Shloka 6
ततः कृष्णों महाबाहुः स्वतेजोभास्वरं महत्,कृष्णमशभ्युद्यतास्त्रं च नादं मुमुचुरुल्बणम् | उन्होंने उस जलते हुए वनको और मारनेके लिये अस्त्र उठाये हुए श्रीकृष्ण तथा अर्जुनको देखा। उत्पात और आर्तनादके शब्दसे उस वनमें खड़े हुए वे सभी प्राणी संत्रस्त- से हो उठे थे। उस वनको अनेक प्रकारसे दग्ध होते देख और अस्त्र उठाये हुए श्रीकृष्णपर दृष्टि डाल भयानक आर्तनाद करने लगे
tataḥ kṛṣṇo mahābāhuḥ svatejobhāsvaraṁ mahat, kṛṣṇam abhyudyatāstraṁ ca nādaṁ mumucur ulbaṇam |
వైశంపాయనుడు పలికెను—అప్పుడు మహాబాహువు శ్రీకృష్ణుడు తన స్వతేజస్సుతో మహాదీప్తిగా ప్రకాశించాడు; అర్జునుడూ ప్రహారార్థం ఆయుధం ఎత్తి కనిపించాడు. అరణ్యం అనేక విధాలుగా దగ్ధమవుతుండటాన్ని, వధార్థం ఎత్తబడిన శస్త్రాన్ని చూచి, అక్కడ నిలిచిన జీవులు అపశకునాలు, ఆర్తనాదాలు విని భీతులై, ఘోరమైన ఉల్బణ విలాపధ్వనిని విడిచారు.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical shadow cast by violent action: even when performed by celebrated heroes, force generates terror and anguish among vulnerable beings. It invites reflection on collateral suffering and the moral weight of actions that harm those without agency.
As the forest burns, Kṛṣṇa (Vāsudeva) and Arjuna (also called Kṛṣṇa/Śyāma) are seen with weapons raised to kill. The creatures trapped in the burning wood, shaken by ominous signs and distress, cry out with a dreadful roar.