Adhyaya 201: The Battle between the Rākṣasas and Yama’s Attendant-Messengers

Verse 1

अथ राक्षसकीङ्करयुद्धम् ॥ ऋषिपुत्र उवाच ॥ ततस्ते सहिताः सर्वे चान्योऽन्याभिरताः सदा ॥ नानावेषधरा दूताः कृताञ्जलिपुटास्तदा ॥

இப்போது ராட்சசர்களின் பணியாளர்களுடனான போர் தொடங்குகிறது. ரிஷியின் புதல்வன் கூறினான்—அப்போது அந்தத் தூதர்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி, எப்போதும் ஒருவரோடு ஒருவர் ஒத்திசைந்து, பல்வேறு வேடங்கள் அணிந்து, அந்த நேரத்தில் கைகூப்பி பக்தியுடன் நின்றனர்।

Verse 2

दूता ऊचुः ॥ वयं श्रान्ताश्च क्षीणाश्च ह्यन्यान् योजितुमर्हसि ॥ वयमन्यत्करिष्यामः स्वामिन्कार्यं सुदुष्करम् ॥

தூதர்கள் கூறினர்—நாங்கள் சோர்ந்து களைத்துவிட்டோம்; மற்றவர்களை நியமிக்க வேண்டும். ஓ ஸ்வாமி, இந்தப் பணி மிகக் கடினம்; நாங்கள் வேறு ஒன்றைச் செய்வோம்।

Verse 3

अन्ये हि तावत्तत्कुर्युर्यथेष्टं तव सुव्रत ॥ भगवन्स्म परिक्लिष्टाः त्राहि नः परमेश्वर ॥

ஓ சுவ்ரதா, உன் விருப்பப்படி அந்தப் பணியை மற்றவர்களும் செய்யலாம். ஓ பகவானே, நாங்கள் மிகுந்த துன்பத்தில் உள்ளோம்; ஓ பரமேஸ்வரா, எங்களை காத்தருள்வாயாக।

Verse 4

ततो विवृत्तरक्ताक्षस्तेन वाक्येन रोषितः ॥ विनिःश्वस्य यथा नागो ह्यपश्यत्सर्वतो दिशम् ॥

அப்போது அந்த வார்த்தைகளால் கோபமடைந்து அவனது கண்கள் சிவந்து சுழன்றன. பாம்பைப் போல வலுவாக மூச்சை வெளியேற்றி, எல்லாத் திசைகளிலும் நோக்கினான்।

Verse 5

अदूरे दृष्टवान्कञ्चित्पुरुषं स ह्यनाकृतिम् ॥ स तु वेगेन सम्प्राप्त इङ्गितज्ञो दुरात्मवान् ॥

அதிக தூரமல்லாமல் அவன் ஒரு மனிதனை கண்டான்; அவனுக்கு தெளிவான உருவம் இல்லை. அந்தத் துராத்மா, சைகைகளும் உள்ளக்கருத்தும் அறிந்தவன், வேகமாக ஓடி வந்து சேர்ந்தான்।

Verse 6

निःसृतः स च रोषेण चित्रगुप्तेन धीमता ॥ ततः स त्वरितं गत्वा मन्देहा नाम राक्षसाः ॥

ஞானமிகு சித்ரகுப்தனின் கோபத்தால் அவன் வெளியேற்றப்பட்டான். பின்னர் விரைந்து சென்று ‘மந்தேஹ’ எனப்படும் ராட்சசர்களை அணைந்தான்.

Verse 7

नानारूपधरा घोरा नानाभरणभूषिताः ॥ विनाशाय महासत्त्वो यत्र तिष्ठन्महायशाः ॥

அவர்கள் அச்சமூட்டும் பல வடிவம் தரித்தவர்கள்; பலவகை ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்கள்; அழிவை ஏற்படுத்தும் நோக்கில், மகாயசமுடைய மகாசத்த்வன் நின்ற இடத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 8

चित्रगुप्तो महाबाहुः सर्वलोकार्थचिन्तकः ॥ समः सर्वेषु भूतेषु भूतानां च समादिशत् ॥

மகாபாகுவான சித்ரகுப்தன், எல்லா உலகங்களின் நலனையும் சிந்திப்பவன், எல்லா உயிர்களிடமும் சமநோக்குடையவன்; அவ்வுயிர்கள் குறித்து ஆணை பிறப்பித்தான்.

Verse 9

ततस्ते विविधाकाराः राक्षसाः पिशिताशनाः ॥ उपरुह्य तथा सर्वे मातङ्गांश्च हयं तथा ॥

அப்போது பல வடிவமுடைய மாமிசம் உண்ணும் ராட்சசர்கள் அனைவரும் யானைகளின் மேல் ஏறி, அதுபோல குதிரைகளின் மேலும் ஏறினர்.

Verse 10

ब्रुवन्तश्च पुनर्हृष्टाः शीघ्रमाज्ञापय प्रभो ॥ तव सन्देशकर्त्तारः कस्य कृन्तामजीवितम् ॥

மீண்டும் மகிழ்ச்சியுடன் அவர்கள் கூறினர்—“பிரபோ, விரைவாக ஆணையிடுங்கள். நாங்கள் உங்கள் தூதர்கள்; யாருடைய உயிரை வெட்ட வேண்டும்?”

Verse 11

तेषां तद्वचनं श्रुत्वा चित्रगुप्तो ह्यभाषत ॥ रोषगद्गदया वाचा निःश्वसन् वै मुहुर्मुहुः ॥

அவர்களின் சொற்களை கேட்டுச் சித்ரகுப்தன் பேசினான்—கோபத்தால் நடுங்கும் குரலில், மீண்டும் மீண்டும் ஆழ்ந்த மூச்சை விட்டான்।

Verse 12

भो भो मन्देहका वीराः मम चित्तानुपालकाः ॥ एतान्बध्नीत गृह्णीत भूताराक्षसपुङ्गवाः ॥

“ஹோ! ஹோ! மந்தேஹக வீரர்களே, என் எண்ணத்தை காக்கும் காவலர்களே! இவர்களை கட்டிப் பிடியுங்கள், கைப்பற்றுங்கள்—பூதரும் ராக்ஷசரும் ஆகியோரில் முதன்மையரே!”

Verse 13

एवं हत्वा च बद्ध्वा च ह्यागच्छत पुनर्यथा ॥ हन्तारः सर्वभूतानां कृतज्ञा दृढ विक्रमा ॥

“இவ்வாறு கொன்று கட்டி, முன்புபோல மீண்டும் வாருங்கள்—நீங்கள் எல்லா உயிர்களையும் அழிப்போர், நன்றியறிவோர், உறுதியான வீரத்தினர்.”

Verse 14

हत्वा वै पापकानेतान्मम विप्रियकारिणः ॥ एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य वचनं चेदमब्रुवन् ॥

“என் விருப்பத்திற்கு விரோதமாக நடந்த இப் பாவிகளை நிச்சயமாகக் கொல்லுங்கள்”—அவன் சொற்களை கேட்ட அவர்கள் இவ்வாறு பதிலுரைத்தனர்।

Verse 15

राक्षसाः ऊचुः ॥ श्रान्ता वा क्षुधिता वापि दुःखिता वा तपोधनाः ॥ अमात्याः एव ज्ञातव्याः भृत्याः शतसहस्रशः ॥

ராக்ஷசர்கள் கூறினர்—“அவர்கள் சோர்ந்திருந்தாலும், பசித்திருந்தாலும், துயருற்றிருந்தாலும்—தபோధனர்களை அமைச்சர்களாகவே அறிய வேண்டும்; பணியாளர்கள் நூறு ஆயிரக் கணக்கில் உள்ளனர்.”

Verse 16

एते वधार्थं निर्दिष्टास्त्वयैव च महात्मना ॥ न युक्तं विविधाकाराः ह्यस्माकं नाशनाय वै ॥

மகாத்மனே, இவர்கள் வதத்திற்காக நீயே நியமித்தவர்கள். எங்கள் அழிவிற்காக பலவடிவ உயிர்களை அமைத்தல் பொருத்தமல்ல.

Verse 17

यथा ह्येते समुत्पन्नाः सर्वधर्मानुचिन्तकाः ॥ तथा वयं समुत्पन्नास्तदर्थं हि भवानपि ॥

எப்படி இவர்கள் எல்லா தர்மங்களையும் சிந்திப்பவர்களாக எழுந்தார்களோ, அதுபோல நாமும் எழுந்தோம்; அதே நோக்கத்திற்காக நீயும் (எழுந்தாய்).

Verse 18

मा च मिथ्या प्रतिज्ञातं धर्मिष्ठस्य भवत्विति ॥ अस्माकं विग्रहे वीर मुच्यन्तां यदि मन्यसे ॥

மிகத் தர்மநிஷ்டனுக்குரிய உன் வாக்குறுதி பொய்யாகாதிருக்கட்டும். வீரனே, நீ பொருத்தமென எண்ணினால் எங்கள் போரில் அவர்களை விடுவிக்கவும்.

Verse 19

एवमुक्त्वा ततो घोरा व्याधयः कामरूपिणः ॥ सन्नद्धास्त्वरितं शूरा भीमरूपा भयानकाः ॥

இவ்வாறு கூறியபின், விரும்பிய வடிவம் எடுக்கும் அச்சமூட்டும் வ்யாதர்கள் விரைவில் ஆயுதம் தரித்து சன்னத்தமாயினர்; அவர்கள் வீரரும், பயங்கர வடிவமும் உடையவர்கள்.

Verse 20

गजैरन्ये तथा चाश्वै रथैश्चापि महाबलाः ॥ कण्टकैस्तुरगैर्हंसैरन्ये सिंहैस्तथापरे ॥

சிலர் பெருவலிமையுடன் யானைகள், குதிரைகள், ரதங்களுடன் வந்தனர்; சிலர் முள்ளுடைய உயிர்கள், குதிரைகள், அன்னங்களுடன்; மற்றவர்கள் சிங்கங்களுடன் வந்தனர்.

Verse 21

मृगैः सृगालैर्महिषैर्व्याघ्रैर्मेषैस्तथापरे ॥ गृध्रैः श्येनैर्मयूरैश्च सर्पगर्दभकुक्कुटैः ॥

மற்றவர்கள் மான்கள், நரிகள், எருமைகள், புலிகள், ஆடுகளுடன் வந்தனர்; மேலும் கழுகுகள், பருந்துகள், மயில்கள், பாம்புகள், கழுதைகள், சேவல்களுடனும் வந்தனர்.

Verse 22

एवं वाहनसंयुक्ता नानाप्रहरणोद्यताः ॥ समागताः महासत्त्वा अन्योन्यमभिकाङ्क्षिणः ॥

இவ்வாறு வாகனங்களுடன் கூடி, பலவகை ஆயுதங்களை ஏந்தி ஆயத்தமான அந்த மகாசத்த்வர்கள் ஒன்று கூடினர்—ஒருவரை ஒருவர் எதிர்கொள்ள விரும்பி.

Verse 23

तूर्यक्श्वेडितसंघुष्टैर्बलितास्फोटितैरपि ॥ जयार्थिनो द्रुतं वीराश्चालयन्तश्च मेदिनीम् ॥

இசைக்கருவிகளின் முழக்கம், போர்க்கூச்சல், கர்ஜனை, கைதட்டல் ஆகியவற்றுடன், வெற்றியை நாடிய வீரர்கள் விரைந்து முன்னேறி, பூமியையும் நடுங்கச் செய்தனர்.

Verse 24

ततः समभवद्युद्धं तस्मिंस्तमसि सन्तते ॥ मुकुटैरङ्गदैश्चित्रैः केयूरैः पट्टिशासिकैः ॥

அங்கே இருள் பரவியபோது போர் எழுந்தது—மகுடங்கள், அலங்காரமான அங்கதங்கள், கேயூரங்கள், மேலும் கோடாரி மற்றும் வாள்களுக்கிடையே.

Verse 25

सकुण्डलैः शिरोभिश्च भ्राजते वसुधातलम् ॥ बहुभिश्च सकेयूरैश्छत्रैश्च मणिभूषणैः

காதணிகள் அணிந்த தலைகளாலும், மேலும் பல கேயூரங்கள், குடைகள், மணியணிகளாலும் பூமித்தளம் ஒளிர்ந்தது.

Verse 26

शूलशक्तिप्रहारीश्च यष्टितोमरपट्टिशैः ॥ असिखड्गप्रहारीश्च बलप्राणसमीritaiḥ

சூலமும் சக்தியும் கொண்டு தாக்கங்கள், தடி, தோமரம், பட்டிசம், கோடரி ஆகியவற்றால் அடிகள்; மேலும் வாள்-கட்கங்களின் வெட்டுகளும்—வலமும் உயிர்வேகமும் தூண்டியது.

Verse 27

अभवद्दारुणं युद्धं तुमुलं लोमहर्षणम् ॥ नखैर्दन्तैश्च पादैश्च तेऽन्योऽन्यमभिजघ्निरे

அப்போது போர் மிகக் கொடுமையாக, பேரொலியுடன், ரோமஞ்சமூட்டுமாறு ஆனது; அவர்கள் நகங்கள், பற்கள், கால்கள் கொண்டு கூட ஒருவரை ஒருவர் தாக்கினர்.

Verse 28

ततस्ते राक्षसा भग्ना दूतैर्घोरपराक्रमैः ॥ देहि देहि वदन्त्येव भिन्धि गृह्णीष्व तिष्ठ च

பின்னர் அச்சுறுத்தும் வீரமுள்ள தூதர்களால் முறியடிக்கப்பட்ட அந்த ராக்ஷசர்கள் இடையறாது கூவினர்—“கொடு! கொடு! உடை! பிடி! நிலைத்திரு!”

Verse 29

वध्यमानाः पिशाचास्ते ये निवृत्ता रणार्दिताः ॥ आहूयन्त प्रतिबयात्क्रोधसंरक्तलोचनाः

போரால் துன்புற்று பின்னடைந்த அந்த பிசாசர்கள், கொல்லப்பட்டுக் கொண்டிருந்த போதிலும் அச்சத்தால் மீண்டும் அழைக்கப்பட்டனர்; கோபத்தால் அவர்களின் கண்கள் சிவந்தன.

Verse 30

तिष्ठ तिष्ठ क्व यासीति न गच्छामि दृढो भव ॥ मया मुक्तमिदं शस्त्रं तव देहविनाशनम्

“நில், நில்—எங்கே செல்கிறாய்?” “நான் செல்லமாட்டேன்; நீ உறுதியாக நில். நான் விடுத்த இந்த ஆயுதம் உன் உடலை அழிப்பது.”

Verse 31

किन्तु मूढ त्वया शस्त्रं न मुक्तं मे रुजाकरम् ॥ मया क्षिप्तास्तु इषवः प्रतीच्छ क्व पलायसे

ஆனால் ஓ மூடனே! நீ விட்ட ஆயுதம் எனக்கு வேதனை தருவதல்ல. நான் எய்த அம்புகளை ஏற்றுக்கொள்; நீ எங்கே ஓடுகிறாய்?

Verse 32

किं त्वं वदसि दुर्बुद्धे एषोऽहं पारगो रणे ॥ मम बाहु विमुक्तस्तु यदि जीवस्यतो वद

ஓ தீய புத்தியுள்ளவனே! நீ என்ன சொல்கிறாய்? இதோ, நான் போரில் தேர்ந்தவன். என் புயம் விடுபட்டது; உயிர் வாழ விரும்பினால் (சரணடைவு) சொல் கூறு.

Verse 33

तत्र ते सहसा घोरा राक्षसाः पिशिताशनाः ॥ मन्देहा नाम नाम्ना ते वध्यमानाः सहस्रशः

அங்கே திடீரென பயங்கரமான, மாமிசம் உண்ணும் ராட்சசர்கள் தோன்றினர். அவர்கள் ‘மந்தேஹர்’ எனப் பெயர்பெற்று, ஆயிரக்கணக்கில் கொல்லப்பட்டுக் கொண்டிருந்தனர்.

Verse 34

ततो भग्ना यदा ते तु राक्षसाः कामरूपिणः ॥ प्रत्यपद्यन्त ते मायां तामसीं तमसावृताः

பின்னர் அந்த உருவமாற்றக் கூடிய ராட்சசர்கள் தோற்கடிக்கப்பட்டபோது, இருளால் சூழப்பட்டு, தாமஸ மாயையை நாடினர்.

Verse 35

अदृश्याश्चैव दृश्याश्च तद्बलं तमसावृताः ॥ ततस्ते शरणं जग्मुर्ज्वरं परमभीषणम् ॥

காணாததும் காணப்படுவதுமான அந்தப் படை இருளால் மூடப்பட்டது. பின்னர் அவர்கள் மிகப் பயங்கரமான ‘ஜ்வர’னைச் சரணடைந்தனர்.

Verse 36

शूलपाणिं विरूपाक्षं सर्वप्राणिप्रणाशनम् ॥ मन्देहा नाम नाम्ना वै राक्षसाः पिशिताशनाः ॥

அவர்கள் திரிசூலதாரி, விரூபக் கண்களையுடையவன், எல்லா உயிர்களையும் அழிப்பவன் என விவரித்தனர்; மேலும் ‘மந்தேஹர்’ என்ற பெயரால் அறியப்படும் மாமிசபட்ச ராட்சசர்களையும் குறிப்பிட்டனர்।

Verse 37

वयमद्य महाभाग त्रायस्व जगतः पते ॥ ततस्तेषां वचः श्रुत्वा दूतानां कामरूपिणाम् ॥

“இன்று நாங்கள் உம்மை நாடுகிறோம், மகாபாகா! உலகநாதனே, எங்களை காப்பாற்று.” பின்னர் விரும்பிய வடிவம் எடுக்க வல்ல தூதர்களின் சொற்களை கேட்டபின்…

Verse 38

ज्वरः क्रुद्धो महातेजा योधानां तु सहस्रशः ॥ कालो मुण्डः केकराक्षो लोहयष्टिपरिग्रहः ॥

கோபமுற்று மகாதேஜஸுடன் இருந்த ஜ்வரன் ஆயிரக்கணக்கான வீரர்களை (திரட்டினான்)—அவர்களில் காலன், முண்டன், கேகராக்ஷன், லோஹயஷ்டிபரிக்ரஹன் ஆகியோர் இருந்தனர்।

Verse 39

विविधान्सन्दिदेशात्र पुरुषानग्निवर्चसः ॥ बद्धाञ्जलिपुटान्सर्वानिदमाह सुरेश्वरः ॥

அங்கே அவர் அগ্নிபோல் ஒளிவீசும் பலரை அனுப்பினார். கைகூப்பி நின்ற அனைவரிடமும் தேவேஸ்வரன் இவ்வாறு கூறினான்।

Verse 40

पच शीघ्रमिमान्पापान्योगेन च बलेन च ॥ ततस्ते त्वरितं गत्वा यत्र ते पिशिताशनाः ॥

“இந்தப் பாவிகளை விரைவில் எரித்து அழியச் செய்க—யோகசக்தியாலும் வலத்தாலும்.” பின்னர் அவர்கள் விரைந்து சென்று, அந்த மாமிசபட்சர்கள் இருந்த இடத்தை அடைந்தனர்।

Verse 41

ज्वराज्ञया च ते सर्वे जीमूतघननिःस्वनाः ॥ बहूंस्ते राक्षसान्घोरान्दर्पोत्सिक्तान् सहस्रशः ॥

ஜ்வரனின் ஆணையால் அவர்கள் அனைவரும் அடர்ந்த மேகங்களின் இடிமுழக்கம்போல் கர்ஜித்து, அகந்தையால் மயங்கிய ஆயிரக்கணக்கான கொடிய ராக்ஷசர்கள்மேல் பாய்ந்தனர்।

Verse 42

बहुशस्त्रप्रहारैश्च शस्त्रैश्च विविधोज्ज्वलैः ॥ तरसा राक्षसा विग्ना रुधिरेण परिप्लुताः ॥

பல ஆயுதத் தாக்குதல்களாலும் பலவகை ஒளிவீசும் ஆயுதங்களாலும் ராக்ஷசர்கள் கடும் வேகத்துடன் தடுக்கப்பட்டு, இரத்தத்தில் முழுகினர்।

Verse 43

मोचयामास संग्रामं स्वयमेव यमस्ततः ॥ राक्षसान्मोचयित्वाऽथ हन्यमानान्समन्ततः ॥

அப்போது யமன் தானே போரைக் களைந்தான்; எல்லாத் திசைகளிலும் கொல்லப்பட்டுக் கொண்டிருந்த ராக்ஷசர்களை விடுவித்து…

Verse 44

गत्वा ज्वरं महाभागं विनयात्सान्त्वयन्मुहुः ॥ पूजयन् वै ज्वरं दिव्यं गृहीय हस्ते महायशाः ॥

ஓ மகாபாகா! அவர் ஜ்வரனை அணுகி பணிவுடன் மீண்டும் மீண்டும் சமாதானப்படுத்தினார்; தெய்வீக ஜ்வரனைப் பூஜித்து, அந்தப் பெருமையாளர் அவன் கையைப் பற்றினார்।

Verse 45

प्रविवेश गृहं स्वं तु सम्भ्रमेणेदृशेन तु ॥ आननं तु समुत्प्रोष्छ्य सङ्ग्रामे स्वेदबिन्दुवत् ॥

அவன் அத்தகைய கலக்கத்துடன் தன் இல்லத்தில் நுழைந்தான்; முகத்தை உயர்த்தியபோது, போரில் வியர்வைத்துளிகளால் மூடப்பட்டவனைப் போலத் தோன்றினான்।

Verse 46

रोषायासकरं चैव सर्वलोकनमस्कृतः ॥ अहं त्वं चैव देवेश इमं लोकं चराचरम् ॥

அவன் கோபமும் முயற்சியும் உண்டாக்குபவனாயினும், எல்லா உலகங்களாலும் வணங்கப்படுபவன். தேவேசா! நானும் நீயும் இந்தச் சராசர உலகை ஆள்கிறோம்.

Verse 47

शासेमहि यथाकामं यथादृष्टं यथाश्रुतम् ॥ त्वया ग्राह्यो ह्यहं देव मृत्युना च सुसंवृतः ॥

நாம் விருப்பம்போல்—கண்டதற்கும் கேட்டதற்கும் ஏற்ப—ஆட்சி/நீதித் தீர்ப்பு செய்வோம். ஆனால் தேவரே! நான் உம்மால் பிடிக்கப்பட வேண்டியவன்; மரணத்தாலும் உறுதியாகச் சூழப்பட்டவன்.

Verse 48

लोकान्सर्वानहं हन्मि सर्वघाती न संशयः ॥ गच्छ गच्छ यथास्थानं युद्धं च त्यजतु स्वयम् ॥

நான் எல்லா உலகங்களையும் அழிக்கிறேன்; நான் அனைத்தையும் கொல்லுபவன்—சந்தேகம் இல்லை. போ, போ, உன் இடத்திற்குச் செல்; அவன் தானே போரைக் கைவிடட்டும்.

Verse 49

राक्षसानां हतास्तत्र षष्टिकोट्यो रणाजिरे ॥ अमराश्चाक्षयाश्चैव न हि त्वां प्रापयन्ति वै ॥

அங்கே போர்க்களத்தில் அறுபது கோடி ராட்சசர்கள் கொல்லப்பட்டனர்; அமரரும் அழியாதவரும் கூட உண்மையில் உம்மை அடைய முடியாது (வெல்ல முடியாது).

Verse 50

ततो ह्युपरतं युद्धं धर्मराजो यमः स्वयम् ॥ दूतानां चित्रगुप्तेन सख्यमेकमकारयत् ॥

அப்போது போர் உண்மையிலேயே நின்றது; தர்மராஜன் யமன் தானே தூதர்கள் தொடர்பாக சித்ரகுப்தனுடன் ஒரே உடன்பாடு/நட்பு ஏற்படுத்தினான்.

Verse 51

सम्भाषन्ते ततो दूताश्चित्रगुप्तं तथैव च ॥ नियुञ्जस्व मया पूर्वं सर्वकर्माणि जन्तुषु ॥

அப்போது தூதர்கள் சித்ரகுப்தனுடனும் உரையாடினர்— “நான் முன்பு விதித்ததுபோலவே, எல்லா உயிர்களிடத்தும் நிகழும் எல்லாக் கர்மங்களையும் நியமித்து (பதிவுசெய்து) வை.”

Verse 52

स्वकर्मगुणभूतानि ह्यशुभानि शुभानि च ॥ रुद्रं दूताः समागम्य चित्रगुप्तस्य पार्श्वतः ॥

தம் சொந்தக் கர்மங்களிலிருந்து எழும் குணரூபமான நல்வினை தீவினைகளை கருத்தில் கொண்டு, தூதர்கள் ருத்ரனை அணுகி சித்ரகுப்தனின் அருகில் நின்றனர்.

Verse 53

उपस्थानं च कुर्वन्ति कालचिन्तकमब्रुवन् ॥ यथा लोका यथा राजा यथा मृत्युḥ सनातनः ॥

அவர்கள் முறையான பணிவிடை செய்து, காலத்தைத் தியானிப்பவரிடம் கூறினர்— “எவ்வாறு உலகங்கள் உள்ளனவோ, எவ்வாறு அரசன் உள்ளானோ, அவ்வாறே மரணம்— சனாதனம்.”

Verse 54

तदैवोत्तिष्ठ तिष्ठेति क्षम्यतां क्षम्यतां प्रभो

அந்தக் கணமே அவர்கள் கூறினர்— “எழு, நில்லு”; மேலும்— “மன்னிக்கவும், மன்னிக்கவும், பிரபுவே.”

Verse 55

बद्धगोधाङ्गुलित्राणा नानायुधधरास्तथा ॥ अग्रतः किंकराः कृत्वा तिष्ठन्पादाभिवन्दनम् ॥

கட்டப்பட்ட உடும்பின் விரல்-கவசங்களை அணிந்து, பலவகை ஆயுதங்களைத் தாங்கி, முன்னால் பணியாளர்களை நிறுத்தி, பாதங்களில் வணங்கி அவர்கள் நின்றனர்.

Verse 56

परित्रायस्व नो वीर किंकराणां महाबलान् ॥ हन्यमानान्हि रक्षोभिरस्मानद्य रणाजिरे ॥

ஓ வீரனே! எங்களைப் பாதுகாப்பாயாக—நாங்கள் உமது மகாபலமுள்ள கிங்கரர்கள்; இன்று போர்க்களத்தில் ராட்சசர்கள் எங்களைத் தாக்கி வீழ்த்துகின்றனர்.

Verse 57

बाहुभिः समनुप्राप्तः केशाकेशि ततः परम् ॥ अयुक्तमतुलं युद्धं तेषां वै समजायत ॥

அவர்கள் கரங்களால் நெருங்கி மோதினர்; அதன் பின் முடி-முடி இழுத்துப் பிடிக்கும் களேபரம் ஏற்பட்டது. அவர்களிடையே கட்டுப்பாடற்ற, ஒப்பற்ற போர் எழுந்தது.

Verse 58

खादन्ति चैव घ्नन्ति स्म चित्रगुप्तेन चोदिताः ॥ व्याधीनां च सहस्राणि दूतानां च महाबलाः ॥

சித்ரகுப்தன் தூண்டுதலால் அவர்கள் விழுங்கியும் தாக்கியும் செய்கின்றனர்; அங்கே ஆயிரக்கணக்கான நோய்களும், மகாபலமுள்ள தூதர்களும் உள்ளனர்.

Verse 59

धर्मराजोऽथ विश्रान्तं कालभूतं महाज्वरम् ॥ किंकिं वृत्तमिदं देव व्यापिनस्त्वं महातपाः ॥

அப்போது தர்மராஜன் ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருந்த காலஸ்வரூப மகாஜ்வரனை நோக்கி—“ஓ தேவா! இது என்னென்ன நிகழ்ந்தது? நீ அனைத்திலும் பரவி நிற்பவன், ஓ மகாதபஸ்வியே!” என்றான்.