Adhyaya 9

Verse 1

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये रामायाणे किष्किन्धाकाण्डवर्णनं नाम अष्टमो ऽध्यायः अथ नवमो ऽध्यायः श्रीरामावतारकथनं नारद उवाच सम्पातिवचनं श्रुत्वा हनुमानङ्गदादयः अब्धिं दृष्ट्वाब्रुवंस्ते ऽब्धिं लङ्घयेत् को नु जीवयेत्

ఇట్లు ఆదిమహాపురాణమైన అగ్నిపురాణంలోని రామాయణప్రకరణంలో ‘కిష్కింధాకాండవర్ణనం’ అనే ఎనిమిదవ అధ్యాయం ముగిసింది. ఇక తొమ్మిదవ అధ్యాయం ‘శ్రీరామావతారకథనం’ ప్రారంభం. నారదుడు పలికెను—సంపాతి వచనాన్ని విని హనుమాన్, అంగదాది వారు సముద్రాన్ని చూసి, ‘ఈ సముద్రాన్ని ఎవరు దాటగలరు? ఎవరు ప్రాణాలతో నిలిచెదరు?’ అని అన్నారు.

Verse 2

कपीनां जीवनार्थाय रामकार्यप्रसिद्धये शतयोजनविस्तीर्णं पुप्लुवे ऽब्धिं स मारुतिः

వానరుల ప్రాణరక్షణార్థం మరియు రామకార్యసిద్ధి కోసం, ఆ మారుతి (వాయుపుత్రుడు) శతయోజన విస్తీర్ణమైన సముద్రాన్ని దాటి ఎగిరాడు.

Verse 3

दृष्ट्वोत्थितञ्च मैनाकं सिंहिकां विनिपात्य च लङ्कां दृष्ट्वा राक्षसानां गृहाणि वनितागृहे

సముద్రం నుండి లేచిన మైనాకాన్ని చూచి, సింహికను సంహరించి, అతడు లంకను దర్శించాడు; తరువాత రాక్షసుల గృహములను, అంతఃపురంలోని స్త్రీగృహమును కూడా చూచెను।

Verse 4

दशग्रीवस्य कुम्भस्य कुम्भकर्णस्य रक्षसः विभीषणस्येन्द्रजितो गृहे ऽन्येषां च रक्षसो

దశగ్రీవుడు (రావణుడు), కుంభుడు, రాక్షసుడు కుంభకర్ణుడు, విభీషణుడు, ఇంద్రజితుడు—వారి గృహములలోను, ఇతర రాక్షసుల గృహములలోను (అతడు పరిశీలించాడు)।

Verse 5

नापश्यत् पानभूम्यादौ सीतां चिन्तापरायणः अशोकवनिकां गत्वा दृष्टवाञ्छिंशपातले

చింతలో లీనుడై అతడు మొదట పానభూమి మొదలైన చోట్ల సీతను చూడలేకపోయెను; తరువాత అశోకవనికకు వెళ్లి శింశపా వృక్షతలమున ఆమెను చూచెను।

Verse 6

राक्षसीरक्षितां सीतां भव भार्येति वादिनं रावणं शिंशपास्थो ऽथ नेति सीतान्तु वादिनीं

రాక్షసీ స్త్రీలు కాపాడుచుండగా, ‘నా భార్యవై’ అని పలికిన రావణుని సీత చూచెను; అయితే శింశపా వృక్షతలమున కూర్చున్న సీత ‘కాదు’ అని పలికెను।

Verse 7

भव भार्या रावणस्य राक्षसीर्वादिनीः कपिः गते तु रावणे प्राह राजा दशरथो ऽभवत्

‘రావణుని భార్యవై’ అని రాక్షసీ పలికెను; కాని కపి ఇలా అన్నాడు—‘రావణుడు వెళ్లిన తరువాత దశరథ రాజుని కుమారుడు రాముడే నీ నిజ స్వామి’.

Verse 8

रामो ऽस्य लक्ष्मणः पुत्रौ वनवासङ्गतौ वरौ रामपत्नी जानकी त्वं रावणेन हृता बलात्

రాముడు మరియు అతని సోదరుడు లక్ష్మణుడు—ఆ ఇద్దరు శ్రేష్ఠ యువరాజులు—వనవాసానికి వెళ్లారు; నీవు, రామపత్ని జానకి, రావణునిచే బలవంతంగా అపహరింపబడితివి।

Verse 9

रामः सुग्रीवमित्रस् त्वां मार्गयन् प्रेषयच्च माम् साभिज्ञानञ्चागुलीयं रामदत्तं गृहाण वै

సుగ్రీవమిత్రుడైన రాముడు నిన్ను వెదుకుతూ నన్ను పంపెను; గుర్తుగా రాముడు ఇచ్చిన ఈ ఉంగరాన్ని స్వీకరించుము।

Verse 10

सीताङ्गुलीयं जग्राह सापश्यन्मारूतिन्तरौ भूयो ऽग्रे चोपविष्टं तम् उवाच यदि जीवति

సీత ఆ ఉంగరాన్ని స్వీకరించింది. చెట్టుపై మారుతిని చూచి, ఆమె మళ్లీ అతని ముందర కూర్చొని పలికింది—“అతడు జీవించి ఉంటే…”।

Verse 11

रामः कथं न नयति शृङ्कितामब्रवीत् कपिः रामः सीते न जानीते ज्ञात्वा त्वां स नयिष्यति

సందేహపడుతున్న సీతతో కపి పలికెను—“రాముడు నిన్ను ఎలా తీసుకుపోడు? ఓ సీతా, రామునికి నీ స్థానం తెలియదు; తెలిసిన వెంటనే నిన్ను నిశ్చయంగా తీసుకుపోతాడు।”

Verse 12

रावणं राक्षसं हत्वा सबलं देवि मा शुच साभिज्ञानं देहि मे त्वं मणिं सीताददत्कपौ

“ఓ దేవీ, రాక్షసుడైన రావణుని అతని సేనతో సహా సంహరించి, శోకించకుము. గుర్తుగా నీ మణిని నాకు ఇవ్వుము.” అప్పుడు సీత కపికి ఆ రత్నాన్ని ఇచ్చెను।

Verse 13

उवाच मां यथा रामो नयेच्छीघ्रं तथा कुरु रामश् च इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः त्वां मार्गयेत् प्रेषयेच्च मामिति घ, चिह्नितपुस्तकपाठः काकाक्षिपातनकथाम् प्रतियाहि हि शोकह

అతడు అన్నాడు—“రాముడు నన్ను త్వరగా తీసుకుపోయేలా నీవు చేయి.” (కొన్ని గుర్తించిన ప్రతుల్లో ‘మరియు రామునికి…’ అనే పాఠం; మరొక పాఠంలో ‘అతడు నిన్ను వెదికి నన్ను పంపించును’ అని ఉంది.) “కాకుడు కన్నుపై కొట్టిన కథను వెళ్లి చెప్పు”—అని శోకుడు పలికెను।

Verse 14

मणिं कथां गृहीत्वाह हनूमान्नेष्यते पतिः अथवा ते त्वरा काचित् पृष्ठमारुह मे शुभे

మణిని మరియు సందేశాన్ని తీసుకొని హనుమాన్ అన్నాడు—“నీ భర్త (రాముడు) నిన్ను పొందును/నిన్ను తీసుకొనివచ్చును. లేక నీకు ఏదైనా తొందర ఉంటే, ఓ శుభాంగీ, నా వెన్నుపై ఎక్కు.”

Verse 15

अद्य त्वां दर्शयिष्यामि ससुग्रीवञ्च राघवम् सीताब्रवीद्धनूमन्तं नयतां मां हि राघवः

“ఈ రోజు నేను నీకు సుగ్రీవునితో కూడిన రాఘవుని చూపిస్తాను.” అప్పుడు సీత హనుమంతునితో చెప్పింది—“నిజంగా రాఘవుడు నన్ను (ఇక్కడి నుండి) తీసుకుపోవాలి.”

Verse 16

हनूमान् स दशग्रीव दर्शनोपायमाकरोत् वनं बभञ्ज तत्पालान् हत्वा दन्तनखादिभिः

అప్పుడు హనుమాన్ దశగ్రీవుడు (రావణుడు) దర్శనం పొందుటకు ఉపాయం చేశాడు. అతడు ఆ వనాన్ని ధ్వంసం చేసి, దాని కాపలాదారులను పళ్ళు, గోర్లు మొదలైనవాటితో సంహరించాడు।

Verse 17

हत्वातु किङ्करान् सर्वान् सप्त मन्त्रिसुतानपि पुत्रमक्षं कुमारञ्च शक्रजिच्च बबन्ध तम्

తర్వాత అతడు సమస్త కింకరులను (సేవకులను) మరియు మంత్రుల ఏడు కుమారులను కూడా సంహరించాడు. ఆపై యువరాజు అక్షను మరియు శక్రజిత్ (ఇంద్రజిత్) ను బంధించాడు।

Verse 18

नागपाशेन पिङ्गाक्षं दर्शयामास रावणम् उवाच रावणः कस्त्वं मारुतिः प्राह रावणम्

నాగపాశంతో పింగాక్షుడిని బంధించి రావణుని ఎదుట చూపించారు. రావణుడు—“నీవెవరు?” అని అడిగెను. మారుతి రావణునితో ఇలా పలికెను.

Verse 19

रामदूतो राघवाय सीतां देहि मरिष्यसि रामबाणैर् हतः सार्धं लङ्कास्थै राक्षसैर् ध्रुवम्

నేను రాముని దూతను. రాఘవునికి సీతను అప్పగించు; లేకపోతే నీవు మరణిస్తావు—లంకలోని రాక్షసులతో కూడ రామబాణాలతో నిశ్చయంగా హతుడవుతావు.

Verse 20

रावणो हन्तुमुद्युक्तो विभीषणनिवारितः दीपयामास लाङ्गलं दीप्तपुच्छः स मारुतिः

రావణుడు అతనిని చంపుటకు సిద్ధమయ్యెను; విభీషణుడు అడ్డగించాడు. అప్పుడు దీప్తపుచ్ఛుడైన ఆ మారుతి తన తోకను ప్రజ్వలింపజేశాడు.

Verse 21

दग्ध्वा लङ्कां राक्षसांश् च दृष्ट्वा सीतां प्रणम्य ताम् समुद्रपारमागम्य दृष्टा सीतेति चाब्रवीत्

లంకను మరియు రాక్షసులను దహించి, సీతను దర్శించి ఆమెకు నమస్కరించి, సముద్రం దాటి తిరిగి వచ్చి—“సీత దర్శనమైంది” అని చెప్పెను.

Verse 22

अङ्गदादीनङ्गदाद्यैः पीत्वा मधुवने मधु जित्वा दधिमुखादींश् च दृष्ट्वा रामञ्च ते ऽब्रुवन्

అంగదాది వారితో కలిసి మధువనంలో మధు పానము చేసి, దధిముఖాది వారిని జయించి, తరువాత రాముని దర్శించి వారు ఆయనతో పలికిరి.

Verse 23

दृष्टा सीतेति रामो ऽपि हृष्टः पप्रच्छ मारुतिम् कथं दृष्ट्वा त्वया सीता किमुवाच च माम्प्रति

“సీతను చూశాను” అని విని రాముడూ హర్షించి మారుతి (హనుమంతుడు)ను అడిగాడు—నీవు సీతను ఎలా చూశావు? నా విషయమై ఆమె ఏమని చెప్పింది?

Verse 24

सीताकथामृतेनैव सिञ्च मां कामवह्निगम् हनूमानब्रवीद्रामं लङ्घयित्वाब्धिमागतः

“సీతా కథామృతంతోనే నన్ను చల్లార్చు—నేను కామాగ్నితో దగ్ధుడను.” సముద్రాన్ని లంఘించి తిరిగి వచ్చిన హనుమంతుడు రామునితో ఇలా అన్నాడు.

Verse 25

सीतां दृष्ट्वा पुरीं दग्ध्वा सीतामणिं गृहाण वै हत्वा त्वं रावणं सीतां प्राप्स्यसे राम मा शुच

సీతను చూసి, నగరాన్ని దహనం చేసి, తప్పక సీతామణిని తీసుకో. రావణుణ్ని సంహరించిన తరువాత నీవు సీతను పొందుతావు, ఓ రామా—విషాదపడకు.

Verse 26

गृहीत्वा तं मणिं रामो रुरोद विरहातुरः मणिं दृष्ट्वा जानकी मे दृष्टा सीता नयस्व माम्

ఆ మణిని తీసుకున్న రాముడు వియోగవేదనతో ఏడ్చాడు. “మణిని చూచి నేను జనకీని చూచినట్లే; సీతను చూశాను. నన్ను ఆమె వద్దకు తీసుకుపో” అని అన్నాడు.

Verse 27

तया विना न जीवामि सुग्रीवाद्यैः प्रबोधितः समुद्रतीरं गतवान् तत्र रामं विभीषणः

“ఆమె లేక నేను జీవించలేను.” సుగ్రీవాది వారు ప్రబోధించగా విభీషణుడు సముద్రతీరానికి వెళ్లి అక్కడ రాముని సమీపించాడు.

Verse 28

गतस्तिरस्कृतो भ्रात्रा रावणेन दुरात्मना रामाय देहि सीतां त्व मित्युक्तेनासहायवान्

దురాత్ముడైన అన్న రావణుడు తృణీకరించగా అతడు వెళ్లిపోయాడు; “రామునికి సీతను ఇవ్వు” అని చెప్పబడినవాడై సహాయం లేకుండా అయ్యాడు।

Verse 29

रामो विभीषणं मित्रं लङ्कैश्वर्ये ऽभ्यषेचयत् समुद्रं प्रार्थयन्मार्गं यदा नायात्तदा शरैः

రాముడు తన మిత్రుడు విభీషణుని లంకాధిపత్యంలో అభిషేకించాడు. తరువాత సముద్రాన్ని మార్గం ఇవ్వమని ప్రార్థించాడు; అది ఒప్పుకోకపోతే బాణాలతో వశపరచాలని నిశ్చయించాడు।

Verse 30

भेदयामास रामञ्च उवाचाब्धिः समागतः नलेन सेतुं बध्वाब्धौ लङ्कां व्रज गभीरकः

అప్పుడు సముద్రం ప్రత్యక్షమై రామునితో పలికింది— “ఓ గంభీర వీరా! నలునితో సముద్రంపై సేతువు కట్టించి లంకకు వెళ్లు.”

Verse 31

अहं त्वया कृतः पूर्वं रामो ऽपि नलसेतुना कृतेन तरुशैलाद्यैर् गतः पारं महोदधेः वानरैः स सुवेलस्थः सह लङ्कां ददर्श वै

నేను పూర్వం నీచేత ఏర్పడినవాడను; రాముడు కూడా నలుడు కట్టించిన—చెట్లు, పర్వతాలు మొదలైన వాటితో నిర్మితమైన—సేతువ ద్వారా మహాసముద్రం అవతలికి చేరాడు. వానరులతో కలిసి సువేలపై నిలిచి లంకను చూశాడు.