Adhyaya 3

Verse 1

एवं संस्तूयमाना सा देवैर् देवम् अधारयत् गर्भेण पुण्डरीकाक्षं जगतां त्राणकारणम्

இவ்வாறு தேவர்களால் போற்றப்பட்ட அவள், தன் கருவில் தாமரைக் கண்களையுடைய ஆண்டவனைத் தாங்கினாள்—உலகங்களின் காப்பும் மீட்பும் அவராலே நிகழும்.

Verse 2

ततो ऽखिलजगत्पद्मबोधायाच्युतभानुना देवकीपूर्वसंध्यायाम् आविर्भूतं महात्मना

பின்னர், அகில ஜகத்தெனும் தாமரை விழித்தெழுவதற்காக, அச்யுதன் எனும் சூரியன்—மகாத்மா—தேவகியின் முன்னிரவு-விடியல் போன்ற தருணத்தில் வெளிப்பட்டான்.

Verse 3

तज्जन्मदिनम् अत्यर्थम् आह्लाद्य् अमलदिङ्मुखम् बभूव सर्वलोकस्य कौमुदी शशिनो यथा

அவருடைய பிறந்த நாள் அளவற்ற ஆனந்தமாயிற்று; திசைகளின் முகங்கள் தூய்மையுடன் ஒளிர்ந்தன. அது எல்லா உலகங்களுக்கும் நிலாவின் கௌமுதி போல குளிர்ந்த வெண்மையான பிரகாசமாகப் பரவியது.

Verse 4

सन्तः संतोषम् अधिकं प्रशमं चण्डमारुताः प्रसादं निम्नगा याता जायमाने जनार्दने

ஜனார்தனன் பிறக்கையில், சாந்தர்கள் மேலும் திருப்தியடைந்து உள்ளத்தில் அமைதி பெருகியது. கடும் காற்றுகள் தணிந்தன; நதிகள் தெளிந்த பிரசன்ன ஓட்டத்துடன் பாய்ந்தன.

Verse 5

सिन्धवो निजशब्देन वाद्यं चक्रुर् मनोहरम् जगुर् गन्धर्वपतयो ननृतुश् चाप्सरोगणाः

சிந்து நதிகள் தம் இயல்பான ஒலியால் மனோகர இசையை எழுப்பின; கந்தர்வத் தலைவர்கள் பாடினர், அப்சரைகள் குழு நடனமாடினர்—பரம விஷ்ணு கிருஷ்ணராக வெளிப்படும் தெய்வ ஒழுங்கை கொண்டாடி।

Verse 6

ससृजुः पुष्पवर्षाणि देवा भुव्य् अन्तरिक्षगाः जज्वलुश् चाग्नयः शान्ता जायमाने जनार्दने

ஜனார்தனன் பிறக்கையில், வானிலும் இடைமண்டலத்திலும் உலாவும் தேவர்கள் பூமியில் மலர்மழை பொழிந்தனர்; இயல்பில் கடுமையான அக்கினிகளும் அமைதியான, மங்கள ஒளியுடன் பிரகாசித்தன—படைப்பு தானே பரமனின் அவதாரத்தை வரவேற்றதுபோல்।

Verse 7

मध्यरात्रे ऽखिलाधारे जायमाने जनार्दने मन्दं जगर्जुर् जलदाः पुष्पवृष्टिमुचो द्विज

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே! அனைத்திற்கும் ஆதாரமான ஜனார்தனன் நள்ளிரவில் பிறக்கையில், மலர்மழை பொழியும் மேகங்கள் மெதுவாக இடியெழுப்பின—பிரபஞ்சமே பரமனை வணங்குவது போல।

Verse 8

फुल्लेन्दीवरपत्राभं चतुर्बाहुम् उदीक्ष्य तम् श्रीवत्सवक्षसं जातं तुष्टावानकदुन्दुभिः

முழுமையாக மலர்ந்த நீலத் தாமரையின் இதழ்போல் ஒளிரும், நான்கு கரங்களுடன், மார்பில் ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னம் தாங்கிய அந்தப் பெருமானைக் கண்டு, ஆனந்தம் நிறைந்த ஆனகதுந்துபி (வசுதேவர்) அவரைத் துதித்தார்।

Verse 9

अभिष्टूय च तं वाग्भिः प्रसन्नाभिर् महामतिः विज्ञापयाम् आस तदा कंसाद् भीतो द्विजोत्तम

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே! அந்த மகாமதி இனிய, மனமகிழும் சொற்களால் அவரைத் துதித்து, பின்னர் கம்சனின் அச்சத்தால் தூண்டப்பட்டு அப்போது தன் வேண்டுதலை விண்ணப்பித்தார்।

Verse 10

ज्ञातो ऽसि देवदेवेश शङ्खचक्रगदाधरम् दिव्यं रूपम् इदं देव प्रसादेनोपसंहर

தேவர்களின் தேவனே! சங்கு, சக்கரம், கதையைத் தாங்கிய உம்மை இப்போது நான் அறிந்தேன். தேவே, உமது அருளால் இந்த திவ்ய ரூபத்தை மீண்டும் ஒளித்தருள்வாயாக.

Verse 11

अद्यैव देव कंसो ऽयं कुरुते मम यातनाम् अवतीर्णम् इति ज्ञात्वा त्वम् अस्मिन् मम मन्दिरे

தேவா! நீ அவதரித்து என் இந்த ஆலயத்தில் இருப்பதை அறிந்தவுடன், இந்தக் கம்சன் இன்று எனக்கு துன்பம் விளைவிப்பான்.

Verse 12

यो ऽनन्तरूपो ऽखिलविश्वरूपो गर्भे ऽपि लोकान् वपुषा बिभर्ति प्रसीदताम् एष स देवदेवः स्वमाययाविष्कृतबालरूपः

அந்த தேவர்களின் தேவன் அருள்புரிவானாக—அவன் எண்ணிலா ரூபங்களுடையவன், அகில உலகமே அவன் ரூபம்; கருவில் இருந்தபோதும் தன் உடலால் உலகங்களைத் தாங்குபவன்; தன் மாயையால் குழந்தை ரூபம் வெளிப்படுத்தியவன்.

Verse 13

उपसंहर सर्वात्मन् रूपम् एतच् चतुर्भुजम् जानातु मावतारं ते कंसो ऽयं दितिजात्मजः

எல்லாவற்றின் ஆத்மாவே! இந்த நான்கு கரங்களுடைய ரூபத்தை ஒளித்தருள்வாயாக; தைத்ய வம்சத்தவன் கம்சன் உமது அவதாரத்தை அறியாதிருக்கட்டும்.

Verse 14

स्तुतो ऽहं यत् त्वया पूर्वं पुत्रार्थिन्या तद् अद्य ते सफलं देवि संजातं जातो ऽहं यत् तवोदरात्

“தேவி! மகனை வேண்டி நீ முன்பு என்னைத் துதித்தாய்; இன்று அந்தத் துதி உனக்குப் பலித்தது—ஏனெனில் நான் உன் கருவிலிருந்து பிறந்தேன்.”

Verse 15

इत्य् उक्त्वा भगवांस् तूष्णीं बभूव मुनिसत्तम वसुदेवो ऽपि तं रात्राव् आदाय प्रययौ बहिः

இவ்வாறு கூறி பகவான் மௌனமானார், முனிவருள் சிறந்தவரே. வாசுதேவரும் இரவில் அவரைத் தூக்கிக்கொண்டு வெளியே புறப்பட்டார்.

Verse 16

मोहिताश् चाभवंस् तत्र रक्षिणो योगनिद्रया मथुराद्वारपालाश् च व्रजत्य् आनकदुन्दुभौ

அங்கே காவலர்கள் யோகநித்திரையால் மயங்கினர். ஆனகதுந்துபி (வாசுதேவர்) வ்ரஜத்திற்குப் புறப்பட்டபோது மதுராவின் வாயில்காவலர்களும் அந்த மாய நித்திரையில் விழுந்தனர்.

Verse 17

वर्षतां जलदानां च तोयम् अत्युल्बणं निशि संच्छाद्यानुययौ शेषः फणैर् आनकदुन्दुभिम्

இரவில் மேகங்கள் பொழிந்ததால் நீர் மிகக் கொந்தளித்து பெருகியது. அப்போது சேஷன் தன் பல பாம்புத் தலைகளின் குடையால் மறைத்து, ஆனகதுந்துபி (வாசுதேவர்) பின்னே தொடர்ந்து சென்றான்.

Verse 18

यमुनां चातिगम्भीरां नानावर्तशताकुलाम् वसुदेवो वहन् विष्णुं जानुमात्रवहां ययौ

மிக ஆழமும் நூற்றுக்கணக்கான சுழல்களாலும் கலங்கிய யமுனையில், வாசுதேவர் விஷ்ணுவைத் தாங்கி இறங்கினார்; அந்த நதி அவருக்கு முழங்கால் அளவாகி, அவர் கடந்து சென்றார்.

Verse 19

कंसस्य करम् आदाय तत्रैवाभ्यागतांस् तटे नन्दादीन् गोपवृद्धांश् च यमुनायां ददर्श सः

கம்சனின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு, அங்கே கரையில் வந்திருந்த நந்தன் முதலிய மூத்த கோபர்களை யமுனைத் துறையில் அவன் கண்டான்.

Verse 20

तस्मिन् काले यशोदापि मोहिता योगनिद्रया ताम् एव कन्यां मैत्रेय प्रसूता मोहिते जने

அதே நேரத்தில் யசோதையும் பகவானின் யோகநித்திரையால் மயங்கினாள்; ஹே மைத்ரேயா, மக்கள் அனைவரும் மயக்கத்தில் இருக்க, அவளும் அதே பெண் குழந்தையைப் பெற்றாள்।

Verse 21

वसुदेवो ऽपि विन्यस्य बालम् आदाय दारिकाम् यशोदाशयने तूर्णम् आजगामामितद्युतिः

வசுதேவரும் குழந்தையை மெதுவாக வைத்துவிட்டு, அந்த பெண் குழந்தையை எடுத்துக் கொண்டார்; அளவற்ற ஒளியுடைய அவர் உடனே யசோதையின் படுக்கையறைக்குச் சென்றார்।

Verse 22

ददृशे च प्रबुद्धा सा यशोदा जातम् आत्मजम् नीलोत्पलदलश्यामं ततो ऽत्यर्थं मुदं ययौ

யசோதா விழித்தெழுந்தபோது, நீலத் தாமரையின் இதழ்களைப் போல கருநிறமுடைய தன் புதிதாகப் பிறந்த குழந்தையைப் பார்த்தாள்; அந்தக் காட்சியால் அவள் பேரானந்தத்தில் மூழ்கினாள்।

Verse 23

आदाय वसुदेवो ऽपि दारिकां निजमन्दिरे देवकीशयने न्यस्य यथापूर्वम् अतिष्ठत

வசுதேவர் அந்த பெண் குழந்தையையும் எடுத்துக்கொண்டு தன் இல்லத்திற்குத் திரும்பி, தேவகியின் படுக்கையில் வைத்தார்; பின்னர் முன்புபோலவே அங்கே நின்றார்।

Verse 24

ततो बालध्वनिं श्रुत्वा रक्षिणः सहसोत्थिताः कंसायावेदयाम् आसुर् देवकीप्रसवं द्विज

பின்னர் புதிதாகப் பிறந்த குழந்தையின் அழுகுரலைக் கேட்டு காவலர்கள் உடனே எழுந்தனர்; ஹே த்விஜா, தேவகி பெற்றெடுத்த செய்தியை கம்சனிடம் அறிவித்தனர்।

Verse 25

कंसस् तूर्णम् उपेत्यैनां ततो जग्राह बालिकाम् मुञ्च मुञ्चेति देवक्या सन्नकण्ठ्या निवारितः

கம்சன் விரைந்து வந்து அந்தக் குழந்தைப் பெண்ணை உடனே பிடித்தான்; அப்போது தேவகி குரல் அடைத்தபடி “விடு, விடு!” என்று மீண்டும் மீண்டும் வேண்டி, அவனைத் தடுக்க முயன்றாள்।

Verse 26

चिक्षेप च शिलापृष्ठे सा क्षिप्ता वियति स्थितिम् अवाप रूपं च महत् सायुधाष्टमहाभुजम्

அவன் அவளைப் பாறையின் மேல் எறிந்தான்; ஆனால் எறியப்பட்ட அவள் ஆகாயத்தில் நிலைத்து, மிகப் பெரும் அச்சமூட்டும் வடிவம் எடுத்தாள்—ஆயுதங்களுடன், எட்டு வலிமைமிகு கரங்களுடன்।

Verse 27

प्रजहास तथैवोच्चैः कंसं च रुषिताब्रवीत् किं मया क्षिप्तया कंस जातो यस् त्वां वधिष्यति

அவள் உரக்கச் சிரித்தாள்; பின்னர் கோபத்துடன் கம்சனை நோக்கி, “ஓ கம்சா! என்னை எறிந்ததால் என்ன பயன்? உன்னை அழிப்பவன் என்னிடமிருந்து பிறந்தானா?” என்று கூறினாள்।

Verse 28

सर्वस्वभूतो देवानाम् आसीन् मृत्युः पुरा स ते तद् एतत् संप्रधार्याशु क्रियतां हितम् आत्मनः

முன்னொரு காலத்தில், தேவர்களின் அனைத்துமாகவே ஆன மரணம் உன் முன் நின்றது. ஆகவே இதை நன்கு சிந்தித்து உடனே உணர்ந்து, உன் நலனுக்குரியதை விரைவில் செய்।

Verse 29

इत्य् उक्त्वा प्रययौ देवी दिव्यस्रग्गन्धभूषणा पश्यतो भोजराजस्य स्तुता सिद्धैर् विहायसा

இவ்வாறு கூறி, தெய்வீக மாலைகள், நறுமணங்கள், ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தேவியார் புறப்பட்டுச் சென்றாள்; போஜராஜன் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, ஆகாய வழியாகச் செல்லும் போது சித்தர்கள் அவளைப் புகழ்ந்தனர்।