Adhyaya 211: Methods for the Removal of Sin and the Eulogy of Prabodhinī Ekādaśī/Dvādaśī

Verse 1

पुनः पापनाशोपायवर्णनम् ॥ ऋषिपुत्र उवाच ॥ एतच्छ्रुत्वा शुभं वाक्यं धर्मराजस्य नारदः ॥ इदं भावेन भक्त्या च पुनर्वचनमब्रवीत् ॥

மீண்டும் பாபநாசத்தின் வழிமுறைகள் விளக்கம். ரிஷியின் மகன் கூறினான்—தர்மராஜாவின் இந்த மங்கள வாக்கை கேட்ட நாரதர் உணர்வும் பக்தியும் கொண்டு மீண்டும் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தார்.

Verse 2

नारद उवाच ॥ समः सर्वेषु भूतेषु स्थावरेषु चरेषु च ॥ धर्मराज महाबाहो पितृतुल्यपराक्रम ॥

நாரதர் கூறினார்—அசையாதவையும் அசையும் உயிர்களும் உட்பட எல்லா உயிர்களிடமும் நீங்கள் சமநோக்குடையவர். தர்மராஜா, மகாபாகுவே, பித்ருக்களை ஒத்த வீரமுடையவரே.

Verse 3

ब्राह्मणानां हितार्थाय यदुक्तं मे प्रदक्षिणम् ॥ इदं श्रेयतमाख्यानं श्रुतं श्रुतपरं पदम् ॥

பிராமணர்களின் நலனுக்காக பிரதக்ஷிணை குறித்து எனக்குச் சொல்லப்பட்டதிது—மிகச் சிறந்த நன்மை தரும் ஆக்யானம்; ஸ்ருதி-பரம்பரையின் உச்சப் பிரமாணமான உபதேசமாகக் கேட்கப்பட்டது।

Verse 4

त्रयो वर्णा महाभाग यज्ञसामान्यभागिनः ॥ शूद्रा वेदपवित्रेभ्यो ब्राह्मणैस्तु बहिष्कृताः ॥

ஓ மகாபாக! மூன்று வர்ணங்கள் யாகத்தின் பொதுப் பங்குகளில் பங்கேற்பவர்கள்; ஆனால் சூத்ரர்கள் வேதப் புனிதச் சடங்குகளிலிருந்து பிராமணர்களால் விலக்கப்படுகின்றனர்।

Verse 5

यथैव सर्वसमता तव भूतेषु मानद ॥ तथैव तेषामपि हि श्रेयो वाच्यं महामते ॥

ஓ மானத! நீ எல்லா உயிர்களிடமும் முழு சமத்துவம் காட்டுவது போல, அவர்களுக்குமான நன்மை தருவதைத் திடமாகச் சொல்ல வேண்டும், ஓ மகாமதே।

Verse 6

यथा कर्म हितं वाक्यं शूद्राणामपि कथ्यताम् ॥ यम उवाच ॥ अहं ते कथयिष्यामि चातुर्वर्ण्यस्य नित्यशः ॥

சூத்ரர்களுக்கும் செயல்/கடமைக்கு ஏற்ப நன்மை தரும் உபதேசம் சொல்லப்படட்டும். யமன் கூறினான்—நான் உனக்கு சாத்துர்வர்ண்யத்தின் நிலையான தத்துவத்தை இடையறாது விளக்குவேன்।

Verse 7

यद्धितं धर्मयुक्तं च नित्यं भवति सुव्रत ॥ केवलं श्रुतिसंयोगाच्छ्रद्धया नियमेन च ॥

ஓ சுவ்ரத! நன்மை தருவதும் தர்மத்தோடு ஒத்ததும் ஸ்ருதி-இணைவு, ஸ்ரத்தா, மற்றும் நியமக் கடைப்பிடிப்பு ஆகியவற்றால் நிலைத்ததாகிறது।

Verse 8

करोति पापनाशार्थमिदं वक्ष्यामि तच्छृणु ॥ गावः पवित्रा मङ्गल्या देवानामपि देवताः ॥

பாவநாசத்திற்காக இக்கருமம் செய்யப்படுகிறது; அதை நான் கூறுகிறேன்—கேள். பசுக்கள் தூய்மையளிப்பவையும் மங்களகரமானவையும்; தேவர்களிடையிலும் தேவதையெனப் போற்றப்படுபவையும் ஆகும்.

Verse 9

यस्ताः शुश्रूषते भक्त्या स पापेभ्यः प्रमुच्यते ॥ सौम्ये मुहूर्ते संयुक्ते पञ्चगव्यं तु यः पिबेत् ॥

அந்தப் பசுக்களை பக்தியுடன் பணிவிடை செய்பவன் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான். மேலும், சுபமும் சௌம்யமும் கூடிய நன்கு இணைந்த முகூர்த்தத்தில் பஞ்சகவ்யம் அருந்துபவன்…

Verse 10

सर्वतीर्थफलṃ प्राप्य स पापेभ्यः प्रमुच्यते ॥ प्रस्रवेण च यः स्नायाद्रोहिण्यां मानवॆ द्विज ॥

அனைத்து தீர்த்தங்களின் பலனையும் பெற்றவனாய் அவன் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான். மேலும், ரோஹிணி நட்சத்திரத்தில், ஓ மனிதா, ஓ இருமுறை பிறந்தவனே, பிரஸ்ரவம் எனும் ஓடும் நீரால் நீராடுபவன்…

Verse 11

सर्वपापकृतान्दोषान्दहत्याशु न संशयः ॥ धेनुस्तनाद्विनिष्क्रान्तां धारां क्षीरस्य यो नरः ॥

இது எல்லாப் பாவங்களால் உண்டான குற்றங்களை விரைவில் எரித்தழிக்கும்—சந்தேகமில்லை. பசுவின் மடியிலிருந்து வெளிவந்த பால் ஓட்டத்தை மனிதன் ஒருவர் (பெற்று/பயன்படுத்து) வானாயின்…

Verse 12

शिरसा प्रतिगृह्णाति स पापेभ्यः प्रमुच्यते ॥ ब्राह्मणस्तु सदा स्नातो भक्त्या परमया युतः ॥

தலை வணங்கி அதை ஏற்றுக்கொள்பவன் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான். பிராமணன் எப்போதும் ஸ்நானத்தால் தூய்மையடைந்து, பரம பக்தியுடன் ஒழுகுவான்.

Verse 13

नमस्येत्प्रयतो भूत्वा स पापेभ्यः प्रमुच्यते ॥ उदयान्निःसृतं सूर्यं भक्त्या परमया युतः ॥

ஒழுக்கத்துடன் இருந்து வணங்கினால் அவன் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான். சூரியோதயத்தில் உதித்த சூரியனை பரம பக்தியுடன் வணங்குக.

Verse 14

नमस्येत्प्रयतो भूत्वा स पापेभ्यः प्रमुच्यते ॥ दध्यक्षताञ्जलीभिस्तु त्रिभिः पूजयते शुचिः ॥

ஒழுக்கத்துடன் வணங்கினால் பாவமুক্তி பெறுவான். தூய்மையுடன் தயிர் கலந்த அக்ஷதத்தை மூன்று அஞ்சலிகளால் அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 15

तस्य भानुः प्रसन्नश्च ह्यशुभं यत्समर्जितम् ॥ तस्य भानुः स संदह्य दूरीकुर्यात्सदा द्विज ॥

அவனுக்கு பானு அருள்புரிவான்; சேர்க்கப்பட்ட எந்த அசுபமும் அவனுடைய சூரியன் அதை எரித்து எப்போதும் தூரம் அகற்றுவான், ஓ த்விஜா.

Verse 16

तावकं दधिमिश्रं तु पात्रे औदुम्बरे स्थितम् ॥ सोमाय पौर्णमास्यां हि दत्वा पापैः प्रमुच्यते ॥

உதும்பர மரப் பாத்திரத்தில் வைத்த தயிர் கலந்த அந்த நிவேதனத்தை பௌர்ணமியில் சோமனுக்கு அளித்தால் பாவமুক্তி பெறுவான்.

Verse 17

अरुन्धतीं बुधं चैव तथा सर्वान्महामुनीन् ॥ अभ्यर्च्य वेदविधिना तेभ्यो दत्त्वा च तावकम् ॥

அருந்ததி, புதன் மற்றும் எல்லா மகாமுனிகளையும் வேத விதிப்படி அர்ச்சித்து, அவர்களுக்கும் அந்த அర్పணத்தை அளித்தால் (மனிதன்) தூய்மை அடைவான்.

Verse 18

एकाग्रमानसो भूत्वा यो नमस्येत्कृताञ्जलिः ॥ किल्बिषं तस्य वै सर्वं तत्क्षणादेव नश्यति ॥

யார் ஒருமுகச் சித்தத்துடன் அஞ்சலி கூப்பி வணங்குகிறாரோ, அவருடைய எல்லாக் கில்பிஷம் (பாபத் தோஷம்) அந்தக் கணமே அழிகிறது।

Verse 19

विषुवेषु च योगेषु शुचिर्दत्त्वा पयो नरः ॥ तस्य जन्मकृतं पापं तत्क्षणादेव नश्यति ॥

விஷுவம் மற்றும் யோகம் எனும் புண்ணிய நாட்களில் தூய்மையுடன் பால் தானம் செய்பவனின் பிறவியிலிருந்து சேர்ந்த பாபம் அந்தக் கணமே அழிகிறது।

Verse 20

प्राचीनीग्राङ्कुशान् कृत्वा स्थापयित्वा वृषं नरः ॥ द्विजैः सह नमस्कृत्य सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥

கிழக்குநோக்கிய அங்குஷம் போன்ற குறியீடுகளை அமைத்து, காளையை நிறுவி, இருமுறை பிறந்தோருடன் வணங்கினால், மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறான்।

Verse 21

दक्षिणावर्तसव्येन कृत्वा प्राक्स्रोतसं नदीम् ॥ कृत्वा अभिषेकं विधिवत्ततः पापात्प्रमुच्यते ॥

தக்ஷிணாவர்த்த முறையில் (வலப்புறச் சுற்று) நதியின் ஓட்டத்தை கிழக்குநோக்கச் செய்து, விதிப்படி அபிஷேகம் செய்த பின் பாவத்திலிருந்து விடுதலை பெறுகிறான்।

Verse 22

दक्षिणावर्तशङ्खेन कृत्वा चैव करे जलम् ॥ शिरसा तद्गृहीत्वा तु विप्रो हृष्टमनाः शुचिः ॥

தக்ஷிணாவர்த்த சங்கினால் கையில் நீரை எடுத்து, அதைத் தலையில் ஏற்று, தூய்மையுடனும் மகிழ்ந்த மனத்துடனும் பிராமணன் (அச்சடங்கை) செய்கிறான்।

Verse 23

तस्य जन्मकृतं पापं तत्क्षणादेव नश्यति ॥ प्राक्स्रोतसं नदीं गत्वा नाभिमात्रजले स्थितः ॥

அவனுடைய பிறப்பிலிருந்து சேர்த்த பாவம் அந்தக் கணமே அழிகிறது. கிழக்குநோக்கி ஓடும் நதிக்குச் சென்று, நாபிவரை நீரில் நின்றிருப்பான்.

Verse 24

स्नात्वा कृष्णतिलैर्मिश्राः दद्यात्सप्ताञ्जलीर्नरः ॥ प्राणायामत्रयं कृत्वा ब्रह्मचारी जितेन्द्रियः ॥

நீராடிய பின் கருந்திலம் கலந்த நீரை ஏழு அஞ்சலிகளாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும். மூன்று முறை பிராணாயாமம் செய்து, பிரம்மச்சாரியாகவும் இந்திரியஜயனாகவும் இருக்க வேண்டும்.

Verse 25

यावज्जीवकृतं पापं तत्क्षणादेव नश्यति ॥ अच्छिद्रपद्मपत्रेण सर्वरत्नोदकेन तु ॥

வாழ்நாள் முழுதும் செய்த பாவம் அந்தக் கணமே அழிகிறது—துளையில்லா தாமரை இலை மூலம், ‘சர்வரத்னோதகம்’ எனப்படும் நீரால்.

Verse 26

त्रिधा यस्तु नरः स्नायात्सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥ अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि गुह्याद्गुह्यतरं मुने ॥

மூன்று முறை நீராடும் மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான். மேலும், முனிவரே, மறைவினும் மறைவான ஒன்றை உமக்குச் சொல்கிறேன்.

Verse 27

कार्त्तिकेऽमलपक्षे तु स्मृता ह्येकादशी तिथिः ॥ भुक्तिमुक्तिप्रदा या तु नाम्ना ख्याता प्रबोधिनी ॥

கார்த்திக மாதத்தின் தூய (அமல) பக்ஷத்தில் ஏகாதசி திதி நினைவுகூரத்தக்கது. அது போகமும் மோட்சமும் அளிப்பவள்; ‘பிரபோதினி’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெற்றது.

Verse 28

ये उपोष्यन्ति विधिवन्नारायणपरायणाः ॥ न तेषामशुभं किञ्चिज्जन्मकोटिकृतं मुने ॥

விதிப்படி உபவாசம் செய்து நாராயணனில் பராயணமாயிருப்போருக்கு, ஓ முனிவரே, கோடி பிறவிகளில் சேர்ந்த எந்த அசுபமும் சிறிதும் நில்லாது।

Verse 29

एकादशीं समाश्रित्य पुरा पृष्टो महेश्वरः ॥ वाराहरूपी धरया सर्वलोकहिताय वै ॥

ஏகாதசியை முன்னிட்டு முற்காலத்தில் மகேஸ்வரரிடம் கேள்வி எழுப்பப்பட்டது; மேலும் தாரா (பூமி) எல்லா உலகங்களின் நலனுக்காக நிச்சயமாக வராஹரூபப் பரமனை வினவினாள்।

Verse 30

धरण्युवाच ॥ अस्मिन्कलियुगे घोरे नराः पापरताः प्रभो ॥ ब्रह्मस्वहरणे युक्ता तथा ब्राह्मणघातकाः ॥

தாரா கூறினாள்—ஓ प्रभுவே, இந்தக் கொடிய கலியுகத்தில் மனிதர்கள் பாவத்தில் ஈடுபட்டுள்ளனர்; அவர்கள் பிரஹ்மஸ்வம் (புனிதச் சொத்து) அபகரிப்பிலும், பிராமணர்களைக் கொல்வதிலும் ஈடுபடுகின்றனர்।

Verse 31

गुरुद्रोहरता देव मित्रद्रोहरतास्तथा ॥ स्वामिद्रोहरताश्चैव परदाराभिमर्शकाः ॥

ஓ தேவா, அவர்கள் குருவுக்கு துரோகம் செய்பவர்கள்; நண்பருக்கும் துரோகம் செய்பவர்கள்; ஆண்டவருக்கும் துரோகம் செய்பவர்கள்; பிறருடைய மனைவியரை அநாகரிகமாக அணுகி அவமதிப்பவர்கள்।

Verse 32

परद्रव्यापहरणे संसक्ताश्च सुरेश्वर ॥ अभक्ष्यभक्षणरता वेदब्राह्मणनिन्दकाः

ஓ தேவர்களின் ஆண்டவனே, அவர்கள் பிறருடைய செல்வத்தை அபகரிப்பதில் ஆசை கொண்டவர்கள்; உண்ணத் தகாததை உண்ணுவதில் ஈடுபடுவோர்; வேதத்தையும் பிராமணர்களையும் இகழ்வோர்।

Verse 33

दाम्भिका भिन्नमर्यादा नायमस्तीति वादिनः ॥ असत्प्रतिग्रहे सक्ता अगम्यागमने रताः

அவர்கள் பாசாங்குக்காரர்; நிலைபெற்ற எல்லை-மரியாதைகளை மீறுவோர்; “இது (தர்ம ஒழுங்கு) இல்லை” என்று வாதிப்போர்; தகாத தானம் ஏற்க ஆசைபடுவோர், செல்லத் தடைப்பட்டவர்களிடம் செல்லுவதில் மகிழ்வோர்.

Verse 34

एतैश्चान्यैश्च पापैश्च संसक्ता ये नरा विभो ॥ किमासाद्य गतिर्देव तेषां वद सुरेश्वर

ஓ வல்லவனே! இவை மற்றும் பிற பாவங்களில் சிக்கிய மனிதர்கள்—ஓ தேவா, எதை அடைந்து எந்த கதியைப் பெறுவர்? ஓ தேவர்களின் ஆண்டவனே, கூறுவாயாக.

Verse 35

श्रीवराह उवाच ॥ साधु देवि महाभागे यत्पृष्टोऽहं वरानने ॥ रहस्यं ते प्रवक्ष्यामि लोकानां हितकाम्यया

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—ஓ மகாபாக்யவதி தேவியே, ஓ அழகிய முகத்தவளே! நீ நன்றாகக் கேட்டாய். உலகங்களின் நலன் கருதி உனக்கு ஒரு இரகசிய உபதேசத்தை உரைப்பேன்.

Verse 36

महापातकयुक्ता ये नराः सुकृतवर्जिताः ॥ तेषां मया हितार्थाय निर्मितं तच्छृणुष्व मे

மகாபாதகங்களால் சூழப்பட்டு நற்கருமம் அற்ற மனிதர்களின் நலனுக்காக நான் ஒரு வழியை நிறுவினேன்; அதை என்னிடமிருந்து கேள்.

Verse 37

तामुपोष्य नरा भद्रे महापापरताश्च ये ॥ पुण्यपापविनिर्मुक्ता गच्छन्ति पदमव्ययम्

ஓ நற்குணவதியே! மகாபாவங்களில் ஈடுபட்டவர்களாயினும், அந்த (விரத/உபவாச)த்தை நோன்பாகக் கடைப்பிடித்து புண்ணியம்-பாவம் இரண்டிலிருந்தும் விடுபட்டு அழியாத பதத்தை அடைவர்.

Verse 38

उपायोऽतः परो नान्यो विद्यते हि वसुन्धरे ॥ एकादशीं विना येन सर्वपापक्शयो भवेत्

ஓ வசுந்தரையே! இதைவிட உயர்ந்த உபாயம் வேறில்லை. ஏகாதசியைத் தவிர, எல்லாப் பாவங்களும் நாசமடையச் செய்யும் மற்றொரு வழி இல்லை.

Verse 39

यथा शुक्ला तथा कृष्णा ह्युपोष्या सा प्रयत्नतः ॥ शुक्ला भक्तिप्रदा नित्यं कृष्णा मुक्तिं प्रयच्छति

சுக்லபக்ஷ ஏகாதசி போலவே கிருஷ்ணபக்ஷ ஏகாதசியும் முயற்சியுடன் உபவாசமாகக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். சுக்லா எப்போதும் பக்தியை அளிக்கும்; கிருஷ்ணா முக்தியை அருளும்.

Verse 40

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन कर्त्तव्या द्वादशी सदा ॥ यदीच्छेद्वैष्णवं लोकं गन्तुं वै भूतधारिणि

ஆகையால், ஓ உயிர்களைத் தாங்கும் பூமியே! வைஷ்ணவ லோகத்திற்குச் செல்ல விரும்பினால், எப்போதும் முழு முயற்சியுடன் த்வாதசியை கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.

Verse 41

मनसा वचसा चैव कर्मणा समुपार्जितम् ॥ पापं मासकृतं पुंसां दहत्येकादशी कृता

மனம், சொல், செயல் ஆகியவற்றால் மனிதர்கள் ஒரு மாதத்தில் சேர்த்த பாவம்—ஏகாதசி விரதம் கடைப்பிடிக்கப்படும்போது எரிந்து அழிகிறது.

Verse 42

दहन्तीह पुराणानि भूयोभूयो वरानने ॥ न भोक्तव्यं न भोक्तव्यं सम्प्राप्ते हरिवासरे

ஓ வரானனே! ஹரிவாசரம் (ஏகாதசி) வந்தபோது மீண்டும் மீண்டும் கூறப்படுகிறது—உண்ணக்கூடாது, உண்ணக்கூடாது; ஏனெனில் அப்போது உண்ணுதல் புராணங்களில் சொல்லப்பட்ட புண்ணியங்களை மீண்டும் மீண்டும் எரித்தழிக்கும்.

Verse 43

यदीच्छथ नराः गन्तुं तद्विष्णोः परमं पदम् ॥ न भोक्तव्यं न भोक्तव्यं तदा केशववासरे

மக்கள் விஷ்ணுவின் பரம பதத்திற்குச் செல்ல விரும்பினால், கேசவ வாசரத்தில் (புனித நாளில்) உணவு உண்ணக் கூடாது, உண்ணக் கூடாது।

Verse 44

ऊर्ध्वबाहुर्विरौम्येष प्रलापं मे शृणुष्व तम् ॥ आराधयस्व विश्वेशमेकादश्यामतन्द्रितः

கைகளை உயர்த்தி நான் இதை அறிவிக்கிறேன்; என் உரையை கேளுங்கள்: ஏகாதசியில் அலட்சியம் இன்றி விஸ்வேசரை ஆராதியுங்கள்।

Verse 45

न शङ्खेन पिबेत्तोयं न हन्यान्मत्स्यसूकरौ ॥ एकादश्यां न भुञ्जीत पक्षयोरुभयोऽपि

சங்கால் நீர் அருந்தக் கூடாது; மீன் மற்றும் பன்றியை கொல்லக் கூடாது. ஏகாதசியில்—இரு பக்ஷங்களிலும்—உணவு உண்ணக் கூடாது।

Verse 46

किं तेन न कृतं पापं दुर्वृत्तेनात्मघातिना ॥ एकादश्यां विशालाक्षि भुक्तं येन विजानता

ஓ விசாலாக்ஷி! தீயொழுக்கமுடைய, தன்னை அழிக்கும் ஒருவன் அறிந்தே ஏகாதசியில் உண்டால், அவன் செய்யாத பாவம் எது?

Verse 47

एकादशीं च यः शुक्लामसमर्थं उपोषितुम् ॥ तदा नक्तं प्रकर्तव्यं तथाऽयाचितमेव वा

சுக்ல பக்ஷ ஏகாதசியில் உபவாசம் செய்ய இயலாதவர், அப்போது நக்த விரதம் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்; அல்லது யாசிக்காமல் கிடைத்ததை மட்டும் ஏற்க வேண்டும்।

Verse 48

एकभक्तेन दानेन कर्तव्यं द्वादशीव्रतम् ॥ न करोति यदा भूमे व्रतं वा दानमेव वा

ஒருமுறை உணவு கொண்டு, தானத்துடன் கூடிய த்வாதசி விரதத்தைச் செய்ய வேண்டும். ஓ பூமியே, ஒருவர் விரதமோ தானமோ எதையும் செய்யாதபோது—

Verse 49

एका सा द्वादशी पुण्या उपोष्या सा प्रबोधिनी ॥ तस्यामाराध्य विश्वेशं जगतामीश्वरश्वरम्

அந்த ஒரே த்வாதசி புண்ணியமிக்கது; அன்று உபவாசம் செய்ய வேண்டும்; அதுவே பிரபோதினி. அன்று உலகங்களின் ஈசர்களுக்கும் ஈசனான விஸ்வேசனை ஆராதித்து—

Verse 50

प्राप्नोति सकलं चैतद्द्वादशद्वादशीफलम् ॥ पूर्वाभाद्रपदायोगे सैव या द्वादशी भवेत

அதே த்வாதசி பூர்வாபாத்ரபத நக்ஷத்திர-யோகத்துடன் நிகழும்போது, ஒருவர் இவை அனைத்தையும்—பன்னிரண்டு த்வாதசிகளின் பலனை—அடைகிறார்.

Verse 51

अतीव महती तस्यां सर्वं कृतमिहाक्षयम् ॥ उत्तराभाद्रसहिता यदि सैकादशी भवेत

அந்த நேரத்தில் மகிமை மிகப் பெரிது; இங்கு செய்யப்படும் அனைத்தும் அழியாததாகிறது—அந்த ஏகாதசி உத்தராபாத்ரத்துடன் சேர்ந்தால்.

Verse 52

तदा कोटिगुणं पुण्यं केशवात् लभते फलम् ॥ सकृद्देवेऽर्च्चिते तस्यां लभते भूतधारिणि

அப்போது புண்ணியம் கோடி மடங்கு பெருகும்; கேசவனிடமிருந்து அதன் பலன் கிடைக்கும். ஓ பூததாரிணி (பூமியே), அன்று தேவனை ஒருமுறை வழிபட்டாலே பலன் பெறுவர்.

Verse 53

यथा प्रबोधिनी पुण्या तथा यस्यां स्वपेद्धरिः ॥ उपोष्या हि महाभागे त्वनन्तफलदा हि सा

ப்ரபோதினீ திதி புண்ணியமாயிருப்பதுபோல, ஹரி நித்திரை கொள்கிறார் என்று சொல்லப்படும் அந்தத் திதியும் புண்ணியமே. ஓ மகாபாக்யவதியே, அன்று நிச்சயமாக உபவாசம் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்; அது முடிவில்லா பலன் தரும்.

Verse 54

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन द्वादशीं समुपोषयेत् ॥ यदीच्छेत्तु विशालाक्षि शाश्वतीं गतिमात्मनः

ஆகையால் எல்லா முயற்சியுடனும் த்வாதசீ திதியில் முறையாக முழு உபவாசம் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். ஓ விசாலாக்ஷியே, தன்னிற்குச் சாச்வதமான கதி/நிலையான இலக்கு வேண்டுமெனில் இதுவே வழி.

Verse 55

एकादशी सोमयुता कार्त्तिके मासि भामिनि ॥ उत्तराभाद्रसंयोगे अनन्तफलदा हि सा

ஓ பாமினியே, கார்த்திக மாதத்தில் ஏகாதசி திங்கள் கிழமையுடன் கூடி, உத்தரபாத்ரபதா நக்ஷத்திரச் சேர்க்கையும் ஏற்பட்டால், அந்த விரதம் நிச்சயமாக முடிவில்லா பலன் தரும்.

Verse 56

तस्यां यत्क्रियते भद्रे तदनन्तगुणं स्मृतम् ॥ एकादशी भौमयुता यदा स्याद्भूतधारिणि

ஓ பத்ரே, அந்த நேரத்தில் செய்யப்படும் எதுவும் முடிவில்லா மடங்குப் பலன் தருவதாக ஸ்மிருதிகளில் கூறப்பட்டுள்ளது. ஓ பூததாரிணீ, ஏகாதசி செவ்வாயுடன் (பௌம) கூடியபோது…

Verse 57

स्नात्वा देवे समभ्यर्च्य प्राप्नोति परमं फलम् ॥ प्राप्नोति सकलं चैव द्वादशद्वादशीफलम्

நீராடி, தேவனை முறையாக ஆராதித்தால் பரம பலனை அடைவான். மேலும் த்வாதசமும் த்வாதசியும் சார்ந்த விரதத்தின் முழுப் பலனையும் பெறுவான்.

Verse 58

जलपूर्णं तथा कुम्भं स्थापयित्वा विचक्षणः ॥ पञ्चरत्नसमोपेतं घृतपात्रयुतं तथा

நீரால் நிரம்பிய கும்பத்தை நிறுவி, விவேகி சாதகர் அதை பஞ்சரத்தினங்களுடன், நெய் பாத்திரத்துடனும் சேர்த்து அமைக்க வேண்டும்.

Verse 59

तस्योपरि न्यसेन्मत्स्यस्वरूपं तु जनार्दनम् ॥ निष्कमात्रसुवर्णेन घटितं तु वरानने

அதன் மேல் மತ್ಸ்ய ரூபமான ஜனார்தனனை நிறுவ வேண்டும். ஓ வரானனே, அது நிஷ்க அளவுள்ள பொன்னால் செய்யப்பட்டதாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 60

पञ्चामृतेन संस्नाप्य कुंकुमेन विलेपितम् ॥ पीतवस्त्रयुगच्छन्नं छत्रोपानद्युगान्वितम्

பஞ்சாமிருதத்தால் அபிஷேகம் செய்து குங்குமம் பூசி, மஞ்சள் ஆடைகளின் ஜோடியால் மூடி, குடை மற்றும் பாதுகை ஜோடியுடன் அமைக்க வேண்டும்.

Verse 61

पूजयेत् कमलैर्देवि मद्भक्तः संयतेन्द्रियः ॥ मत्स्यं कूर्मं वराहं च नरसिंहं च वामनम्

தேவி, இந்திரியங்களை அடக்கி என் பக்தனாக இருப்பவன் தாமரைகளால் மత్స்யம், கூர்மம், வராஹம், நரசிம்ஹம், வாமனம் ஆகியவற்றை வழிபட வேண்டும்.

Verse 62

रामं रामं च कृष्णं च बुद्धं चैव च कल्किनम् ॥ एवं दशावतारांश्च पूजयेद्भक्तिसंयुतः ॥

பக்தியுடன் ராமன், பரசுராமன், கிருஷ்ணன், புத்தன், கல்கி ஆகியோரை—இவ்வாறு தசாவதாரங்களையும்—வழிபட வேண்டும்.

Verse 63

रात्रौ चोत्थापनं कार्यं देवदेवस्य सुव्रते ॥ प्रभाते विमले स्नात्वा भक्त्या सम्पूज्य केशवम् ॥

நல்ல விரதமுடையவளே, இரவில் தேவர்களின் தேவனுக்கான உத்தாபனச் சடங்கைச் செய்ய வேண்டும். விடியற்காலையில் தூய்மையாக நீராடி பக்தியுடன் கேசவனை வழிபட வேண்டும்.

Verse 64

अनेनैव विधानेन कुर्यादेकादशीव्रतम् ॥ तस्य पुण्यं भवेद्यत्तु तच्छृणुष्व वसुन्धरे ॥

இதே விதிமுறையின்படி ஏகாதசி விரதத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும். அதனால் உண்டாகும் புண்ணியத்தை, ஓ வசுந்தரையே, கேள்.

Verse 65

पुष्पधूपादिनैवेद्यैः फलैर्नानाविधैः शुभैः ॥ ततस्तु पूजयेद्विद्वानाचार्यं भक्तिसंयुतः ॥

மலர்கள், தூபம், நைவேத்யம், பலவகை மங்களமான பழங்கள் ஆகியவற்றால்; பின்னர் பக்தியுடன் கூடிய அறிஞன் ஆசாரியரைப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 66

अलङ्कारोपहारैश्च वस्त्राद्यैश्च स्वशक्तितः ॥ पूजयित्वा विधानेन तं देवं प्रतिपादयेत् ॥

அலங்காரங்கள், காணிக்கைகள், ஆடைகள் முதலியவற்றைத் தன் திறனுக்கேற்ப; விதிப்படி பூஜித்து அந்தத் தெய்வத்தை முறையாக ஒப்படைக்க வேண்டும்.

Verse 67

जगदादिर्जगद्रूपो जगदादिरनादिमान् ॥ जगदादिर्जगद्योनिः प्रीयतां मे जनार्दनः ॥

உலகத்தின் ஆதியும், உலகத்தின் வடிவமும் ஆனவர்; உலகத்தின் ஆதியாக இருந்தும் ஆதியற்றவர்; உலகத்தின் ஆதியும் உலகத்தின் கருவூற்றும் ஆனவர்—அந்த ஜனார்தனன் என்மேல் பிரசன்னமாகட்டும்.

Verse 68

यदि वक्त्रसहस्राणां सहस्राणि भवन्ति तैः ॥ सङ्ख्यातुं नैव शक्यन्ते प्रबोधिन्यास्तथा गुणाः ॥

ஆயிரமாயிரம் வாய்கள் இருந்தாலும், அவற்றால் கூட பிரபோதினியின் குணமகிமைகளை முழுமையாக எண்ணி உரைக்க இயலாது।

Verse 69

तथाप्युद्देशमात्रेण शक्त्या वक्ष्यामि तच्छृणु ॥ चन्द्रतारार्कसङ्काशमधिष्ठायानुजीविभिः ॥

ஆயினும், சுருக்கமான குறிப்பளவில் என் திறன் படி கூறுகிறேன்—கேள். நிலா, நட்சத்திரங்கள், சூரியன் போன்ற ஒளிமிகு நிலையைக் கொண்டு, துணைவர்களுடன் அங்கு தங்குவான்।

Verse 70

सहैव यानमागच्छेन्मम लोकं वसुन्धरे ॥ ततः कल्पसहस्रान्ते सप्तद्वीपेश्वरो भवेत् ॥

ஓ வசுந்தரையே, திவ்ய வாகனத்துடன் அவன் என் லோகத்தை அடைவான்; பின்னர் ஆயிரம் கல்பங்களின் முடிவில் ஏழு தீவுகளின் அரசனாக ஆகுவான்।

Verse 71

आयुरारोग्यसम्पन्नो जन्मातीतो भवेत् ततः ॥ ब्रह्मघ्नश्च सुरापश्च स्तेयी च गुरुतल्पगः ॥

அதன்பின் அவன் நீண்ட ஆயுளும் ஆரோக்கியமும் பெற்றவனாய், பிறவி வட்டத்தைத் தாண்டுவான். பிராமணஹந்தன், மதுபானி, திருடன், குருவின் படுக்கையை மீறியவனும் (இவ்விளைவின் எல்லைக்குள் அடங்குவர்).

Verse 72

पश्ये च धीमानधनोऽपि भक्त्या स्पृशेन्मनुष्यं इह चिन्त्यमानः॥ शृणोति भक्तस्य मतिं ददाति विकल्मषः सोऽपि दिवं प्रयाति॥

நான் காண்கிறேன்—அறிவுடையவன் ஏழையாக இருந்தாலும், இங்கு பக்தியுடன் நினைக்கப்படின் மனிதனால் தொடப்பட்டு (உதவி பெற) முடியும். அவன் பக்தனின் வேண்டுதலைக் கேட்டு அறிவை அளிக்கிறான்; மாசற்றவனாய் அவனும் விண்ணுலகத்தை அடைகிறான்।

Verse 73

दुःस्वप्नः प्रशममुपैति पठ्यमाने माहात्म्ये भवभयहारके नरस्य॥ यः कुर्याद्व्रतवरमेतदव्ययाया बोधिन्याः किमुत फलं तु तस्य वाच्यम्॥

பவபயத்தை அகற்றும் இந்த மாஹாத்மியம் பாராயணம் செய்யப்படும் போது தீய கனவுகள் அடங்குகின்றன. அழியாத போதினியின் இந்த சிறந்த விரதத்தை யார் மேற்கொள்வாரோ, அவருடைய பலன் என்ன சொல்ல—அது மிக அவர்ணனீயம்.

Verse 74

ते धन्यास्ते कृतार्थाश्च तैरेव सुकृतं कृतम्॥ तैरात्मजन्म सफलं कृतं ये व्रतकाःरकाः॥

அவர்கள் பாக்கியசாலிகள், அவர்கள் நிறைவேற்றம் பெற்றவர்கள்; அவர்களாலேயே நற்கருமம் நிறைவேறியது. விரதம் செய்பவர்கள் தங்கள் பிறப்பை பயனுள்ளதாக ஆக்கினர்.

Verse 75

नारायणाच्युतानन्त वासुदेवेत यो नरः॥ सततं कीर्त्तयेद्भूमे याति मल्लयतां प्रिये॥

ஓ பூமியே! ‘நாராயணன், அச்யுதன், அனந்தன், வாசுதேவன்’ என்று எவன் இடையறாது கீர்த்தனம் செய்கிறானோ, அவன், பிரியே, மல்லயதையை அடைகிறான்.

Verse 76

किं पुनः श्रद्धया युक्तः पूजयेनमामनन्यधीः॥ गुरूपदिष्टमार्गेण याति मल्लयतां नरः॥

அதிலும் மேலும்—நம்பிக்கையுடன், ஒருமுகச் சிந்தனையுடன், குரு உபதேசித்த வழியில் என்னை வழிபடுகிறவன் மல்லயதையை அடைகிறான்.

Verse 77

तस्य यज्ञवराहस्य विष्णोरमिततेजसः॥ प्रयाणं ये च कुर्वन्ति ते पूज्याः सततं सुरैः॥

அந்த யஜ்ஞ-வராஹன், அளவிலா ஒளியுடைய விஷ்ணுவின் புறப்பாட்டுக் காலத்தில் யார் விதிகளைச் செய்கிறார்களோ, அவர்கள் தேவர்களாலும் எப்போதும் போற்றப்படுவர்.

Verse 78

तस्मात् सुनियतैर्भाव्यं वैष्णवं मार्गमास्पदम्॥ दुर्ल्लभं वैष्णवत्वं हि त्रिषु लोकेषु सुन्दरी॥

ஆகையால் நன்கு கட்டுப்பாட்டுடன் இருந்து வைஷ்ணவ மார்க்கத்தை அடிப்படையாகக் கொள்ள வேண்டும். ஓ அழகியே, மூன்று உலகங்களிலும் வைஷ்ணவத்துவம் உண்மையிலே அரிது.

Verse 79

जन्मान्तरसहस्रेषु समाराध्य वृषध्वजम्॥ वैष्णवत्वं लभेत्कश्चित्सर्वपापक्शये सति॥

ஆயிரமாயிரம் பிறவிகளில் வृषத்வஜன் (சிவன்) அவரை முறையாக ஆராதித்து, எல்லாப் பாவங்களும் நாசமடைந்தபோது மட்டுமே ஒருவர் வைஷ்ணவத்துவத்தை அடைவார்.

Verse 80

पापक्शयमवाप्नोति चेश्वराराधने कृते॥ ज्ञानमन्विच्छता रुद्रं पूजयेत्परमेश्वरम्॥

இறைவனை ஆராதித்தால் பாவநாசம் கிடைக்கும். ஞானத்தை நாடுபவன் பரமேஸ்வரனாகிய ருத்ரனைப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 81

संस्मृतः कीर्तितो वापि दृष्टः स्पृष्टोऽपि वा प्रिये॥ पुनाति भगवद्भक्तश्चाण्डालोऽपि यदृच्छया॥

ஓ பிரியே, பகவான் பக்தன்—நினைக்கப்பட்டாலும், புகழப்பட்டாலும், காணப்பட்டாலும், தொடப்பட்டாலும்—புனிதப்படுத்துவான்; தற்செயலாகச் சந்தித்த சாண்டாளனும் (பக்தனாயின்) தூய்மையளிப்பான்.

Verse 82

एतज्ज्ञात्वा तु विद्वद्भिः पूजनीयो जनार्दनः॥ वेदोक्तविधिना भद्रे आगमोक्तेन वा सुधीः॥

இதனை அறிந்து பண்டிதர்கள் ஜனார்தனனைப் பூஜிக்க வேண்டும்—ஓ பத்திரே, வேதத்தில் கூறிய முறையினாலோ அல்லது ஆகமங்களில் கூறிய முறையினாலோ; இதுவே ஞானிகளின் நடைமுறை.

Verse 83

यम उवाच॥ एतच्छ्रुत्वा महाभागा धरणी संहितव्रता॥ समाराध्य जगन्नाथं विधिना तल्लयङ्गता॥

யமன் கூறினான்—இதைக் கேட்ட மகாபாக்யவதி தரணி, விரதத்தில் உறுதியாக இருந்து, விதிப்படி ஜகந்நாதனை ஆராதித்து அவரில் லயமடைந்தாள்।

Verse 84

महापातकभागी स्यात्सुगतिं नाप्नुयात्क्वचित्॥ उपवासासमर्थानां तथैव पृथुलोचने॥

ஒருவன் மகாபாதகத்தின் பங்காளியாகி எங்கும் சுகதியை அடையமாட்டான்; ஹே பரந்த கண்களையுடையவளே, நோன்பு செய்ய இயலாதவர்களையும் குறித்து இதுவே கூறப்பட்டுள்ளது।

Verse 85

अतो यत्नेन वै साध्यं वैष्णवत्वं विपश्चिता॥ ये वैष्णवा महात्मानो विष्णुपूजनतत्पराः॥

ஆகையால், ஹே விவேகியரே, முயற்சியுடன் வைஷ்ணவத் தன்மையை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்; விஷ்ணு பூஜையில் எப்போதும் ஈடுபடும் வைஷ்ணவ மகாத்மாக்கள் அவ்வாறே ஆவர்।

Verse 86

तेषां नैवास्त्ययं लोको यान्ति तत्परमं पदम्॥ ये सकृद्द्वादशीमेतामुपोष्यन्ति विधानतः॥

அவர்களுக்கு இந்த (சாதாரண) உலகமே இறுதி அல்ல; விதிப்படி இந்த த்வாதசியை ஒருமுறையாவது நோன்பிருந்து அனுஷ்டிப்பவர்கள் அந்த பரமபதத்தை அடைகிறார்கள்।

Verse 87

प्रबोधनाख्यां सुधियस्ते यान्ति परमं पदम्॥ न यमं यातनादण्डान्नरकं न च किङ्करान्॥

பிரபோதனா எனப்படும் (த்வாதசி)யை அனுஷ்டித்த ஞானிகள் பரமபதத்தை அடைகிறார்கள்; அவர்கள் யமனையும், வேதனைத் தண்டனைகளையும், நரகத்தையும், (யமனின்) தூதர்களையும் சந்திக்கமாட்டார்கள்।

Verse 88

पश्यन्ति द्विजशार्दूल इति सत्यं मयोदितम्॥ एतत्ते सर्वमाख्यातं यथादृष्टं यथाश्रुतम्॥

“இருமுறைப் பிறந்தோரில் புலியே, அவர்கள் (இவற்றில் எதையும்) காணார்”—இது நான் உரைத்த உண்மை. நான் கண்டதையும் கேட்டதையும் போல அனைத்தையும் உனக்குச் சொன்னேன்।

Verse 89

कथितं मे महाभाग यत्त्वया परिपृच्छितम्॥ स्वयम्भुवा यथा प्रोक्तं गुह्याख्यानं महामुने॥

ஹே மகாபாகனே, நீ கேட்டதையெல்லாம் நான் கூறினேன்—ஸ்வயம்பூ (பிரம்மா) உரைத்தபடியான இந்த இரகசிய வரலாறு, ஹே மகாமுனியே।

Verse 90

तत्ते सर्वं समासेन व्याख्यातं धर्मवत्सल॥

ஹே தர்மபிரியனே, அந்த முழு பொருளையும் நான் உனக்குச் சுருக்கமாக விளக்கியேன்।

Verse 91

यावज्जीव कृतात्पापात्तत्क्षणादेव मुच्यते॥ लाङ्गूलेनोद्धृतं तोयं मूर्ध्ना गृह्णाति यो नरः॥

வாலால் உயர்த்தப்பட்ட நீரை தன் தலைமேல் ஏற்றுக் கொள்பவன், வாழ்நாள் முழுதும் செய்த பாவத்திலிருந்து அந்தக் கணமே விடுபடுவான்।

Verse 92

द्विजं शुश्रूषते यस्तु तर्पयित्वातिभक्तितः ॥ नमस्येत्प्रयतो भूत्वा स पापेभ्यः प्रमुच्यते ॥

இருமுறைப் பிறந்தோன் (பிராமணன்) ஒருவரை பக்தியுடன் பணிவிடை செய்து, மிகுந்த பக்தியால் அவரைத் திருப்திப்படுத்தி, பின்னர் ஒழுக்கத்துடன் வணங்குபவன் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான்।

Verse 93

या सा विष्णोः परा मूर्तिरव्यक्तानेकरूपिणी ॥ सा क्षिप्ता मानुषे लोके द्वादशी मुनिपुङ्गव ॥

முனிவரே! விஷ்ணுவின் அந்த பரம மூர்த்தி—அவ்யக்தமாயினும் பலரூபமுடையது—மனித உலகில் ‘த்வாதசி’ என வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

Verse 94

या सा विष्णोः परा शक्तिरव्यक्तानेकरूपिणी ॥ सा मर्त्ये निर्मिता भूमे द्वादशीरूपधारिणी ॥

பூமியே! விஷ்ணுவின் அந்த பரம சக்தி—அவ்யக்தமாயினும் பலரூபமுடையது—மர்த்திய உலகில் ‘த்வாதசி’ ரூபம் தாங்கி உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.

Verse 95

स ब्रह्महा सुरापश्च स स्तेयी गुरुतल्पगः ॥ एकादश्यां तु यो भुङ्क्ते पक्षयोरुभयोऽपि ॥

இரு பக்ஷங்களிலும் ஏகாதசி நாளில் உண்பவன், பிராமணஹந்தா, மதுபானி, திருடன், குருவின் படுக்கையை மீறியவன் எனக் கருதப்படுவான்.

Verse 96

शयने बोधने चैव हरेस्तु परिवर्तने ॥ उपोष्यैव विधानॆन नरो निर्मलतां व्रजेत् ॥

ஹரியின் சயனம், போதனம், மற்றும் பரிவர்த்தனம் (பரிவர்த்தினி) காலங்களில் விதிப்படி உபவாசம் செய்தால் மனிதன் தூய்மையை அடைவான்.

Verse 97

पुष्पैर्धूपैस्तथा दीपनैवद्यैर्विविधैरपि ॥ सम्पूज्यैवमलङ्कारैर्विविधैरुपशोभितम् ॥

மலர்கள், தூபம், விளக்குகள், பலவகை நைவேத்யங்களால் இவ்வாறு முறையாகப் பூஜித்து, பலவகை அணிகலன்களால் அலங்கரித்து (தெய்வத்தை) மேலும் ஒளிவிடச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 98

पापान्येतानि सर्वाणि श्रवणेनैव नाशयेत् ॥

இந்த எல்லாப் பாவங்களும் கேட்பதினாலேயே அழிந்துபோகும்.

Verse 99

मामाराध्य तथा याति तद्विष्णोः परमं पदम् ॥ वैष्णवा हि महाभागाः पुनन्ति सकलं जगत् ॥

என்னை முறையாக ஆராதித்தவன் விஷ்ணுவின் அந்த பரம பதத்தை அடைகிறான். வைஷ்ணவர்கள் மகாபாக்யசாலிகள்; அவர்கள் உலகமெங்கும் தூய்மையாக்குவர்.