Shloka 47
द्रौपदी-स्वयंवर-प्रारम्भः
Commencement of Draupadī’s Svayaṃvara
त॑ तदा सुसमिद्धो5पि न ददाह हुताशन: । दीप्यमानो<प्यमित्रघ्न शीतोडग्निरभवत् ततः,यद्यपि उस समय अग्नि प्रचण्ड वेगसे प्रज्वलित हो रही थी, तो भी उन्हें जला न सकी। शत्रुसूदन अर्जुन! उनके प्रभावसे वह दहकती हुई आग भी उनके लिये शीतल हो गयी
taṁ tadā susamiddho ’pi na dadāha hutāśanaḥ | dīpyamāno ’py amitraghna śīto ’gnir abhavat tataḥ ||
అప్పుడు అగ్ని సంపూర్ణ తేజస్సుతో మండుతున్నప్పటికీ అతనిని దహించలేకపోయింది. హే శత్రుసూదన అర్జునా! ఆ వ్యక్తి తపోబల ప్రభావంతో భయంకరంగా జ్వలిస్తున్న అగ్నియే అతనికి శీతలమై హానికరం కానిదిగా మారింది.
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that dharmic merit and tapas (inner discipline) can neutralize external harm; real power is moral-spiritual strength that restrains or transforms destructive forces.
A fire, though fully ignited and blazing, fails to burn the person in question; the speaker tells Arjuna that the person’s influence makes even the raging fire become cool and ineffective.