Adhyaya 202: Description of Infernal Punishments and the Ripening of Karmic Consequences

Verse 1

अथ नारकिदण्डनकर्मविपाकवर्णनम् ॥ ऋषिरुवाच ॥ विस्मयस्तु मया दृष्टस्तस्मिन्नद्भुतदर्शनः ॥ चित्रगुप्तस्य सन्देशो धर्मराजेन धीमताḥ ॥

இப்போது நரகத் தண்டனைகளும் கர்மவிபாகத்தின் விளக்கமும். ரிஷி கூறினார்—அந்த அதிசய தரிசனத்தில் நான் வியப்பைக் கண்டேன்; ஞானமிக்க தர்மராஜனால் சித்ரகுப்தனுக்கான ஆணை (செய்தி) வழங்கப்பட்டது.

Verse 2

प्राप्नुवन्ति फलं ते वै ये च क्षिप्ताः पुरा जनाः ॥ अग्निना वै प्रतप्तास्ते बद्धा बन्धैः सुदारुणैः ॥

முன்னே அங்கே எறியப்பட்டவர்கள் நிச்சயமாகத் தம் பலனை அடைகின்றனர். அக்கினியால் சுட்டெரிக்கப்பட்டு அவர்கள் மிகக் கடுமையான கட்டுகளால் கட்டப்படுகின்றனர்.

Verse 3

सन्तप्ताः बहवो ये ते तैस्तैः कर्मभिरुल्बणैः ॥ श्यामाश्च दशनाभिर्ये त्विमं शीघ्रं प्रमापय ॥

அவர்களில் பலர் தத்தம் கடுமையான கர்மங்களின்படி சுட்டெரிக்கப்படுகின்றனர். பற்களையுடைய ஶ்யாமைகள் (கரிய தூதிகள்) இவனை விரைவில் அழிக்கட்டும்.

Verse 4

दुराचारं पापरतं निर्घृणं पापचेतसम् ॥ श्वानस्तु हिंसका ये च भक्षयन्तु दुरात्मकम् ॥

தீய நடத்தை உடைய, பாவத்தில் ஈடுபட்ட, இரக்கமற்ற, பாவமனத்தையுடைய அந்தத் துஷ்டனை வன்முறைக் குதிரைகள் அல்ல; வன்முறைக் நாய்கள் தின்றுவிடட்டும்.

Verse 5

पितृघ्नो मातृगोह्नस्तु सर्वदोषसमन्वितः ॥ आरोप्य शाल्मलीं घोरां कण्टकैस्तैर्विपाटय ॥

தந்தை, தாய், பசுவைக் கொன்றவன்—அனைத்து குற்றங்களும் உடையவன்—அவனை அச்சமூட்டும் ஶால்மலீ மரத்தில் ஏற்றிச் சென்று, அந்த முள்ளுகளால் கிழித்தெறிய வேண்டும்.

Verse 6

एनं पाचय तैलस्य घृतक्षौद्रस्य वा पुनः ॥ तप्तद्रोण्यां ततो मुञ्च ताम्रतप्तखले पुनः ॥ नराधममिमं क्षिप्त्वा प्रदीप्ते हव्यवाहने ॥ ततो मनुष्यतां प्राप्य ऋणैस्तत्र प्रदीप्यते ॥

இந்த நராதமனை எண்ணெயில்—அல்லது நெய் மற்றும் தேனில்—வேகவைக்கவும். பின்னர் காய்ந்த துரோணியில் வீசவும்; மீண்டும் காய்ந்த செம்புத் தட்டின் மீது இடவும். எரியும் அக்கினியில் தள்ளப்பட்ட பின், அவன் மீண்டும் மனிதப் பிறவி பெற்று அங்கே கடன்களால் துன்புறுத்தப்படுகிறான்.

Verse 7

शयनासनहर्त्तारमग्निदायी च यो नरः ॥ वैतरण्यामयं चैव क्षिप्यतामचिरं पुनः ॥

படுக்கை, ஆசனங்களைத் திருடுபவனையும், தீ வைத்துப் பொறுக்குபவனையும்—வைதரணி தொடர்பான வேதனையில் விரைவில் மீண்டும் வீழ்த்துக।

Verse 8

पापकर्मायमत्यर्थं सर्वतीर्थविनाशकः ॥ तस्य प्रदीप्तः कीलोऽयं वह्नितप्तोऽतिदुःस्पृशः ॥

இவன் மிகுந்த பாபச் செயல்களில் ஈடுபட்டவன்; எல்லா தீர்த்தங்களையும் அழிப்பவனெனக் கருதத்தக்கவன். அவனுக்காக இங்கே தீப்பற்றிய கீல் உள்ளது—அக்னியில் காய்ந்தது, தொடுதற்கு மிகுந்த வேதனை தருவது।

Verse 9

ग्रामयाजनकं विप्रमध्रुवं दाम्भिकं शठम् ॥ बद्ध्वा तु बन्धने घोरे दीयतां तु न किञ्चन ॥

கிராமங்களுக்காக (அநுசிதமாக) யாகம் நடத்தும் பிராமணன், நிலையற்றவன், தம்பிகன், வஞ்சகன்—அவனை கொடிய கட்டுப்பாட்டில் கட்டி, அவனுக்கு எதுவும் அளிக்க வேண்டாம்।

Verse 10

जिह्वा अस्य छिद्यतां शीघ्रं वाचा दुष्टस्य पापिनः ॥ गम्यागम्यं पुरा येन विज्ञातं न दुरात्मना ॥

வாக்கில் தீயவனான இந்தப் பாவியின் நாவை விரைவில் வெட்டுக—அந்த துர்மதி முன்பு எது அணுகத்தக்கது, எது அணுகக்கூடாதது என்பதை அறியவில்லை।

Verse 11

कृतं लोभाभिभूतेन कामसम्मोहितेन च ॥ तस्य छित्वा ततो लिङ्गं क्षारमग्निं च दीपय ॥

இது பேராசையால் ஆட்கொள்ளப்பட்டும், காம மயக்கத்தாலும் செய்யப்பட்டது. ஆகவே அவனுடைய லிங்கத்தை வெட்டி, பின்னர் காரமும் அக்னியும் எரியச் செய்க।

Verse 12

इमं तु खलकं कृत्वा दुरात्मा पापकाणिम् ॥ दायादा बहवो येन स्वार्थहेतोर्विनाशिताः ॥

“But having made this person a scoundrel—evil-minded and doing evil—by whom many heirs were ruined for the sake of his own self-interest.”

Verse 13

इमं वार्धुषिकं विप्रं सर्वत्राङ्गेषु भेदय ॥ तथायं यातनां यातु पापं बहु समाचरन् ॥

“This brāhmaṇa who lives by usury—pierce him in all his limbs. Thus let him undergo torment, having practiced much wrongdoing.”

Verse 14

सुवर्णस्तेयिनं पापं कृतघ्नं च तथा नरम् ॥ क्रूरं पितृहणं चैनं ब्रह्मघ्नेषु समीकरु ॥

“This sinner who steals gold, and likewise the ungrateful man—cruel, and a slayer of his father—place him among the brahma-killers (i.e., in the category of the gravest offenders).”

Verse 15

अस्थि छित्वा ततः क्षिप्रं क्षारमग्निं च दापय ॥ इमं तु विप्रं खादन्तु तीक्ष्णदंष्ट्राः सुदारुणाः ॥

“Having then swiftly cut his bones, apply caustic alkali and fire. And let the exceedingly dreadful ones with sharp fangs devour this brāhmaṇa.”

Verse 16

पिशुनं हि महाव्याघ्राः पञ्च घोराः सुदारुणाः ॥ इमं पचत पाकेषु बहुधा मर्मभेदिनम्

“Indeed, the slanderer—(let) the five dreadful, exceedingly cruel ‘great tigers’—cook this one in the cooking-hells in many ways, as a torment that pierces the vital points.”

Verse 17

येनाग्निरुज्झितः पूर्वं गृहीत्वा च न पूजितः ॥ इमं पापसमाचारं वीरघ्नमतिपापिनम्

யார் முன்பு அக்னியைத் தள்ளிவிட்டு, அதை ஏற்றுக்கொண்டபின்பும் வழிபடவில்லையோ—அவன் பாபநடத்தை உடையவன், வீரரை கொல்லும் மிகப் பாவி.

Verse 18

सर्वेषां तु पशूनां यो नित्यं धारयते जलम् ॥ न त्राता न च दाता च पापस्यास्य दुरात्मनः

எல்லா மிருகங்களுக்கும் எப்போதும் நீரைத் தடுத்து வைப்பவன்—அந்தப் பாவி, தீய மனத்தவனுக்கு காப்பாளனும் இல்லை, தானம் அளிப்பவனும் இல்லை.

Verse 19

अदानव्रतिनो विप्रा वेदविक्रयिणस्तथा ॥ सर्वकर्माणि कुर्युर्हि दीयते न च किञ्चन

தானமின்மை விரதம் கொண்ட பிராமணரும், வேதத்தை விற்பவரும்—எல்லா கர்மங்களையும் செய்தாலும், அவர்களால் உண்மையில் எதுவும் தானமாக வழங்கப்படாது.

Verse 20

तोयभाजनहर्तारं भोजनं योऽनिवारयत् ॥ हन्यतां सुदृढैर्दण्डैर्यमदूतैर्महाबलैः

நீர்பாத்திரத்தைத் திருடுபவனையும், உணவு (தானம்) வழங்குவதைத் தடுப்பவனையும்—மிகுந்த வலிமையுடைய யமதூதர்கள் உறுதியான தண்டுகளால் அடிக்கட்டும்.

Verse 21

वेणुदण्डकशाभिश्च लोहदण्डैस्तथैव च ॥ जलमस्मै न दातव्यं भोजनं च कथञ्चन

மூங்கில் தண்டுக் கசையாலும், அதுபோல இரும்புத் தண்டுகளாலும்—அவனுக்கு நீரும் தரக்கூடாது; உணவும் எவ்விதத்திலும் தரக்கூடாது.

Verse 22

तस्मा अन्नं च पानं च न दातव्यं कदाचन ॥ हतविश्वास्य हन्तारं वह्नौ शीघ्रं प्रपाचय

ஆகையால் அவனுக்கு எப்போதும் அன்னமும் பானமும் அளிக்கக் கூடாது. நம்பிக்கை துரோகம் செய்யப்பட்டவனை கொன்றவனை நெருப்பில் விரைவாகச் சுட்டுத் தண்டிக்க வேண்டும்.

Verse 23

ब्रह्मदेयं हृतं येन तं वै शीघ्रं विपाचय ॥ बहुवर्षसहस्राणि पातये कर्म विस्तरे

பிரம்மதேய தானத்தை யார் அபகரித்தாரோ, அவரை நிச்சயமாக விரைவில் தண்டித்து நெருப்பில் சுட வேண்டும். கர்மத்தின் விரிவான பலனின்படி பல ஆயிரம் ஆண்டுகள் அங்கே வீழச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 24

समुत्तीर्णं ततः पश्चात्तिर्यग्योनौ प्रपातये ॥ सूक्ष्मदेहविपाकेषु कीटपक्षिविजातिषु

அந்த நிலையைக் கடந்து வந்த பின், பின்னர் அவனை திர்யக்-யோனியில் வீழ்த்த வேண்டும்—நுண்ணுடல் விளைவுகளில், பூச்சி மற்றும் பறவைகளின் பல்வேறு இனங்களில்.

Verse 25

क्लिष्टो जातिसहस्रैस्तु जायते मानुषस्ततः ॥ तत्र जातो दुरात्मा च कुलेषु विविधेषु च

ஆயிரக்கணக்கான பிறவிகளின் துன்பத்தால் வாடி, பின்னர் அவன் மனிதனாகப் பிறக்கிறான்; அங்கே பிறந்த அந்த துராத்மா பல்வேறு குலங்களிலும் தோன்றுகிறான்.

Verse 26

हिंसारूपेण घोरेण ब्रह्मवध्यां प्रदापयेत् ॥ राज्ञस्तु मारकं घोरं ब्रह्मघ्नं दुष्कृतं तथा

அச்சுறுத்தும் வன்முறை வடிவால் அவன் ‘பிரம்மவத்யா’ எனப்படும் நரகத் தண்டனையை அனுபவிக்கச் செய்யப்படுகிறான். அதுபோல அரசனை கொல்வதும் பிரம்மஹத்தியை ஒத்த கொடிய பாவமாகக் கணிக்கப்படுகிறது.

Verse 27

गोग्हातको ह्ययं पापः कूटशाल्मलिमारुहेत् ॥ कृष्यते विविधैर्घोरै राक्षसैर्घोरदर्शनैः

இந்த கோஹத்தி பாவி கூர்மையான கூட்-சால்மலி மரத்தில் ஏறச் செய்யப்படுகிறான்; பின்னர் அச்சுறுத்தும் தோற்றமுடைய பல ராட்சசர்கள் அவனை இழுத்து இழுத்து அலைக்கழிக்கின்றனர்।

Verse 28

पूतिपाकेषु पच्येत जन्तुभिः संप्रयोजितः ॥ ब्रह्मवध्याच्चतुर्भागैर्मृगत्‍वं पशुतां गतः

அவன் பூதிபாக நரகத்தில் உயிரினங்களால் தாக்கப்பட்டு வேகவைக்கப்படுகிறான்; மேலும் பிரம்மவத்யா துயரத்தின் நான்கு பங்குகளை அனுபவித்து மிருகநிலையும் पशுநிலையும் அடைகிறான்।

Verse 29

उद्विग्नवासं पतितं यत्र यत्रोपपद्यते ॥ पापकर्मसमुद्विग्नो जातो जातः पुनःपुनः

அவன் எங்கு எங்கு பிறக்கிறானோ அங்கு அங்கு கலக்கமுற்ற வாழ்வில் வீழ்கிறான்; தன் பாவச் செயல்களால் துயருற்று மீண்டும் மீண்டும் பிறக்கிறான்।

Verse 30

अयं तिष्ठति किं पापः पितृघाती दुरात्मवान् ॥ ते तु वर्षशतं साग्रं भक्षयन्तु विचेतसः

இந்த தந்தையைக் கொன்ற துராத்ம பாவி இங்கே ஏன் நிற்கிறான்? அறிவற்ற அவ்வுயிர்கள் நூறு ஆண்டுகளும் அதற்கும் மேலாக அவனை உண்டு தீர்க்கட்டும்।

Verse 31

ततः पाकेषु घोरेषु पच्यतां च नराधमः ॥ ततो मानुषतां प्राप्य गर्भस्थो प्रियतां पुनः

அதன்பின் அந்த நராதமன் கொடிய பாக நரகங்களில் வேகவைக்கப்படட்டும்; பின்னர் மனிதநிலையைப் பெற்று மீண்டும் கருவில் தங்குபவனாக ஆகட்டும்।

Verse 32

व्यापन्नो दशगर्भेषु ततः पश्चाद्विमुच्यताम् ॥ तत्रापि लब्ध्वा मानुष्यं क्लेशभागी च जायताम्

அவன் பத்து கர்ப்பங்களில் அழியட்டும்; அதன் பின் அந்த நிலையிலிருந்து விடுவிக்கப்படட்டும். அப்போதும் மனிதப் பிறவி பெற்று துன்பத்தின் பங்காளியாகப் பிறக்கட்டும்.

Verse 33

बुभुक्षारुग्विकारैश्च सततं तत्र पीड्यताम् ॥ पापाचारमिमं घोरं मित्रविश्वासघातकम्

அங்கே அவன் பசி, நோய், பலவிதக் கோளாறுகளால் எப்போதும் துன்புறட்டும்—இவன் கொடிய பாபாசாரி, நண்பனின் நம்பிக்கையைத் துரோகித்தவன்.

Verse 34

यन्त्रेण पीड्यतां क्षिप्रं ततः पश्चाद्विमुच्यताम् ॥ दीप्यतां ज्वलने घोरे वर्षाणां च शतद्वयम्

அவனைத் தண்டனை யந்திரத்தால் விரைவில் வதைக்கட்டும்; அதன் பின் விடுவிக்கட்டும். கொடிய நெருப்பில் இருநூறு ஆண்டுகள் எரியட்டும்.

Verse 35

जायतां च ततः पश्चाच्छूनां योनौ दुरात्मवान् ॥ भ्रष्टोऽपि जायतां तस्मान्मानुषः क्लेशभाजनः

அதன் பின் அந்தத் துராத்மா நாய்களின் கர்ப்பத்தில் பிறக்கட்டும். அந்நிலையிலிருந்து வீழ்ந்தபின்பும், அங்கிருந்து மீண்டும் மனிதனாகப் பிறக்கட்டும்—ஆனால் துன்பத்தின் பாத்திரமாக.

Verse 36

वर्षाणां तु शतं पञ्च तत्र क्लिष्टो दुरात्मवान् ॥ कृमिको जायते पश्चाद्विष्ठायां कृमिकोऽपरः ॥

அங்கே துர்மதி நூற்று ஐந்து ஆண்டுகள் துன்புறுகிறான்; அதன் பின் புழுவாகப் பிறக்கிறான், பின்னர் மலத்தில் இன்னொரு புழுவாக ஆகிறான்.

Verse 37

शकुन्तो जायते घोरस्तत्र पश्चाद्वृको भवेत् ॥ इममग्निप्रदं घोरं काष्ठाग्नौ सम्प्रतापय ॥

அங்கே ஒரு கொடிய பறவை பிறக்கிறது; பின்னர் அது ஓநாயாக ஆகிறது. அக்கினி அளிப்பவனான அந்தப் பயங்கரன் பின்னர் மரக்கட்டைகளின் தீயில் சுடப்படுகிறான்.

Verse 38

स्वकर्मसु विहीनेषु पश्चाल्लब्धगतिस्तथा ॥ ततश्चाथ मृगो वापि ततो मानुषतां व्रजेत् ॥

தன் சொந்த கர்மங்கள் தீர்ந்தபின் அவன் அடுத்த நிலையை அடைகிறான்; பின்னர் மான் அல்லது வேறு காட்டுயிராக ஆகிறான்; அதன் பின் மனித நிலைக்கு செல்லலாம்.

Verse 39

तत्रापि दारुणं दुःखमुपभुङ्क्ते दुरात्मवान् ॥ सर्वदुष्कृतकार्येषु सह सङ्घातचिन्तकैः ॥

அங்கேயும் தீய மனத்தவன் கடும் துயரை அனுபவிக்கிறான்—எல்லா தீச்செயல்களிலும் கூட்டமாகத் திட்டமிடுவோருடன் சேர்ந்து.

Verse 40

एवं कर्मसमायुक्तास्ते भवन्तु सहस्रशः ॥ परद्रव्यापहाराश्च रौरवे पतितास्तथा ॥

இவ்வாறு கர்மப் பந்தத்தால் கட்டப்பட்டவர்கள் ஆயிரக்கணக்கில் அப்படியே ஆகின்றனர்; பிறருடைய செல்வத்தை அபகரிப்பவர்களும் அதுபோல ரௌரவ நரகத்தில் வீழ்கிறார்கள்.

Verse 41

कुम्भीपाकेषु निर्दग्धः पश्चाद्गर्दभतां गतः ॥ ततो जातस्त्वसौ पापः शूकरो मलभुक् तथा ॥

கும்பீபாக நரகத்தில் எரிக்கப்பட்ட பின் அவன் கழுதையாகப் பிறக்கிறான்; பின்னர் அந்தப் பாவி மலத்தை உண்ணும் பன்றியாகவும் பிறக்கிறான்.

Verse 42

प्राप्नोतु विविधांस्तापान्यथा हृतधनश्च सन् ॥ क्षुधातृष्णापराक्रान्तो गर्दभो दशजन्मसु ॥

கவரப்பட்ட செல்வமுடையவனைப் போல அவன் பலவிதத் துன்பங்களை அடையட்டும். பசி தாகத்தால் வாட்டமுற்று அவன் பத்து பிறவிகள் கழுதையாகப் பிறக்கட்டும்.

Verse 43

मानुष्यं समनुप्राप्य चौरः भवति पापकृत् ॥ परोपघाती निर्लज्जः सर्वदोषसमन्वितः ॥

மீண்டும் மனிதப் பிறவி அடைந்தபின் அவன் திருடன்—பாவம் செய்பவன் ஆகிறான். பிறருக்கு தீங்கு செய்பவன், வெட்கமற்றவன், எல்லாத் தோஷங்களும் உடையவன்.

Verse 44

वृक्षशाखावलम्बोऽत्र ह्यधःशीर्षः प्रजायते ॥ अग्निना पच्यतां पश्चाल्लुब्धो वै पुरुषाधमः ॥

இங்கே அவன் மரக் கிளையில் தொங்கியவனாய், தலைகீழாகப் பிறக்கிறான். பின்னர் அந்த பேராசை கொண்ட கீழ்மகன் தீயால் சுட்டுப் ‘சமைக்க’ப்படுவான்.

Verse 45

पूर्वैश्च सूकरो भूत्वा नकुलो जायते पुनः ॥ विमुक्तश्च ततः पश्चान्मानुष्यं लभते चिरात् ॥

முன்னர் பன்றியாகி, பின்னர் மீண்டும் நகுலம் (முங்கூஸ்) ஆகப் பிறக்கிறான். அதன் பின் விடுதலை பெற்று, நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு மனிதப் பிறவி அடைகிறான்.

Verse 46

धिक्कृतः सर्वलोकेन कूटसाक्ष्यनृतव्रतः ॥ न शर्म लभते क्वापि कर्मणा स्वेन गर्हितः

அனைத்து உலகினாலும் கண்டிக்கப்படுபவன்—பொய்ச் சாட்சியம் கூறுபவன், அசத்தியத்தை விரதமாகக் கொண்டவன்—தன் செய்கையாலேயே பழிக்கப்பட்டு எங்கும் அமைதி பெறான்.

Verse 47

इमं ह्यानृतितकं दुष्टं क्षेत्रहारकमेव च ॥ स्वकर्म दुष्कृतं यावत्तावद्दुःखं भुनक्त्वसौ

இந்தத் தீய பொய்யன், நிலத்தை அபகரிப்பவனும், தன் பாவச் செயல் நீடிக்கும் வரையில் அவ்வளவு காலம் துன்பத்தை அனுபவிக்கிறான்.

Verse 48

कर्मण्येकैकशश्चायं स तु तिष्ठत्वयं पुनः ॥ वर्षलक्षं न सन्देहस्ततस्तिष्ठत्वयं पुनः

ஒவ்வொரு கர்மத்திற்கும் ஒன்றொன்றாக அவன் அங்கே மீண்டும் தங்கட்டும்; ஒரு இலட்சம் ஆண்டுகள்—சந்தேகம் இல்லை—அதன் பின்னரும் மீண்டும் தங்கட்டும்.

Verse 49

ततो जातिः स्मरेत्सर्वास्तिर्यग्योनिं समाश्रितः ॥ जायतां मानुषः पश्चात्क्षुधया परिपीडितः

பின்னர் அவன் திர்யக்-யோனி (விலங்கு கர்ப்பம்) அடைந்து தன் எல்லா பிறப்புகளையும் நினைவுகூர்கிறான்; அதன் பின் மனிதனாகப் பிறந்து பசியால் வாடுகிறான்.

Verse 50

सर्वकामविमुक्तस्तु सर्वदोषसमन्वितः ॥ क्वचिज्जात्यां भवेदन्धः क्वचिद्बधिर एव च

அவன் எல்லா விருப்பங்களிலிருந்தும் விலக்கப்பட்டவனாய், எல்லா குறைகளும் உடையவனாய், சில பிறவிகளில் குருடனாகிறான்; சிலவற்றில் நிச்சயமாக செவிடனாகவும் ஆகிறான்.

Verse 51

क्वचिन्मूकश्च काणश्च क्वचिद्व्याधिसमन्वितः ॥ एवं हि प्राप्नुयाद्दुःखं न च सौख्यमवाप्नुयात्

சில இடங்களில் அவன் ஊமனாகவும் ஒற்றைக்கண்ணனாகவும் ஆகிறான்; சில பிறவிகளில் நோய்களால் பீடிக்கப்படுகிறான். இவ்வாறு அவன் துன்பமே அடைகிறான்; இன்பத்தை அடையான்.

Verse 52

तीव्रैरन्तर्गतैर्दुःखैर्भूमिहर्त्ता नराधमः ॥ इमं बन्धैर्दृढैर्बद्ध्वा विपाचय तथाचिरम्

கடுமையான உள்ளார்ந்த துயரங்களால் வாடும் நிலம் அபகரிப்பவன்—மனிதரில் அதமன். அவனை உறுதியான கட்டுகளால் கட்டி நீண்ட காலம் வேதனைப்படுத்துக।

Verse 53

तीव्रक्षुधापरिक्लिष्टो बद्धो बन्धनयन्त्रितः ॥ दुःखान्यनुभवंस्तत्र पापकर्मा नराधमः

கடுமையான பசியால் வாடி, கட்டப்பட்டும் சங்கிலிகளால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டும், அங்கே அவன் துன்பங்களை அனுபவிக்கிறான்—பாவகர்மன், மனிதரில் அதமன்।

Verse 54

सप्तधा सप्त चैकां च जातिं गत्वा स पच्यते ॥ इमं शाकुनिकं पापं श्वभिर्गृध्रैश्च घातय

ஏழுமடங்கு—ஏழும் ஒன்றும்—என்ற யோனி நிலைகளை அடைந்து அவன் வேதனைப்படுகிறான். இந்தப் பாவி சாகுனிகனை (பறவை வேட்டைக்காரனை) நாய்களாலும் கழுகுகளாலும் கொல்லச் செய்க।

Verse 55

ततः कुक्कुटतां यातु विड्भक्षश्च दुरात्मवान् ॥ दंशश्च मशकश्चैव ततः पश्चाद्भवेत् तु सः

பின்னர் அந்த துராத்மன் சேவல் நிலையடைந்து மலத்தை உண்ணுபவனாகிறான். அதன் பின் கடிவண்டு (டன்ஷ்) மற்றும் கொசுவாகிறான்; அதன் பின்னரும் அவ்வாறே ஆகிறான்।

Verse 56

जातिकर्म सहस्रं तु ततो मानुषतां व्रजेत् ॥ इमं सौकरिकं पापं महिषा घातयन्तु तम् ॥

பிறப்புடன் பிணைந்த கர்மங்களின் ஆயிரம் சுற்றுகளுக்குப் பின் அவன் மனித நிலையை அடைகிறான். (ஆயினும்) இந்தப் பாவி சௌகரிகனை (பன்றி மேய்ப்பவனை) எருமைகள் தாக்கி வீழ்த்தட்டும்।

Verse 57

वर्षाणां च सहस्रं तु धावमानं ततस्ततः ॥ विभिन्नं च प्रभिन्नं च शृङ्गाभ्यां पद्भिरेव च ॥

ஆயிரம் ஆண்டுகள் அவன் அங்கும் இங்கும் ஓடிக்கொண்டிருப்பான்; கொம்புகளால் கிழிக்கப்பட்டும் குத்தப்பட்டும், குதிரைகளின் குளம்புகளால் மிதிக்கப்பட்டும் இருப்பான்.

Verse 58

तस्माद्देशात्ततो मुक्तस्ततः सूकरतां व्रजेत् ॥ महिषः कुक्कुटश्चैव शशो जम्बूक एव च ॥

அந்த இடத்திலிருந்து விடுபட்ட பின் அவன் பன்றியாகப் பிறப்பான்; பின்னர் எருமை, சேவல், முயல் மற்றும் நரியும் ஆகுவான்.

Verse 59

यां यां याति पुनर्जातिं तत्र भक्ष्यो भवेत् तु सः ॥ कर्मक्षयोऽन्यथा नास्ति मया पूर्वं विनिर्मितम् ॥

அவன் எந்த எந்த மறுபிறவியை அடைகிறானோ, அந்த அந்த நிலையில் பிறருக்குப் பலியாக (இரையாக) ஆகிறான். கர்மம் தீர்வதற்கு வேறு வழியில்லை—இதை நான் முன்பே விதித்தேன்.

Verse 60

प्राप्य मानुषतां पश्चात् पुनर्व्याधो भविष्यति ॥ अन्यथा निष्कृतिर्नास्ति जातिजन्मशतैरपि ॥

மனிதப் பிறவியை அடைந்த பின்பும் அவன் மீண்டும் வேடன் (வேட்டைக்காரன்) ஆகுவான். இதைத் தவிர நிவாரணம் இல்லை—நூறு நூறு பிறவிகளாலும் கூட இல்லை.

Verse 61

उच्छिष्टान्नप्रदातारं पापाचारमधार्मिकम् ॥ अङ्गारैः पचतां चैनं त्रीणि वर्षशतानि च ॥

உச்சிஷ்ட அன்னம் அளிப்பவன், பாவச்சாரியும் அதர்மியும்—அவனை அங்காரங்களில் வேகவைத்து, மூன்று நூறு ஆண்டுகளும் தண்டிக்க வேண்டும்.

Verse 62

ततः शुनी भवेत् पश्चात् सूकरी च ततः परम् ॥ कर्मक्षये ततः पश्चान्मानुषी दुःखिता भवेत् ॥

அதன்பின் அவள் பெண் நாயாகவும், அதன் பின் பெண் பன்றியாகவும் ஆகிறாள். கர்மம் க்ஷயமான பின் துயருற்ற மனிதப் பெண்ணாக ஆகிறாள்.

Verse 63

न च सौख्यमवाप्नोति तेन दुःखेन दुःखिता ॥ अनेन भृत्या बहवः श्रान्ताः शान्ताः प्रवाहिताः ॥

அவள் அந்தத் துயரால் துயருற்று இன்பத்தை அடையவில்லை. இந்தப் பணியாளனால் பலர் களைப்புற்று, அடக்கப்பட்டு, துரத்தப்பட்டனர்.

Verse 64

भक्ष्यं भोज्यं च पानं च न तेषामुपपादितम् ॥ अनुमोदे प्रजा दृष्ट्वा लिप्समानो दुरात्मवान् ॥

அவர்களுக்கு உண்ணத்தக்கது, சமைத்த உணவு, பானம் எதுவும் வழங்கப்படவில்லை. மக்களைப் பார்த்த அந்தத் துர்மனத்தவன் லாபம் பெறவேண்டும் என்ற ஆசையால் மட்டுமே ஒப்புதல் அளித்தான்.

Verse 65

एवं कुरुत भद्रं वो मम पार्श्वे तु दुर्मतिः ॥ रौरवे नरके घोरे सर्वदोषसमन्विते ॥

‘இவ்வாறு செய்க—உங்களுக்கு நலம் உண்டாகுக’; ஆனால் என் அருகில் நிற்கும் அந்தத் துர்மதி, எல்லாத் தோஷங்களும் நிறைந்த பயங்கர ரௌரவ நரகத்திற்குரியவன்.

Verse 66

सर्वकर्माणि कुर्वाणं क्षपयध्वं दुरासदम् ॥ वर्षाणां तु सहस्राणि तैस्तैः कर्मभिरावृतम्

எல்லாவகை கர்மங்களையும் செய்பவனே, கடக்க அரிய (பந்தத்தை) சிதைக்கச் செய். அந்தந்த கர்மங்களால் மூடப்பட்டு ஆயிரம் ஆண்டுகள் வரை (ஜீவன்) சூழப்பட்டிருக்கும்.

Verse 67

प्रक्षिप्यतामयं पश्चाद्दस्युजातौ दुरात्मवान् ॥ जायतामुरगः पश्चात्ततः कर्म समाश्रयेत्

அதன்பின் அந்த துராத்மனை கொள்ளையன் (தஸ்யு) யோனியில் தள்ள வேண்டும்; பின்னர் அவன் பாம்பு யோனியில் பிறக்கட்டும். அந்நிலையிலேயே அவன் தன் கர்மத்தின் பலனை அனுபவிக்கிறான்.

Verse 68

ततः पश्चाद्भवेत्पापश्चेतरः सर्वपापकृत् ॥ सूकरस्तु भवेत्पश्चान्मेषः संजायते पुनः

பின்னர் அவன் பாவி, தாழ்ந்த ‘மற்றொரு’ உயிராக—எல்லாப் பாவங்களையும் செய்பவனாக ஆகிறான். அதன் பின் அவன் பன்றி (சூகர்) ஆகிறான்; மீண்டும் ஆடு/செம்மறி (மேஷ) யோனியில் பிறக்கிறான்.

Verse 69

हस्त्यश्वश्च शृगालश्च सूकरो बक एव च ॥ ततो जातस्तु सर्वेषु संसारेशु पुनः पुनः

அவன் யானை, குதிரை, நரி, பன்றி (சூகர்), மேலும் கொக்கு ஆகியவையாகவும் ஆகிறான். பின்னர் எல்லா சம்சாரச் சுற்றுகளிலும் மீண்டும் மீண்டும் பிறக்கிறான்.

Verse 70

वर्षाणामयुतं साग्रं ततो मानुषतां व्रजेत् ॥ पञ्चगर्भेषु सापत्सु पञ्च जातो म्रियेत सः

பின்னர் மேலும் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் கடந்த பின் அவன் மனித நிலையை அடைகிறான். ஆனால் அபாயமிக்க கர்ப்பங்களில் ஐந்து முறை பிறந்து, ஒவ்வொரு முறையும் மரணமடைகிறான்.

Verse 71

पापस्य सुकृतस्याथ प्रजानां विनिपातने ॥ भूतानां चाप्यसम्मानं दुष्प्रहारश्च सर्वशः

இவ்வாறு உயிர்களின் வீழ்ச்சியில் பாவமும் புண்ணியமும் (கலந்த) பலனாக வெளிப்படுகின்றன; மேலும் உயிர்களுக்கான அவமதிப்பும் எல்லாவிதமான கடுமையான காயப்படுத்தலும் உண்டாகின்றன.

Verse 72

अतः स्वयम्भुवा पूर्वं कर्मपाको यथार्थवत्

ஆகையால் முன்னொரு காலத்தில் ஸ்வயம்பூ பிரம்மா கர்மத்தின் பரிபாகத்தை உண்மையாய் யதார்த்தமாக விளக்கியார்।

Verse 73

जात्यन्तरसहस्राणि प्रयुतान्यर्बुदानि च ॥ शान्तिं न लभते चैव भूमे क्षेत्रहरो नरः

ஆயிரமாயிரம் பிறப்புகளிலும்—பத்தாயிரங்களும் கோடிகளும் வரை—ஓ பூமியே, நிலத்தை அபகரிப்பவன் அமைதியை அடையமாட்டான்।

Verse 74

आदेश्य चोभयोरस्य कर्णयोः कूटसाक्षिकः ॥ यो नरः पिशुनः कूटसाक्षी चालिकजल्पकः

பொய்ச் சாட்சியின் இரு காதுகளிலும் அடையாளம் இடப்பட வேண்டும். பழிசொல்லி, பொய்ச் சாட்சி, வஞ்சகப் பேச்சாளர் ஆகிய அந்த மனிதன்—

Verse 75

कर्कटस्य तु घोरस्य नित्यक्रुद्धस्य मोचय ॥ इमं घोरे ह्रदे क्षिप्तं सर्वयाजनयाजकम्

என்றும் கோபமுற்ற அந்தக் கொடிய நண்டுக்குக் இவனை விடுவி. இந்தச் ‘சர்வயாஜன-யாஜகன்’ ஐ அந்தப் பயங்கர ஏரியில் எறி.

Verse 76

सुवर्णस्तेयिनं चैव सुरापं चैव कारयेत् ॥ अनुभूय ततः काले ततो यक्ष्म प्रयोजयेत्

அவன் பொன் திருடுபவனையும் மதுபானியையும் தண்டனையின் பயனை அனுபவிக்கச் செய்கிறான்; உரிய காலத்தில் அனுபவித்த பின் யக்ஷ்மா (க்ஷயநோய்) ஏற்படுத்துகிறான்।

Verse 77

प्राप्तवान्विविधान्रोगान्संसारे चैव दारुणान् ॥ ब्रह्मस्वहारी पापोऽयं नरो लवणतस्करः

இந்த உலக வாழ்வில் அவன் பல கொடிய நோய்களை அடைந்தான். இப் பாவி மனிதன் பிராமணச் சொத்தை அபகரிப்பவன்—உண்மையில் உப்பு திருடன்.

Verse 78

ततो वर्षशते पूर्णे मुच्यते स पुनः पुनः ॥ अजितात्मा तथा पापः पिशुनश्च दुरात्मवान्

பின்னர் நூறு ஆண்டுகள் நிறைவுற்றபோது அவன் மீண்டும் மீண்டும் விடுவிக்கப்படுகிறான். (ஆயினும்) அவன் தன்னடக்கம் அற்றவன், பாவி, பழிசொல்லி, தீய மனப்பான்மை உடையவன்.

Verse 79

प्रबद्धः सुचिरं कालं मम लोकं गतो नरः ॥ जायतां स चिरं पापो मार्जारस्तेन कर्मणा

மிக நீண்ட காலம் கட்டுண்டவனாக அந்த மனிதன் என் லோகத்தை அடைகிறான். அந்தச் செயல் காரணமாக அந்தப் பாவி நீண்ட காலம் பூனையாகப் பிறக்கட்டும்.

Verse 80

भिन्नचारित्रदुःशीला भर्त्तुर्व्यलीककारिणी ॥ आयसान्पुरुषान्सप्त ह्यालिङ्गतु समन्ततः

ஒழுக்கம் சிதைந்தவளும் தீய குணமுடையவளும், கணவரிடம் வஞ்சகம் செய்பவளும்—அவள் எல்லாத் திசைகளிலும் ஏழு இரும்பு ஆண்களைத் தழுவட்டும்.

Verse 81

अपौगण्डो म्रियेत्पञ्च कर्मशेषक्षये तु सः ॥ ततो मानुषतां याति चैष कर्माविनिर्णयः

இளமை அடைவதற்கு முன் அவன் ஐந்து முறை மரணமடைவான். ஆனால் கர்ம மீதம் தீர்ந்தபின் அவன் மனித நிலையை அடைவான்—இதுவே கர்மத் தீர்மானம்.