Shloka 11
“कुरुनन्दन! वह समय कब आनेवाला है, इसे भी मैं जानता हूँ। तुम्हारे महान् तपसे प्रसन्न होकर मैं तुम्हें सम्पूर्ण आग्नेय तथा सब प्रकारके वायव्य अस्त्र प्रदान करूँगा। धनंजय! उसी समय तुम मेरे सम्पूर्ण अस्त्रोंको ग्रहण करोगे”
kurunandana! sa samayaḥ kadā āgamiṣyati, etad api ahaṃ jānāmi. tava mahātapasā prasannaḥ san ahaṃ tvāṃ samastaṃ āgneyam astram sarvaprakāraṃ ca vāyavyam astram pradāsyāmi. dhanañjaya! tasminn eva kāle tvaṃ mama samastāni astrāṇi grahīṣyasi.
వైశంపాయనుడు పలికెను—“కురునందనా! ఆ కాలం ఎప్పుడు రానుందో అది కూడా నాకు తెలుసు. నీ మహాతపస్సుతో ప్రసన్నుడై నేను నీకు సమస్త ఆగ్నేయాస్త్రాలను, అన్ని విధాల వాయవ్యాస్త్రాలను ప్రసాదించెదను. ధనంజయా! అదే సమయంలో నీవు నా సమస్తాస్త్రాలను స్వీకరించెదవు.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Power and privilege are shown as outcomes of disciplined merit (tapas) and rightful transmission: extraordinary weapons are not seized but granted when the recipient has proven self-control and fitness, implying ethical restraint in the use of force.
The narrator reports a promise to Arjuna: the speaker knows the destined time and, being pleased with Arjuna’s austerities, will bestow specific divine weapons—fire-based and wind-based—along with the rest of his arsenal, marking Arjuna’s formal acquisition of astras for the coming conflict.