Adhyaya 210: Inquiry into Moral Agency (Karma) and Practical Means for the Dissolution of Sin: the Śiśumāra Contemplation

Verse 1

पुनः पतिव्रतामाहात्म्यवर्णनम् ॥ नारद उवाच ॥ रहस्यं धर्ममाख्यानं त्वयोक्तं तु महायशः ॥ स्त्रीणां माहात्म्यमुद्दिश्य भास्करस्य मतं यथा ॥

மீண்டும் பதிவிரதை மகிமை வர்ணனை. நாரதர் கூறினார்—ஓ மஹாயசஸ்வியே, பெண்களின் மகிமையை நோக்கி, பாஸ்கரன் (சூரியன்) கருத்துப்படி நீ தர்மத்தின் இரகசியக் கதையை உரைத்தாய்.

Verse 2

इदं हि सर्वभूतेषु परं कौतूहलं मम ॥ तदहं श्रोतुमिच्छामि कथयस्व महातपाः ॥

இது எனக்கு எல்லாவற்றிலும் உச்சமான ஆர்வமாகும். ஆகவே நான் இதைக் கேட்க விரும்புகிறேன்—ஓ மஹாதபஸ்வியே, கூறுவீராக.

Verse 3

ये नरा दुःखसन्तप्तास्तपस्तीव्रं समाश्रिताः ॥ नानाव्रतशतोपायैः सुखहेतोर्महाप्रभ ॥

ஹே மகாப்ரபோ! துயரால் தகித்த மனிதர்கள், இன்பத்தை அடைவதற்காக பலவகை விரதங்களும் நூற்றுக் கணக்கான வழிகளும் கொண்டு கடுந்தவத்தைச் சார்கின்றனர்।

Verse 4

मनसा निश्चितात्मानस्त्यक्त्वा सर्वप्रियाप्रियम् ॥ काङ्क्षन्ते बहवः केचित्केनचिद्विनिहन्यते ॥

பலர் மனத்தில் உறுதி கொண்டு, விருப்பு-வெறுப்பு அனைத்தையும் விட்டும் பலனை நாடுகின்றனர்; சிலர் ஏதோ காரணத்தால் அல்லது யாரோ ஒருவரால் தடுக்கப்படுகின்றனர்।

Verse 5

श्रुता लोके श्रुतिस्तात श्रेयो धर्मा हि नित्यशः ॥ सम्यक्कृच्छ्राश्रितस्याथ कथं पापे मतिर्भवेत् ॥

தாதா! உலகில் கேட்கப்படுகிறது; ஸ்ருதியும் கூறுகிறது—தர்மமே எப்போதும் சிறந்த வழி. அப்படியானால் முறையாகக் கடுந்தவத்தை ஏற்றவரின் மனம் பாவத்தில் எவ்வாறு சாயும்?

Verse 6

कस्यैतच्चेष्टितं तात कर्त्ता कारयितापि वा ॥ कः कर्षति जगच्चैको भूतग्रामं चतुर्विधम् ॥

தாதா! இது யாருடைய செயல்? செய்பவன் யார், செய்ய வைப்பவனும் யார்? யார் ஒருவனே உலகத்தையும் நால்வகை உயிர்க்கூட்டத்தையும் இழுத்துச் செலுத்துகிறான்?

Verse 7

कं वा द्वेषं पुरस्कृत्य मतिस्तस्य प्रवर्तते ॥ सुखदुःखादि लोकेऽस्मिन्प्रकरोति सुदारुणम् ॥

எந்த வெறுப்பை முன்னிறுத்தி அவனுடைய மனம் செயல்படுகிறது? இவ்வுலகிலேயே அது இன்பம்-துன்பம் முதலிய மிகக் கடுமையான அனுபவங்களை உண்டாக்குகிறது।

Verse 8

यद्येवं तु मया गुह्यं दुर्विज्ञेयं सुरैरपि ॥ शक्यं श्रोतुं महाराज तदाख्याहि तपोधन ॥

இந்த என் இரகசிய உபதேசம்—தேவர்களுக்கும் அறிதற்கரியது—கேட்க இயலுமெனில், ஓ மகாராஜா, ஓ தவநிதியே, அதை விளக்குக।

Verse 9

नारदेनैवमुक्तस्तु धर्मराजो महामनाः ॥ विनयात्प्रश्रितं वाक्यमिदमाह महामुनिम् ॥

நாரதர் இவ்வாறு கூறியபோது, மகாமனத்தையுடைய தர்மராஜன் பணிவுடன், தாழ்மையான சொற்களால், அந்த மகாமுனியிடம் இவ்வாறு உரைத்தான்।

Verse 10

न कश्चिद्दृश्यते लोके कर्ता कारयितापि वा ॥ यद्वै परमधर्मात्मन् यस्मिन्कर्म प्रतिष्ठितम् ॥

ஓ பரமதர்மாத்மா, உலகில் தனித்த கర్తாவாகவும்—அல்லது பிறரைச் செயற்படுத்துவோனாகவும்—யாரும் காணப்படார்; ஏனெனில் செயல் அந்தத் தத்துவத்திலேயே நிலைபெற்றுள்ளது।

Verse 11

यस्य वै कीर्त्यते नाम येन चाज्ञाप्यते जगत् ॥ व्यवहरामि वचश्चाहं यः करोति स्वयं कृतम् ॥

யாருடைய நாமம் கீர்த்திக்கப்படுகிறதோ, யாருடைய ஆணையால் உலகம் நடத்தப்படுகிறதோ—அவராலேயே நான் செயலும் செய்கிறேன், சொல்லும் சொல்கிறேன்; அவர் தாமே செய்ததை நிறைவேற்றுவார்।

Verse 12

दिव्येऽस्मिन् सदसि ब्रह्मन् ब्रह्मर्षिगणसंवृते ॥ यथाश्रुतं यथादृष्टं कथयिष्याम्यहं विभो ॥

ஓ பிரஹ்மன், பிரஹ்மரிஷிகளின் குழுக்களால் சூழப்பட்ட இந்த தெய்வீக சபையில், ஓ வibhோ, நான் கேட்டதுபோலவும் கண்டதுபோலவும் அப்படியே கூறுவேன்।

Verse 13

स्वकर्म भुज्यते तात सम्भूतैर्यत्कृतं स्वयम् ॥ आत्मानं पातयत्यात्मा किञ्चित्कर्म च कारयेत् ॥

அன்பு மகனே! உடலுடையோரிடையே தானே செய்த தன் கர்மத்தின் பலனைத் தானே அனுபவிக்கிறான். ஆத்மாவே ஆத்மாவைத் தாழ்த்துகிறது; சில செயல்களையும் அது இயக்குகிறது.

Verse 14

वायुना भाविता संज्ञा संसारे सा दृढीकृता ॥ तामेव भजते जन्तुः सुकृतं वाथ दुष्कृतम् ॥

பிராணவாயுவால் வடிவான ‘சஞ்ஞா’ சம்சாரத்தில் உறுதியாகிறது. உயிர் அதே போக்கையே பின்பற்றுகிறது—நற்கர்மமாகவோ தீக்கர்மமாகவோ.

Verse 15

अभिघाताभिभूतस्तु आत्मनात्मानमुद्धरेत् ॥ आत्मा शत्रुश्च बन्धुश्च न कश्चिद्बन्धुरात्मनः ॥

துன்பத்தால் அடக்கப்பட்டபோது, ஒருவன் தானே தன்னை உயர்த்திக் கொள்ள வேண்டும். ஆத்மாவே பகைவும் ஆத்மாவே நண்பனும்; ஆத்மாவிற்கு வேறு உண்மையான நண்பன் இல்லை.

Verse 16

बन्धुं बन्धुपरिक्लेशं निर्मितं पूर्वकर्मभिः ॥ जगत्यामुपभुङ्क्ते वै जीवा योनिशतैरपि ॥

இந்த உலகில், முன்கர்மங்களால் உருவான உறவுமுறை மற்றும் உறவினரால் உண்டாகும் துன்பங்களை உயிர்கள் நிச்சயமாக அனுபவிக்கின்றன—நூற்றுக்கணக்கான பிறவிகளிலும் கூட.

Verse 17

मिथ्याप्रवृत्तः शब्दोऽयं जगद्भ्रमति सर्वशः ॥ यावत्तत्कुरुते कर्म तावत्कर्म स्वयंकृतम् ॥

இந்த உரை தவறான வழியில் சென்று உலகை எல்லாத் திசைகளிலும் மயக்குகிறது. ஒருவர் செயலைச் செய்யும் வரை, அந்தச் செயல் நிச்சயமாகத் தானே செய்ததே ஆகும்.

Verse 18

यथा यथा क्षयं याति ह्यशुभं पुरुषस्य वै ॥ तथा तथा शुभा बुद्धिर्मनुजस्य प्रवर्तते ॥

மனிதனின் அசுபத் தன்மை எவ்வெவ்வாறு குறைகிறதோ, அவ்வவ்வாறு அவனில் சுப புத்தி எழுந்து செயல்படத் தொடங்குகிறது।

Verse 19

शुभाशुभकरीं बुद्धिं लभते पौरवैहिकीम् ॥ दुष्कृतैः कर्मभिर्देही शुभैर्वा स्वयमर्जितैः ॥ क्लेशक्शयं पापहरं शुभं कर्म करोत्यथ ॥

உடலுடையவன் இவ்வாழ்வில் பெற்ற செயல்களின் காரணமாக—தீச்செயல்களாலோ அல்லது தானே ஈட்டிய நற்செயல்களாலோ—சுபமும் அசுபமும் விளைவிக்கும் புத்தியை அடைகிறான். பின்னர் துன்பங்களைச் சுருக்கும், பாவத்தை அகற்றும் நற்செயலைச் செய்கிறான்।

Verse 20

शुभाशुभं नरः प्राप्य कर्माकर्म तथैव च ॥ विवृते विमले कर्मण्यअमरेषु महीयते ॥

மனிதன் சுபமும் அசுபமும் ஆகிய பலன்களையும், செயலும் செயாமையும் பெற்றபின், வெளிப்படையான தூய செயலால் அமரர்களிடையே உயர்வடைகிறான்।

Verse 21

स्वर्गः शुभफलप्राप्तिर्निरयः पापसंभवः ॥ नैव कश्चित्प्रदाता च नापहर्ता प्रदृश्यते ॥

சுவர்க்கம் என்பது நற் பலன் அடைதல்; நரகம் பாவத்தால் உண்டாகிறது. இங்கு கொடுப்பவரும் காணப்படார்; பறிப்பவரும் காணப்படார்।

Verse 22

नारद उवाच ॥ यद्येवं स्वकृतं कर्म समन्वेति शुभाशुभम् ॥ शुभस्येह भवेर्दवृद्धिरशुभस्य क्षयोऽपि वा ॥

நாரதர் கூறினார்—இவ்வாறு தானே செய்த கர்மம் சுபமும் அசுபமும் ஆகிய பலன்களுடன் தொடர்ந்தால், இவ்வாழ்வில் சுபம் அதிகரிக்காமலிருப்பது—அல்லது அசுபம் குறைவதும்—எவ்வாறு நிகழும்?

Verse 23

मनसा कर्मणा वापि तपसा चरितेन वा ॥ यथा न रोहते जन्तुस्तथा त्वं वक्तुमर्हसि ॥

மனம், செயல், தவம் அல்லது ஒழுக்கம் மூலம்—ஒரு ஜீவனில் அந்த (அசுபம்) மீண்டும் எழாதபடி எவ்வாறு இருக்கிறது என்பதை நீங்கள் விளக்க வேண்டும்.

Verse 24

यम उवाच ॥ इदं पुण्यं पवित्रं च ह्यशुभानां शुभप्रदम् ॥ कीर्तयिष्यामि ते सम्यक्पापदोषक्षयं सदा ॥

யமன் கூறினான்: இது புண்ணியமும் பரிசுத்தமும் ஆன உபதேசம்; அசுபத்தால் பீடிக்கப்பட்டோர்க்கு சுபத்தை அளிப்பது—பாபக் குற்றத்தின் இடையறாதக் குறைவிற்காக—உனக்கு முறையாக உரைப்பேன்.

Verse 25

प्रणम्य शिरसा सम्यक्पापपुण्यकराय च ॥ कर्तृणे जगतो नित्यं विश्वस्य जगतो ह्यहम् ॥

பாபமும் புண்ணியமும் உண்டாக்கும் கர்த்தாவாகிய, உலகின் நித்திய கர்த்தாவுக்கு நான் தலை வணங்கி முறையாக நமஸ்கரித்து (உரைக்கிறேன்); ஏனெனில் நான் இந்த விச்வ-ஜகத்தையே பற்றிக் கூறுகிறேன்.

Verse 26

येन सृष्टमिदं सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम् ॥ अनादिमध्यानिधनं दुर्विज्ञेयं सुरासुरैः ॥

யாரால் இந்த முழு த்ரைலோகம்—சரமும் அசரமும் உடன்—படைக்கப்பட்டது, அவர் ஆதியும் நடுவும் முடிவும் அற்றவர்; தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் கூட அறிதற்கு அரியவர்.

Verse 27

यः समः सर्वभूतेषु जितात्मा शान्तमानसः ॥ स पापेभ्यो विमुच्येत ज्ञानवान्सर्ववेदवित् ॥

எல்லா உயிர்களிடமும் சமநோக்குடையவனாய், தன்னடக்கம் பெற்றவனாய், அமைதியான மனத்துடன் இருப்பவன்—ஞானமுடையவனாய், எல்லா வேதங்களையும் அறிந்தவனாய்—பாபங்களிலிருந்து விடுதலை பெறுவான்.

Verse 28

गुणागुणपरिज्ञाता ह्यक्षयस्य क्षयस्य च ॥ ध्याने नैव ह्यसम्मूढः स पापेभ्यः प्रमुच्यते ॥

புண்ணியம்–பாவம் எனும் வேறுபாட்டையும், நாசமடைவது–அழியாதது என்பதையும் அறிந்து, தியானத்தில் குழப்பமடையாதவன் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 29

स्वदेहे परदेहे च सुखदुःखेन नित्यशः ॥ विचारज्ञो भवेद्यस्तु स मुच्येतैनसा ध्रुवम् ॥

தன் உடலிலும் பிறருடைய உடலிலும் எப்போதும் இன்பம்–துன்பம் குறித்து விவேகமாக ஆராய்வவன் நிச்சயமாகப் பாவத்திலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 30

अहिंस्रः सर्वभूतेषु तृष्णाक्रोधविवर्जितः ॥ शुभन्यायः सदा यश्च स पापेभ्यः प्रमुच्यते ॥

அனைத்து உயிர்களிடமும் அஹிம்சையுடன் இருந்து, ஆசை மற்றும் கோபம் இன்றிப், எப்போதும் நல்வழி நீதியைப் பின்பற்றுவவன் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 31

प्राणायामैश्च निर्गृह्य त्वधः सन्धानारणानि च ॥ व्यवस्थितमना यस्तु स पापेभ्यः प्रमुच्यते ॥

பிராணாயாமத்தால் பிராணவாயுக்களை அடக்கி, கீழ்நிலைச் சாந்தான (அதஃ-சந்தான) தாரணைகளையும் செய்து, மனம் நிலைத்திருப்பவன் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 32

निराशः सर्वतस्तिष्ठेदिष्टार्थेषु न लोलुपः ॥ परीतात्मा त्यजेत्प्राणान्सर्वपापात्प्रमुच्यते ॥

மனிதன் எல்லாவிதத்திலும் ஆசையின்றி நிலைத்து, விரும்பிய பொருள்களில் பேராசை கொள்ளாமல் இருக்க வேண்டும்; தன்னடக்கத்துடன், உயிர்மூச்சையும் விட்டாலும், அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 33

श्रद्दधानो जितक्रोधः परद्रव्यविवर्जकः ॥ अनसूयश्च यो मर्त्यः स पापेभ्यः प्रमुच्यते ॥

நம்பிக்கையுடன், கோபத்தை வென்றவனாய், பிறருடைய செல்வத்தைத் தவிர்ப்பவனாய், தீய எண்ணமற்றவனாய் உள்ள மனிதன் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 34

गुरुशुश्रूषया युक्तस्त्वहिंसानिरतश्च यः ॥ अक्षुद्रशीलस्तु नरः स पापेभ्यः प्रमुच्यते ॥

குருவைச் சேவிப்பதில் ஈடுபட்டு, அஹிம்சையில் நிலைத்து, இழிந்த குணமற்ற மனிதன் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 35

प्रशस्तानि च यः कुर्यादप्रशस्तानि वर्जयेत् ॥ मङ्गले परमो यश्च स पापेभ्यः प्रमुच्यते ॥

புகழத்தக்கவற்றைச் செய்து, புகழத்தகாதவற்றைத் தவிர்த்து, மங்களமான நடத்தையில் முதன்மையாய் இருப்பவன் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 36

योऽभिगच्छति तीर्थानि विशुद्धेनान्तरात्मना ॥ पापादुपरतो नित्यं स पापेभ्यः प्रमुच्यते ॥

தூய உள்ளத்துடன் தீர்த்தங்களுக்கு சென்று, எப்போதும் பாவத்திலிருந்து விலகி இருப்பவன் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 37

नारद उवाच ॥ एतच्छ्रेयॊहितं चैव सर्वेषां वै परन्तप ॥ उपपन्नं च युक्तं च तत्त्वया समुदाहृतम् ॥

நாரதர் கூறினார்—ஓ பகைவரை அடக்கும் வீரனே! இது அனைவருக்கும் நன்மையும் பரம நலனும் தருவது; இது நன்கு நிறுவப்பட்டதும், ஒழுங்கானதும், தத்துவத்திற்கேற்ப உரைக்கப்பட்டதும் ஆகும்.

Verse 38

विविधैः कारणोपायैः सम्यक्तत्त्वार्थदर्शितैः ॥ संशयोऽभून्मम पुरा स त्वया नाशितः प्रभो ॥

சம்யக் தத்துவார்த்தத்தைத் தெளிவாகக் காட்டும் பல காரணோபாயங்களால் முன்பு எனக்குள் ஒரு ஐயம் எழுந்தது; பிரபோ, அதை நீர் நீக்கினீர்।

Verse 39

ततोऽप्यल्पतरश्चेत्स्यादुपायो योगवित्तम ॥ कथ्यतां मे महाभाग येन पापं प्रणश्यति ॥

அதையும் விட எளிய வழி ஏதேனும் இருந்தால், யோகத்தை அறிந்த சிறந்தவரே, மகாபாகரே, எனக்குச் சொல்லுங்கள்—அதனால் பாவம் அழியும்।

Verse 40

दुष्करं पूर्वमुक्तं हि योगधर्मस्य साधनम् ॥ पापापहरणं लोके यदन्यत्सुखसाधनम् ॥

முன்னர் கூறப்பட்ட யோகதர்மத்தின் சாதனை உண்மையிலே கடினம். ஆகவே உலகில் பாவத்தை அகற்றும், எளிதில் நிறைவேறும் வேறு ஒரு வழியைச் சொல்லுங்கள்।

Verse 41

अल्पोपायकरेण चैव सुखोपायं च सर्वशः ॥ येन पापकृतान्दोषानपोहतिसुदारुणान् ॥

மிகக் குறைந்த முயற்சியால் செய்யக்கூடிய, எல்லாவிதத்திலும் எளிதான வழியைச் சொல்லுங்கள்—அதனால் பாவச் செயல்களால் உண்டான மிகக் கொடிய குற்றங்கள் அகலும்।

Verse 42

आत्मायत्ताश्च ये नित्यं न च विस्तारविस्तरः ॥ गुणैश्च विविधैर्युक्ता इह लोके परत्र च ॥

[அத்தகைய வழிகளைச் சொல்லுங்கள்] அவை எப்போதும் தன்னடக்கமானவை, மிகுந்த விரிவாக்கம் தேவையற்றவை, மேலும் பல நற்குணங்களுடன் கூடியவை—இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும்।

Verse 43

कर्मणामशुभानां च विविधोत्पत्तिजन्मनाम् ॥ यः समर्थः स्फोटयितुं तन्मे ब्रूहि महातपाः ॥

ஓ மகாதபஸ்வி! பலவகைத் தோற்றங்களும் பிறப்புகளும் காரணமாக உண்டாகும் அசுபக் கர்மங்களை உடைத்து/நீக்க வல்ல வழியை எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 44

यम उवाच ॥ यथा स भगवानाह धर्ममेतं प्रजापतिः ॥ तदहं भावयिष्यामि नमस्कृत्य स्वयम्भुवम् ॥

யமன் கூறினான்—அந்த பகவான் பிரஜாபதி இத்தர்மத்தை எவ்வாறு உரைத்தாரோ, அவ்வாறே நான் ஸ்வயம்பூவுக்கு வணங்கி இதை விளக்குவேன்।

Verse 45

लोकानां श्रेयसोऽर्थं तु पापानां तु विनाशनम् ॥ क्रियाकारनियोगं च प्रोच्यमानं निबोध मे ॥

உலகங்களின் நலனுக்காகவும் பாவநாசத்திற்காகவும், இப்போது போதிக்கப்படும் கிரியையும் நடத்தையும் பற்றிய விதிநியமத்தை என்னிடமிருந்து அறிந்துகொள்ளுங்கள்।

Verse 46

प्राप्नुयादीप्सितान्कामान्पापैर्मुक्तो यथासुखम् ॥ यः कुर्याद्धर्मसंयुक्तं विशुद्धेनान्तरात्मना ॥

உள்ளம் தூய்மையடைந்து தர்மத்தோடு இணைந்த செயலை யார் செய்கிறாரோ, அவர் பாவமின்றி விடுபட்டு எளிதில் விரும்பிய பயன்களை அடைவார்।

Verse 47

यस्तु कारयते रूपं शिशुमारं प्रजापतिम् ॥ दृष्ट्वा नमस्येत्प्रयतः स पापेभ्यः प्रमुच्यते ॥

சிசுமாரன் எனப்படும் பிரஜாபதியின் உருவத்தை யார் செய்யவைக்கிறாரோ, அதைத் தரிசித்து ஒழுங்குடன் வணங்கினால், அவர் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவார்।

Verse 48

यदा तस्य शरीरस्थं सोमं पश्येत्समाहितः ॥ महापातकनाशस्तु तदा तस्य विधीयते ॥

ஒருவன் ஒருமுகச் சிந்தையுடன் அந்த உடலில் (சிசுமார வடிவில்) நிலைத்த சோமனைத் தரிசித்தால், அவனுடைய மகாபாதகங்கள் நாசமடைய விதிக்கப்படுகிறது।

Verse 49

ललाटे तूत्थितं दृष्ट्वा मुच्यते च स पातकैः ॥ कण्ठस्थं पातकैः सर्वैर् हृदिस्थं च कृताकृतैः ॥

அதை நெற்றியில் உயர்ந்து தோன்றியதாகக் கண்டால் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுகிறான்; தொண்டையில் நிலைத்ததாகக் கண்டால் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்து; இதயத்தில் நிலைத்ததாகக் கண்டால் செய்ததும் செய்யாததும் எனும் கர்மத் தழும்புகளிலிருந்தும் விடுபடுகிறான்।

Verse 50

मनसा कर्मणा वाचा यत्किञ्चित्कलुषं कृतम् ॥ उदरस्थं तु तं दृष्ट्वा मुच्यते नात्र संशयः ॥

மனம், செயல், வாக்கு ஆகியவற்றால் செய்த எந்தக் கலங்கலும்—அதை வயிற்றில் நிலைத்ததாகக் கண்டால் விடுதலை பெறுகிறான்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 51

वाङ्मनोभिः कृतानां तु पापानां विप्रमोक्षणम् ॥ यदा लाङ्गलकण्ठे तु स्थितं पश्येद्दिवाकरम् ॥

வாக்கும் மனமும் செய்த பாவங்களிலிருந்து சிறப்பு விடுதலை—‘லாங்கல-கண்டம்’ எனும் இடத்தில் நிலைத்த திவாகரன் (சூரியன்) என்பதைத் தரிசிக்கும் போது உண்டாகிறது।

Verse 52

तदा स दुष्कृतान्सर्वान्विनाशयति मानवः ॥ यदा सोमं गुरुं सर्वं यः कुर्यात्तु प्रदक्षिणम् ॥

அப்போது அந்த மனிதன் தன் எல்லா துஷ்கிருதங்களையும் அழித்துவிடுகிறான். மேலும், சோமனை அனைத்திற்கும் குருவெனக் கருதி யார் பிரதட்சிணை செய்கிறாரோ,

Verse 53

ध्यायेत ह्यक्षयं यस्तु स पापेभ्यः प्रमुच्यते ॥ भृगुर्बुधः शनैश्चारो लोहिताङ्गश्च वीर्यवान् ॥

அக்ஷயத் தத்துவத்தைத் தியானிப்பவன் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான். (கிரகங்கள்) ப்ருகு (சுக்கிரன்), புதன், சனைச்சரன், மேலும் வீரமிக்க லோஹிதாங்க (செவ்வாய்) ஆகியோர்.

Verse 54

सौम्यरूपो यदा चन्द्रः कुरुते च प्रदक्षिणाम् ॥ हृदि कृत्वा तु तत्पापं यो ध्यायेदक्षरं शुचिः ॥

சந்திரன் மென்மையான வடிவில் பிரதட்சிணை செய்யும் போது, தூய்மையுடன் அந்தப் பாவத்தை உள்ளத்தில் வைத்துக் (உள்ளார்ந்து ஏற்று) அக்ஷர/அக்ஷயத் தத்துவத்தைத் தியானிப்பவன் தூய்மையடைவான்.

Verse 55

जघनस्थं शुचिर्दृष्ट्वा नरश्चन्द्रमसं मुने ॥ नमस्येत्प्रयतो भूत्वा सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥

முனிவரே, தூய்மையுடன் ஜகனஸ்த (இடுப்பு/பின்புறப் பகுதியிலுள்ள) சந்திரனைப் பார்த்த மனிதன், கட்டுப்பாட்டுடன் வணங்க வேண்டும்; அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 56

आर्द्रस्थमार्द्रकर्मा तु ध्यात्वा चाष्टशताक्षरम् ॥ यदा चन्द्रश्च सूर्यश्च द्वावन्योऽन्यं प्रपश्यतः ॥

ஆனால் ‘ஆர்த்ரஸ்த’ நிலையில் இருந்து ‘ஆர்த்ரகர்மா’ உடையவன், அஷ்டசதாட்சர மந்திரத்தைத் தியானித்தபின்—சந்திரனும் சூரியனும், அந்த இருவரும், ஒருவரையொருவர் நோக்கும் போது—

Verse 57

सम्पूर्णौ विमलौ सम्यग्भ्राजमानौ स्वतेजसा ॥ कृत्वा हृदि तथा पापं यो ध्यायेत्परमव्ययम् ॥

முழுமையானதும், மாசற்றதும், தன் ஒளியால் முறையாகப் பிரகாசிப்பதும் என (அந்த தெய்வ தரிசனத்தை) உள்ளத்தில் நிலைநிறுத்தி, அதேபோல் (தன்) பாவத்தையும் உள்ளத்தில் வைத்து, பரம அவ்யயத் தத்துவத்தைத் தியானிப்பவனின் பாவம் நீங்கும்.

Verse 58

वामनं ब्राह्मणं दृष्ट्वा वाराहं च जलोत्थितम् ॥ धरणी चोद्धृता येन सिंहं चापि महामुने ॥

பிராமண வடிவமான வாமனனையும், நீரிலிருந்து எழுந்த வராகனையும்—அவனால் பூமி (தரணி) உயர்த்தப்பட்டது—மேலும் சிம்மாவதாரத்தையும் கண்டு, ஓ மகாமுனியே।

Verse 59

नमस्येद्वै पयोभक्षः स पापेभ्यः प्रमुच्यते ॥ प्राणायामं च यः कुर्यात्सोऽपि पापात्प्रमुच्यते ॥

பால் உணவாகக் கொண்டு வணங்குபவன் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான்; பிராணாயாமம் செய்பவனும் பாவத்திலிருந்து விடுபடுவான்।

Verse 60

यम उवाच ॥ देवर्षे श्रूयतां पुण्यं यद्ब्रवीषि महामुने ॥ त्वदुक्त्या मे कथयतः शृणुष्वावहितोऽनघ ॥

யமன் கூறினான்—ஓ தேவ ரிஷியே, ஓ மகாமுனியே, நீ கூறும் புண்ணிய உபதேசம் கேட்கப்படுக. உன் சொற்படி நான் விளக்குகிறேன்; ஓ குற்றமற்றவனே, கவனமாகக் கேள்।

Verse 61

संसारे प्राप्तदोषस्य जायमानस्य देहिनः ॥ पततां च गतो भावः पापकर्मक्षयेण तु ॥

சம்சாரத்தில் பிறக்கும் உடலுடையவன் குற்றத்தை அடைகிறான்; துன்பத்தில் வீழ்வோருக்கும்—பாவச் செயல்கள் க்ஷயமாவதால்—நிலைமாற்றம் நிகழ்கிறது।

Verse 62

तत्त्वार्थं वेत्ति यः सम्यक्पुरुषं प्रकृतिं तथा ॥ ज्ञात्वा वा यो न मुह्येत पदं प्राप्नोति शाश्वतम् ॥

யார் தத்துவத்தின் பொருளைச் சரியாக அறிகிறாரோ—புருஷனையும் பிரகிருதியையும்—அறிந்தபின் மயங்காமல் இருப்பாரோ, அவர் நித்திய நிலையைக் அடைவார்।

Verse 63

उत्थाय ब्राह्मणं गच्छेन्नरो भक्त्या समन्वितः ॥ अभिगम्य प्रदानॆन स पापेभ्यः प्रमुच्यते ॥

பக்தியும் மரியாதையும் உடையவன் எழுந்து பிராமணரிடம் செல்ல வேண்டும். அணுகி தானம் அளித்தால் அவன் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 64

कैवल्यमभिसम्पन्ने श्रद्धधानो भवेन्ररः ॥ अनन्यमानसः कुर्याद्यथा धर्मानुशासनम् ॥

கைவல்யத்தை நிறைவு செய்யும் உபதேசம் கிடைக்கும்போது மனிதன் நம்பிக்கையுடன் இருக்க வேண்டும். மனம் சிதறாமல் தர்ம ஒழுக்கக் கட்டளையின்படி நடக்க வேண்டும்.

Verse 65

तदा निर्मलतां याति चन्द्रमाः शारदो यथा ॥ प्राणायामशतं कृत्वा सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥

அப்போது அவன் சரத்கால நிலவு போலத் தெளிவும் தூய்மையும் அடைகிறான். நூறு முறை பிராணாயாமம் செய்தால் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.