Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 41
Ikṣvāku Dynasty: Vikukṣi’s Offense, Purañjaya’s Victory, Māndhātā’s Birth, and Saubhari’s Fall and Renunciation
स विचिन्त्याप्रियं स्त्रीणां जरठोऽहमसन्मत: । वलीपलित एजत्क इत्यहं प्रत्युदाहृत: ॥ ४१ ॥ साधयिष्ये तथात्मानं सुरस्त्रीणामभीप्सितम् । किं पुनर्मनुजेन्द्राणामिति व्यवसित: प्रभु: ॥ ४२ ॥
sa vicintyāpriyaṁ strīṇāṁ jaraṭho ’ham asan-mataḥ valī-palita ejat-ka ity ahaṁ pratyudāhṛtaḥ
సౌభరి ముని ఇలా ఆలోచించాడు— “నేను వృద్ధుడను; స్త్రీలకు అప్రీతికరుడను, గౌరవం లేనివాడను. నా శరీరంలో ముడతలు, జుట్టు తెల్లబడింది, తల ఎప్పుడూ కంపిస్తుంది; పైగా నేను యోగిని— అందుకే స్త్రీలు నన్ను ఇష్టపడరు. రాజు నన్ను అలా తిరస్కరించినందున, దేవస్త్రీలకైనా ఇష్టపడేలా నా దేహాన్ని సిద్ధం చేసుకుంటాను; మరి మానవరాజుల కుమార్తెల సంగతి ఏముంది!”
FAQs
It shows how attraction based on the body is temporary—when youth fades, one feels rejected—prompting a seeker to turn from sensual obsession toward higher purpose.
After being separated from Urvaśī, he reflects on his own aging and realizes that worldly desirability is unstable and cannot be the basis of lasting happiness.
It encourages sober self-assessment: don’t build identity on appearance or validation; cultivate inner character, dharma, and devotion that remain meaningful beyond youth.