Adhyaya 31

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्याभागे तृतीय उपोद्धातपादे भार्गवचरिते त्रिंशत्तमो ऽध्यायः // ३०// सगर उवाच ब्रह्मपुत्र महाभाग वद भार्गवचेष्टितम् / यच्चकार महावीर्य्यो राज्ञः क्रुद्धो हि कर्मणा

ఇట్లు శ్రీబ్రహ్మాండ మహాపురాణములో వాయుప్రోక్త మధ్యభాగమున తృతీయ ఉపోద్ధాతపాదములో భార్గవచరితమున ముప్పదవ అధ్యాయము. సగరుడు పలికెను—ఓ బ్రహ్మపుత్ర మహాభాగా! భార్గవుని చరితమును చెప్పుము; రాజుని కర్మవలన క్రోధించిన ఆ మహావీరుడు ఏమి చేసెను?

Verse 2

वसिष्ठ उवाच गते तस्मिन्महाभागे भृगो पितृपरायणः / रामः प्रोवाच संक्रुद्धो मुञ्चञ्छ्वासान्मुहर्मुहुः

వసిష్ఠుడు పలికెను—పితృపరాయణుడైన మహాభాగ భృగువు వెళ్లిపోయిన తరువాత, రాముడు అత్యంత క్రోధంతో మళ్లీ మళ్లీ నిట్టూర్పులు విడుస్తూ పలికెను.

Verse 3

परशुराम उवाच अहो पश्यत मूढत्वंराज्ञो ह्युत्पथगामिनः / कार्त्तवीर्यस्य यो विद्वांश्चक्रे ब्रह्मवधोद्यमम्

పరశురాముడు పలికెను—అహో, దుర్మార్గగామి రాజు కార్త్తవీర్యుని మూర్ఖత్వాన్ని చూడుడి; విద్యావంతుడైయుండి కూడా బ్రాహ్మణవధకు యత్నించెను.

Verse 4

दैवं हि बलवन्मन्ये यत्प्रभावाच्छरीरिणः / शुभं वाप्यशुभं सर्वे प्रकुर्वन्ति विमोहिताः

దైవమే బలవంతమని నేను భావిస్తున్నాను; దాని ప్రభావంతో శరీరధారులైన అందరూ మోహితులై శుభమో అశుభమో కార్యాలు చేస్తారు.

Verse 5

शृणवन्तु ऋषयः सर्वे प्रतिज्ञा क्रियते मया / कार्त्तवीर्यं निहत्याजौ पितुर्वैरं प्रसाधये

సర్వ ఋషులారా వినండి—నేను ప్రతిజ్ఞ చేస్తున్నాను: యుద్ధరంగంలో కార్త్తవీర్యుణ్ని సంహరించి తండ్రి వైరం తీర్చుకుంటాను.

Verse 6

यदि राजा सुरैः सर्वैरिन्द्राद्दैर्दानवैस्तथा / रक्षिष्यते तथाप्येनं संहरिष्यामि नान्यथा

ఆ రాజును ఇంద్రాది సమస్త దేవతలూ, దానవులూ రక్షించినా సరే, నేను అతనిని తప్పక సంహరిస్తాను—ఇతరథా కాదు.

Verse 7

एवमुक्तं समाकर्ण्य रामेण समुहात्मना / जमदग्निरुवाचेदं पुत्रं साहसभाषिणम्

ఉదాత్తమనస్సుతో ఉన్న రాముడు ఇలా పలికిన మాటలు విని, జమదగ్ని ధైర్యంగా మాట్లాడిన తన కుమారునితో ఇలా అన్నాడు.

Verse 8

जमदग्निरुवाच श्रुणु राम प्रवक्ष्यामि सतां धर्मं सनातनम् / यच्छ्रुत्वा मानवाः सर्वे जायन्ते धर्मकारिणः

జమదగ్ని అన్నాడు—ఓ రామా, విను; సత్పురుషుల సనాతన ధర్మాన్ని నేను చెప్పుదును; దాన్ని విన్న ప్రతి మనిషి ధర్మాచరణకారుడవుతాడు.

Verse 9

साधवो ये महाभागाः संसारान्मोक्षकाङ्क्षिणाः / न कस्मैचित्प्रकुप्यन्ति निन्दितास्ताडिता अपि

సంసారమునుండి మోక్షాన్ని కోరే మహాభాగులైన సాధువులు, నిందింపబడినా కొట్టబడినా ఎవరి మీదా కోపపడరు.

Verse 10

क्षमाधना महाभागा ये च दान्तास्तपस्विनः / तेषां चैवाक्षया लोकाः सततं साधुकारिणाम्

క్షమనే ధనంగా గల మహాభాగులు, దమనశీలులు, తపస్వులు—అటువంటి సత్కార్యకర్తల లోకాలు నిత్యం అక్షయమై ఉంటాయి.

Verse 11

यस्तु दुष्टैस्तु दण्डाद्यैर्वचसापि च ताडितः / न च क्षोभमवाप्नोति स साधुः परिकीर्त्थते

దుష్టులు దండాదులతోనూ మాటలతోనూ తాడించినా కలత చెందనివాడే ‘సాధువు’ అని కీర్తించబడతాడు.

Verse 12

ताडयेत्ताडयन्तं यो न च साधुः स पापभाक् / क्षमयार्ऽहणतां प्राप्ताः साधवो ब्राह्मणा वयम्

కొట్టేవాడిని తిరిగి కొట్టేవాడు సాధువు కాదు; అతడు పాపభాగి. మేము బ్రాహ్మణ సాధువులం; క్షమ ద్వారానే పూజ్యతను పొందాము.

Verse 13

नरनाथवधे तात पातकं सुमहद्भवेत् / तस्मान्निवारये त्वाद्य क्षमां कुरु तपश्चर

తాతా! రాజుని వధించుట మహాపాతకం అవుతుంది; అందుకే నేడు నిన్ను నివారిస్తున్నాను—క్షమించు, తపస్సు ఆచరించు.

Verse 14

वसिष्ठ उवाच एवं पित्रा समादिष्टं विज्ञाय नृपनन्दन / रामः प्रोवाच पितरं क्षमाशीलमरिन्दमम्

వసిష్ఠుడు పలికెను: ఓ రాకుमारा! తండ్రి ఆజ్ఞను తెలుసుకున్న రాముడు (పరశురాముడు), క్షమాగుణము కలిగిన మరియు శత్రువులను జయించే తన తండ్రితో ఇట్లు పలికెను.

Verse 15

परशुराम उवाच शृणु तात महाप्राज्ञ वि५प्तिं मम सांप्रतम् / भवता शम उद्दिष्टः साधूनां सुमहात्मनाम्

పరశురాముడు పలికెను: ఓ తండ్రీ! ఓ మహాజ్ఞానీ! ఇప్పుడు నా విన్నపమును వినండి. మీరు సాధువులకు మరియు మహాత్ములకు శాంతిని (క్షమను) ఉపదేశించారు.

Verse 16

म शमः साधुदीनेषु गुरुष्वीश्वरभावनैः / कर्त्तव्यो दुष्टचेष्टेषु न शमः सुखदो भवेत्

ఆ శాంతిని సాధువుల పట్ల, దీనుల పట్ల, గురువుల పట్ల దైవభావంతో ఆచరించాలి. దుష్టుల పట్ల శాంతి సుఖాన్ని ఇవ్వదు.

Verse 17

तस्मादस्य वधः कार्यः कार्त्तवीर्यस्य वै मया / देह्याज्ञां माननीयाद्य साधये वैरमात्मनः

కనుక, ఈ కార్తవీర్యుని వధ నా చేత జరగాలి. ఓ పూజ్యుడా! నాకు ఆజ్ఞనివ్వండి, ఈ రోజు నేను నా పగను తీర్చుకుంటాను.

Verse 18

जमदग्निरुवाच शृणु राम महाभाग वचो मम समाहितः / करिष्यसि यथा भावि तथा नैवान्यथा भवेत्

జమదగ్ని పలికెను: ఓ మహాభాగుడా రామా! ఏకాగ్రతతో నా మాటలు విను. విధి ఎలా ఉందో నువ్వు అలాగే చేస్తావు; అది మరొకలా జరగదు.

Verse 19

इतो व्रजत्वं ब्रह्माणां बृच्छ तात हिताहितम् / स यद्वदिष्यति विभुस्तत्कर्त्ता नात्र संशयः

ఇప్పుడు నీవు అక్కడికి వెళ్లి, ఓ తాతా, బ్రహ్మను హితాహితములను అడుగు. ఆ విభువు ఏది చెప్పునో అదే చేయుము; ఇందులో సందేహం లేదు.

Verse 20

वसिष्ठ उवाच एवमुक्तः स पितरं नमस्कृत्य महामतिः / जगाम ब्रह्मणो लोकमगम्यं प्राकृतैर्जनैः

వసిష్ఠుడు పలికెను—ఇలా చెప్పబడిన తరువాత ఆ మహామతి తన తండ్రికి నమస్కరించి, సాధారణ జనులకు అగమ్యమైన బ్రహ్మలోకమునకు వెళ్లెను.

Verse 21

ददर्श ब्रह्मणो लोकं शातकैंभविनिर्मितम् / स्वर्णप्राकारसंयुक्तं मणिस्तंभैर्विमूषितम्

అతడు బ్రహ్మలోకమును దర్శించెను—శాతకుంభ స్వర్ణముతో నిర్మితమైనది; స్వర్ణ ప్రాకారములతో కూడి, మణి స్తంభములతో విరాజిల్లెను.

Verse 22

तत्रापश्यत्समासीनं ब्रह्माणममितौजसम् / रत्नसिंहासने रम्ये रत्नभूषणभूषितम्

అక్కడ అతడు అమిత తేజస్సుగల బ్రహ్మను ఆసీనుడై ఉన్నట్లు చూచెను—రమ్యమైన రత్నసింహాసనముపై, రత్నాభరణములతో అలంకృతుడై.

Verse 23

सिद्धेन्द्रैश्च मुनीन्द्रैश्च वेष्टितं ध्यानतत्परैः / विद्याधरीणां नृत्यं च पश्यन्तं सस्मितं मुदा

ధ్యాననిష్ఠులైన సిద్ధేంద్రులు, మునీంద్రులు ఆయనను చుట్టుముట్టి ఉండగా, ఆయన ఆనందముతో స్మితముతో విద్యాధరీల నృత్యమును వీక్షించుచుండెను.

Verse 24

तपसा फलदातारं कर्त्तारं जगतां विभुम् / परिपूर्णतमं ब्रह्म ध्यायतं यतमानसम्

తపస్సుతో ఫలదాత, జగత్తు కర్త, సర్వవ్యాపి విభువు అయిన పరిపూర్ణతమ బ్రహ్మను నియమిత మనస్సుతో ధ్యానించుడి.

Verse 25

गुह्ययोगं प्रवोचन्तं भक्तवृन्देषु संततम् / दृष्ट्वा तमव्ययं भक्त्या प्रणनाम भृगूद्वहः

భక్తవృందాల మధ్య నిరంతరం గుహ్యయోగాన్ని ఉపదేశిస్తున్న ఆ అవ్యయ ప్రభువును చూచి భృగువంశశ్రేష్ఠుడు భక్తితో ప్రణమించాడు.

Verse 26

स दृष्ट्वा विनतं राममाशीर्भिरभिनन्द्य च / पप्रच्छ कुशलं वत्स कथमागमनं कृथाः

వినయంగా వంగిన రాముని చూసి ఆశీర్వచనాలతో అభినందించి అడిగాడు—“వత్సా, క్షేమమేనా? ఇక్కడికి ఎలా వచ్చితివి?”

Verse 27

संपृष्टो विधिना रामः प्रोवाचाखिलमादितः / वृत्तान्तं कार्त्तवीर्यस्य पितुः स्वस्य महात्मनः

విధిపూర్వకంగా అడగబడిన రాముడు ఆది నుంచే సమస్తాన్ని చెప్పాడు—తన మహాత్ముడైన తండ్రి కార్త్తవీర్యుని వృత్తాంతమంతా.

Verse 28

तच्छ्रुत्वा सकलं ब्रह्मा विज्ञातार्थो ऽपि मानद / उवाच रामं धर्मिष्ठं परिणामसुखावहम्

అన్నిటిని విని, అర్థం తెలిసినవాడైనా, మానదుడైన బ్రహ్మ ధర్మిష్ఠుడైన రామునితో పలికాడు—అది చివరికి సుఖాన్ని కలిగించేది.

Verse 29

प्रतिज्ञा दुर्लभा वत्स यां भवन्कृतवान्रुषा / सृष्टि रेषा भगवतः संभवेत्कृपया बटो

వత్సా, నీవు కోపంతో చేసిన ఆ దుర్లభ ప్రతిజ్ఞ; ఈ సృష్టి భగవంతుని కృపవల్లనే సంభవిస్తుంది, బాలకా।

Verse 30

जगत्सृष्टं मया तात संक्लेशेन तदाज्ञया / तन्नाशकारिणी चैव प्रतिज्ञा भवता कृता

తాతా, ఆయన ఆజ్ఞవల్ల నేను కష్టంతో జగత్తును సృష్టించాను; నీవు దానిని నాశనం చేసే ప్రతిజ్ఞను కూడా చేసావు।

Verse 31

त्रिःसप्तकृत्वो निर्भूपां कर्तुमिच्छसि मेदिनीम् / एकस्य राज्ञो दोषेण पितुः परिभवेन च

నీవు ఇరవై ఒక్కసార్లు భూమిని రాజుల్లేని దానిగా చేయాలని కోరుతున్నావు—ఒక రాజు దోషం వల్ల, తండ్రి అవమానం వల్ల కూడా।

Verse 32

ब्रह्मक्षत्र्रियविट्शूद्रैः सृष्टिरेषा सनातनी / आविर्भूता तिरोभूता हरेरेव पुनः पुनः

బ్రాహ్మణ-క్షత్రియ-వైశ్య-శూద్రులతో కూడిన ఈ సనాతన సృష్టి హరివల్లనే మళ్లీ మళ్లీ ప్రकटమై, మరల అంతర్ధానమవుతుంది।

Verse 33

अव्यर्था त्वत्प्रतिज्ञा तु भवित्री प्राक्तनेन च / यद्वायासेन ते कार्यसिद्धिर्भवितुमर्हति

నీ ప్రతిజ్ఞ వ్యర్థం కాబోదు; పూర్వకర్మానుసారం, శ్రమతో అయినా సరే, నీ కార్యసిద్ధి తప్పక జరుగుతుంది।

Verse 34

शिवलोकं प्रयाहि त्वं शिवस्याज्ञामवाप्नुहि / पृथिव्यां बहवो भूपाः संति शङ्करकिङ्कराः

నీవు శివలోకానికి వెళ్లి శివుని ఆజ్ఞను పొందుము. భూమిపై అనేక రాజులు ఉన్నారు; వారు శంకరుని సేవకులు.

Verse 35

विनैवाज्ञां महेशस्य को वा तान्हन्तुमीश्वरः / बिभ्रतः कवचान्यङ्गे शक्तीश्चापि दुरासदाः

మహేశ్వరుని ఆజ్ఞ లేకుండా వారిని ఎవరు సంహరించగలరు? వారు దేహమంతా కవచాలు ధరించి, శక్తులు కూడా దుర్జేయమైనవి.

Verse 36

उपायं कुरु यत्नेन जयबीजं शुभावहम् / उपाये तु समारब्धे सर्वे सिध्यन्त्युपक्रमाः

యత్నంతో విజయబీజమై శుభఫలదాయకమైన ఉపాయాన్ని చేయుము. ఉపాయం ప్రారంభమైతే అన్ని ప్రయత్నాలు సిద్ధిస్తాయి.

Verse 37

श्रीकृष्णमन्त्रं कवचं गृह्ण वत्स गुरोर्हरात् / दुर्ल्लङ्घ्यं वैष्णवं तेजः शिवशक्तिर्विजेष्यति

వత్సా, గురువైన హరుడు (శివుడు) వద్ద నుండి శ్రీకృష్ణమంత్రరూప కవచాన్ని గ్రహించుము. దాటలేని వైష్ణవ తేజస్సును శివశక్తి జయించును.

Verse 38

त्रैलोक्यविजयं नाम कवचं परमाद्भुतम् / यथाकथं च विज्ञाप्य शङ्करं लभदुर्लभम्

‘త్రైలోక్యవిజయం’ అనే ఈ కవచం పరమాద్భుతమైనది. ఏ విధంగానైనా శంకరునికి వినతిచేసి ఈ దుర్లభాన్ని పొందుము.

Verse 39

प्रसन्नः स गुणैस्तुभ्यं कृपालुर्दीनवत्सलः / दिव्यपाशुपतं चापि दास्यत्येव न संशयः

ఆయన నీ గుణములచే ప్రసన్నుడై, కృపాళువై, దీనుల పట్ల వాత్సల్యముగలవాడు. నిశ్చయంగా దివ్య పాశుపతాస్త్రాన్ని కూడా ప్రసాదిస్తాడు—సందేహం లేదు.