Shloka 48
द्रौपदी-स्वयंवर-प्रारम्भः
Commencement of Draupadī’s Svayaṃvara
स समुद्रमभिप्रेक्ष्य शोकाविष्टो महामुनि: । बद्ध्वा कण्ठे शिलां गुर्वी निपषात तदाम्भसि,तब शोकके आवेशसे युक्त महामुनि वसिष्ठने सामने समुद्र देखकर अपने कण्ठमें बड़ी भारी शिला बाँध ली और तत्काल जलमें कूद पड़े
sa samudram abhiprekṣya śokāviṣṭo mahāmuniḥ | baddhvā kaṇṭhe śilāṃ gurvī nipapāta tadāmbhasi ||
శోకావేశంతో ఉన్న మహాముని సముద్రాన్ని చూశాడు. తన కంఠానికి బరువైన రాయిని కట్టి, వెంటనే ఆ నీటిలో దూకాడు.
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical danger of being overpowered by grief: when sorrow eclipses discernment, even a sage may attempt a harmful act. It implicitly points toward the need for steadiness (dhairya) and self-mastery in suffering.
A great sage, stricken with grief, looks at the ocean, ties a heavy stone around his neck, and plunges into the water—depicting an attempted self-drowning driven by intense sorrow.