Shloka 45
द्रौपदी-स्वयंवर-प्रारम्भः
Commencement of Draupadī’s Svayaṃvara
स मेरुकूटादात्मानं मुमोच भगवानृषि: । गिरेस्तस्य शिलायां तु तूलराशाविवापतत्,महर्षि भगवान् वसिष्ठने मेरुपर्वतके शिखरसे अपने-आपको उसी पर्वतकी शिलापर गिराया; परंतु उन्हें ऐसा जान पड़ा मानो वे रूईके ढेरपर गिरे हों
sa merukūṭād ātmānaṃ mumoca bhagavān ṛṣiḥ | gires tasya śilāyāṃ tu tūlarāśāv ivāpatat ||
భగవాన్ ఋషి వశిష్ఠుడు మేరుపర్వత శిఖరం నుండి తనను తాను విడిచిపెట్టి, ఆ పర్వత శిలపై పడిపోయాడు; కానీ అతనికి అది పత్తి కుప్పపై పడినట్లుగా అనిపించింది।
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ideal of inner mastery: through tapas and yogic steadiness, a sage becomes so composed and detached that external hardships lose their power to harm or disturb.
A venerable sage lets himself drop from the peak of Mount Meru onto the mountain’s rock, yet experiences the impact as soft—like falling onto a heap of cotton—signaling extraordinary ascetic attainment.