Adhyaya 71: Vision of the Trimūrti in Rudra, the Gautama Curse, the Manifestation of the Godāvarī, and the Niḥśvāsa-saṃhitā Account

Verse 1

अगस्त्य उवाच । एवमुक्तस्ततो देवा ऋषयश्च पिनाकिना । अहं च नृपते तस्य देवस्य प्रणतोऽभवम् ॥ ७१.१ ॥

அகஸ்தியர் கூறினார்—பினாகம் தாங்கிய தேவன் இவ்வாறு உரைத்தபோது, தேவர்கள், முனிவர்கள், நானும், ஓ அரசே, அந்தத் தெய்வத்திற்கு வணங்கி தலைவணங்கினோம்।

Verse 2

प्रणम्य शिरसा देवं यावत् पश्यामहे नृप । तावत् तस्यैव रुद्रस्य देहस्थं कमलासनम् ॥ ७१.२ ॥

ஓ அரசே, தலையால் வணங்கி அந்தத் தேவனை நாம் எவ்வளவு நேரம் நோக்கினோமோ, அவ்வளவு நேரமும் அதே ருத்ரனின் உடலுக்குள் தாமரை ஆசனத்தான் பிரம்மா இருப்பதை கண்டோம்।

Verse 3

नारायणं च हृदये त्रसरेणुसुसूक्ष्मकं । ज्वलद्भास्करवर्णाभं पश्याम भवदेहतः ॥ ७१.३ ॥

மேலும் இதயத்தில் நாங்கள் நாராயணனை காண்கிறோம்—அணுவினும் அணுவாக மிக நுண்ணியவன்—எரியும் சூரியனின் நிறமும் ஒளியும் உடையவன், உங்கள் உடலின் உள்ளிருந்து வெளிப்படையாகத் தோன்றுகிறான்।

Verse 4

तं दृष्ट्वा विस्मिताः सर्वे याजका ऋषयो मम । जयशब्दरवांश्चक्रुः सामऋग्यजुषां स्वनम् ॥ ७१.४ ॥

அவரைக் கண்டதும் அனைவரும் வியந்தனர்—என் யாஜகர்களும் முனிவர்களும்; அவர்கள் ‘ஜயம்’ என முழங்கினர், சாம, ரிக், யஜுஸ் வேதப் பாராயணத்தின் ஒலியையும் முழங்கச் செய்தனர்।

Verse 5

कृत्वोचुस्ते तदा देवं किमिदं परमेश्वर । एकस्यामेव मूर्तौ ते लक्ष्यन्ते च त्रिमूर्त्तयः ॥ ७१.५ ॥

அப்போது அவர்கள் தேவனை நோக்கி— “ஓ பரமேஸ்வரா, இது என்ன? உமது ஒரே வடிவிலேயே திரிமூர்த்திகளின் வடிவங்களும் காணப்படுகின்றன” என்றனர்.

Verse 6

रुद्र उवाच । यज्ञेऽस्मिन् यद्धुतं हव्यं मामुद्दिश्य महर्षयः । ते त्रयोऽपि वयं भागं गृहीणीमः कविसत्तमाः ॥ ७१.६ ॥

ருத்ரன் கூறினார்— “இந்த யாகத்தில் மகரிஷிகள் என்னை நோக்கி அர்ப்பணிக்கும் ஹவ்யம் எதுவோ, அதில் நாங்கள் மூவரும் எங்கள் பங்காகப் பங்கெடுக்கிறோம், ஓ முனிவர்களில் சிறந்தவர்களே.”

Verse 7

नास्माकं विविधो भावो वर्तते मुनिसत्तमाः । सम्यग्दृशः प्रपश्यन्ति विपरीतेष्वनेकशः ॥ ७१.७ ॥

“ஓ முனிவர்களில் சிறந்தவர்களே, எங்களில் பலவகைப்பட்ட வேறுபட்ட மனநிலை இல்லை; சரியான பார்வையுடையோர் முரண்பாடுகளிலும் பல விதமாக உண்மையை உணர்கிறார்கள்.”

Verse 8

एवमुक्ते तु रुद्रेण सर्वे ते मुनयो नृप । पप्रच्छुः शङ्करं देवं मोहशास्त्रप्रयोजनम् ॥ ७१.८ ॥

ருத்ரன் இவ்வாறு கூறியபின், ஓ அரசே, அந்த முனிவர்கள் அனைவரும் தேவன் சங்கரனை ‘மோஹ-சாஸ்திரம்’ என்பதின் நோக்கும் பயன்பாடும் குறித்து கேட்டனர்.

Verse 9

ऋषय ऊचुः । मोहनार्थं तु लोकानां त्वया शास्त्रं पृथक् कृतम् । तत् त्वया हेतुना केन कृतं देव वदस्व नः ॥ ७१.९ ॥

ரிஷிகள் கூறினர்— “மக்களை மயக்குவதற்காக நீங்கள் தனியாக ஒரு சாஸ்திரத்தை இயற்றியுள்ளீர். ஓ தேவா, எந்த காரணத்தால் அதை இயற்றினீர்? எங்களுக்கு உரையுங்கள்.”

Verse 10

रुद्र उवाच । अस्ति भारतवर्षेण वनं दण्डकसंज्ञितम् । तत्र तीव्रं तपो घोरं गौतमो नाम वै द्विजः ॥ ७१.१० ॥

ருத்ரன் கூறினான்— பாரதவர்ஷத்தில் தண்டக எனப்படும் ஒரு வனம் உள்ளது. அங்கே கௌதமன் என்னும் இருபிறப்பன் முனிவன் தீவிரமும் கடுமையும் ஆன தவம் செய்தான்.

Verse 11

चकार तस्य ब्रह्मा तु परितोषं गतः प्रभुः । उवाच तं मुनिं ब्रह्मा वरं ब्रूहि तपोधन ॥ ७१.११ ॥

அவனுடைய தவத்தால் ஆண்டவன் பிரம்மா முழுமையாகத் திருப்தியடைந்தான். பிரம்மா அந்த முனிவனை நோக்கி— ‘தவச் செல்வமே, வரம் கூறு’ என்றான்.

Verse 12

एवमुक्तस्तदा तेन ब्रह्मणा लोककर्तृणा । उवाच सद्यः पङ्क्तिं मे धान्यानां देहि पद्मज ॥ ७१.१२ ॥

உலகங்களை உருவாக்கும் பிரம்மா இவ்வாறு கூற, முனிவன் உடனே— ‘தாமரையில் பிறந்தவனே, எனக்கு தானியங்களின் ஒரு வரிசையை உடனே அருள்வாயாக’ என்றான்.

Verse 13

एवमुक्तो ददौ तस्य तमेवार्थं पितामहः । लब्ध्वा तु तं वरं विप्रः शतशृङ्गे महाश्रमम् ॥ ७१.१३ ॥

இவ்வாறு கேட்டபோது பிதாமஹன் அவனுக்கு அதே வரத்தை அளித்தான். அந்த வரத்தைப் பெற்ற அந்தப் பிராமணன் சதச்ருங்கத்தில் உள்ள மகா ஆசிரமத்தை அடைந்தான்.

Verse 14

चकार तस्योषसि च पाकान्ते शालयो द्विजाः । लूयन्ते तेन मुनिना मध्याह्ने पच्यते तथा । सर्वातिथ्यमसौ विप्रो ब्राह्मणेभ्यो ददात्यलम् ॥ ७१.१४ ॥

அந்தப் பிராமணன் விடியற்காலையில் நெற்பயிர்களை ஒழுங்குபடுத்தினான்; அவை பழுத்தபின் அந்த முனிவன் இருபிறப்பர்களால் அறுவடை செய்ய வைத்தான்; அதுபோல மதியத்தில் சமையலும் நடந்தது. எல்லா விருந்தினருக்கும் விருந்தோம்பல் செய்து, பிராமணர்களுக்கு போதுமான அளவு தானம் அளித்தான்.

Verse 15

कस्यचित्त्वथ कालस्य महती द्वादशाब्दिका । अनावृष्टिर्द्विजवरा अभवल्लोमहर्षिणी ॥ ७१.१५ ॥

ஒரு காலத்தில், ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே, பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் நீடித்த மாபெரும் அனாவிருஷ்டி (மழையின்மை) ஏற்பட்டது; அது ரோமாஞ்சம் தரும் பயங்கரமானது.

Verse 16

तां दृष्ट्वा मुनयः सर्वे अनावृष्टिं वनेचराः । क्षुधया पीड्यमानास्तु प्रययुर्गौतमं तदा ॥ ७१.१६ ॥

அந்த அனாவிருஷ்டியைப் பார்த்து, வனத்தில் வாழ்ந்த எல்லா முனிவர்களும் பசியால் வாடி அப்போது கௌதமரிடம் சென்றனர்.

Verse 17

अथ तानागतान् दृष्ट्वा गौतमः शिरसा नतः । उवाच स्थीयतां मह्यं गृहे मुनिवरात्मजाः ॥ ७१.१७ ॥

அவர்கள் வந்ததைப் பார்த்து கௌதமர் தலை வணங்கி கூறினார்—“ஓ முனிவரர்களின் புதல்வர்களே, என் இல்லத்தில் தங்குங்கள்.”

Verse 18

एवमुक्तास्तु ते तेन तस्थुर्विविधभोजनम् । भुञ्जमाना अनावृष्टिर्यावत्सा निवृताऽभवत् ॥ ७१.१८ ॥

அவர் இவ்வாறு கூறியதால் அவர்கள் அங்கேயே தங்கி, பலவகை உணவுகளை உண்டு, அந்த அனாவிருஷ்டி முடியும் வரை இருந்தனர்.

Verse 19

निवृत्तायां तु वै तस्यामनावृष्ट्यां तु ते द्विजाः । तीर्थयात्रानिमित्तं तु प्रयातुं मनसोऽभवन् ॥ ७१.१९ ॥

அந்த அனாவிருஷ்டி நீங்கியபின், அந்த இருபிறப்போர் தீர்த்தயாத்திரையை காரணமாகக் கொண்டு மனதில் புறப்பட எண்ணினர்.

Verse 20

तत्र शाण्डिल्यनामानं तापसं मुनिसत्तमम् । प्रत्युवाचेतिसंचिन्त्य मिरीचः परमो मुनिः ॥ ७१.२० ॥

அங்கே சிந்தித்து, பரம முனிவர் மீரீசர், சாண்டில்யன் என்னும் தவசி—முனிவர்களில் சிறந்தவர்—பற்றி பதிலுரைத்தார்।

Verse 21

मारीच उवाच । शाण्डिल्य शोभनं वक्ष्ये पिता ते गौतमो मुनिः । तम् अनुक्त्वा न गच्छामस् तपश् चर्तुं तपोवनम् ॥ ७१.२१ ॥

மாரீசர் கூறினார்—ஓ சாண்டில்யா, உனக்கு ஒரு மங்கலமான செய்தி சொல்கிறேன்: உன் தந்தை முனிவர் கௌதமர். அவரிடம் சொல்லாமல் நாம் தவம் செய்யத் தவவனத்திற்குச் செல்லமாட்டோம்।

Verse 22

एवमुक्तेऽथ जहसुः सर्वे ते मुनयस्तदा । किमस्माभिः स्वको देहो विक्रीतोऽस्य अन्नभक्षणात् ॥ ७१.२२ ॥

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் அந்த முனிவர்கள் அனைவரும் சிரித்தனர்—“இவனுடைய உணவை உண்டதாலேயே நம் உடல் விற்கப்பட்டதாக ஆகுமா?”

Verse 23

एवमुक्त्वा पुनश्चोचुः सोपाधिगमनं प्रति । कृत्वा मायामयीं गां तु तच्छालौ ते व्यसर्जयन् ॥ ७१.२३ ॥

இவ்வாறு கூறி, அவர்கள் மீண்டும் ஒரு காரணம் காட்டி அவனை அணுகுவது பற்றி பேசினர்; பின்னர் மாயையால் உருவாக்கிய ஒரு பசுவை அவன் கோட்டகத்தில் விட்டனர்।

Verse 24

तां चरन्तीं ततो दृष्ट्वा शालौ गां गौतमो मुनिः । गृहीत्वा सलिलं पाणौ याहि रुद्रेtyभाषत । ततो मायामयी सा गौः पपात जलबिन्दुभिः ॥ ७१.२४ ॥

பின்னர் சாலா வனத்தில் அந்தப் பசு அலைவதைக் கண்ட முனிவர் கௌதமர், கையில் நீர் எடுத்துக் கொண்டு “ருத்ரனிடம் செல்” என்று கூறினார்; உடனே நீர்த்துளிகள் பட்டதும் அந்த மாயப் பசு விழுந்தது।

Verse 25

निहतां तां ततो दृष्ट्वा मुनीन् जिगमिषूंस्तथा । उवाच गौतमो धीमांस्तान् मुनीन् प्रणतः स्थितः ॥ ७१.२५ ॥

அவள் கொல்லப்பட்டதைக் கண்டு, முனிவர்கள் புறப்படத் தயாராக இருப்பதையும் பார்த்து, ஞானமிக்க கௌதமர் வணங்கி பணிவுடன் நின்று அந்த முனிவர்களிடம் உரைத்தார்।

Verse 26

किमर्थं गम्यते विप्राः साधु शंसत माचिरम् । मां विहाय सदा भक्तं प्रणतं च विशेषतः ॥ ७१.२६ ॥

ஓ விப்ரர்களே! எதற்காக நீங்கள் செல்கிறீர்கள்? தாமதமின்றி முறையாகச் சொல்லுங்கள்—எப்போதும் பக்தனாகவும், குறிப்பாக வணங்கிப் பணிவுடன் இருப்பவனாகவும் உள்ள என்னை விட்டுச் செல்கிறீர்கள்.

Verse 27

ऋषय ऊचुः । गोवध्येमिह ब्रह्मन् यावत् तव शरीरगा । तावदन्नं न भुञ्जामो भवतोऽन्नं महामुने ॥ ७१.२७ ॥

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ பிரஹ்மன்! நாங்கள் உங்கள் உடல்-சான்னித்யத்தில் இங்கே இருக்கும் வரை அன்னம் உண்ணமாட்டோம்; குறிப்பாக உங்கள் அன்னத்தை, ஓ மகாமுனியே, எங்களால் ஏற்க முடியாது।

Verse 28

एवमुक्तो गौतमोऽथ तान् मुनीन् प्राह धर्मवित् । प्रायश्चित्तं गोवध्याया दीयतां मे तपोधनाः ॥ ७१.२८ ॥

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் தர்மத்தை அறிந்த கௌதமர் அந்த முனிவர்களிடம் சொன்னார்—ஓ தவமே செல்வமாயுள்ளவர்களே! கோவதத்திற்கான பிராயச்சித்தத்தை எனக்காக நிர்ணயியுங்கள்।

Verse 29

इयं गौरमृता ब्रह्मन् मूर्च्छितेव व्यवस्थिताः । गङ्गाजलप्लुता चेयमुत्थास्यति न संशयः ॥ ७१.२९ ॥

ஓ பிரஹ்மன்! இந்தப் பசு மயக்கமுற்றதுபோல், இறந்ததுபோல் கிடக்கிறது; ஆனால் கங்கையின் நீரால் நனைக்கப்பட்டால்/மூழ்கடிக்கப்பட்டால், இது நிச்சயமாக மீண்டும் எழும்—சந்தேகமில்லை।

Verse 30

प्रायश्चित्तं मृतायाः स्यादमृतायाः कृतं त्विदम् । व्रतं वा मा कृथाः कोपमित्युक्त्वा प्रययुस्तु ते ॥ ७१.३० ॥

இது இறந்தவளுக்குரிய பிராயச்சித்தம்; ஆனால் இறக்காதவளுக்காக இது செய்யப்பட்டது. அல்லது இதை விரதமாகவே ஏற்றுக்கொள். ‘கோபம் கொள்ளாதே’ என்று சொல்லி அவர்கள் புறப்பட்டனர்.

Verse 31

गतैस्तैर्गौतमो धीमान् हिमवन्तं महागिरिम् । मामाराधयिषुः प्रायात् तप्तुं चाशु महत् तपः ॥ ७१.३१ ॥

அவர்கள் சென்றபின், ஞானமிக்க கௌதமர் ஹிமவான் எனும் மகாபர்வதத்திற்குச் சென்றார்; என்னை அருள்பெறச் செய்யவும், விரைவில் மகத்தான தவம் செய்யவும் விரும்பினார்.

Verse 32

शतमेकं तु वर्षाणामहमाराधितोऽभवम् । तुष्टेन च मया प्रोक्तो वरं वरय सुव्रत ॥ ७१.३२ ॥

முழு நூறு ஆண்டுகள் அவன் என்னை ஆராதித்தான். அப்போது திருப்தியடைந்து நான் கூறினேன்—‘நல்ல விரதம் உடையவனே, வரம் தேர்ந்தெடு.’

Verse 33

सोऽब्रवीन्मां जकटासंस्थां देहि गङ्गां तपस्विनीम् । मया सार्धं प्रयात्वेषा पुण्या भागीरथी नदी ॥ ७१.३३ ॥

அவன் என்னிடம் கூறினான்—‘தபஸ்வினியே, சடைகளில் தங்கியுள்ள கங்கையை எனக்கு அளி. இந்தப் புனிதமான பாகீரதி நதி என்னுடன் சேர்ந்து செல்லட்டும்.’

Verse 34

एवमुक्ते जटाखण्डमेकं स प्रददौ शिवः । तां गृहीत्वा गतवान् सोऽपि यत्रास्ते सा तु गौर्मृता ॥ ७१.३४ ॥

இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது சிவன் தன் சடைகளின் ஒரு பகுதியை அளித்தார். அதை எடுத்துக்கொண்டு அவனும் அவள் இருந்த இடத்திற்குச் சென்றான்; ஆனால் அந்தப் பசு இறந்திருந்தது.

Verse 35

तज्जलप्लाविता सा गौर्गता चोत्थाय भामिनी । नदी च महती जाता पुण्यतोया शुचिह्रदा ॥ ७१.३५ ॥

அந்த நீரால் மூழ்கிய பசு எழுந்து, ஓ பிரகாசமானவளே, முன்னே சென்றது; அங்கே புனித நீருடனும் தூய குளத்துடனும் ஒரு பெரிய நதி தோன்றியது।

Verse 36

तं दृष्ट्वा महदाश्चर्यं तत्र सप्तर्षयोऽमलाः । आजग्मुः खे विमानस्थाः साधुः साध्विति वादिनः ॥ ७१.३६ ॥

அந்தப் பெரும் அதிசயத்தைப் பார்த்து, குற்றமற்ற சப்தரிஷிகள் வானில் விமானங்களில் இருந்து வந்து “சாது, சாது” என்று புகழ்ந்தனர்।

Verse 37

साधु गौतम साधूनां कोऽन्योऽस्ति सदृशस्तव । यदेवं जाह्नवीं देवीं दण्डके चावतारयत् ॥ ७१.३७ ॥

“சாது, கௌதமா! நற்குணமுடையோரில் உனக்கு ஒப்பானவர் வேறு யார்? இவ்விதமாக தேவியான ஜாஹ்னவீ (கங்கை)யை இறக்கி, தண்டக வனப்பகுதியிலும் கொண்டு வந்தாய்.”

Verse 38

एवमुक्तस्तदा तैस्तु गौतमः किमिदं त्विति । गोवध्याकारणं मह्यं तावत् पश्यति गौतमः ॥ ७१.३८ ॥

அவர்கள் இவ்வாறு கூறியபோது கௌதமர் “இது என்ன?” என்று கேட்டார்; பின்னர் பசுவதை நிகழ்ந்ததற்கான காரணத்தை அவர் தெளிவாக உணர்ந்தார்।

Verse 39

ऋषीणां मायया सर्वमिदं जातं विचिन्त्य वै । शशाप तान् जटाभस्ममिथ्याव्रतधरास्तथा । भविष्यथ त्रयीबाह्या वेदकर्मबहिष्कृताः ॥ ७१.३९ ॥

இவை அனைத்தும் ரிஷிகளின் மாயையால் ஏற்பட்டது என்று எண்ணி அவர் அவர்களைச் சபித்தார்—“ஜடையும் பஸ்மமும் தரித்து, பொய்விரதம் மேற்கொண்டு, வேதத் திரயத்திற்குப் புறம்பானவர்களாகி, வேதக் கர்மங்களில் இருந்து விலக்கப்படுவீர்கள்.”

Verse 40

तच्छ्रुत्वा क्रूरवचनं गौतमस्य महामुनेः । ऊचुः सप्तर्षयो मैवं सर्वकालं द्विजोत्तमाः । भवन्तु किं तु ते वाक्यं मोघं नास्त्यत्र संशयः ॥ ७१.४० ॥

மகாமுனி கௌதமரின் கடுமையான சொல்லைக் கேட்ட சப்தரிஷிகள் கூறினர்—ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே, அப்படியாகாதிருக்கட்டும்; ஆனால் உமது வாக்கு வீணாகாது, இதில் ஐயமில்லை।

Verse 41

यदि नाम कलौ सर्वे भविष्यन्ति द्विजोत्तमाः । उपकारीणि ये ते हि अपकर्तार एव हि । इत्थंभूता अपि कलौ भक्तिभाजो भवन्तु ते ॥ ७१.४१ ॥

கலியுகத்தில் எல்லோரும் ‘இருபிறப்போரில் சிறந்தோர்’ எனக் கருதப்பட்டாலும், வெளிப்படையாக உதவுபவர்கள் உண்மையில் தீங்கு செய்பவர்களே; ஆயினும் கலியில் அப்படிப்பட்டவர்களும் பக்தியில் பங்குபெறுவாராக।

Verse 42

त्वद्वाक्यवह्निनिर्दग्धाः सदा कलियुगे द्विजाः । भविष्यन्ति क्रियाहीना वेदकर्मबहिष्कृताः ॥ ७१.४२ ॥

கலியுகத்தில் இருபிறப்போர் எப்போதும் உமது வாக்கு எனும் தீயால் சுட்டெரிக்கப்பட்டவர்கள்போல் ஆகுவர்; அவர்கள் விதிப்பட்ட கிரியைகளின்றி, வேதக் கர்மங்களிலிருந்து விலக்கப்படுவர்।

Verse 43

अस्याश्च गौणं नामेह नदी गोदावरीति च । गौर्दत्ता वरदानाच्च भवेद् गोदावरी नदी ॥ ७१.४३ ॥

இங்கு இந்த நதியின் வழக்குப் (கௌண) பெயர் ‘கோதாவரி’; ‘கோ’ (பசு) மூலம் அளிக்கப்பட்டதாலும் வரம் வழங்கப்பட்டதாலும் இந்நதி கோதாவரி எனப் புகழ்பெற்றது।

Verse 44

एतां प्राप्य कलौ ब्रह्मन् गां ददन्ति जनाश्च ये । यथाशक्त्या तु दानानि मोदन्ते त्रिदशैः सह ॥ ७१.४४ ॥

ஓ பிராமணரே, கலியுகத்தில் இந்தப் புண்ணிய வாய்ப்பைப் பெற்றவர்கள் பசுதானம் செய்து, தம் திறனுக்கேற்ப தானங்களை அளித்து, திரிதசர்கள் (தேவர்கள்) உடன் மகிழ்வர்।

Verse 45

सिंहस्थे च गुरौ तत्र यो गच्छति समाहितः । स्नात्वा च विधिना तत्र पितॄन् स्तर्पयते तथा ॥ ७१.४५ ॥

குரு சிம்மத்தில் நிலைபெறும் போது, ஒருமனத்துடன் அங்கு சென்று விதிப்படி நீராடி பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்பவன்।

Verse 46

स्वर्गं गच्छन्ति पितरो निरये पतिता अपि । स्वर्गस्थाः पितरस्तस्य मुक्तिभाजो न संशयः ॥ ७१.४६ ॥

நரகநிலைக்கு வீழ்ந்த பித்ருக்களும் சொர்க்கம் செல்கின்றனர்; அவனுடைய பித்ருக்கள் சொர்க்கத்தில் இருந்து முக்தியில் பங்குபெறுவர்—சந்தேகம் இல்லை।

Verse 47

त्वं ख्यातिं महतीं प्राप्य मुक्तिं यास्यसि शाश्वतीम् । एवमुक्त्वाऽथ मुनयो ययुः कैलासपर्वतम् । यत्राहमुमया सार्धं सदा तिष्ठामि सत्तमाः ॥ ७१.४७ ॥

“மிகுந்த புகழ் பெற்று நீ நிரந்தர முக்தியை அடைவாய்.” என்று கூறி முனிவர்கள் கைலாசப் பர்வதத்திற்குச் சென்றனர்; அங்கே நான் உமையுடன் எப்போதும் தங்குகிறேன், நற்குணச் சிறந்தவர்களே।

Verse 48

ऊचुर्मां ते च मुनयो भवितारो द्विजोत्तमाः । कलौ त्वद्रूपिणः सर्वे जटामुकुटधारिणः । स्वेच्छया प्रेतवेषाश्च मिथ्यालिङ्गधराः प्रभो ॥ ७१.४८ ॥

அந்த முனிவர்கள் என்னிடம் கூறினர்—“கலியுகத்தில் அனைவரும் உம்மைப் போன்ற வடிவம் எடுத்து, ஜடாமகுடம் அணிவர்; ஆனால் விருப்பம்போல் பேய் போன்ற வேடமும் பொய்யான லிங்கச் சின்னங்களும் தரிப்பர், பிரபுவே।”

Verse 49

तेषामनुग्रहार्थाय किञ्चिच्छास्त्रं प्रदीयताम् । येनास्मद्वंशजाः सर्वे वर्तेयुः कलिपीडिताः ॥ ७१.४९ ॥

அவர்களுக்கு அருள்காட்டுவதற்காக சிறிது உபதேசமாகிய சாஸ்திரம் அளிக்கப்படுக; அதனால் கலியால் துன்புறும் எங்கள் வம்சத்தினர் அனைவரும் முறையாக வாழ்ந்து நடக்க இயலும்।

Verse 50

एवमभ्यर्थितस्तैस्तु पुराऽहं द्विजसत्तमाः । वेदक्रियासमायुक्तां कृतवानस्मि संहिताम् ॥ ७१.५० ॥

இவ்வாறு முன்பு அவர்களால் வேண்டப்பட்டபோது, ஓ இருமுறைப் பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே, வேதக் கிரியைகளும் விதிமுறைகளும் உடைய ஒரு ஸம்ஹிதையை நான் இயற்றினேன்.

Verse 51

निःश्वासाख्यां ततस्तस्यां लीना बाभ्रव्यशाण्डिलाः । अल्पापराधाच्छ्रुत्वैव गता बैडालिका भवन ॥ ७१.५१ ॥

பின்னர் ‘நிஃஶ்வாஸ’ எனப்படும் அந்த நிலை/பகுதியில் பாப்ரவ்யரும் ஶாண்டிலரும் லயித்தனர்; ஆனால் குற்றம் சிறிதே என்று கேட்டவுடனே அவர்கள் பைடாலிக வாசஸ்தலத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 52

मयैव मोहितास्ते हि भविष्यं जानता द्विजाः । लौल्यार्थिनस्तु शास्त्राणि करिष्यन्ति कलौ नराः ॥ ७१.५२ ॥

வரவிருப்பதை அறிந்திருந்தும் அந்த இருமுறைப் பிறந்தோர் என்னாலேயே மயக்கப்பட்டுள்ளனர். கலியுகத்தில் மக்கள் பேராசையால் லாபத்தை நாடி சாஸ்திரங்களை இயற்றுவர்.

Verse 53

निःश्वाससंहितायां हि लक्षमात्रं प्रमाणतः । सैव पाशुपती दीक्षा योगः पाशुपतस्त्विह ॥ ७१.५३ ॥

நிஃஶ்வாஸ-ஸம்ஹிதையில் அதிகாரப்பூர்வ அளவாக ஒரு லட்சம் எனக் கூறப்படுகிறது. அதுவே பாஶுபத தீக்ஷை; இங்கு பாஶுபத யோகமே ஒழுக்கமாகும்.

Verse 54

एतस्माद्वेदमार्गाद्धि यदन्यदिह जायते । तत्क्षुद्रकर्म विज्ञेयं रौद्रं शौचविवर्जितम् ॥ ७१.५४ ॥

இந்த வேதமார்க்கத்திலிருந்து வேறாக இங்கு எது தோன்றினாலும், அது சிறிய (க்ஷுத்ர) கர்மம் என அறியப்பட வேண்டும்—அது ரௌத்ரம் (வன்மை) உடையதும், சௌசம் (தூய்மை) அற்றதும் ஆகும்.

Verse 55

ये रुद्रमुपजीवन्ति कलौ वैडालिका नराः । लौल्यार्थिनः स्वशास्त्राणि करिष्यन्ति कलौ नराः । उच्छुष्मरुद्रास्ते ज्ञेया नाहं तेषु व्यवस्थितः ॥ ७१.५५ ॥

கலியுகத்தில் ருத்ரனைச் சொல்லி வாழ்வாதாரம் நடத்தும் வைடாலிக (தாழ்ந்த/தந்திரமான) மனிதர்கள், பேராசையால் தங்களுக்கென ‘சாஸ்திரங்கள்’ இயற்றுவார்கள். அவர்கள் ‘உச்சுஷ்ம-ருத்ரர்கள்’ (அசுத்த இயல்புடைய ருத்ரர்கள்) என அறியப்பட வேண்டும்; நான் அவர்களிடத்தில் நிலைபெற்றவன் அல்லேன்.

Verse 56

भैरवेण स्वरूपेण देवकार्ये यदा पुरा । नर्तितं तु मया सोऽयं सम्बन्धः क्रूरकर्मणाम् ॥ ७१.५६ ॥

முன்னொரு காலத்தில் தேவர்களின் காரியத்திற்காக நான் பைரவ ரூபம் எடுத்தபோது, நான் நடனம் ஆடினேன்; அதிலிருந்தே கொடுஞ்செயல்களுடன் இத்தொடர்பு ஏற்பட்டது.

Verse 57

क्षयं निनीषता दैत्यानट्टहासो मया कृतः । यः पुरा तत्र ये मह्यं पतिता अश्रुबिन्दवः । असंख्यातास्तु ते रौद्रा भवितारो महीतले ॥ ७१.५७ ॥

தைத்யர்களின் அழிவை எண்ணி நான் அட்டஹாசம் செய்தேன். அப்போது அங்கே என்னிடமிருந்து விழுந்த கண்ணீர்த் துளிகள் எண்ணற்றவையாகி, பூமியில் ரௌத்ர (உக்கிர) உயிர்களாக ஆகும்.

Verse 58

uchChuShmaniratA raudrAH surAmAMsapriyAH sadA | strIlolAH pApakarmANaH saMbhUtA bhUtaleShu te || 71.58 ||

அவர்கள் உச்சுஷ்மத்தில் ஈடுபட்ட ரௌத்ர இயல்பினர்; எப்போதும் மதுவும் மாம்சமும் விரும்புவோர்; பெண்மேல் ஆசை கொண்டோர்; பாவச் செயல்களில் ஈடுபடுவோர்—இவர்கள் பூமியில் தோன்றினர்.

Verse 59

तेषां गौतमशापाद्धि भविष्यन्त्यन्वये द्विजाः । तेषां मध्ये सदाचाराः ये ते मच्छासने रताः ॥ ७१.५९ ॥

கௌதமரின் சாபத்தால் அவர்களுடைய வம்சத்தில் த்விஜர்கள் (பிராமணர்கள்) தோன்றுவர். அவர்களுள் நல்லொழுக்கமுடையவர்களும், என் ஆணை/உபதேசத்தில் ஈடுபடுவோரும் (சிறந்தோர்) ஆவர்.

Verse 60

स्वर्गं चैवापवर्गं च इति वै संशयात् पुरा । वैडालिका अधो यास्यन्ति मम संततिदूषकाः ॥ ७१.६० ॥

முன்னர் “சுவர்க்கமும் அபவர்க்கமும் (மோட்சமும்)” என்ற விஷயத்தில் உண்மையிலே சந்தேகம் இருந்தது. ஆனால் என் குலத்தை மாசுபடுத்தும் வைடாலிகர்கள் கீழ்நிலைக்குச் செல்வர்.

Verse 61

प्राग्गौतमाग्निना दग्धाः पुनर्मद्वचनाद्द्विजाः । नरकं तु गमिष्यन्ति नात्र कार्या विचारणा ॥ ७१.६१ ॥

முன்பு கௌதமனின் அக்னியால் இருபிறப்பினர் எரிந்தனர்; இப்போது என் வாக்கினால் அவர்கள் மீண்டும் நரகத்திற்குச் செல்வர்—இதில் ஆராய்வு வேண்டாம்.

Verse 62

रुद्र उवाच । एवं मया ब्रह्मसुताः प्रोक्ता जग्मुर्यथागतम् । गौतमोऽपि स्वकं गेहं जगामाशु परंतपः ॥ ७१.६२ ॥

ருத்ரன் கூறினார்—இவ்வாறு என் உபதேசத்தைப் பெற்ற பிரம்மாவின் புதல்வர்கள் வந்தபடியே திரும்பிச் சென்றனர். ஓ பகைவரை அடக்கும் வீரா, கௌதமனும் விரைவில் தன் இல்லத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 63

एतद्वः कथितं विप्रा मया धर्मस्य लक्षणम् । एतस्माद्विपरीतो यः स पाषण्डरतो भवेत् ॥ ७१.६३ ॥

ஓ விப்ரர்களே, தர்மத்தின் இலக்கணத்தை நான் உங்களுக்குக் கூறினேன். இதற்கு மாறாக நடப்பவன் பாஷண்டத்தில் பற்றுடையவனாகிறான்.