed as uplifting and auspicious, preparing the listener for the narrative by emphasizing harmony and grandeur rather than direct moral instruction.
Pitāmaha describes a region where tall Malaya sandalwood trees, shaken by strong winds, appear to rise toward the sky and scatter blossoms like a rain of flowers, beautifying the landscape.