Previous Verse
Next Verse

Shloka 39

विष्णुरुवाच—एकाक्षर-प्रणव-लिङ्ग-व्याप्ति-शिवस्तोत्रम्

वेदगर्भाय गर्भाय विश्वगर्भाय ते शिव ब्रह्मोवाच विररामेति संस्तुत्वा ब्रह्मणा सहितो हरिः

vedagarbhāya garbhāya viśvagarbhāya te śiva brahmovāca virarāmeti saṃstutvā brahmaṇā sahito hariḥ

హే శివా! నీవు వేదగర్భుడవు, సర్వప్రకటనకు గర్భమవు, విశ్వగర్భుడవు—నీకు నమస్కారం. ఇలా స్తుతించి హరి బ్రహ్మతో కలిసి మౌనమయ్యాడు; అప్పుడు బ్రహ్మ అన్నాడు—“ఇంతటితో విరమించుదాం.”

veda-garbhāyato Him who contains the Vedas as His inner source
veda-garbhāya:
garbhāyato the primal womb/cause of manifestation
garbhāya:
viśva-garbhāyato Him who holds the universe within Himself
viśva-garbhāya:
teto You
te:
śivaO Śiva (the auspicious Lord, Pati)
śiva:
brahmā uvācaBrahmā said
brahmā uvāca:
virarāma iti'let it stop/cease' (thus, an end to the hymn)
virarāma iti:
saṃstutvāhaving praised/eulogized
saṃstutvā:
brahmaṇā sahitaḥaccompanied by Brahmā
brahmaṇā sahitaḥ:
hariḥHari (Viṣṇu)
hariḥ:

Brahma (within Suta’s narration)