Adhyaya 208: Narration of the Exemplum of the Pativratā (Devoted Wife)

Verse 1

अथ पतिव्रतोपाख्यानवर्णनम् ॥ ऋषिपुत्र उवाच ॥ मुहूर्त्तस्य तु कालस्य दिव्याभरणभूषितान् ॥ प्रयातान्दिवि संप्रेक्ष्य विमानैः सूर्यसन्निभैः

இப்போது பதிவ்ரதை உபாக்யானத்தின் வர்ணனை தொடங்குகிறது. ரிஷியின் மகன் கூறினான்—சிறிது நேரத்திற்குப் பின், தெய்வீக ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அவர்களை, சூரியனைப் போன்ற ஒளி கொண்ட விமானங்களில் வானில் புறப்படுவதைக் கண்டு (அவன் சொன்னான்).

Verse 2

ब्राह्मणास्तपसा सिद्धाः सपत्नीकाः सबान्धवाः ॥ सानुरागा ह्युभयतो मन्युनाभिपरिप्लुताः

தவத்தால் सिद्धி பெற்ற பிராமணர்கள், மனைவியரும் உறவினரும் உடன், அன்பு இருந்தாலும் இருபுறமும் கோபத்தில் மூழ்கினர்.

Verse 3

विवर्णवदनो राजा प्रभातेजोविवर्जितः ॥ अचिरादेव सञ्जातः क्रोधेन भृशदुःखितः

அரசன் (யமன்) முகம் வெளிறி, ஒளி-தீப்தி இழந்தான்; கோபத்தினால் விரைவில் மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்தான்.

Verse 4

तं तथा निष्प्रभं दृष्ट्वा धर्मराजं तपोधनः ॥ नारदश्चाब्रवीत्तत्र ज्ञात्वा तस्य मनोगतम्

தர்மராஜனை இவ்வாறு ஒளியற்றவனாகக் கண்டு, தவநிதியான நாரதர் அங்கே அவன் மனநிலையை அறிந்து உரைத்தார்.

Verse 5

अपि त्वं भ्राजमानस्तु पशोः पतिरिवापरः ॥ कस्मात्ते शोभनं वक्त्रं क्षणाद्वैवर्ण्यमापतत्

நீ மற்றொரு பசுபதியைப் போல ஒளிர்கிறாய்; அப்படியிருக்க, உன் அழகிய முகம் ஏன் கணநேரத்தில் வெளிறிப் போனது?

Verse 6

विनिःश्वसन्यथा नागः कस्मात्त्वं परितप्यसे ॥ राजन्कस्माद्बिभेषि त्वमेतदिच्छामि वेदितुम्

பாம்புபோல் நெடுமூச்சு விடுகிறாய்; நீ ஏன் இவ்வளவு துன்புறுகிறாய்? அரசே, நீ ஏன் அஞ்சுகிறாய்? இதை நான் அறிய விரும்புகிறேன்।

Verse 7

यम उवाच ॥ विवर्णं जायते वक्त्रं शुष्यते न च संशयः ॥ यन्मया हीदृशं दृष्टं श्रूयतां तन्महामुने

யமன் கூறினான்—முகம் நிறமழிந்து வாடி உலர்கிறது; இதில் ஐயமில்லை. நான் இவ்வகையாய் கண்டதை, மகாமுனியே, கேளுங்கள்।

Verse 8

यायावरास्तु ये विप्रा उञ्छवृत्तिपरायणाः ॥ दृढस्वाध्यायतपसो ह्रीमन्तो ह्यनसूयकाः

யாயாவரராகிய அந்த அந்தணர்கள் உஞ்சவிருத்தியைப் பற்றியவர்கள்; சுவாத்யாயமும் தவமும் உறுதியானவர்கள்; நாணமுடையவர்கள், பொறாமையற்றவர்கள்।

Verse 9

अतिथिप्रियकाश्चैव नित्ययुक्ता जितेन्द्रियाः ॥ ते त्वहम्मानिनः सर्वे गच्छन्त्युपरि मे द्विज

அவர்கள் விருந்தோம்பலை விரும்புவோர், எப்போதும் கட்டுப்பாட்டில் இருப்போர், இந்திரியங்களை வென்றோர்; ஆனால் ‘நான்’ என்ற மதிப்பால், அந்தணரே, அவர்கள் அனைவரும் என்னை மீறி மேலே செல்கின்றனர்।

Verse 10

दिव्यगन्धैर्विलिप्ताङ्गा माल्यभूषितवाससः ॥ सृजन्तो मम माल्यानि तेन ताम्ये द्विजोत्तम ॥

அவர்களின் உடல்கள் தெய்வீக நறுமணங்களால் பூசப்பட்டவை; ஆடைகள் மாலைகளாலும் ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவை. அவர்கள் எனக்காக இடையறாது மாலைகளை உருவாக்குகின்றனர்; அதனால், அந்தணச் சிறந்தவரே, நான் களைப்படைகிறேன்।

Verse 11

मृत्यो तिष्ठसि कस्यार्थे को वा मृत्युḥ कथं भवेत् ॥ कि त्वं न भाषसे मृत्यो ब्रूहि लोके निरर्थकः ॥

ஓ மரணமே, நீ யாருடைய நோக்கத்திற்காக இங்கே நிற்கிறாய்? ‘மரணம்’ என்பவன் யார், மரணம் எவ்வாறு நிகழ்கிறது? ஓ மரணமே, நீ ஏன் பேசவில்லை? சொல்—இல்லையெனில் உலகில் நீ பயனற்றவன்.

Verse 12

लोभासक्तान्सदा हंसि पापिष्ठान्धर्मवर्जितान् ॥ एषां तपसि सिद्धानां नाहं विग्रहवानिह ॥

நீ எப்போதும் பேராசையில் பற்றுடைய, மிகப் பாவிகள், தர்மமற்றவர்களை அழிக்கிறாய். ஆனால் தவத்தால் সিদ্ধி பெற்ற இவர்கள் முன் இங்கே எனக்கு எதிர்த்துப் போராடும் வலிமை இல்லை.

Verse 13

निग्रहानुग्रहौ नापि मया शक्यौ महात्मनाम् ॥ कर्त्तुं वा प्रतिषेद्धुं वा तेन तप्ये भृशं मुने ॥

மகாத்மர்களைப் பற்றிய விஷயத்தில் தண்டனையோ அருளோ—இரண்டையும் நான் செய்யவும் முடியாது, தடுக்கவும் முடியாது. ஆகவே, ஓ முனிவரே, நான் மிகுந்த துயரால் எரிகிறேன்.

Verse 14

एतस्मिन्नन्तरे तत्र विमानॆन महाद्युतिः ॥ पतिव्रता समं भर्त्रा सानुगा सपरिच्छदा ॥

அந்த இடைவெளியில் அங்கே பேரொளி உடைய பத்திவிரதை ஒரு திவ்ய விமானத்தில் வந்தடைந்தாள்; அவள் கணவருடன், பணியாளர்களுடனும், முழு பரிவாரத்துடனும் வந்தாள்.

Verse 15

महताऽतूर्यघोषेण सम्प्राप्ता प्रियदर्शना ॥ धर्मराजहितं सर्वं धर्मज्ञा धर्मवत्सला ॥

பெரும் வாத்திய ஒலியுடன் அவள் மனம்கவரும் தோற்றத்துடன் வந்தடைந்தாள்; அவள் தர்மத்தை அறிந்தவள், தர்மத்தை நேசிப்பவள், மேலும் தர்மராஜனின் நலனுக்காக அனைத்திலும் செயல்படுபவள்.

Verse 16

साऽब्रवीत्तु विमानस्था साधयन्ती शुभाङ्गना ॥ विचित्रं प्रसृतं वाक्यं सर्वसत्त्वसुखावहम् ॥

அப்போது விமானத்தில் அமர்ந்திருந்த அந்தச் சுபாங்கனை பேசினாள்—அவள் பலவகையாக விரிந்த உரையை உரைத்தாள்; அது எல்லா உயிர்களுக்கும் இன்பமும் நலனும் அளிப்பதாக இருந்தது।

Verse 17

पतिव्रतोवाच ॥ धर्मराज महाबाहो कृतज्ञः सर्वसम्मतः ॥ मैवमीर्‌षां कुरुष्व त्वं ब्राह्मणेषु तपस्विसु ॥ एतेषां तपसां वीर माहात्म्यं बलमेव च ॥ अचिन्त्याः सर्वभूतानां ब्राह्मणा वेदपारगाः ॥

பதிவிரதை கூறினாள்—ஓ தர்மராஜா, மகாபாஹுவே, நன்றியறிவாளனே, அனைவராலும் மதிக்கப்படுபவனே! தவம் புரியும் பிராமணர்களிடம் இவ்வாறு பொறாமை கொள்ளாதே. வீரனே, அவர்களின் தவத்தின் மகிமையும் வலிமையும் அசிந்த்யம்; வேதப் பாரங்கத பிராமணர்கள் எல்லா உயிர்களுக்கும் அற்புதமாக அசிந்த்ய சக்தியுடையோர்.

Verse 18

त्वया शुभाशुभं कर्म नित्यं पूजा मनस्विनाम् ॥ रागो वा रोषमोहौ वा न कर्तव्यौ सदा सताम् ॥

நீ எப்போதும் சுபமும் அசுபமும் ஆகிய செயல்களை ஆராய்ந்து, மனவலிமை உடையோரைக் கௌரவித்து வழிபட வேண்டும். சத்புருஷர்களுக்கு ஆசை, கோபம், மயக்கம் எதுவும் எப்போதும் செய்யத்தக்கதல்ல।

Verse 19

प्रयाता गगने दृष्टा विद्युत्सौदामिनी यथा ॥ दृष्ट्वा पतिव्रतां नारीं धर्मराजेन पूजिताम् ॥

அவள் ஆகாயத்தில் செல்லும் போது மின்னலைப் போலக் காணப்பட்டாள். தர்மராஜனால் போற்றப்பட்ட அந்த பதிவிரதைப் பெண்ணைக் கண்டு (கதை தொடர்கிறது)।

Verse 20

अब्रवीन् नारदस्तत्र धर्मराजं तथागतम् ।

அங்கே நாரதர், அங்கு வந்திருந்த தர்மராஜனை நோக்கி உரைத்தார்।

Verse 21

नारद उवाच ॥ का चैषा सुमहाभागा सुरूपा प्रमदोत्तमा ॥ या त्वया पूजिता राजन् हितमुक्त्वा गता पुनः ।

நாரதர் கூறினார்—அரசே! மிகுந்த பாக்கியமுடைய, அழகிய, பெண்களில் சிறந்த இவள் யார்? நீர் அவளைப் பூஜித்தீர்; நன்மை தரும் சொற்களைச் சொல்லி அவள் மீண்டும் சென்றாள்.

Verse 22

एतदिच्छाम्यहं ज्ञातुं परं कौतूहलं हि मे ॥ एतनमे सुमहाभाग कथयस्व समासतः ।

இதை நான் அறிய விரும்புகிறேன்; உண்மையில் என் ஆவல் மிகுந்தது. ஓ மிகப் பாக்கியவானே, இதை எனக்கு சுருக்கமாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 23

यम उवाच ॥ अहं ते कथयिष्यामि कथां परमशोभनाम् ॥ एषा मया यथा तात पूजितापि च कृत्स्नशः ।

யமன் கூறினான்—நான் உனக்கு மிகச் சிறப்பான கதையைச் சொல்வேன்; அன்பே! இவளை நான் எவ்வாறு முழுமையாகப் பூஜித்தேன் என்பதையும் விளக்குவேன்.

Verse 24

पुरा कृतयुगे तात निमिर्नाम महायशाः ॥ आसीद्राजा महातेजाः सत्यसन्ध इति श्रुतः ।

அன்பே! முற்காலக் க்ருதயுகத்தில் ‘நிமி’ என்னும் பெரும் புகழும் பேரொளியும் உடைய அரசன் இருந்தான்; அவன் சத்தியத்தில் உறுதியானவன் எனப் புகழப்பட்டான்.

Verse 25

तस्य पुत्रो मिथिर्नाम जननाज्जनकोऽभवत् ॥ तस्य रूपवती नाम पत्नी प्रियहिते रता ।

அவனுடைய மகன் ‘மிதி’ எனப் பெயருடையவன்; அவன் பிறப்பித்ததினால் ‘ஜனகன்’ என்று அழைக்கப்பட்டான். அவனுடைய மனைவி ‘ரூபவதி’ என்ற பெயருடையவள்; அவள் அன்பும் நன்மையும் தருவனவற்றில் ஈடுபட்டிருந்தாள்.

Verse 26

सा चाप शुभकर्माणि पतिभक्ता पतिव्रता ॥ प्रीत्या परमया युक्ता भर्त्तुर्वचनकारिणी ।

அவள் மங்களமான செயல்களைச் செய்தாள்; கணவனுக்கு பக்தியுடையவள், பத்தினி. பரம அன்புடன் கூடி கணவனின் சொற்களைப் பின்பற்றினாள்.

Verse 27

य इमां पृथिवीं सर्वां धर्मेण परिपालयन् ॥ न व्याधिर्न जरा मृत्युस् तस्मिन् राजनि शासति ।

அந்த அரசன் தர்மத்தால் இம்முழு பூமியையும் காத்து ஆட்சி செய்தபோது, அவன் ஆட்சியில் மக்களுக்கு நோயும் இல்லை, முதுமையும் இல்லை, மரணத் துன்பமும் இல்லை.

Verse 28

ववर्ष सततं देवस् तस्य राष्ट्रे महाद्युतेः ॥ एवं बहुगुणोपेतं तस्य राज्यं महात्मनः ।

அந்த மிகப் பிரகாசமுள்ள அரசனின் நாட்டில் மழைத் தெய்வம் இடையறாது மழை பொழிந்தது; இவ்வாறு அந்த மகாத்மாவின் அரசு பல நற்குணங்களால் நிறைந்திருந்தது.

Verse 29

न कश्चिद् दृश्यते मर्त्यो रुजार्त्तो दुःखितोऽपि वा ॥ अथात्र बहुकालस्य राजानं मिथिलाधिपम् ।

எந்த மனிதனும் நோயால் வாடியவனாகவோ துயருற்றவனாகவோ காணப்படவில்லை; பின்னர் நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு மிதிலையின் அரசனுக்கு (ஒரு நிகழ்வு) ஏற்பட்டது.

Verse 30

उवाच राज्ञी विप्रेन्द्र विनयात्प्रश्रितं वचः ।

அரசி பணிவுடன் தலைவணங்கி, பிராமணர்களில் சிறந்தவரிடம் தாழ்மையான சொற்களை உரைத்தாள்.

Verse 31

राज्ञ्युवाच ॥ भृत्यानां च द्विजातीनां तथा परिजनस्य च ॥ यदस्ति द्रविणं किञ्चित्पृथिव्यां यद्गृहे च ते ।

ராணி கூறினாள்—பணியாளர்கள், இருமுறை பிறந்தோர் (த்விஜர்), மேலும் இல்லத்தார் ஆகியோருக்காக நிலத்தில் அல்லது உங்கள் இல்லத்தில் உள்ள எந்தச் செல்வமாயினும்…

Verse 32

विनियुक्तं तु तत्सर्वं सान्निध्यं तु तथा त्वया ॥ न च राजन् विजानासि भोजनस्य प्रशंससि ।

…அவை அனைத்தும் முறையாக ஒதுக்கப்பட்டுள்ளன; நீங்களும் அருகில் இருந்து கண்காணித்துள்ளீர். ஆயினும், அரசே, அதை உணராமல் ‘உணவு’ பற்றியே குறைவுபோல் புகழ்ந்து பேசுகிறீர்.

Verse 33

नास्ति तन्नियमः कश्चित्पुष्पमूल्यं च नास्ति नः ॥ न वा गवादिकं किञ्चिन्न च वस्त्राणि कर्हिचित् ।

அதற்கு எந்த நிலையான விதியும் இல்லை; மலர்களின் விலைக்குக் கூட எங்களிடம் பணமில்லை. மாடுகள் முதலியன எதுவும் இல்லை; எப்போதும் ஆடைகளும் இல்லை.

Verse 34

न चैव वार्षिकः कश्चिद्विद्यते भाजनस्य च ॥ दृश्यते हि महाराज मम चैवाथ सुव्रत ।

பாத்திரங்களுக்குக் கூட ஆண்டுதோறும் கிடைக்கும் வழங்கல் எதுவும் இல்லை. இது, மகாராஜா, தெளிவாகத் தெரிகிறது—எனக்கும், உமக்கும், நல்விரதனே.

Verse 35

यत्कर्तव्यं मया वापि तन्मे ब्रूहि नराधिप । कर्त्र्यस्म्यहं विशेषेण यद्वाक्यमपि मन्यसे ।

மனிதர்களின் அதிபதியே, என்னால் செய்ய வேண்டியது என்னவென்று எனக்குச் சொல்லுங்கள். நீங்கள் ஏது உத்தரவாக (வாக்காக) உரியதென கருதுகிறீரோ, அதை நான் சிறப்பாகச் செய்து நிறைவேற்றுவேன்.

Verse 36

तद्ब्रवीमि यथाशक्त्या यदि मे मन्यसे प्रिये ॥ हविष्ये वर्त्तमानानामिदं वर्षशतं गतम् ।

அன்பே, நீ ஒப்புக்கொண்டால் நான் என் ஆற்றலுக்கேற்ப கூறுவேன். ஹவிஷ்ய உணவால் வாழ்பவர்களுக்கு இந்த நூறு ஆண்டுக் காலம் கடந்துவிட்டது.

Verse 37

कुद्दालेन हि काष्ठेन क्षेत्रं वै कुर्महे प्रिये ॥ ततो धर्मविधिं तत्त्वात्प्राप्नुयां मे न संशयः ।

அன்பே, கொடாலி மற்றும் மரக்கருவி போன்ற எளிய உபகரணங்களால் நாங்கள் வயலை உழுகிறோம். அதனால் உண்மையில் தர்மத்தின் முறையான விதியை அடைவேன்—எனக்கு ஐயம் இல்லை.

Verse 38

भक्ष्यं भोज्यं च ये ये च ततस्त्वं सुखमाप्स्यसि ॥ एवमुक्ता ततो राज्ञी राजानमिदमब्रवीत् ।

எவை எவை உண்ணத்தக்கவை, எவை எவை உணவாகத் தகுந்தவை என இருப்பினும், அவற்றால் நீ நலம் பெறுவாய். இவ்வாறு கூறப்பட்டபின் ராணி அரசனிடம் இதைச் சொன்னாள்.

Verse 39

देव्युवाच ॥ भृत्यानां तु सहस्राणि तव राजन्निवेशने ॥ अश्वानां च गजानां च सैरिभाणां तथैव च ।

தேவி (ராணி) கூறினாள்—அரசே, உமது அரண்மனையில் ஆயிரக்கணக்கான பணியாளர்கள் உள்ளனர்; அதுபோல குதிரைகள், யானைகள், மேலும் எருமைகளும் உள்ளன.

Verse 40

उष्ट्राणां महिषाणां च खराणां च महायशाः ॥ एते सर्वे कथं राजन्न कुर्वन्ति तवेप्सितम् ॥

மிகப் புகழ்மிக்கவரே, (உமக்கு) ஒட்டகங்கள், எருமைகள், கழுதைகளும் உள்ளன; அப்படியிருக்க அரசே, இவர்கள் அனைவரும் உமது விருப்பத்தை ஏன் நிறைவேற்றவில்லை?

Verse 41

राजोवाच ॥ नियुक्तानि हि कर्माणि वार्षिकानीतराणि च ॥ सर्वकर्माणि कुर्वन्ति ये भृत्या मे वरानने ॥

அரசன் கூறினான்—அழகிய முகத்தையுடையவளே! எனது பணியாளர்கள் ஆண்டுதோறும் செய்யவேண்டியதும் பிறதுமான எல்லாப் பணிகளையும் செய்து முடிக்கின்றனர்.

Verse 42

बलीवर्दाः खराऽश्वा गजा उष्ट्रा ह्यनेकशः ॥ सर्वे नियुक्ता मे देवि सर्वकर्मसु शोभने ॥

தேவி, மங்களமானவளே! எருதுகள், கழுதைகள், குதிரைகள், யானைகள், பல ஒட்டகங்கள்—இவை அனைத்தையும் நான் எல்லாப் பணிகளுக்கும் நியமித்துள்ளேன்.

Verse 43

आयसँ त्रापुषँ ताम्रँ राजतँ काञ्चनँ तथा ॥ नियुक्तानि तु सर्वाणि सर्वकर्मस्वनिन्दिते ॥

குற்றமற்றவளே! இரும்பு, தகரம், செம்பு, வெள்ளி, அதுபோலத் தங்கம்—இவை அனைத்தும் எல்லா வகைப் பணிகளிலும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

Verse 44

ननु पश्याम्यहं देवि किञ्चिद्धैमं न चायसम् ॥ येन कुर्यामहं देवि कुद्दालं सुसमाहितः ॥

ஆனால், தேவி! நான் தங்கத்தால் ஆன ஒன்றை மட்டும் காண்கிறேன்; இரும்பினால் ஆனதை அல்ல. அதனால், தேவி, நான் கவனத்துடன் குத்தாளம் (குட்டாளம்) செய்ய இயலும்.

Verse 45

गच्छ राजन् यथाकाममनुयास्यामि पृष्ठतः ॥ एवमुक्तः सुनिष्क्रान्तः सभार्यः स नरेश्वरः ॥

“அரசே! உன் விருப்பம்போல் செல்; நான் பின்னால் தொடர்வேன்.” இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், அந்த மனிதர்களின் அரசன் மனைவியுடன் புறப்பட்டான்.

Verse 46

ततो राजा च देवी च क्षेत्रं मृगयतस्तदा ॥ गतौ च परमाध्वानं ततो राजाब्रवीदिदम् ॥

அப்போது அரசனும் தேவியும் வயலைத் தேடி நீண்ட பாதையில் சென்றனர்; பின்னர் அரசன் இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 47

इदं भद्रं मम क्षेत्रमास्वात्र वरवर्णिनि ॥ यावद्गुल्मानिमान् भद्रे कण्टकांश्च वरानने ॥

“அருள்மிகு நற்கருணையே! இது என் சிறந்த வயல்; அழகிய நிறமுடையவளே, இங்கே அமரு—நான் இந்த புதர்களையும், நல்வளமே, இந்த முள்ளுகளையும், அழகிய முகத்தவளே, அகற்றும் வரை.”

Verse 48

अहं छिनद्मि वै देवि त्वमेताञ्छोधय प्रिये ॥ एष ते कर्म योगस्तु ततो प्राप्स्यामि चेप्सितम् ॥

“தேவி! நான் இவற்றை வெட்டிவிடுவேன்; பிரியையே, நீ இவற்றை அகற்றி சுத்தப்படுத்து. இது உனக்குரிய பணிப் பங்கு; பின்னர் நான் விரும்பியதை அடைவேன்.”

Verse 49

एवमुक्ता महादेवी तेन राज्ञा तपोधन ॥ उवाच मधुरं वाक्यं प्रहसन्ती नृपाङ्गना ॥

தபோதனரே! அரசன் இவ்வாறு கூறியபோது, அந்த மகாதேவி—அரசியார்—சிரித்தபடி இனிய சொற்களை உரைத்தாள்.

Verse 50

वृक्षोऽत्र दृश्यते पार्श्वे सौवर्णो गुल्म एव च ॥ पानीयस्य तु सान्निध्यं न किञ्चिदिह दृश्यते ॥

இங்கே அருகில் ஒரு மரம் காணப்படுகிறது; மேலும் பொன்னிறப் புதரும் உள்ளது; ஆனால் குடிநீரின் அண்மை இங்கே எதுவும் காணப்படவில்லை.

Verse 51

कथं क्षेत्रं करिष्यावो हृद्रोगस्य तु कारकम् ॥ इयं नदी ह्ययं वृक्ष इयं भूमिः समांसला ॥

இது இதயநோய்க்குக் காரணமாக இருந்தால், இதை நாம் எவ்வாறு புனிதத் தலமாக்க முடியும்? இங்கே நதி உள்ளது, இங்கே மரம் உள்ளது; இந்த நிலம் மாம்சமிக்க மென்மையானது.

Verse 52

अस्मिन्वपि कृतं कर्म कथं गुणकरं भवेत् ॥ तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा राजा वचनमब्रवीत् ॥

இத்தகைய இடத்தில் செய்த செயலும் எவ்வாறு நன்மை தரும்? அவள் சொற்களை கேட்ட அரசன் பதிலுரைத்தான்.

Verse 53

शुभं सानुनयं वाक्यं भूतानां गुणवत्सलः ॥ पूर्वगृहे भवेत्पूर्वं विनियुक्तं तथा प्रिये ॥

உயிர்களின் நலனில் அன்புடையவன் அவன், இனிய சமாதானத்துடன் மங்களச் சொற்கள் கூறினான்— “அன்பே, முன்பு நியமிக்கப்பட்டது முதலில் முன்னைய இல்லத்திலேயே நிலைபெறட்டும்.”

Verse 54

अयं गृहो महादेवि न च बाधाऽत्र कस्यचित् ॥ ततस्तच्छोधयामास तत्क्षेत्रं भार्यया सह ॥

“மகாதேவி, இது ஒரு இல்லமே; இங்கே யாருக்கும் இடையூறு இல்லை.” பின்னர் அவன் மனைவியுடன் சேர்ந்து அந்த இடத்தை ஆராய்ந்தான்.

Verse 55

वियन्मध्ये तथोग्रश्च सविता तपते सदा ॥ समृद्धश्च तदा तत्र निदाघः काल आगतः ॥

வானத்தின் நடுவில் சூரியன் மிகக் கடுமையாக இடைவிடாது எரிந்தான்; அப்போது அங்கே கொதிக்கும் கோடைக்காலம் முழு வலிமையுடன் வந்தடைந்தது.

Verse 56

प्रवृद्धो दारुणो घर्मः कालश्चैवातिदारुणः ॥ ततः सा तृषिता देवी क्षुधिता च तपस्विनी ॥

கொடுமையான வெப்பம் மிகுந்தது; காலமும் மிகக் கடுமையானது. அப்போது அந்தத் தவஸ்வினி தேவி தாகத்தாலும் பசியாலும் வாடினாள்.

Verse 57

स्निग्धौ ताम्रतलौ पादौ तस्यां सन्तापमागतौ ॥ गुणप्रवाह रक्तौ तु तस्याः पादौ च सुव्रत ॥

அவளுடைய பாதங்கள்—மென்மையும் செம்புநிறத் தளங்களும் உடையவை—எரிச்சலால் துன்புற்றன. ஓ நல்விரதனே, அவள் பாதங்கள் சிவப்பின் ஓட்டம் போலச் செந்நிறமாயின.

Verse 58

सूर्यस्य पादा मध्याह्ने तापयन्त्यग्निसन्निभाः ॥ ततः सा व्यथिता देवी भर्तारमिदमब्रवीत् ॥

நண்பகலில் சூரியனின் கதிர்கள் தீயைப் போலச் சுட்டன. அப்போது வேதனைப்பட்ட தேவி தன் கணவரிடம் இவ்வாறு கூறினாள்.

Verse 59

तृषितास्मि महाराज भृशमुष्णेन पीडिता ॥ पानीयं दीयतां राजन्मम शीघ्रं प्रसादतः ॥

மகாராஜா, நான் தாகத்தால் வாடுகிறேன்; கடும் வெப்பத்தால் மிகுந்த துன்பம் அடைகிறேன். அரசே, அருள்கூர்ந்து எனக்கு விரைவில் குடிநீர் அளியுங்கள்.

Verse 60

इत्युक्त्वा पतिता देवी विह्वला दुःखपीडिता ॥ पतन्त्या च तया सूर्यो दृष्टो विह्वलया तथा ॥

இவ்வாறு சொல்லி, துயரால் பீடிக்கப்பட்டு கலங்கிய தேவி கீழே விழுந்தாள். விழும் போதே அதே கலக்க நிலையில் அவள் சூரியனையும் கண்டாள்.

Verse 61

यदृच्छया पतन्त्या तु सूर्यः कोपेन वीक्षितः ॥ ततो विवस्वान् भगवान् सन्त्रस्तो गगने तदा ॥

அவள் தற்செயலாக விழுந்துகொண்டிருந்தபோது சூரியனை கோபத்துடன் நோக்கினர்; அப்போது பகவான் விவஸ்வான் அந்த நேரம் ஆகாயத்தில் அச்சமுற்றார்।

Verse 62

दिवं मुक्त्वा महातेजाः पतितो धरणीतले ॥ ततो दृष्ट्वा तु राजा.असौ स्वभावेन च वर्जितम् ॥

வானுலகை விட்டு அந்த மஹாதேஜஸ்வி பூமித்தளத்தில் விழுந்தான்; பின்னர் அரசன் அவனை இயல்பிலிருந்து விலகியவனாகக் கண்டு (அதற்கேற்ப நடந்தான்)।

Verse 63

एवं ब्रुवन्तं राजानं सूर्यः सानुनयोऽब्रवीत् ॥ पतिव्रता शुभाक्षी च ममैषा रुषिता भृशम् ॥

அரசன் இவ்வாறு கூறியபோது சூரியன் சமாதானமாகச் சொன்னான்—“என் இந்தப் பதிவிரதை, அழகிய கண்களையுடையவள், மிகுந்த கோபமடைந்தாள்।”

Verse 64

ततोऽहं पतितो राजंस्तव कार्यानुशासनः ॥ अनया सदृशी नारी त्रैलोक्ये नैव विद्यते ॥

“ஆகையால், அரசே, உமது காரியத்தின் ஆணைப்படி நான் விழுந்தேன்; இவளுக்கு ஒப்பான பெண் மூவுலகிலும் இல்லை।”

Verse 65

पृथिव्यां स्वर्गलोके वा न काचिदिह दृश्यते ॥ अहोऽस्याः परमं सत्त्वमहोऽस्याः परमं तपः ॥

“பூமியிலோ சுவர்க்கலோகத்திலோ இங்கே அவளுக்கு ஒப்பானவர் எவரும் காணப்படவில்லை. அஹோ! அவளின் பரம சத்துவம்; அஹோ! அவளின் பரம தவம்।”

Verse 66

अहो धैर्यं च शक्तिश्च तवैवं शंसिता गुणाः ॥ तथेयं ते महाभाग तव चित्तानुसारिणी ॥

ஆஹா! உமது தைரியமும் வல்லமையும்—இவ்வாறு புகழப்படுகின்றன. மேலும் இப்பெண், ஓ மகாபாகா, உமது உள்ளத்தின் விருப்பத்தின்படி நடப்பவள்.

Verse 67

सदृशी ते महाभाग शक्रस्येव यथा शची ॥ पात्रं पात्रवता प्राप्तं सुकृतस्य महत्फलम् ॥

ஓ மகாபாகா! அவள் உமக்கேற்றவள்; சக்ரனுக்குச் சசீ போல. தகுதியுள்ளவன் தகுதியான பாத்திரத்தைப் பெற்றான்—இது புண்ணியத்தின் மாபெரும் பலன்.

Verse 68

अनुरूपः सुरूपो वा यतो जातः सुयन्त्रितः ॥ मा च ते वितथः कामो भवेच्चैव नराधिप ॥

யாரிடமிருந்து ஒருவர் பிறக்கிறாரோ—அவர் பொருத்தமானவராகவோ அழகியவராகவோ—நடத்தில் நன்கு கட்டுப்பட்டவராக இருக்கட்டும். ஓ மனிதரின் அதிபதியே! உமது ஆசை வீணாகாதிருக்கட்டும்.

Verse 69

कुरुष्व दयितं क्षेत्रं यथा मनसि वर्त्तते ॥ भोजनार्थं महाराज त्वदन्यो न हि विद्यते ॥

ஓ மகாராஜா! உமது மனத்தில் இருப்பதுபோலவே அன்பிற்குரிய செயல்-களத்தை நிறைவேற்றுங்கள். வாழ்வாதாரத்திற்காக உம்மைத் தவிர வேறு யாரும் இல்லை.

Verse 70

अनुरूपा विशुद्धा च तपसा च वराङ्गना॥ पतिव्रता च साध्वी च नित्यं तव हिते रता॥

அவள் உமக்கேற்றவள், தூயவள், தவத்தால் உயர்ந்த நற்பெண்; அவள் பதிவிரதை, சாத்வி, என்றும் உமது நலனில் ஈடுபட்டிருப்பவள்.

Verse 71

फलदं च यशस्यं च भविष्यति हि कामदम्॥ एवमुक्त्वा ततः सूर्यः ससर्ज जलभाजनम्॥

இது நிச்சயமாக பலன் தரும், புகழ் அளிக்கும், விருப்பங்களை நிறைவேற்றும். இவ்வாறு கூறி சூரியன் நீர்பாத்திரத்தை உருவாக்கினான்.

Verse 72

उपभोक्तुं सुखस्यार्थं सुपुण्यस्य विशेषतः॥ दत्त्वा तत्पुण्यकर्माणं ततः प्राह दिवाकरः॥

இன்பத்தை அனுபவிக்க—சிறப்பாக உயர்ந்த புண்ணியத்தின் பலனாக—அந்த புண்ணியச் செயலை (அல்லது அதன் சாதனத்தை) அளித்து, பின்னர் திவாகரன் கூறினான்.

Verse 73

एवमुक्त्वा तु भगवांस्तथा तत्कृतवान्क्वचित्॥ राज्ञा च जनकेनैव प्रियाया हितकाम्यया॥

இவ்வாறு கூறிய பின் பகவான் ஒரு காலம்/இடத்தில் அதன்படி செய்தார்; மேலும் அரசன் ஜனகன் தன் பிரியையின் நலன் வேண்டி தானே அதைச் செய்தான்/செய்ய வைத்தான்.

Verse 74

ततः साप्यायिता देवी तोयेन शुभलक्षणा॥ लब्धसंज्ञा गतभया राजानमिदमब्रवीत्॥

பின்னர் நற்குறியுடைய தேவி நீரால் புத்துணர்ச்சி பெற்றாள். உணர்வு திரும்பி, அச்சம் நீங்கி, அரசனிடம் இதைச் சொன்னாள்.

Verse 75

देवी दृष्ट्वा तदाश्चर्यं विस्मयोत्फुल्ललोचना॥ केन दत्तं शुभं तोयं दिव्यं छत्रमुपानहौ॥

அந்த அதிசயத்தைப் பார்த்து தேவியின் கண்கள் வியப்பால் விரிந்தன. (அவள் கேட்டாள்:) இந்த மங்கள நீர், தெய்வீக குடை, பாதணிகள் யார் தந்தார்?

Verse 76

एतन्मे संशयं राजन्कथयस्व तपोधन॥ राजोवाच॥ एष देवो महादेवि विवस्वान्नाम नामतः॥

ஓ அரசே, ஓ தவநிதியே, என் ஐயத்தை விளக்குக. அரசன் கூறினான்—ஓ மகாதேவி, இத்தெய்வம் பெயரால் விவஸ்வான் (சூரியன்) என அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 77

तवानुकम्पया देवि मुक्त्वाकाशमिहागतः॥ एवमुक्ता तु सा देवी भर्त्तारमिदमब्रवीत्॥

ஓ தேவி, உன்னிடம் கருணையால் அவர் ஆகாயத்தை விட்டுவிட்டு இங்கு வந்தார். இவ்வாறு கூறப்பட்டபின் அந்த தேவி தன் கணவரிடம் இதைச் சொன்னாள்.

Verse 78

करवाण्यस्य कां प्रीतिं ज्ञायतामस्य वाच्छितम्॥ ततो राजा महातेजाः प्रणिपत्य कृताञ्जलिः॥

அவருக்கு நான் எந்தப் பிரியமான செயலைச் செய்யலாம்? அவரின் விருப்பம் அறியப்படுக. பின்னர் மிகுந்த ஒளியுடைய அரசன் கைகூப்பி வணங்கினான்.

Verse 79

विज्ञापयामास तदा भगवन् किं करोमि ते॥ एवमुक्तो नरेन्द्रेण सूर्यो वचनमब्रवीत्॥

அப்போது அவர் விண்ணப்பித்தான்—ஓ பகவான், உமக்காக நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? மனிதர்களின் அரசன் இவ்வாறு கூற, சூரியன் பதில் சொன்னான்.

Verse 80

अभयं मे महाराज स्त्रीभ्यो भवतु मानद ॥ तत्श्रुत्वा वचनं तस्य भास्करस्य तु मानदः ॥

ஓ மகாராஜா, ஓ மானதா, என்னால் பெண்களுக்கு அபயம் உண்டாகட்டும். பாஸ்கரனின் அந்த வாக்கை கேட்ட மானதன்…

Verse 81

प्रीत्या परमया युक्ता तस्य राज्ञो मनःप्रिया ॥ रश्मीनां तारणार्थाय छत्रं दत्त्वा तु कुण्डिकाम् ॥

மிகுந்த பிரீதியுடன் இணைந்த, அரசனின் உள்ளத்திற்குப் பிரியமான அவள், சூரியக் கதிர்களைத் தடுப்பதற்காக குடை ஒன்றையும், மேலும் குண்டிகை எனும் நீர்பாத்திரத்தையும் தானமாக அளித்தாள்।

Verse 82

इमौ चोपानहौ दत्त्वा चोभौ पादस्य शङ्करौ ॥ अभयं ते महाभाग यथा त्वं वृत्तवानसि ॥

இரு கால்களுக்கும் ஏற்ற இந்த இரண்டு உபானஹங்களை (பாதரட்சைகள்) தானமாக அளித்து அவள் கூறினாள்—“மகாபாகனே! நீ நடந்து கொண்ட முறைக்கேற்ப உனக்கு அபயம் உண்டாகுக.”

Verse 83

एवं पतिव्रतां विप्र पूजयामि नमामि च ॥

விப்ரரே! இவ்விதமாக நான் பதிவிரதையைப் பூஜித்து வணங்குகிறேன்।

Verse 84

न च मामुपतिष्ठन्ति न चैव वशगा मम ॥ मस्तकं मम गच्छन्ति सपत्नीकाः सहानुगाः ॥

அவர்கள் என்னைச் சேவிப்பதுமில்லை, என் கட்டுப்பாட்டிலும் இல்லை; இணைமனைவியர் உடைய அந்தப் பெண்கள் தங்கள் பின்தொடர்வோருடன் சேர்ந்து என் தலைமேல் ஏறிச் செல்கிறார்கள்।

Verse 85

ब्राह्मणाः सततं पूज्या ब्राह्मणाः सर्वदेवताः ॥ मात्सर्यं क्रोधसंयुक्तं न कर्तव्यं द्विजातिषु ॥

பிராமணர்கள் எப்போதும் பூஜிக்கத் தகுதியானவர்கள்; பிராமணர்களே எல்லாத் தேவதைகளாகக் கருதப்படுகின்றனர். இருமுறை பிறந்தோரிடம் பொறாமையுடன் கூடிய கோபத்தைச் செலுத்தக் கூடாது।

Verse 86

सोऽपि राजा महाभागः सर्वभूतहिते रतः ॥ धर्मात्मा च महात्मा च सत्यसन्धो महातपाः ॥

அந்த அரசனும், ஓ பாக்கியவதியே, எல்லா உயிர்களின் நலனில் ஈடுபட்டவன்—தர்மாத்மா, மகாத்மா, சத்தியத்தில் உறுதியானவன், மகா தவசீலன்.

Verse 87

राजोवाच ॥ न शक्यमुपरोधेन वक्तुं भामिनि विप्रियम् ॥ न च पश्याम्यहं देवि तव चैव जनस्य च ॥

அரசன் கூறினான்—ஓ கோபமுடையவளே, அழுத்தத்தால் மனத்துக்கு விரோதமானதைச் சொல்ல இயலாது. ஓ தேவியே, உனக்கும் மக்களுக்கும் இருவருக்கும் நன்மை தரும் வழியை நான் காணவில்லை.

Verse 88

एवमुक्ता महादेवी तेन राज्ञा सुषोभना ॥ हृषितपुष्टमना देवी राजानमिदमब्रवीत् ॥

அரசன் இவ்வாறு கூறியபின், மிகச் சிறப்பாக ஒளிர்ந்த மகாதேவி—மனம் மகிழ்ந்து உறுதி பெற்றவளாய்—அரசனிடம் இவ்வாறு சொன்னாள்.

Verse 89

पानीयस्य तु पार्श्वेन सन्निकृष्टेन सुन्दरी ॥ चतुर्थं जनपर्यन्तं न किञ्चिदिह दृश्यते ॥

ஓ அழகியவளே, நீர்நிலையின் அருகில், மிக நெருக்கமாக, நான்காவது குடியிருப்பு எல்லை வரை இங்கே எதுவும் காணப்படவில்லை.

Verse 90

किमर्थमिह तेजस्विंस्त्यक्त्वा मण्डलमागतः ॥ किं करोमि महातेजाः सर्वलोकनमस्कृतः ॥

ஓ ஒளிமிக்கவனே, உன் மண்டலத்தை விட்டுவிட்டு இங்கே எந்த நோக்கத்தால் வந்தாய்? ஓ மகா ஒளிமிக்கவனே, எல்லா உலகங்களும் வணங்குபவனே, நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?

Verse 91

उपानहौ च छत्रं च दिव्यालङ्कारभूषितम् ॥ ददौ च राज्ञे सविता प्रीत्या परमया युतः ॥

பரம அன்புடன் கூடிய சவிதா (சூரியன்) தெய்வீக அலங்காரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பாதுகைகளையும் குடையையும் அரசனுக்கு அளித்தான்।

Verse 92

तां प्रियां प्रीतहृदयां श्रावयंस्तस्य भाषितम् ॥ राज्ञस्तु वचनं श्रुत्वा देवी वचनमब्रवीत् ॥

அன்பும் பாசமும் நிறைந்த இதயமுடைய அந்தப் பிரியமானவளுக்கு அவன் சொற்களைச் செவியுறச் செய்து, அரசனின் உரையை கேட்ட பின் தேவி (ராணி) பதிலுரைத்தாள்।