Shloka 2
कद्रू-इन्द्र-स्तुतिः तथा नागानां तापनिवृत्तिः
Kadrū’s Hymn to Indra and the Nāgas’ Distress
अमर्षिते सुसंरब्धे दास्ये कृतपणे तदा । जम्मतुस्तुरगं द्रष्टमुच्चै:अ्रवसमन्तिकात्,उग्रश्रवाजी कहते हैं--तपोधन! तदनन्तर जब रात बीती, प्रात:काल हुआ और भगवान् सूर्यका उदय हो गया, उस समय कद्रू और विनता दोनों बहनें बड़े जोश और रोषके साथ दासी होनेकी बाजी लगाकर उच्चै:श्रवा नामक अश्वको निकटसे देखनेके लिये गयीं
amarṣite susaṃrabdhe dāsye kṛtapaṇe tadā | jagmatus turagaṃ draṣṭum uccaiḥśravasam antikāt ||
శౌనకుడు అన్నాడు— అప్పుడు ఆ ఇద్దరూ కోపంతో రగిలి, తీవ్రంగా ఉత్సాహంతో, దాస్యాన్ని పణంగా పెట్టి, ఉచ్చైఃశ్రవ అశ్వాన్ని సమీపంగా చూడటానికి వెళ్లారు.
शौनक उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger and rivalry can drive people into ethically fraught actions—here, staking one’s freedom in a wager. It foreshadows the moral danger of letting resentment govern decisions, a recurring concern in the Mahābhārata’s dharma-discourse.
Kadrū and Vinatā, inflamed with indignation, proceed to inspect the divine horse Uccaiḥśravas closely, because their dispute has led them to a wager whose outcome will make one of them the other’s slave.