Shloka 13
अहमेव च तं काल वेत्स्यामि कुरुनन्दन । तपसा महता चापि दास्यामि भवतो>प्यहम्,वासुदेवो5पि जग्राह प्रीति पार्थेन शाश्वतीम् । ददौ सुरपतिश्वैव वरं कृष्णाय धीमते भगवान् श्रीकृष्णने भी यह वर माँगा कि अर्जुनके साथ मेरा प्रेम निरन्तर बढ़ता रहे। इन्द्रने परम बुद्धिमान् श्रीकृष्णको वह वर दे दिया
vaiśampāyana uvāca |
aham eva ca taṃ kālaṃ vetsyāmi kurunandana |
tapasā mahatā cāpi dāsyāmi bhavato 'py aham |
vāsudevo 'pi jagrāha prītiṃ pārthena śāśvatīm |
dadau surapatiś caiva varaṃ kṛṣṇāya dhīmate |
వైశంపాయనుడు పలికెను—“కురునందనా! ఆ నియత కాలాన్ని నేను స్వయంగా తెలుసుకొందును; మహాతపస్సుతో నేను నీకూ దానిని ప్రసాదించెదను. వాసుదేవుడైన శ్రీకృష్ణుడు కూడా పార్థునితో శాశ్వత ప్రీతిబంధం కలగాలని వరం కోరెను; దేవాధిపతి ఇంద్రుడు ఆ వరాన్ని పరమబుద్ధిమంతుడైన కృష్ణునికి అనుగ్రహించెను.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse elevates steadfast affection and loyal friendship as a legitimate spiritual aim: Kṛṣṇa seeks not power or conquest but an enduring bond with Arjuna, and this is portrayed as worthy of divine sanction.
Vaiśampāyana reports that Kṛṣṇa (Vāsudeva) asks Indra for a boon—perpetual affection with Pārtha (Arjuna)—and Indra grants it; alongside this, the speaker mentions knowing the destined time and bestowing something through great austerity.