Adhyaya 26

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे पञ्चविंशो ऽध्यायः सूत उवाच ततो लब्धवरः कृष्णो जाम्बवत्यां महेश्वरात् / अजीजनन्महात्मानं साम्बमात्मजमुत्तमम्

ఇట్లు శ్రీకూర్మపురాణము, షట్సాహస్త్రీ సంహిత, పూర్వవిభాగములో ఇరవై ఐదవ అధ్యాయం. సూతుడు పలికెను—తదుపరి మహేశ్వరుని నుండి వరము పొందిన కృష్ణుడు జాంబవతిలో మహాత్ముడైన ఉత్తమ కుమారుడు సామ్బుని జన్మింపజేసెను।

Verse 2

प्रद्युम्नस्याप्यभूत् पुत्रो ह्यनिरुद्धो महाबलः / तावुभौ गुणसंपन्नौ कृष्णस्यैवापरे तनू

ప్రద్యుమ్నునికీ ఒక కుమారుడు కలిగెను—మహాబలుడు అనిరుద్ధుడు. ఆ ఇద్దరూ గుణసంపన్నులు; వారు కృష్ణుని మరొక రూపములవలె ఉన్నారు।

Verse 3

हत्वा च कंसं नरकमन्यांश्च शतशो ऽसुरान् / विजित्य लीलया शक्रं जित्वा बाणं महासुरम्

కంసుని, నరకుని మరియు మరెన్నో వందల అసురులను సంహరించి, లీలామాత్రముగా శక్రుడు (ఇంద్రుడు)ను వశపరచి, మహాసురుడైన బాణుని కూడా జయించాడు।

Verse 4

स्थापयित्वा जगत् कृत्स्नं लोके धर्मांश्च शाश्वतान् / चक्रे नारायणो गन्तुं स्वस्थानं बुद्धिमुत्तमाम्

సమస్త జగత్తును సక్రమంగా స్థాపించి, లోకంలో శాశ్వత ధర్మసూత్రాలను ప్రతిష్ఠించి, నారాయణుడు పరమ బుద్ధితో తన స్వధామానికి వెళ్లుటకు సంకల్పించాడు।

Verse 5

एतस्मिन्नन्तरे विप्रा भृग्वाद्याः कृष्णमीश्वरम् / आजग्मुर्द्वारकां द्रष्टुं कृतकार्यं सनातनम्

ఇంతలో భృగువు మొదలైన బ్రాహ్మణ మునులు, కృతకార్యుడైన సనాతన పరమేశ్వరుడు శ్రీకృష్ణుని దర్శించుటకు ద్వారకకు వచ్చారు।

Verse 6

स तानुवाच विश्वात्मा प्रणिपत्याभिपूज्य च / आसनेषूपविष्टान् वै सह रामेण धीमता

అప్పుడు విశ్వాత్ముడు వారికి నమస్కరించి, యథావిధిగా పూజించి, వారు జ్ఞానవంతుడైన రామునితో కలిసి ఆసనాలపై కూర్చున్నప్పుడు వారిని సంభోదించాడు।

Verse 7

गमिष्ये तत् परं स्थानं स्वकीयं विष्णुसंज्ञितम् / कृतानि सर्वकार्याणि प्रसीदध्वं मुनीश्वराः

“నేను నా పరమ స్థానమైన, విష్ణు-సంజ్ఞిత స్వధామానికి వెళ్లుదును. చేయవలసిన సమస్త కార్యాలు పూర్తయ్యాయి; ఓ మునీశ్వరులారా, ప్రసన్నులై శాంతిగా ఉండండి.”

Verse 8

इदं कलियुगं घोरं संप्राप्तमधुनाशुभम् / भविष्यन्ति जनाः सर्वे ह्यस्मिन् पापानुवर्तिनः

ఈ ఘోరమైన, అశుభమైన కలియుగం ఇప్పుడు వచ్చి చేరింది; ఇందులో సమస్త జనులు నిశ్చయంగా పాపానుసారులై అధర్మాన్నే మార్గంగా చేసుకుంటారు।

Verse 9

प्रवर्तयध्वं मज्ज्ञानं ब्राह्मणानां हितावहम् / येनेमे कलिजैः पापैर्मुच्यन्ते हि द्विजोत्तमाः

నా జ్ఞానాన్ని ప్రవర్తింపజేసి ప్రచారం చేయండి; అది బ్రాహ్మణుల హితకరం. దానివల్ల ఈ ఉత్తమ ద్విజులు కలియుగజన్య పాపాల నుండి విముక్తి పొందుతారు।

Verse 10

ये मां जनाः संस्मरन्ति कलौ सकृदपि प्रभुम् / तेषां नश्यतु तत् पापं भक्तानां पुरुषोत्तमे

కలియుగంలో ప్రజలు ప్రభువైన నన్ను ఒక్కసారి అయినా స్మరిస్తే, ఆ భక్తుల పాపం నశించుగాక—నేను పురుషోత్తముడను।

Verse 11

येर्ऽचयिष्यन्तिमां भक्त्या नित्यं कलियुगे द्विजाः / विधाना वेददृष्टेन ते गमिष्यन्ति तत् पदम्

కలియుగంలో ద్విజులు నిత్యం భక్తితో నన్ను ఆరాధించి, వేదదృష్ట విధానమున ఆచరించితే, వారు ఆ పరమ పదాన్ని పొందుతారు।

Verse 12

ये ब्राह्मणा वंशजाता युष्माकं वै सहस्त्रशः / तेषां नारायणे भक्तिर्भविष्यति कलौ युगे

మీ వంశంలో జన్మించిన బ్రాహ్మణులు—వేల సంఖ్యలో—వారిలో కలియుగంలో నారాయణునిపై భక్తి ఉద్భవిస్తుంది।

Verse 13

परात् परतरं यान्ति नारायणपरायणाः / न ते तत्र गमिष्यन्ति ये द्विषन्ति महेश्वरम्

నారాయణునే పరమాశ్రయంగా భావించే వారు పరాత్పరాతీతమైన పరమపదాన్ని పొందుతారు; మహేశ్వరుడు (శివుడు) పట్ల ద్వేషించే వారు అక్కడికి చేరరు.

Verse 14

ध्यानं होमं तपस्तप्तं ज्ञानं यज्ञादिको विधिः / तेषां विनश्यति क्षिप्रं ये निन्दन्ति पिनाकिनम्

ధ్యానం, హోమం, సక్రమంగా చేసిన తపస్సు, జ్ఞానం, యజ్ఞాది విధులు—పినాకి (శివుడు)ను నిందించే వారికి ఇవన్నీ త్వరగా నశిస్తాయి.

Verse 15

यो मां समाश्रयेन्नित्यमेकान्तं भावमाश्रितः / विनिन्द्य देवमीशानं स याति नरकायुतम्

ఎవరైనా ఏకాంతభావంతో నిత్యం నన్ను ఆశ్రయించినా, ఇశాన దేవుడు (శివుడు)ను నిందిస్తే అతడు అనేక నరకాలకు పోతాడు.

Verse 16

तस्मात् सा परिहर्तव्या निन्दा पशुपतौ द्विजाः / कर्मणा मनसा वाचा तद्भक्तेष्वपि यत्नतः

కాబట్టి, ఓ ద్విజులారా, పశుపతి (శివుడు)ను నిందించడం పూర్తిగా వర్జ్యము; క్రియతో, మనసుతో, వాక్కుతో, అలాగే ఆయన భక్తుల పట్ల కూడా జాగ్రత్తగా నిందను విడిచిపెట్టండి.

Verse 17

ये तु दक्षाध्वरे शप्ता दधीयेन द्विजोत्तमाः / भविष्यन्ति कलौ भक्तैः परिहार्याः प्रयत्नतः

దక్ష యజ్ఞంలో దధీచి శపించిన ఆ ద్విజోత్తములు కలియుగంలో ఉంటారు; భక్తులు వారిని యత్నపూర్వకంగా దూరంగా ఉంచాలి.

Verse 18

द्विषन्तो देवमीशानं युष्माकं वंशसंभवाः / शप्ताश्च गौतमेनोर्व्यां न संभाष्या द्विजोत्तमैः

మీ వంశంలో పుట్టి దేవేశ్వరుడైన ఈశానుని ద్వేషించినవారు గౌతమమునిచే భూమిపై శపించబడ్డారు; అందుచేత ఉత్తమ ద్విజులు వారితో సంభాషించరాదు।

Verse 19

इत्येवमुक्ताः कृष्णेन सर्व एव महर्षयः / ओमित्युक्त्वा ययुस्तूर्णंस्वानि स्थानानि सत्तमाः

కృష్ణుడు ఇలా పలికినప్పుడు ఆ మహర్షులందరూ—సత్పురుషుల్లో శ్రేష్ఠులు—‘ఓం’ అని పలికి వేగంగా తమ తమ స్థానాలకు వెళ్లిపోయారు।

Verse 20

ततो नारायणः कृष्णो लीलयैव जगन्मयः / संहृत्य स्वकुलं सर्वं ययौ तत् परमं पदम्

ఆ తరువాత జగన్మయుడైన నారాయణుడు—కృష్ణుడు—కేవలం లీలామాత్రంతో తన సమస్త కులాన్ని సంహరించి ఆ పరమపదానికి వెళ్లాడు।

Verse 21

इत्येष वः समासेन राज्ञां वंशो ऽनुकीर्तितः / न शक्यो विस्तराद् वक्तुं किं भूयः श्रोतुमिच्छथ

ఇలా సంక్షేపంగా రాజుల వంశం మీకు వర్ణించబడింది. దీనిని విస్తారంగా చెప్పడం సాధ్యం కాదు—ఇంకా ఏమి వినదలచుకున్నారు?

Verse 22

यः पठेच्छृणुयाद् वापि वंशानां कथनं शुभम् / सर्वपापविनिर्मुक्तः स्वर्गलोके महीयते

ఈ వంశాల శుభకథను ఎవడు చదువుతాడో లేదా వినుతాడో, అతడు సమస్త పాపాల నుండి విముక్తుడై స్వర్గలోకంలో గౌరవింపబడతాడు।