Shloka 10
धृतराष्ट्र–दुर्योधन संवादः
Vāraṇāvata-vivāsana-nīti: Dhṛtarāṣṭra and Duryodhana’s Policy Dialogue
स तु ज्ञानगरीयस्त्वात् तपसश्न समर्थनात् | अवतस्थे महाप्राज्ञो धैर्यरेण परमेण ह,शरद्वान् ज्ञानमें बहुत बढ़े-चढ़े थे और उनमें तपस्याकी भी प्रबल शक्ति थी। अतः वे महाप्राज्ञ मुनि अत्यन्त धीरतापूर्वक अपनी मर्यादामें स्थित रहे
sa tu jñānagarīyastvāt tapasaś ca samarthanāt | avatasthē mahāprājño dhairyēṇa paramēṇa ha ||
అతడు జ్ఞానంలో అగ్రగణ్యుడు; తపస్సు శక్తి అతనికి బలమైన ఆధారం. అందుచేత ఆ మహాప్రాజ్ఞ ముని పరమ ధైర్యంతో ధర్మమర్యాదల హద్దుల్లో స్థిరంగా నిలిచెను.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that genuine knowledge (jñāna) and austerity (tapas) culminate in dhairya—steady self-control—so that a wise person remains within maryādā (proper bounds) rather than being driven by agitation or impulse.
Vaiśampāyana describes a great sage who, endowed with superior knowledge and strengthened by ascetic power, stays firmly established and composed—emphasizing his disciplined restraint and adherence to propriety.