Adhyaya 43: The Caitra Dvādaśī Observance and the Ritual Procedure for Worship of Vāmana

Verse 1

दुर्वासा उवाच । एवमेव मुने मासि चैत्रे संकल्प्य द्वादशीम् । उपोष्याराधयेत् पश्चात् देवदेवं जनार्दनम् ॥ ४३.१ ॥

துர்வாசர் கூறினார்—ஓ முனிவரே! இவ்விதமே சைத்ர மாதத்தில் த்வாதசியைச் சங்கல்பித்து உபவாசம் இருந்து, பின்னர் தேவர்களின் தேவனான ஜனார்தனனை ஆராதிக்க வேண்டும்.

Verse 2

वामनायेति पादौ तु विष्णवे कटिमर्चयेत् । वासुदेवेत्य जठरमुरः सम्पूर्णकाय च ॥ ४३.२ ॥

‘வாமனாய’ என்ற மந்திரத்தால் திருவடிகளைப் பூஜிக்க வேண்டும்; ‘விஷ்ணவே’ என்ற மந்திரத்தால் இடுப்பை அர்ச்சிக்க வேண்டும்; ‘வாசுதேவ’ என்ற மந்திரத்தால் வயிறு, மார்பு மற்றும் முழு உடலையும் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 3

कण्ठं विश्वकृते पूज्य शिरो वै व्योमरूपिणे । बाहू विश्वजिते पूज्य स्वनाम्ना शङ्खचक्रकौ ॥ ४३.३ ॥

கழுத்தை ‘விச்வக்ருத்’ ரூபமாகப் பூஜிக்க வேண்டும்; தலையை ‘வ்யோமரூபிண்’ ரூபமாகப் பூஜிக்க வேண்டும். கரங்களை ‘விச்வஜித்’ ரூபமாகப் பூஜிக்க வேண்டும்; சங்கும் சக்கரமும் தத்தம் பெயர்களால் வணங்கப்பட வேண்டும்.

Verse 4

अनेन विधिनाभ्यर्च्य देवदेवं सनातनम् । प्राग्वदेवोत्तरं कुम्भं सयुग्मं पुरतो न्यसेत् ॥ ४३.४ ॥

இந்த விதிமுறையின்படி சனாதன தேவர்களின் தேவனை ஆராதித்து, முன்புபோல கிழக்குத் திசையின் வடபுறத்தை நோக்குமாறு, ஜோடியுடன் கூடிய கும்பத்தை முன்னால் நிறுவ வேண்டும்.

Verse 5

प्रागुक्तपात्रे संस्थाप्य वामनं काञ्चनं बुधः । यथाशक्त्या कृतं ह्रस्वं सितयज्ञोपवीतिनम् ॥ ४३.५ ॥

முன்னர் கூறிய பாத்திரத்தில் பொன்னான வாமன மூர்த்தியை நிறுவி, அறிவுடைய சாதகர் தன் ஆற்றலுக்கேற்ப அவரை ஹ்ரஸ்வ (குறுநிலை) வடிவமாக, வெண்மையான யஜ்ஞோபவீதம் அணிந்தவராகச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 6

कुण्डिकां स्थापयेत् पार्श्वे छत्रिकां पादुके तथा । अक्षामालां च संस्थाप्य वृषिकां च विशेषतः ॥ ४३.६ ॥

பக்கத்தில் குண்டிகை (நீர்பாத்திரம்), அதுபோல சிறு குடை மற்றும் பாதுகைகளையும் வைக்க வேண்டும்; அக்‌ஷமாலையையும் நிறுவி, குறிப்பாக வ்ருஷிகையையும் வைக்க வேண்டும்।

Verse 7

एतैरुपस्कारैर्युक्तं प्रभाते स द्विजातये । दापयेत् प्रीयतां विष्णुर्ह्रस्वरूपीति उदीरयेत् ॥ ४३.७ ॥

காலையில் இவ்வுபகரணங்களுடன் கூடியதை இருபிறப்பாளரான (பிராமணருக்கு) தானமாக அளிக்கச் செய்ய வேண்டும்; மேலும் “ஹ்ரஸ்வரூப விஷ்ணு பிரீதியடையட்டும்” என்று உரைக்க வேண்டும்।

Verse 8

मासनाम्ना तु संयुक्तं प्रादुर्भावविधानकम् । प्रीयतामिति सर्वत्र विधिरेष प्रकीर्तितः ॥ ४३.८ ॥

மாதத்தின் பெயருடன் இணைந்த இந்தப் பிராதுர்பாவ விதி எங்கும் “ப்ரீயதாம்” (பிரீதியடையட்டும்) என்ற சொல்லுடன் கூறப்படுகிறது; இதுவே விதியாகப் பிரகடனப்படுத்தப்பட்டுள்ளது।

Verse 9

श्रूयते च पुरा राजा हर्यश्वः पृथिवीपतिः । अपुत्रः स तपस्तेपे पुत्रमिच्छंस्तपोधनम् ॥ ४३.९ ॥

முன்னொரு காலத்தில் பூமியின் அரசனாக ஹர்யஷ்வன் என்ற மன்னன் இருந்தான் என்று கேட்கப்படுகிறது. அவன் புத்திரன் இல்லாதவன்; ஆகவே தவமே செல்வமாகிய (தபோதன) மகனை விரும்பி தவம் செய்தான்।

Verse 10

तस्यैव कुर्वतो व्युष्टिं पुत्रार्थे मुनिसत्तम । अजगाम हरिः पूर्वं द्विजरूपं समाश्रितः ॥ ४३.१० ॥

முனிவரரே! புத்ரப் பெறுதற்காக அவர் அந்த விரதத்தைச் செய்து கொண்டிருந்தபோது, ஹரி முன்பே பிராமண வடிவம் ஏற்று அங்கே வந்தார்।

Verse 11

उवाच तपसा राजन् किं ते व्यवसितं प्रभो । पुत्रार्थमिति प्रोवाच तं विप्रः प्रत्युवाच ह ॥ ४३.११ ॥

அவர் கூறினார்—“அரசே! தவத்தால் உமது தீர்மானம் என்ன, பிரபுவே?” அவர் பதிலளித்தார்—“புத்ரப் பெறுதற்காக.”

Verse 12

इदमेव विधानं तु कुरु राजन्नुवाच ह । एवमुक्त्वा तु राजानं क्षणादन्तर्हितः प्रभुः ॥ ४३.१२ ॥

அவர் கூறினார்—“அரசே, இதே விதிமுறையையே முறையாகச் செய்.” இவ்வாறு சொல்லி, ஆண்டவன் கணநேரத்தில் அரசன் முன்னிருந்து மறைந்தார்।

Verse 13

राजाऽपि तं चकाराशु मन्त्रवन्तं द्विजातये । दरिद्राय तथा प्रादात् ज्योतिर्गार्गाय धीमते ॥ ४३.१३ ॥

அரசனும் உடனே மந்திரவல்ல பிராமணனை இருபிறப்போருக்குப் புரோகிதனாக நியமித்தான்; அதுபோல வறியவரும் ஞானியுமான ஜ்யோதிர் கார்கருக்கும் தான உதவி அளித்தான்।

Verse 14

यथादितेरपुत्रायाः स्वयं पुत्रत्वमागतः । भगवंस्तेन सत्येन ममाप्यस्तु सुतो वरः ॥ ४३.१४ ॥

“பகவானே! புத்ரமில்லாத அதிதிக்கே தானாகப் புத்ரத்துவம் ஏற்பட்டதுபோல், அந்தச் சத்தியத்தின் வலிமையால் எனக்கும் சிறந்த மகன் உண்டாகட்டும்.”

Verse 15

अनेन विधिना दत्ते तस्य पुत्रोऽभवन्मुने । कुवलाश्व इति ख्यातश्चक्रवर्ती महाबलः ॥ ४३.१५ ॥

முனிவரே, இவ்விதிமுறையின்படி தானம் அளிக்கப்பட்டபோது அவனுக்கு ஒரு மகன் பிறந்தான். அவன் ‘குவலாஶ்வ’ எனப் புகழ்பெற்று, மாபெரும் வலிமையுடைய சக்கரவர்த்தி ஆனான்.

Verse 16

अपुत्रो लभते पुत्रमधनो लभते धनम् । भ्रष्टराज्यो लभेद् राज्यं मृतो विष्णुपुरं व्रजेत् ॥ ४३.१६ ॥

மகன் இல்லாதவன் மகனைப் பெறுவான்; ஏழை செல்வத்தைப் பெறுவான். அரசை இழந்தவன் மீண்டும் அரசாட்சியை அடைவான்; இறந்தவன் விஷ்ணுவின் புரத்தை அடைவான்.

Verse 17

कीर्त्तित्वा सुचिरं तत्र इह मर्त्यमुपागतः । चक्रवर्ती भवेद्धीमान् ययातिरिव नाहुषः ॥ ४३.१७ ॥

அங்கே நீண்ட காலம் கீர்த்தனம்/ஸ்மரணம் செய்து, பின்னர் இங்கே மனித நிலையைக் கொண்டவனாக வந்தால், அவன் நாகுஷனின் மகன் யயாதியைப் போல ஞானமுடைய சக்கரவர்த்தி ஆவான்.