Srimad Bhagavatam — Saptama Skandha, Shloka 9
Nārāyaṇa’s Impartiality, Absorption in Kṛṣṇa, and the Jaya–Vijaya Descent
Prelude to Prahlāda’s History
ज्योतिरादिरिवाभाति सङ्घातान्न विविच्यते । विदन्त्यात्मानमात्मस्थं मथित्वा कवयोऽन्तत: ॥ ९ ॥
jyotir-ādir ivābhāti saṅghātān na vivicyate vidanty ātmānam ātma-sthaṁ mathitvā kavayo ’ntataḥ
పరమాత్మ ప్రతి జీవి హృదయంలో సర్వవ్యాపిగా నివసిస్తాడు. చెక్కలో అగ్ని, కుండలో నీరు, కుండలో ఆకాశం ఉన్నట్లు గ్రహించగలిగినట్లే, భక్తిలక్షణ కర్మలను చూసి జ్ఞాని వ్యక్తి భగవంతుని అనుగ్రహం ఎంత ఉందో తెలుసుకోగలడు।
In Bhagavad-gītā (10.41) the Lord says:
FAQs
This verse explains that although the soul seems blended with the body’s material aggregate, the wise ultimately discern the indwelling Self as distinct—through deep inquiry and inner contemplation.
To show how something real can appear concealed within another substance: as fire is present yet not obvious in wood, the soul is present in the body yet not recognized without spiritual discernment.
Practice seeing yourself as the conscious witness rather than the body-mind—through study, reflection, and meditation—so identity shifts from temporary conditions to the enduring Self.