Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 42
Ikṣvāku Dynasty: Vikukṣi’s Offense, Purañjaya’s Victory, Māndhātā’s Birth, and Saubhari’s Fall and Renunciation
स विचिन्त्याप्रियं स्त्रीणां जरठोऽहमसन्मत: । वलीपलित एजत्क इत्यहं प्रत्युदाहृत: ॥ ४१ ॥ साधयिष्ये तथात्मानं सुरस्त्रीणामभीप्सितम् । किं पुनर्मनुजेन्द्राणामिति व्यवसित: प्रभु: ॥ ४२ ॥
sa vicintyāpriyaṁ strīṇāṁ jaraṭho ’ham asan-mataḥ valī-palita ejat-ka ity ahaṁ pratyudāhṛtaḥ
సౌభరి ముని ఇలా ఆలోచించాడు— “నేను వృద్ధుడను; స్త్రీలకు అప్రీతికరుడను, గౌరవం లేనివాడను. నా శరీరంలో ముడతలు, జుట్టు తెల్లబడింది, తల ఎప్పుడూ కంపిస్తుంది; పైగా నేను యోగిని— అందుకే స్త్రీలు నన్ను ఇష్టపడరు. రాజు నన్ను అలా తిరస్కరించినందున, దేవస్త్రీలకైనా ఇష్టపడేలా నా దేహాన్ని సిద్ధం చేసుకుంటాను; మరి మానవరాజుల కుమార్తెల సంగతి ఏముంది!”
FAQs
This verse highlights how the body inevitably becomes wrinkled, gray, and unsteady, urging reflection that worldly attractiveness is temporary.
The narrative emphasizes a turning point where one recognizes fading sensual appeal, which can provoke detachment from sense-enjoyment.
Use awareness of impermanence to prioritize character, devotion, and spiritual practice over external validation and temporary beauty.