Adhyaya 23: The Birth of Gaṇapati, the Emergence of the Vināyakas, and the Significance of the Fourth Lunar Day

Verse 1

प्रजापाल उवाच । कथं गणपतेर्जन्म मूर्तिमन्तं च सत्तम । एतन्मे संशयं छिन्धि धृतिकष्टं व्यवस्थितम् ॥ २३.१ ॥

பிரஜாபாலன் கூறினான்—உயர்ந்தவரே, கணபதியின் பிறப்பு எவ்வாறு நிகழ்ந்தது, அவர் எவ்வாறு உருவமுடையவரானார்? உறுதியாக நிலைத்துள்ள என் சந்தேகத்தை நீக்குங்கள்.

Verse 2

महातपा उवाच । पूर्वं देवगणाः सर्वे ऋषयश्च तपोधनाः । कार्यारम्भं तथा चक्रुः सिध्यन्ते च न संशयः ॥ २३.२ ॥

மகாதபா கூறினார்—முன்னாளில் எல்லா தேவர்கணங்களும், தவச்செல்வம் நிறைந்த முனிவர்களும் இவ்விதமே காரியத்தைத் தொடங்கி, ஐயமின்றி வெற்றியை அடைந்தனர்.

Verse 3

सन्मार्गवर्तिषु यथा सिद्ध्यन्ते विघ्नतः क्रियाः । असत्कारिषु सर्वेषु तद्वदेवमविघ्नतः ॥ २३.३ ॥

நல்ல வழியில் நடப்போரின் செயல்கள் தடைகளிடையிலும் நிறைவேறுவது போல, முறையான உபசாரம் செய்யாத அனைவரிடத்திலும் அதுவே—தடையின்றியே.

Verse 4

ततो देवाः सपितरश्चिन्तयामासुरोजसा । असत्कार्येषु विघ्नार्थं सर्व एवासभ्यमन्त्रयन् ॥ २३.४ ॥

அப்போது தேவர்கள் பித்ருக்களுடன் சேர்ந்து வலிமையுடன் ஆலோசித்தனர்; அசத்தான/அனுசிதமான செயல்களில் தடையுண்டாக்கும் நோக்கில் அனைவரும் ஒன்றாக உபாயம் பேசினர்.

Verse 5

ततस्तेषां तदा मन्त्रं कुर्वतस्त्रिदिवौकसाम् । बभूव बुद्धिर्गमने रुद्रं प्रति महात्मतिम् ॥ २३.५ ॥

அப்போது மூன்று லோகங்களிலும் வாழும் தேவர்கள் ஆலோசனை செய்து கொண்டிருக்கையில், மகாத்மையான ருத்ரரிடம் செல்ல வேண்டும் என்ற தீர்மானம் அவர்களுக்குத் தோன்றியது.

Verse 6

ते तत्र रुद्रमागम्य कैलासनिलयं गुरुम् । ऊचुः सविनयं सर्वे प्रणिपातपुरःसरम् ॥ २३.६ ॥

அங்கே கைலாசத்தில் வாசிக்கும் குருவான ருத்ரரிடம் சென்று, அனைவரும் முதலில் சாஷ்டாங்கமாக வணங்கி, பணிவுடன் உரைத்தனர்.

Verse 7

देवा ऊचुः । देवदेव महादेव शूलपाणे त्रिलोचन । विघ्नार्थमविशिष्टानामुत्पादयितुमर्हसि ॥ २३.७ ॥

தேவர்கள் கூறினர்—தேவதேவா மகாதேவா, சூலபாணி திரிநேத்ரா! வேறுபாடின்றி அனைவருக்கும் விக்னநிவாரணத்திற்காக ஒருவரை வெளிப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 8

एवमुक्तरस् तदा देवैर् भवः परमया मुदा । उमां निरीक्षयामास चक्षुषाऽनिमिषेण ह ॥ २३.८ ॥

தேவர்கள் இவ்வாறு கூறியபோது, பவனாகிய சிவன் பேரானந்தத்துடன் உமாதேவியை இமைக்காத கண்களால் நோக்கினார்.

Verse 9

देवानां सन्निधौ तस्य पश्यतो मां महात्मनः । चिन्ताऽभूद् व्योम्नि मूर्तिभ्यो दृश्यते केन हेतुना ॥ २३.९ ॥

தேவர்களின் முன்னிலையில் அந்த மகாத்மா என்னை நோக்கிக் கொண்டிருக்கையில் ஒரு சிந்தனை எழுந்தது—‘வானில் இது உருவங்களாக எதனால் காணப்படுகிறது?’

Verse 10

पृथिव्या विद्यते मूर्तिरपां मूर्तिस्तथैव च । तेजसः श्वसनस्यापि मूर्तिरेषा तु दृश्यते । आकाशं च कथं नेति मत्वा देवो जहास च ॥ २३.१० ॥

‘பூமிக்கு உருவம் உண்டு; நீருக்கும் உருவம் உண்டு; தீக்கும் காற்றுக்கும் கூட உருவம் காணப்படுகிறது. ஆனால் ஆகாயத்தை எவ்வாறு (உருவமாக) கொள்ள முடியும்?’—என்று எண்ணி தேவன் சிரித்தான்.

Verse 11

ज्ञानशक्तिमुमां दृष्ट्वा यद् दृष्टं व्योम्नि शम्भुना । यच्चोक्तं ब्रह्मणा पूर्वं शरीरं तु शरीरिणाम ॥ २३.११ ॥

உமாவை ஞானசக்தியாகக் கண்டு—சம்பு வானில் கண்டதையும், முன்பு பிரம்மா கூறியதையும் நினைத்து—இது உடலுடையோரின் உடலைப் பற்றியதே ஆகும்.

Verse 12

यच्चापि हसितं तेन देवेन परमेष्ठिना । एतत्कार्यचतुष्केण पृथिव्यादिचतुष्वपि ॥ २३.१२ ॥

அந்த பரமேஷ்டி எனும் தேவன் வெளிப்படுத்திய சிரிப்பும், இந்நான்கு வகைச் செயல்களின் தொகுதியுடனும், பூமி முதலிய நான்கு வகைக் குழுவுடனும் தொடர்புடையதாக அறியப்பட வேண்டும்।

Verse 13

मूर्त्तिमानतितेजस्वी हसतः परमेष्ठिनः । प्रदीप्तास्यो महादीप्तः कुमारो भासयन् दिशः । परमेष्ठिगुणैर्युक्तः साक्षाद् रुद्र इवापरः ॥ २३.१३ ॥

சிரித்த பரமேஷ்டியிலிருந்து உருவமுடைய, அளவற்ற ஒளியுடைய குமாரன் தோன்றினான்; அவன் வாய் தீப்பற்றி எரிந்தது, மிகுந்த பிரகாசத்துடன் திசைகளை ஒளிரச் செய்தான்; பரமேஷ்டியின் குணங்களால் நிறைந்த அவன், வெளிப்படையாக ருத்ரனே போல், மற்றொரு ருத்ரன் எனத் தோன்றினான்।

Verse 14

उत्पन्नमात्रो देवानां योषितः सप्रमोहयन् । कान्त्या दीप्त्या तथा मूर्त्या रूपेण च महात्मवान् ॥ २३.१४ ॥

பிறந்த உடனே அந்த மகாத்மா தேவர்களின் பெண்களை மயக்கமுறச் செய்தான்—அவனுடைய காந்தி, பிரகாசம், உருவம், மற்றும் ரூபத்தினால்।

Verse 15

तं दृष्ट्वा परमं रूपं कुमारस्य महात्मनः । उमा अनिमेषनेत्राभ्यां तमपश्यत भामिनी ॥ २३.१५ ॥

மகாத்மா குமாரனின் உன்னத ரூபத்தைப் பார்த்து, ஒளிமிகு உமா இமைக்காத கண்களால் அவனையே நிலைத்துப் பார்த்தாள்।

Verse 16

तं दृष्ट्वा कुपितो देवः स्त्रीभावं चञ्चलं तथा । मत्वा कुमाररूपं तु शोभनं मोहनं दृशाम् । ततः शशाप तं देवः स्त्रीशङ्कां परमेश्वरः ॥ २३.१६ ॥

அவனைப் பார்த்ததும் தேவன் கோபமுற்றான்; பெண்மையின் இயல்பு நிலையற்றது எனக் கருதி, இளமை ரூபம் கண்களுக்கு அழகும் மயக்கமும் தருவது என எண்ணி, பரமேஸ்வரன் அவனுக்கு ‘ஸ்த்ரீ-சங்கா’ எனும் சாபத்தை அளித்தான்।

Verse 17

कुमार गजवक्त्रस्त्वं प्रलम्बजठरस्तथा । भविष्यसि तथा सर्पैरुपवीतगतिर्ध्रुवम् ॥ एवं शशाप तं देवस्तीव्रकोपसमन्वितः ॥ २३.१७ ॥

ஓ குமாரா! நீ யானைமுகமும் தொங்கும் வயிறும் உடையவனாக இருப்பாய்; மேலும் நிச்சயமாகப் பாம்புகளை யஜ்ஞோபவீதமாக அணிவாய். இவ்வாறு தீவிர கோபமுற்ற தேவன் அவனைச் சபித்தான்.

Verse 18

अर्द्धकोट्या च रोमाणामात्मनोऽङ्गे त्रिलोचनः । कूपकास्वेदसलिलपूर्णशूलधरस्तथा । धुन्वन् शरीरमुत्थाय ततो देवो रुषान्वितः ॥ २३.१८ ॥

திரிலோசனன் (சிவன்) தன் உடலில் அரைக்கோடி ரோமங்களை உடையவனாய், வியர்வைநீரால் நிரம்பிய குப்பகத்துடன் கூடிய திரிசூலத்தைத் தாங்கி, உடலைக் குலுக்கி எழுந்தான்; பின்னர் அந்த தேவன் கோபமுற்றான்.

Verse 19

यथा यथा असौ स शरीरमाद्यं धुनोति देवस्त्रिशिखास्त्रपाणिः । तथा तथा चाङ्गरुहाश्चकासुर्जलं क्षितौ संन्यपतंस्तथान्याः ॥ २३.१९ ॥

கையில் திரிசிகா ஆயுதம் தாங்கிய அந்த தேவன் தன் ஆதிப் உடலை எத்தனை முறை குலுக்கியானோ, அத்தனை முறை அவன் அங்கரோமங்கள் ஒளிர்ந்தன; மேலும் பிற பகுதிகளிலிருந்தும் நீர் பூமியில் விழுந்தது.

Verse 20

विनायकानेकविधा गजास्या स्तमालनिलाञ्जनसन्निकाशाः । उत्तस्थुरुच्चैर्विविधास्त्रहस्ता स्ततस्तु देवा मनसाकुलेन ॥ २३.२० ॥

அப்போது பலவகை விநாயகர்கள்—யானைமுகத்தினர், தமால மரத்தின் கருமை நிறமும் நீல அஞ்சனத்தின் நிறமும் போன்றவர்கள்—பலவித ஆயுதங்களை கைகளில் தாங்கி உரத்த ஒலியுடன் எழுந்தனர்; அதனால் தேவர்கள் மனத்தில் கலங்கினர்.

Verse 21

किमेतदित्यद्भुतकर्मकारी ह्येकः करोत्यप्रतिमं महच्च । कार्यं सुराणां कृतमेतदिष्टं भवेदथैतं परितं कुतस्तत् ॥ २३.२१ ॥

“இது என்ன? அதிசயச் செயல்களைச் செய்பவன் ஒருவனே மகத்தான, ஒப்பற்ற காரியத்தை நிறைவேற்றுகிறான். இது தேவர்களின் விரும்பிய செயல் நிறைவேறியதாகத் தோன்றுகிறது; அப்படியிருக்க இதன் மாற்றம் எவ்வாறு நிகழும், அது எங்கிருந்து வரும்?”

Verse 22

दिवौकसां चिन्तयतां तथा तु विनायकैः क्ष्मा क्षुभिता बभूव । चतुर्मुखश्चाप्रतिमो विमानम् आरुह्य खे वाक्यमिदं जगाद ॥ २३.२२ ॥

தேவர்கள் இவ்வாறு ஆலோசித்துக் கொண்டிருக்கையில், விநாயகர்களால் பூமி கலங்கியது. அப்போது நான்முகனும் ஒப்பற்றவனுமான பிரம்மா விமானத்தில் ஏறி ஆகாயத்தில் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்.

Verse 23

धन्याः स्थ देवाः सुरनायकेन त्रिलोचनेनाद्भुतरूपिणा च । अनुगृहीताः परमेश्वरेण सुरद्विषां विघ्नकृतां नतौ च ॥ २३.२३ ॥

தேவர்களே, நீங்கள் பாக்கியசாலிகள்—அற்புத ரூபமுடைய மும்முகன் (திரிலோசனன்) சுரநாயகனின் அருளாலும், பரமேஸ்வரனின் அனுகிரகத்தாலும். அவர் வணங்கியதாலேயே தேவர்த் துரோகிகள் செய்த தடைகள் ஒழிகின்றன.

Verse 24

इत्येवमुक्त्वा प्रपितामहस्तानुवाच देवस्त्रिशिखास्त्रपाणिम् । यस्ते विभो वक्त्रसमुद्भवः प्रभुर्विनायकानां भवतु त्विमेऽनुगाः ॥ २३.२४ ॥

இவ்வாறு கூறி, பிதாமகன் (பிரம்மா) திரிசிகா ஆயுதம் தாங்கிய தேவனை நோக்கி—“விபோ! உன் வாயிலிருந்து தோன்றியவனும் விநாயகர்களின் ஆண்டவனுமானவன், உன் இவ்வணையர்களின் தலைவனாகட்டும்” என்றான்.

Verse 25

भवांस्तथा । अस्यात्मवरेण चाम्बरे त्वया चतुष्वस्तु शरीरचारी । आकाशमेतद् बहुधा व्यवस्थितं त्वया वरेण्यः कृत एव नान्यः ॥ २३.२५ ॥

நீயும் உன் இயல்பான மேன்மையால் ஆகாயத்தில் நான்கு விதமாக உடலுடன் இயங்குகிறாய். வணங்கத்தக்கவனே, இந்த ஆகாயப் பரப்பு பல வடிவங்களில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது; இதை நீயே செய்தாய், வேறு யாரும் அல்ல.

Verse 26

प्रभोर्भव त्वं प्रतिमास्त्रपाणिना इमानि चास्त्राणि वरांश्च देहि । इत्येवमुक्त्वा ।अधिगते पितामहे त्रिलोचनश्चात्मभवं जगाद ॥ २३.२६ ॥

“ஆயுதச் சின்னம் தாங்கி ஆண்டவன் ரூபமாக வெளிப்படு; இவ்வாயுதங்களையும் வரங்களையும் அருள்வாயாக.” இவ்வாறு கூறி, பிதாமகனை அணுகியபோது மும்முகன் (திரிலோசனன்) ஆத்மபவனாகிய (ஸ்வயம்பூ) ஒருவனை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 27

विनायको विघ्नकरो गजास्यो गणेशनामा च भवस्य पुत्रः । एते च सर्वे तव यान्तु भृत्या विनायकाः क्रूरदृष्टिः प्रचण्डाः । उच्छुष्मदानादिविवृद्धदेहाः कार्येषु सिद्धिं प्रतिपादयन्तः ॥ २३.२७ ॥

அவர் விநாயகர்; தடைகளை ஏற்படுத்துபவர், யானைமுகத்தவர், கணேசன் எனப் புகழ்பெற்றவர், பவ (சிவன்) அவர்களின் புதல்வர். உமது பணியாளர்களான இவ்வினாயகர்கள்—கொடூர நோக்கமும் பேராற்றலும் உடையோர்—செல்லட்டும்; உச்சுஷ்மம், தானம் முதலியவற்றால் உடல் பெருகி, செயல்களில் சித்தியை நிலைநாட்டட்டும்।

Verse 28

भवांश्च देवेषु तथा मखेषु कार्येषु चान्येषु महानुभावात् । अग्रेषु पूजां लभतेऽन्यथा च विनाशयिष्यस्यथ कार्यसिद्धिम् ॥ २३.२८ ॥

உமது மஹிமையால் தேவர்களிடையிலும் யாகங்களிலும் பிற செயல்களிலும் நீர் முன்னுரிமை பூஜையைப் பெறுகிறீர்; இல்லையெனில் அந்தச் செயல்சித்தியை நிச்சயமாக நீரே அழித்துவிடுவீர்।

Verse 29

इत्येवमुक्त्वा परमेश्वरेण सुरैः समं काञ्चनकुम्भसंस्थैः । जलैस्तथासावभिषिक्तगात्रो रराज राजेन्द्र विनायकानाम् ॥ २३.२९ ॥

இவ்வாறு கூறிய பரமேஸ்வரன் தேவர்களுடன் சேர்ந்து பொற்கலசங்களில் இருந்த நீரால் அவருக்கு அபிஷேகம் செய்தார். அரசர்களின் அரசே, அபிஷேகநீரால் நனைந்த உடலுடன் அவர் விநாயகர்களில் முதன்மையாக ஒளிர்ந்தார்।

Verse 30

दृष्ट्वाऽभिषिच्यमानं तु देवास्तं गणनायकम् । तुष्टुवुः प्रयताः सर्वे त्रिशूलास्त्रस्य सन्निधौ ॥ २३.३० ॥

கணநாயகர் அபிஷேகம் பெறுவதைக் கண்ட தேவர்கள் அனைவரும் மனம் ஒருமித்து, திரிசூல ஆயுதத்தின் முன்னிலையில் அவரைத் துதித்தனர்।

Verse 31

देवा ऊचुः । नमस्ते गजवक्त्राय नमस्ते गणनायक । विनायक नमस्तेऽस्तु नमस्ते चण्डविक्रम ॥ २३.३१ ॥

தேவர்கள் கூறினர்— யானைமுகத்தவரே, உமக்கு நமஸ்காரம்; கணநாயகரே, உமக்கு நமஸ்காரம். விநாயகரே, உமக்கு வணக்கம்; கடும் வீரமுடையவரே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 32

नमोऽस्तु ते विघ्नकर्त्रे नमस्ते सर्पमेखल । नमस्ते रुद्रवक्त्रोत्थ प्रलम्बजठराश्रित ॥ २३.३२ ॥

விக்னங்களை உண்டாக்குபவனே (அல்லது நீக்குபவனே), உமக்கு நமஸ்காரம். பாம்பு மேகலையை அணிந்தவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். ருத்ரனின் வாயிலிருந்து தோன்றியவனே, பிரலம்பனின் வயிற்றில் உறையும் உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 33

सर्वदेवनमस्कारादविघ्नं कुरु सर्वदा । एवं स्तुतस्तदा देवैर्महात्मा गणनायकः । अभिषिक्तश्च रुद्रस्य सोमस्यापत्यतां गतः ॥ २३.३३ ॥

“எல்லா தேவர்களுக்கும் செய்யப்படும் இந்த நமஸ்காரத்தின் பயனால் எப்போதும் தடையற்றதாகச் செய்.” இவ்வாறு தேவர்களால் போற்றப்பட்ட அந்த மகாத்மா கணநாயகர் அப்போது அபிஷேகம் பெற்றார்; மேலும் ருத்ரன் மற்றும் சோமனின் புதல்வன் என்ற நிலையை அடைந்தார்.

Verse 34

एतच्चतुर्थ्यां संपन्नं गणाध्यक्षस्य पार्थिव । यतस्ततोऽयं महती तिथीनां परमा तिथिः ॥ २३.३४ ॥

அரசே, கணாதிபதியைச் சார்ந்த இந்த (விரதம்/கிரியை) சதுர்த்தி நாளில் நிறைவேறுகிறது; ஆகையால் இது மகத்தான திதி—திதிகளுள் உத்தம திதி—என்று கருதப்படுகிறது.

Verse 35

एतस्यां यस्तिलान् भुक्त्वा भक्त्या गणपतिं नृप । आराधयति तस्याशु तुष्यते नात्र संशयः ॥ २३.३५ ॥

அரசே, இந்த (திதி/விரத)த்தில் எள்ளை உண்டு பக்தியுடன் கணபதியை ஆராதிப்பவன் மீது அவர் விரைவில் திருப்தியடைவார்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 36

यश्चैतत् पठते स्तोत्रं यश्चैतच्छृणुयात् सदा । न तस्य विघ्ना जायन्ते न पापं सर्वथा नृप ॥ २३.३६ ॥

அரசே, இந்த ஸ்தோத்திரத்தைப் பாராயணம் செய்பவனுக்கும், இதை எப்போதும் கேட்பவனுக்கும்—தடைகள் உண்டாகாது; எந்த வகையிலும் பாபம் நிலைக்காது.