Shloka 7
तेनारता जातय: क्षुद्रा:लदानवनिशाचरा:,कृष्णमशभ्युद्यतास्त्रं च नादं मुमुचुरुल्बणम् | उन्होंने उस जलते हुए वनको और मारनेके लिये अस्त्र उठाये हुए श्रीकृष्ण तथा अर्जुनको देखा। उत्पात और आर्तनादके शब्दसे उस वनमें खड़े हुए वे सभी प्राणी संत्रस्त- से हो उठे थे। उस वनको अनेक प्रकारसे दग्ध होते देख और अस्त्र उठाये हुए श्रीकृष्णपर दृष्टि डाल भयानक आर्तनाद करने लगे
tenārtā jātayaḥ kṣudrāḥ dānavaniśācarāḥ | kṛṣṇam abhyudyatāstraṃ ca nādaṃ mumucur ulbaṇam ||
వైశంపాయనుడు పలికెను—ఆ దహనంతో బాధపడిన క్షుద్ర జాతులు, దానవులు, నిశాచరులు జ్వలిస్తున్న అరణ్యాన్ని చూచి, శ్రీకృష్ణ-అర్జునులు ఆయుధాలు ఎత్తి ఉన్నారని గమనించి, ఘోరమైన ఉల్బణ నాదాన్ని విడిచారు. అపశకునాలు, ఆర్తనాదాల భయంతో వారు వణికుతూ విలపించసాగారు.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how adharma-aligned beings respond to righteous force: when confronted by divinely supported resolve (Kṛṣṇa) and heroic agency (Arjuna), they are overwhelmed by fear and confusion. Ethically, it underscores that violence in the epic is framed as consequential—those who thrive on predation and disorder panic when order is asserted, and their lament becomes a sign of the moral reversal brought by dharmic intervention.
As the forest blazes, various beings—described as Dānavas and night-roamers—see Kṛṣṇa (and implicitly Arjuna) with weapons raised to strike down those who try to escape or resist. Terrified by the burning and by the sight of the armed heroes, they emit a loud, dreadful wail and are thrown into panic amid ominous sounds and commotion.