Adhyaya 30

Verse 1

गरुडो वारुणं छत्रं तथैव मणिपर्वतम् सभार्यं च हृषीकेशं लीलयैव वहन् ययौ

கருடன் வருணனுடைய குடையும் மணிபர்வதமும், மேலும் துணைவியுடன் ஹ்ருஷீகேசனையும், விளையாட்டுபோல் எளிதில் சுமந்து புறப்பட்டான்।

Verse 2

ततः शङ्खम् उपाध्मासीत् स्वर्गद्वारगतो हरिः उपतस्थुस् ततो देवाः सार्घ्यपात्रा जनार्दनम्

அப்போது ஸ்வர்க்கவாசல் அருகே வந்த ஹரி சங்கத்தை ஊதினார். அந்த ஒலியைக் கேட்ட தேவர்கள் உடனே வந்து ஜனார்தனனுக்கு பணிவுடன் நின்று, ஆண்டவருக்குரிய அர்க்யப் பாத்திரங்களை ஏந்தி வந்தனர்।

Verse 3

स देवैर् अर्चितः कृष्णो देवमातुर् निवेशनम् सिताभ्रशिखराकारं प्रविश्य ददृशे ऽदितिम्

தேவர்களால் அர்ச்சிக்கப்பட்ட கிருஷ்ணன்—பரம விஷ்ணு—வெண்மேகச் சிகரம்போல் அமைந்த தேவர்மாதாவின் இல்லத்தில் நுழைந்து அங்கே அதிதியை தரிசித்தான்।

Verse 4

स तां प्रणम्य शक्रेण सह ते कुण्डलोत्तमे ददौ नरकनाशं च शशंसास्यै जनार्दनः

அவளுக்கு வணங்கி, ஜனார்தனன் சக்ரனுடன் சேர்ந்து அந்த மிகச் சிறந்த காதணிகளை அவளிடம் மீண்டும் அளித்தான்; மேலும் நரகனின் அழிவையும் அவளுக்கு எடுத்துரைத்தான்।

Verse 5

ततः प्रीता जगन्माता धातारं जगतां हरिम् तुष्टावादितिर् अव्यग्रा कृत्वा तत्प्रवणं मनः

அப்போது உலகமாதா அதிதி மகிழ்ந்து, கலக்கமின்றி, மனத்தை முழுவதும் அவர்மேல் நிலைநிறுத்தி, உலகைத் தாங்கும் ஹரியைப் புகழ்ந்து பாடினாள்।

Verse 6

नमस् ते पुण्डरीकाक्ष भक्तानाम् अभयंकर सनातनात्मन् सर्वात्मन् भूतात्मन् भूतभावन

புண்டரீகாக்ஷா! உமக்கு நமஸ்காரம். பக்தர்களுக்கு அச்சமின்மையை அளிப்பவரே; சனாதன ஆத்மா, சர்வாத்மா, பூதாத்மா, பூதபாவன—உமக்கு வணக்கம்।

Verse 7

प्रणेता मनसो बुद्धेर् इन्द्रियाणां गुणात्मक त्रिगुणातीत निर्द्वन्द्व शुद्ध सर्वहृदिस्थित

அவர் மனமும் புத்தியும் இயக்கும் தூண்டுபவர்; இந்திரியங்களும் அவற்றின் குணங்களும் உள்ளிருந்து ஆளும் அந்தர்யாமி. குணங்களின் வெளியில் பரவி இருந்தாலும், அவர் திரிகுணாதீதன்; இருமை அற்றவன்; பரமத் தூயவன்; எல்லா உயிர்களின் இதயத்திலும் உறைவான்.

Verse 8

सितदीर्घादिनिःशेषकल्पनापरिवर्जित जन्मादिभिर् असंस्पृष्ट स्वप्नादिपरिवर्जित

அவர் ‘வெள்ளை’, ‘நீளம்’ போன்ற எல்லா கற்பிதக் கருத்துகளிலிருந்தும் விலகியவன்; பிறப்பு முதலிய உடல்-சார்ந்த நிலையால் தீண்டப்படாதவன்; கனவு முதலிய நிலையையும் கடந்தவன்—என்றும் நிருபாதி (உபாதியற்றவன்).

Verse 9

संध्या रात्रिर् अहो भूमिर् गगनं वायुर् अम्बु च हुताशनो मनो बुद्धिर् भूतादिस् त्वं तथाच्युत

நீயே சந்தியா; நீயே இரவு; நீயே பகல்; நீயே பூமி. நீயே ஆகாயம், காற்று, நீர்; நீயே அக்கினி. நீயே மனமும் புத்தியும்; உயிர்களின் ஆதிமூலமும் நீயே—அச்யுதா!

Verse 10

सृष्टिस्थितिविनाशानां कर्ता कर्तृपतिर् भवान् ब्रह्मविष्णुशिवाख्याभिर् आत्ममूर्तिभिर् ईश्वर

படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் ஆகியவற்றின் செய்பவன் நீயே; செய்பவர்களின் ஆண்டவனும் நீயே. ஈஸ்வரா! பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் என அழைக்கப்படும் உன் சுயமூர்த்திகளின் வழியே நீ இவ்வுலகக் காரியங்களை நடத்துகிறாய்.

Verse 11

देवा यक्षास् तथा दैत्या राक्षसाः सिद्धपन्नगाः कूष्माण्डाश् च पिशाचाश् च गन्धर्वा मनुजास् तथा

தேவர்கள், யக்ஷர்கள், தைத்யர்கள்; ராக்ஷஸர்கள், சித்தர்கள், நாககுலங்கள்; கூஷ்மாண்டர்கள், பிசாசர்கள்; கந்தர்வர்கள்—அதேபோல் மனிதர்களும் உள்ளனர்.

Verse 13

स्थूला मध्यास् तथा सूक्ष्माः सूक्ष्मात् सूक्ष्मतराश् च ये देहभेदा भवान् सर्वे ये केचित् पुद्गलाश्रयाः

ஸ்தூல, மத்திய, சூக்ஷ்ம மற்றும் சூக்ஷ்மத்திலும் சூக்ஷ்மமான—பொருள் தொகுப்பை ஆதாரமாகக் கொண்ட எல்லா உடல் வேறுபாடுகளும், ஓ பிரபுவே, இவ்விவரணத்தில் அடங்குகின்றன।

Verse 14

माया तवेयम् अज्ञातपरमार्थातिमोहिनी अनात्मन्य् आत्मविज्ञानं यया मूढो निरुध्यते

இது உமது மாயையே—பரமார்த்தத்தை அறியாதவர்களை மிகுந்த மயக்கத்தில் ஆழ்த்துவது—அதனால் மயங்கியவன் அநாத்மத்தையே ஆத்மஞானம் என எண்ணி கட்டுண்டு நிற்கிறான்।

Verse 15

अहं ममेति भावो ऽत्र यत् पुंसाम् अभिजायते संसारमातुर् मायायास् तवैतन् नाथ चेष्टितम्

ஓ நாதா, இங்கு மனிதரில் எழும் ‘நான்’ ‘என்’ என்ற உணர்வு—அது சம்சாரத்தின் தாய் எனும் உமது மாயையின் செயலாட்டமே.

Verse 16

यैः स्वधर्मपरैर् नाथ नरैर् आराधितो भवान् ते तरन्त्य् अखिलाम् एतां मायाम् आत्मविमुक्तये

ஓ நாதா, தம் ஸ்வதர்மத்தில் உறுதியாக இருந்து உம்மை ஆராதிப்போர்—ஆத்ம விடுதலைக்காக இம்முழு மாயையையும் கடந்து செல்கின்றனர்।

Verse 17

ब्रह्माद्याः सकला देवा मनुष्याः पशवस् तथा विष्णुमायामहावर्तमोहान्धतमसा वृताः

பிரம்மாவிலிருந்து தொடங்கி எல்லா தேவர்கள், மனிதர்கள், விலங்குகளும் கூட—விஷ்ணுவின் மாயை எனும் மாபெரும் சுழலில் சிக்கி, மயக்கத்தின் குருட்டிருள் தமஸால் மூடப்பட்டுள்ளனர்।

Verse 18

आराध्य त्वाम् अभीप्सन्ते कामान् आत्मभवक्षयम् यद् एते पुरुषा माया सैवेयं भगवंस् तव

பகவானே! உம்மை ஆராதித்து இவர்கள் விரும்பிய பொருள்களையும்—தம் பிறவியின் அழிவையும் கூட—வேண்டுகின்றனர். ஆனால் அவர்கள் நாடுவது எதுவாயினும் அது மாயையே; அந்த மாயை உம்முடையதே.

Verse 19

मया त्वं पुत्रकामिन्या वैरिपक्षक्षयाय च आराधितो न मोक्षाय मायाविलसितं हि तत्

மகன் வேண்டுமென்ற ஆசையாலும் பகைவர் கூட்டம் அழியவேண்டும் என்பதாலும் உம்மை வழிபட்டேன்; மோட்சத்திற்காக அல்ல. அது உண்மையில் உமது மாயையின் விளையாட்டே.

Verse 20

कौपीनाच्छादनप्राया वाञ्छा कल्पद्रुमाद् अपि जायते यद् अपुण्यानां सो ऽपराधः स्वदोषजः

கௌபீனமட்டும் போர்த்தும் அளவிற்கான சிறு ஆசையும், கற்பகமரத்திலிருந்து கிடைப்பதுபோல் எளிதாக இருக்க வேண்டுமே; ஆனால் புண்ணியமற்றவர்களுக்கு அது கூட அரிது. அந்தக் குறை பிறர் விதித்த விதி அல்ல; தன் குற்றங்களால் பிறந்த அபராதமே.

Verse 21

तत् प्रसीदाखिलजगन्मायामोहकराव्यय अज्ञानं ज्ञानसद्भावभूतं भूतेश नाशय

ஆகையால் அருள்புரிவாயாக. மாயையால் அகில உலகையும் மயக்குகின்ற அழிவிலா ஆண்டவனே—பூதேசனே—என் அறியாமையை அழித்து, உண்மை அறிவின் நிலையை என்னுள் நிலைநிறுத்து.

Verse 22

नमस् ते चक्रहस्ताय शार्ङ्गहस्ताय ते नमः गदाहस्ताय ते विष्णो शङ्खहस्ताय ते नमः

சக்கரத்தைத் தாங்கிய உமக்கு நமஸ்காரம்; சார்ங்க வில்லைத் தாங்கிய உமக்கு நமஸ்காரம். கதையை ஏந்திய விஷ்ணுவே, உமக்கு நமஸ்காரம்; சங்கத்தைத் தாங்கிய உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 23

एतत् पश्यामि ते रूपं स्थूलचिह्नोपलक्षितम् न जानामि परं यत् ते प्रसीद परमेश्वर

உமது இந்தத் தெளிவான, புலப்படும் குறிகளால் அறியப்படும் ரூபத்தை நான் காண்கிறேன்; ஆனால் உமது பரமத் தத்துவத்தை நான் அறியேன். பரமேஸ்வரா, அருள் புரிவாயாக.

Verse 24

अदित्यैवं स्तुतो विष्णुः प्रहस्याह सुरारणिम् माता देवि त्वम् अस्माकं प्रसीद वरदा भव

அதிதி இவ்வாறு ஸ்துதித்தபோது விஷ்ணு புன்னகைத்து தேவர்களின் மகளிர் தலைவியிடம் கூறினார்—“தேவி, நீ எங்கள் தாய்; அருள் புரிந்து வரம் அளிப்பவளாக இரு.”

Verse 25

एवम् अस्तु यथेच्छा ते त्वम् अशेषैः सुरासुरैः अजेयः पुरुषव्याघ्र मर्त्यलोके भविष्यसि

“அப்படியே—உன் விருப்பத்தின்படி ஆகுக. மனிதர்களில் புலியே, மর্ত்யலோகத்தில் நீ எல்லாத் தேவர்களாலும் அசுரர்களாலும் கூட வெல்ல முடியாதவனாக இருப்பாய்.”

Verse 26

ततो ऽनन्तरम् एवास्य शक्राणीसहितादितिम् सत्यभामा प्रणम्याह प्रसीदेति पुनः पुनः

அதன் பின்னர் உடனே சத்யபாமா, சக்ராணியுடன் இருந்த அதிதியை வணங்கி, மீண்டும் மீண்டும் “அருள் புரியுங்கள்” என்று வேண்டினாள்.

Verse 27

मत्प्रसादान् न ते सुभ्रु जरा वैरूप्यम् एव च भविष्यत्य् अनवद्याङ्गी सर्वकालं भविष्यसि

என் அருளால், அழகிய புருவமுடையவளே, உனக்கு முதுமையும் விகாரமும் வராது. குறையற்ற அங்கங்களுடன் நீ எக்காலமும் அப்படியே இருப்பாய்.

Verse 28

अदित्या तु कृतानुज्ञो देवराजो जनार्दनम् यथावत् पूजयाम् आस बहुमानपुरःसरम्

அப்போது அதிதியின் அனுமதி பெற்ற தேவராஜன் இந்திரன், ஜனார்தனனை முறையாக வழிபட்டு, ஆழ்ந்த மரியாதையும் பக்தியும் முன்னிலைப்படுத்தினான்।

Verse 29

ततो ददर्श कृष्णो ऽपि सत्यभामासहायवान् देवोद्यानानि हृद्यानि नन्दनादीनि सत्तम

பின்னர் சத்தியபாமாவுடன் கூடிய ஸ்ரீகிருஷ்ணனும், நந்தன முதலிய தேவர்களின் மனம்கவரும் தோட்டங்களைப் பார்த்தான்; ஓ சிறந்த மனிதா, அவை உண்மையில் இதயத்தை மகிழ்விப்பவை।

Verse 30

ददर्श च सुगन्धाढ्यं मञ्जरीपुष्पधारिणम् शैत्याह्लादकरं ताम्रबालपल्लवशोभितम्

அவன் அதைக் கண்டான்—மணமிகுந்தது, கொத்துகளும் மலர்களும் தாங்கியது; குளிர்ச்சியும் இன்பமும் தருவது, செம்புநிற மென்மையான இளந்தளிர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது।

Verse 31

मथ्यमाने ऽमृते जातं जातरूपोपमत्वचम् पारिजातं जगन्नाथः केशवः केशिसूदनः

அமிர்தத்திற்காக கடல் கடையப்பட்டபோது, சுத்தத் தங்கம் போன்ற பட்டையும் ஒளியும் உடைய பாரிஜாத மரம் தோன்றியது; ஜகந்நாதன் கேசவனும், கேசிநிசூதனும் அதைத் தன் உரிமையாக்கினான்।

Verse 32

तं दृष्ट्वा प्राह गोविन्दं सत्यभामा द्विजोत्तम कस्मान् न द्वारकाम् एष नीयते कृष्ण पादपः

அதைக் கண்ட சத்தியபாமா கோவிந்தனிடம் கூறினாள்: “ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவரே, இந்த கிருஷ்ணப் பாதபம் ஏன் த்வாரகைக்கு எடுத்துச் செல்லப்படவில்லை?”

Verse 33

यदि ते तद् वचः सत्यं सत्यात्यर्थं प्रियेति मे मद्गेहनिष्कुटार्थाय तद् अयं नीयतां तरुः

உன் சொல் உண்மையெனில்—நீ எனக்கு மிகுந்த பிரியமானவன் எனில்—என் இல்லத்தின் முற்றத் தோட்டத்திற்கு அலங்காரமாக இந்த மரத்தை எடுத்துச் செல்லுங்கள்।

Verse 34

न मे जाम्बवती तादृग् अभीष्टा न च रुक्मिणी सत्ये यथा त्वम् इत्य् उक्तं त्वया कृष्णासकृत् प्रियम्

“ஜாம்பவதியும் அல்ல, ருக்மிணியும் அல்ல—ஓ சத்தியே, நீ எனக்கு எவ்வளவு பிரியமோ அவ்வளவு யாரும் இல்லை.” இவ்வாறு நீ மீண்டும் மீண்டும் சொன்னதால் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் உள்ளம் மகிழ்ந்தான்।

Verse 35

सत्यं तद् यदि गोविन्द नोपचारकृतं तव तद् अस्तु पारिजातो ऽयं मम गेहविभूषणम्

“இது உண்மையெனில், ஓ கோவிந்தா—உன் அன்பு வெறும் மரியாதைக்காக அல்ல எனில்—இந்தப் பாரிஜாதமே என் இல்லத்தின் அலங்காரமாக எனக்கே உரியதாகட்டும்.”

Verse 36

बिभ्रती पारिजातस्य केशपक्षेण मञ्जरीम् सपत्नीनाम् अहं मध्ये शोभेयम् इति कामये

“பாரிஜாத மலர்க் கொத்தினை என் கூந்தல் பின்னலில் அணிந்து, இணைமனைவியரின் நடுவில் நான் மிகச் சிறப்பாகத் திகழ விரும்புகிறேன்.”

Verse 37

इत्य् उक्तः स प्रहस्यैनां पारिजातं गरुत्मति आरोपयाम् आस हरिस् तम् ऊचुर् वनरक्षिणः

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் ஹரி புன்னகைத்தான்; கருடன்மேல் அந்தப் பாரிஜாத மரத்தை ஏற்றியபோது, தோட்டத்தின் காவலர்கள் அவனிடம் பேசினர்।

Verse 38

भो शची देवराजस्य महिषी तत्परिग्रहम् पारिजातं न गोविन्द हर्तुम् अर्हसि पादपम्

ஓ சசி, தேவராஜன் இந்திரனின் மகிஷி! இந்த பாரிஜாத மரம் இந்திரனின் அருமையான சொத்து. ஓ கோவிந்தா, இந்த தெய்வீக மரத்தை எடுத்துச் செல்லுதல் உமக்கு உரியதல்ல.

Verse 39

शचीविभूषणार्थाय देवैर् अमृतमन्थने उत्पादितो ऽयं न क्षेमी गृहीत्वैनं गमिष्यसि

அமிர்த மந்தனத்தில் தேவர்கள் சசியின் அலங்காரத்திற்காக இதை உருவாக்கினர். இது உமக்கு நலமளிப்பதல்ல; இதை எடுத்துக் கொண்டு சென்றால் நீர் பாதுகாப்புடன் செல்லமாட்டீர்.

Verse 40

देवराजो मुखप्रेक्षो यस्यास् तस्याः परिग्रहम् मौढ्यात् प्रार्थयसे क्षेमी गृहीत्वैनं हि को व्रजेत्

ஓ க்ஷேமீ! தேவராஜன் இந்திரன் முகம் நோக்கி விரும்பிப் பார்ப்பவளின் கைப்பற்றுதலை நீ மூடத்தனமாக வேண்டுகிறாய். அவளை மனைவியாக ஏற்ற பின் யார் பாதுகாப்புடன் செல்ல முடியும்?

Verse 41

अवश्यम् अस्य देवेन्द्रो निष्कृतिं कृष्ण यास्यति वज्रोद्यतकरं शक्रम् अनुयास्यन्ति चामराः

ஓ கிருஷ்ணா! தேவேந்திரன் இந்திரன் நிச்சயமாகப் பரிகாரம் செய்ய வருவான். கையில் வஜ்ரத்தை உயர்த்திய சக்ரன் அணுகுவான்; சாமரத் தாங்கிகள் பின்னால் தொடர்வார்கள்.

Verse 42

तद् अलं सकलैर् देवैर् विग्रहेण तवाच्युत विपाककटु यत् कर्म तन् न शंसन्ति पण्डिताः

ஆகையால், ஓ அச்யுதா, எல்லாத் தேவர்களுடனும் உமக்கு சண்டை வேண்டாம். பழுத்தபின் கசப்பாகும் விளைவுடைய செயலை ஞானிகள் பாராட்டார்.

Verse 43

इत्य् उक्ते तैर् उवाचैतान् सत्यभामातिकोपिनी का शची पारिजातस्य को वा शक्रः सुराधिपः

அவர்கள் இவ்வாறு கூறியதும் கோபத்தால் எரிந்த சத்தியபாமா சொன்னாள்—“பாரிஜாதத்திற்கு சசி யார்? தேவர்களின் தலைவன் எனப்படும் சக்ரன் (இந்திரன்) யார்?”

Verse 44

सामान्यः सर्वलोकानां यद्य् एषो ऽमृतमन्थने समुत्पन्नः सुराः कस्माद् एको गृह्णाति वासवः

“அமிர்தமந்தனத்தில் பிறந்த இந்த அமிர்தம் எல்லா உலகங்களுக்கும் பொதுவானதெனில், தேவர்களே, வாசவன் (இந்திரன்) ஒருவனே ஏன் அதை எடுத்துக்கொள்கிறான்?”

Verse 45

यथा सुधा यथैवेन्दुर् यथा श्रीर् वनरक्षिणः सामान्यः सर्वलोकस्य पारिजातस् तथा द्रुमः

அமிர்தம் அனைவருக்கும் உரியது போல, நிலவு அனைவருக்கும் உரியது போல, ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி) வனக் காவலர்களின் பொதுச் செல்வம் போல—பாரிஜாத மரமும் எல்லா உலகங்களுக்கும் பொதுவான அருள்வரமாகும்.

Verse 46

भर्तृबाहुमहागर्वाद् रुणद्ध्य् एनम् अथो शची तत् कथ्यताम् अलं क्षान्त्या सत्या हारयति द्रुमम्

அப்போது பர்த்ருபாஹுவின் பேர்க் களிப்பால் தூண்டப்பட்ட சசி அவனைத் தடுத்து நிறுத்தினாள். “தெளிவாகச் சொல்—பொறுமை போதும்; உண்மையையும் வளைத்திடலாம், மரத்தை வளைப்பது போல.”

Verse 47

कथ्यतां च द्रुतं गत्वा पौलोम्या वचनं मम सत्यभामा वदत्य् एतद् इति गर्वोद्धताक्षरम्

“விரைந்து சென்று பௌலோமிக்கு என் செய்தியைச் சொல்—‘சத்தியபாமா இவ்வாறு கூறுகிறாள்’”—என்று அவள் அகந்தை நிறைந்த சொற்களால் உரைத்தாள்.

Verse 48

यदि त्वं दयिता भर्तुर् यदि वश्यः पतिस् तव मद्भर्तुर् हरतो वृक्षं तत् कारय निवारणम्

நீ உண்மையில் உன் கணவருக்குப் பிரியமானவளாக இருந்தால்—உன் ஆண்டவன் உன் வசத்தில் இருந்தால்—என் கணவரின் மரத்தை எடுத்துச் செல்லும் செயலை அவனால் நிறுத்தச் செய்; அந்தப் பறிப்பைத் தடு.

Verse 49

जानामि ते पतिं शक्रं जानामि त्रिदशेश्वरम् पारिजातं तथाप्य् एनं मानुषी हारयामि ते

உன் கணவன் சக்ரன், முப்பது தேவர்களின் ஆண்டவன் என்று எனக்குத் தெரியும்; ஆயினும் நான்—ஒரு மனிதப் பெண்ணாக இருந்தும்—இந்தப் பாரிஜாத மரத்தை உன்னிடமிருந்து எடுத்துச் செல்வேன்.

Verse 50

इत्य् उक्ता रक्षिणो गत्वा शच्या ऊचुर् यथोदितम् शची चोत्साहयाम् आस त्रिदशाधिपतिं पतिम्

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் காவலர்கள் சென்று சொல்லப்பட்டபடியே சசீயிடம் அறிவித்தனர்; சசீயும் தன் கணவன்—முப்பத்துமூன்று தேவர்களின் அதிபதி—யை உற்சாகப்படுத்தி தீர்மானமான செயலில் ஈடுபடத் தூண்டினாள்.

Verse 51

ततः समस्तदेवानां सैन्यैः परिवृतो हरिम् प्रययौ पारिजातार्थम् इन्द्रो योधयितुं द्विज

அப்போது இந்திரன்—அனைத்து தேவர்களின் படைகளால் சூழப்பட்டவனாய்—ஓ த்விஜா, பாரிஜாதத்திற்காக ஹரியுடன் போர் செய்யப் புறப்பட்டான்.

Verse 52

ततः परिघनिस्त्रिंशगदाशूलवरायुधाः बभूवुस् त्रिदशाः सज्जाः शक्रे वज्रकरे स्थिते

அப்போது சக்ரன் (இந்திரன்) கையில் வஜ்ரத்தைப் பிடித்து உறுதியாக நின்றபோது, முப்பத்துமூன்று தேவர்கள் முழுமையாகத் தயாரானார்கள்—இரும்புக் கோல்கள், வாள்கள், கதைகள், திரிசூலங்கள் போன்ற சிறந்த ஆயுதங்களுடன்.

Verse 53

ततो निरीक्ष्य गोविन्दो नागराजोपरि स्थितम् शक्रं देवपरीवारं युद्धाय समुपस्थितम्

அப்போது கோவிந்தன், நாகராஜன் மேல் அமர்ந்த சக்கிரன் (இந்திரன்) தேவர்கூட்டத்தால் சூழப்பட்டு போருக்கு வந்திருப்பதை கண்டான்।

Verse 54

चकार शङ्खनिर्घोषं दिशः शब्देन पूरयन् मुमोच च शरव्रातं सहस्रायुतसंमितम्

அவன் சங்கத்தை இடியென முழங்கச் செய்து திசைகளை ஒலியால் நிரப்பினான்; மேலும் ஆயிரங்களும் பத்தாயிரங்களும் அளவான அம்புகளின் பெருவெள்ளத்தை விடுத்தான்।

Verse 55

ततो दिशो नभश् चैव दृष्ट्वा शरशताचितम् मुमुचुस् त्रिदशाः सर्वे अस्त्रशस्त्राण्य् अनेकशः

பின்னர் திசைகளும் வானமும் நூற்றுக்கணக்கான அம்புகளால் அடர்ந்திருப்பதைப் பார்த்து, முப்பத்துமூன்று தேவர்கள் அனைவரும் மீண்டும் மீண்டும் பலவகை ஆயுதங்களையும் அஸ்திரங்களையும் எறிந்தனர்।

Verse 56

एकैकं शस्त्रम् अस्त्रं च देवैर् मुक्तं सहस्रधा चिच्छेद लीलयैवेशो जगतां मधुसूदनः

தேவர்கள் விடுத்த ஒவ்வொரு ஆயுதத்தையும் அஸ்திரத்தையும், உலகங்களின் ஈசன் மதுசூதனன் விளையாட்டுபோல் ஆயிரம் துண்டுகளாகச் சிதைத்தான்।

Verse 57

पाशं सलिलराजस्य समाकृष्योरगाशनः चकार खण्डशश् चञ्च्वा बालपन्नगदेहवत्

நீரரசன் (வருணன்) இன் பாசத்தைத் தன்னிடம் இழுத்து, பாம்புண்ணி அதைத் தன் அலகால் துண்டு துண்டாகக் கிழித்தான்—இளம்பாம்பின் மென்மையான உடலைப் பிளந்ததுபோல்।

Verse 58

यमेन प्रहितं दण्डं गदाविक्षेपखण्डितम् पृथिव्यां पातयाम् आस भगवान् देवकीसुतः

யமன் அனுப்பிய தண்டத்தை, தேவகியின் மகனாகிய பகவான் தமது கதையை ஒரே சுழலில் வீசி துண்டு துண்டாகச் செய்து பூமியில் வீழ்த்தினார்.

Verse 59

शिबिकां च धनेशस्य चक्रेण तिलशो विभुः चकार शौरिर् अर्कं च दृष्टिदृष्टं हतौजसम्

அப்போது அனைத்தாற்றலுடைய சௌரி—ஸ்ரீகிருஷ்ணன்—தன் சக்கரத்தால் தனேசன் குபேரனின் பல்லக்கை துகள்துகளாக வெட்டினார்; அர்க்கன் (சூரியன்) கூட அவர் பார்வை பட்டவுடன் பார்வையால் தாக்கப்பட்டவனாய் ஒளியும் அகந்தையும் இழந்தான்।

Verse 60

नीतो ऽग्निः शतशो बाणैर् द्राविता वसवो दिशः चक्रविच्छिन्नशूलाग्रा रुद्रा भुवि निपातिताः

அக்னி நூற்றுக்கணக்கான அம்புகளால் பின்னோக்குத் தள்ளப்பட்டான்; வசுக்கள் திசைகளில் சிதறினர்; சக்கரத்தால் ஈட்டியின் முனைகள் துண்டிக்கப்பட்ட ருத்ரர்கள் பூமியில் வீழ்த்தப்பட்டனர்।

Verse 61

साध्या विश्वे च मरुतो गन्धर्वाश् चैव सायकैः शार्ङ्गेण प्रेरितैर् अस्ता व्योम्नि शाल्मलितूलवत्

சார்ங்க வில்லில் இருந்து விடப்பட்ட அம்புகளால் தாக்கப்பட்ட சாத்யர்கள், விஷ்வதேவர்கள், மருதர்கள், கந்தர்வர்கள் வானில் சால்மலி பஞ்சுபோல் சிதறி விழுந்தனர்।

Verse 62

गरुत्मान् अपि वक्त्रेण पक्षाभ्यां नखराङ्कुरैः भक्षयंस् ताडयन् देवान् दारयंश् च चचार वै

அப்போது கருட்மானும் தன் அலகு, இறக்கைகள், நகங்களின் கூர்முனைகளால் தேவர்களை விழுங்கி, அடித்து, கிழித்துப் பிளந்து எங்கும் உலாவினான்।

Verse 63

ततः शरसहस्रेण देवेन्द्रमधुसूदनौ परस्परं ववर्षाते धाराभिर् इव तोयदौ

அப்போது தேவேந்திரனும் மதுசூதனனும் ஒருவர்மேல் ஒருவர் ஆயிரம் அம்புகளின் பெருவெள்ளத்தைப் பொழிந்தனர்—நீர்தாரைகளைப் பொழியும் இரு மழைமேகங்கள் போல।

Verse 64

ऐरावतेन गरुडो युयुधे तत्र संकुले देवैः समस्तैर् युयुधे शक्रेण च जनार्दनः

அந்த நெருக்கடியான கலகப் போரில் கருடன் ஐராவதத்துடன் போரிட்டான்; ஜனார்தனன் சக்கிரனுடன் சேர்ந்து கூடியிருந்த எல்லாத் தேவர்களுடனும் சமரிட்டான்।

Verse 65

छिन्नेष्व् अशेषबाणेषु शस्त्रेष्व् अस्त्रेषु च त्वरन् जग्राह वासवो वज्रं कृष्णश् चक्रं सुदर्शनम्

அனைத்து அம்புகளும் துண்டிக்கப்பட்டு, ஆயுதங்களும் அஸ்திரங்களும் சிதைந்தபோது, வாசவன் விரைந்து வஜ்ரத்தை எடுத்தான்; கிருஷ்ணன் சுதர்சனச் சக்கரத்தை எடுத்தான்।

Verse 66

ततो हाहाकृतं सर्वं त्रैलोक्यं द्विजसत्तम वज्रचक्रधरौ दृष्ट्वा देवराजजनार्दनौ

அப்போது, ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே, வஜ்ரமும் சக்கரமும் தாங்கிய தேவராஜனையும் ஜனார்தனனையும் கண்டதும் மூவுலகமும் அலறியது।

Verse 67

क्षिप्तं वज्रम् अथेन्द्रेण जग्राह भगवान् हरिः न मुमोच तथा चक्रं शक्रं तिष्ठेति चाब्रवीत्

இந்திரன் எறிந்த வஜ்ரத்தை பகவான் ஹரி பிடித்தார்; அவர் சக்கரத்தை விடவில்லை; சக்கிரனிடம் “நில்” என்று கூறினார்।

Verse 68

प्रणष्टवज्रं देवेन्द्रं गरुडक्षतवाहनम् सत्यभामाब्रवीद् वीरं पलायनपरायणम्

வஜ்ரம் பயனற்றதாய், கருட வாகனம் காயமுற்றதாய், வீரனாயினும் ஓடத் துணிந்த தேவேந்திரனை சத்யபாமா உரைத்தாள்।

Verse 69

त्रैलोक्येश्वर नो युक्तं शचीभर्तुः पलायनम् पारिजातस्रगाभोगा त्वाम् उपस्थास्यते शची

மூவுலக ஆண்டவனே, சசீபதியின் ஓட்டம் பொருந்தாது. பாரிஜாத மாலையும் ஆபரணங்களும் அணிந்த சசீ தானே வந்து உமக்கு பணிவிடை செய்வாள்।

Verse 70

कीदृशं देवराज्यं ते पारिजातस्रगुज्ज्वलाम् अपश्यतो यथा पूर्वं प्रणयाभ्यागतां शचीम्

உன் தேவராஜ்யம் எப்படிப்பட்டது? முன்புபோல் பாரிஜாத மாலையால் ஒளிர்ந்து, அன்பால் தானே வந்த சசீயையும் நீ காண முடியாததேன்?

Verse 71

अलं शक्र प्रयातेन न व्रीडां गन्तुम् अर्हसि नीयतां पारिजातो ऽयं देवाः सन्तु गतव्यथाः

போதும், ஓ சக்ரா, புறப்படாதே; வெட்கத்துடன் செல்ல வேண்டாம். இந்த பாரிஜாத மரத்தை எடுத்துச் செல்லுங்கள்; தேவர்கள் துயரமின்றி இருப்பாராக।

Verse 72

पतिगर्वावलेपेन बहुमानपुरःसरम् न ददर्श गृहायाताम् उपचारेण मां शची

கணவனின் பெருமை மயக்கமும் தன்னம்பிக்கை அகந்தையும் காரணமாக, நான் வீட்டிற்கு வந்ததை சசீ கவனிக்கவில்லை; விருந்தினர் மரியாதையுடன் எனை வரவேற்கவும் இல்லை।

Verse 73

स्त्रीत्वाद् अगुरुचित्ताहं स्वभर्तृश्लाघनापरा ततः कृतवती शक्र भवता सह विग्रहम्

பெண்ணாக இருந்ததால் என் மனம் நிலைபெறவில்லை; என் கணவரைப் புகழ்வதில் மூழ்கி, ஓ சக்ரா, உம்முடன் நான் சண்டையைத் தூண்டினேன்।

Verse 74

तद् अलं पारिजातेन परस्वेन हृतेन नः रूपेण गर्विता सा तु भर्त्रा स्त्री का न गर्विता

அந்த பாரிஜாத மரம் போதும்—பிறரிடமிருந்து கவர்ந்து நமக்காகக் கொண்டுவந்தது; அவள் தன் அழகால் அகந்தை கொண்டாள், ஆனால் கணவன் துணையுள்ள பெண் யார் அகந்தை கொள்ளாதார்?

Verse 75

इत्य् उक्तो वै निववृते देवराजस् तया द्विज प्राह चैनाम् अलं चण्डि सखि खेदातिविस्तरैः

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், ஓ இருமுறை பிறந்தவரே, தேவராஜன் விலகினான். அவளிடம், “போதும், சண்டீ, தோழியே; இத்தகைய எல்லையற்ற துயரத்தை விரிவாக்காதே” என்றான்।

Verse 76

न चापि सर्गसंहारस्थितिकर्ताखिलस्य यः जितस्य तेन मे व्रीडा जायते विश्वरूपिणा

அகில உலகின் படைப்பு, அழிவு, நிலைபேறு ஆகியவற்றை நடத்தும் அந்த விஸ்வரூபப் பெருமானால் நான் வெல்லப்பட்டதற்கே எனக்கு வெட்கம் உண்டாகிறது।

Verse 77

यस्मिञ् जगत् सकलम् एतद् अनादिमध्ये यस्माद् यतश् च न भविष्यति सर्वभूतात् तेनोद्भवप्रलयपालनकारणेन व्रीडा कथं भवति देवि निराकृतस्य

அனாதி காலத்தின் நடுவில் இந்த முழு உலகமும் யாருள் தங்கியிருக்கிறதோ; யாரிடமிருந்து அது எழுகிறதோ, யாரால் அது காக்கப்படுகிறதோ, மேலும் எல்லா உயிர்களுக்கும் அப்பாற்பட்ட யாரிடமே அது தவறாமல் மீளச் சேருகிறதோ—அந்தப் பிறப்பு, பிரளயம், பாதுகாப்பு ஆகியவற்றின் காரணமான நிராகார, நிருபாதி பரம்பொருளில், ஓ தேவி, வெட்கம் எவ்வாறு உண்டாகும்?

Verse 78

सकलभुवनसूतिर् मूर्तिर् अस्याणुसूक्ष्मा विदितसकलवेद्यैर् ज्ञायते यस्य नान्यैः तम् अजम् अकृतम् ईशं शाश्वतं स्वेच्छयैनं जगदुपकृतिमर्त्यं को विजेतुं समर्थः

அவருடைய தெய்வத் திருமேனியிலிருந்தே எல்லா உலகங்களும் பிறக்கின்றன; அவர் அணுவினும் நுண்ணியவர், சாதாரண பார்வைக்கு எட்டாதவர். வேதங்களால் அறியத்தக்க அனைத்தையும் உணர்ந்தவர்களே அவரை அறிகிறார்கள்; பிறர் அல்ல. அவர் அஜன், அக்ருதன், நித்திய ஈசன்; தன் இச்சையால் இயங்கி உலக நலனுக்கே செயல் புரிவார்—அவரை எந்த மானிடன் வெல்ல வல்லான்?