Adhyaya 72: Instruction on the Unity of the Triad (Brahmā–Viṣṇu–Rudra)

Verse 1

श्रीवराह उवाच । सर्वज्ञं सर्वकर्त्तारं भवं रुद्रं पुरातनम् । प्रणम्य प्रयतोऽगस्त्यः पप्रच्छ परमेश्वरम् ॥ ७२.१ ॥

ஸ்ரீவராஹன் கூறினார்—எல்லாம் அறிந்தவனும் அனைத்தையும் செய்பவனுமான பழமையான பவ-ருத்ரனை வணங்கி, கட்டுப்பாட்டுடன் அகஸ்தியர் பரமேஸ்வரனை வினவினார்.

Verse 2

अगस्त्य उवाच । भवान् ब्रह्मा च विष्णुश्च त्रयमेतत् त्रयी स्मृता । दीपोऽग्निर्दोपसंयोगैः सर्वशास्त्रेषु सर्वतः ॥ ७२.२ ॥

அகஸ்தியர் கூறினார்—நீங்கள், பிரம்மா மற்றும் விஷ்ணு—இந்த மூவரும் ‘த்ரயீ’ என நினைக்கப்படுகின்றனர். விளக்கு அதன் கூறுகள் சேர்வதால் அக்கினியால் ஒளிர்வதுபோல், இத்தத்துவம் எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் எங்கும் போதிக்கப்படுகிறது॥

Verse 3

कस्मिन् प्रधानः भगवान् काले कस्मिन्नधोक्षजः । ब्रह्मा वा एतदाचक्ष्व मम देव त्रिलोचन ॥ ७२.३ ॥

எந்த காலத்தில் பகவான் முதன்மை (ஆளும் தத்துவம்) ஆவார், எந்த காலத்தில் அதோக்ஷஜன் (அதீந்திரன்) முதன்மை ஆவார்? மூன்று கண்களுடைய தேவனே, பிரம்மா விளக்குவது போல இதை எனக்கு தெளிவாகச் சொல்லுங்கள்॥

Verse 4

रुद्र उवाच । विष्णुरेव परं ब्रह्म त्रिभेदमिह पठ्यते । वेदसिद्धान्तमार्गेषु तन्न जानन्ति मोहतः ॥ ७२.४ ॥

ருத்ரன் கூறினார்—விஷ்ணுவே பரம்பிரம்மம்; இங்கு அது மூவகை வேறுபாடாகப் பாடப்படுகிறது. ஆனால் வேத-சித்தாந்த வழிகளில் கூட மக்கள் மயக்கத்தால் அந்த உண்மையை அறியார்॥

Verse 5

विषप्रवेशने धातुस्तत्र श्नु प्रत्ययादनु । विष्णुर्यः सर्वदेवेषु परमात्मा सनातनः ॥ ७२.५ ॥

‘விஷ்’ என்னும் தாது நுழைவு/வியாப்தி என்ற பொருளில்; அங்கு ‘ஷ்னு’ प्रत्यயத்தின் படி (விஷ்ணு என்ற சொல் உருவாகிறது). எல்லாத் தேவர்களிலும் வியாபித்திருக்கும் விஷ்ணுவே சனாதன பரமாத்மா॥

Verse 6

योऽयं विष्णुस्तु दशधा कीर्त्यते चैैकधा द्विजाः । स आदित्यो महाभाग योगैश्वर्यसमन्वितः ॥ ७२.६ ॥

இருமுறை பிறந்தவர்களே, இந்த விஷ்ணு பத்து விதமாகவும் புகழப்படுகிறார்; மேலும் ஒரே (அத்வைத) உண்மையாகவும் கூறப்படுகிறார். அவர் மகாபாக்யசாலியான ஆதித்யன்; யோக ஐஸ்வர்யம் நிறைந்தவர்॥

Verse 7

स देवकार्याणि सदा कुरुते परमेश्वरः । मनुष्यभावमाश्रित्य स मां स्तौति युगे युगे । लोकमार्गप्रवृत्त्यर्थं देवकार्यार्थसिद्धये ॥ ७२.७ ॥

அந்த பரமேஸ்வரன் எப்போதும் தேவர்களின் காரியங்களை நிறைவேற்றுகின்றான். மனிதநிலையை ஏற்று யுகம் யுகமாக என்னைத் துதிக்கின்றான்; உலகமார்க்கம் நடைமுறைக்கு வரவும், தேவர்காரியத்தின் நோக்கம் நிறைவேறவும்.

Verse 8

अहं च वरदस्तस्य द्वापरे द्वापरे द्विज । अहं च तं सदा स्तौमि श्वेतद्वीपे कृते युगे ॥ ७२.८ ॥

ஓ த்விஜனே! த்வாபர யுகத்தில்—ஆம், த்வாபர யுகத்திலேயே—நான் அவனுக்கு வரம் அளிப்பவனாக இருந்தேன். க்ருத யுகத்தில் ஸ்வேதத்வீபத்தில் நான் எப்போதும் அவனைத் துதிக்கிறேன்.

Verse 9

सृष्टिकाले चतुर्वक्त्रं स्तौमि कालो भवामि च । ब्रह्मा देवासुरा स्तौति मां सदा तु कृते युगे । लिङ्गमूर्तिं च मां देवा यजन्ते भोगकाङ्क्षिणः ॥ ७२.९ ॥

படைப்புக் காலத்தில் நான் நான்முகன் (பிரம்மா) ஐத் துதிக்கிறேன்; நானே காலமாகவும் ஆகிறேன். க்ருத யுகத்தில் பிரம்மா தேவர்கள் மற்றும் அசுரர்களுடன் சேர்ந்து எப்போதும் என்னைத் துதிக்கிறான். இன்பத்தை நாடும் தேவர்கள் என்னை லிங்கமூர்த்தியாக வழிபடுகின்றனர்.

Verse 10

सहस्रशीर्षकं देवं मनसा तु मुमुक्षवः । यजन्ते यं स विश्वात्मा देवो नारायणः स्वयम् ॥ ७२.१० ॥

மோட்சத்தை நாடும் முமுக்ஷுக்கள் மனத்தால் அந்த ஆயிரத் தலை கொண்ட தேவனை வழிபடுகின்றனர்; அவனே உலகாத்மா தேவன்—ஸ்வயமே நாராயணன்.

Verse 11

ब्रह्मयज्ञेन ये नित्यं यजन्ते द्विजसत्तमाः । ते ब्रह्माणं प्रीणयन्ति वेदो ब्रह्मा प्रकीर्तितः ॥ ७२.११ ॥

எப்போதும் பிரஹ்மயஜ்ஞத்தால் வழிபடும் சிறந்த த்விஜர்கள் பிரம்மாவை மகிழ்விக்கின்றனர்; ஏனெனில் வேதமே பிரம்மா என்று அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

Verse 12

नारायणः शिवो विष्णुः शङ्करः पुरुषोत्तमः । एतैस्तु नामभिर्ब्रह्म परं प्रोक्तं सनातनम् । तं च चिन्तामयं योगं प्रवदन्ति मनीषिणः ॥ ७२.१२ ॥

அவரே நாராயணன், சிவன், விஷ்ணு, சங்கரன், புருஷோத்தமன். இந்நாமங்களால் சனாதன பரம்பிரம்மம் உரைக்கப்படுகிறது; ஞானிகள் அதையே தியானமய யோகமாகச் சொல்கின்றனர்.

Verse 13

पशूनां शमनं यज्ञे होमकर्म च यद्भवेत् । तदोमिति च विख्यातं तत्राहं संव्यवस्थितः ॥ ७२.१३ ॥

யாகத்தில் உயிர்களின் (பசுக்களின்) சாந்தியும், ஹோமமாக நிகழும் கருமமும்—அதுவே ‘ஓம்’ எனப் புகழ்பெற்றது; அங்கேயே நான் உறுதியாக நிலைத்துள்ளேன்.

Verse 14

कर्मवेदयुजां विप्र ब्रह्मा विष्णुर्महेश्वरः । वयं त्रयोऽपि मन्त्राद्या नात्र कार्या विचारणा ॥ ७२.१४ ॥

ஓ விப்ரரே, கர்மமும் வேதமும் சார்ந்தோர்க்கு பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேஸ்வரன்—நாம் மூவரும் மந்திராதிகளால் வெளிப்படும் அதிஷ்டாதாக்களே; இதில் மேலும் விசாரணை வேண்டாம்.

Verse 15

अहं विष्णुस्तथा वेदा ब्रह्म कर्माणि चाप्युत । एतत् त्रयं त्वेकमेव न पृथग्भावयेत् सुधीः ॥ ७२.१५ ॥

நானே விஷ்ணு; அதுபோலவே வேதங்கள், பிரம்மம், மேலும் கர்மங்களும் (அதே தத்துவம்). ஆனால் இந்த மூன்றும் உண்மையில் ஒன்றே; அறிவுடையவன் இதை வேறுபடுத்திக் கருத வேண்டாம்.

Verse 16

योऽन्यथा भावयेदेतत् पक्षपातेन सुव्रत । स याति नरकं घोरं रौरवं पापपूरुषः ॥ ७२.१६ ॥

ஓ சுவ்ரதரே, யார் পক্ষপাতத்தால் இந்த உபதேசத்தை வேறாகக் கருதுகிறாரோ, அந்தப் பாவி ‘ரௌரவ’ எனப்படும் கொடிய நரகத்தை அடைவான்.

Verse 17

अहं ब्रह्मा च विष्णुश्च ऋग्यजुः साम एव च । नैतस्मिन् भेदमस्यास्ति सर्वेषां द्विजसत्तम ॥ ७२.१७ ॥

நானே பிரம்மா; நானே விஷ்ணுவும்; ரிக், யஜுஸ், சாம வேதங்களும் நானே. ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவனே, இதில் எவ்வித வேறுபாடும் இல்லை.