Shloka 27
Ādi Parva, Adhyāya 186 — Drupada’s Summons and the Pāñcāla Reception
धनुषा पीड्यमानस्तु जानुभ्यामगमन्महीम् | तत उत्थाय राजा स स्वराष्ट्राण्यभिजग्मिवान्,परंतु उठाते समय धनुषका झटका खाकर वह भी घुटनेके बल गिर पड़ा। तब वहाँसे उठकर राजा जरासंध अपने राज्यको चला गया
dhanūṣā pīḍyamānas tu jānubhyām agaman mahīm | tata utthāya rājā sa svarāṣṭrāṇy abhijagmivān |
కాని ధనుస్సు బలానికి నలిగిపోయి అతడూ మోకాళ్లపై నేలకూలెను. ఆపై అక్కడి నుండి లేచి రాజు జరాసంధుడు తన రాజ్యమునకు వెళ్లిపోయెను.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the limits of physical power and the necessity of restraint: when overpowered or thwarted, even a king must accept the moment’s outcome and withdraw rather than persist in futile pride.
Under the strain of the bow, the king collapses to the ground on his knees; he then gets up and leaves, returning to his own territory—marking a retreat after being jolted and checked in the encounter.