Adhyaya 190: Determinative Exposition on Śrāddha and the Pitṛyajña (Ancestral Offering)
Śrāddha–Pitṛyajña-niścaya-prakaraṇa
Ritual-Manual (Śrāddha / Pitṛyajña) with Ethical-Discourse
பூமியுடன் உரையாடும் வராகர், ஸ்ராத்தம் மற்றும் பித்ருயஜ்ஞத்தின் விதி-தத்துவத்தையும் சமூக-நெறி கட்டுப்பாடுகளையும் தீர்மானமாக விளக்குகிறார். கர்மத்தின்படி உயிர்கள் உலகங்களுக்கு இடையே எவ்வாறு செல்கின்றன, ‘பித்ருக்கள்’ யார், மாதாந்திர பிண்ட-சங்கல்பம் எப்படி செய்ய வேண்டும், ஸ்ராத்தபோஜனத்திற்கு யார் தகுதி எனப் பூமி கேட்கிறாள். வராகர் மூன்று முதன்மை பித்ரு-பெறுநர்கள்—தந்தை, பாட்டன், மூத்த பாட்டன்—என்று நிர்ணயித்து, பித்ருபக்ஷத்தில் சுப திதி/பர்வ நாள்களில் காலநியமம் கூறி, தகுதியான பிராமணர்களுக்கு தான-போஜன விதியை விதிக்கிறார்; அபாங்க்தேயர் மற்றும் சமூக ஒழுங்கை குலைக்கும் வகுப்பினரை விலக்குகிறார். தர்பை, திலோதகம், பிண்டதானம், திசைநியமம், சுத்தி, அதிதி-ஸத்காரம் ஆகிய நடைமுறைகளை விவரித்து, சரியான ஸ்ராத்தம் குடும்ப ஒழுங்கை நிலைநிறுத்தி பிரேத/நரக நிலைகளிலிருந்து விடுவிக்கும் எனக் கூறுகிறார். சோமன், பிரம்மா முதலியோருடன் பித்ருதேவதைகளின் தெய்வீக தோற்றக் கதையையும் சொல்லி, மனித–பித்ரு–பிரபஞ்ச பரஸ்பரப் பிணைப்பை நிலைநிறுத்தும் பூலோகக் காவல் நடைமுறையாக ஸ்ராத்தத்தை நிறுவுகிறார்।
Primary Speakers
Key Concepts
Shlokas in Adhyaya 190
Verse 1
अथ श्राद्धपितृयज्ञनिश्चयप्रकरणम् ॥ धरण्युवाच ॥ देवमानुषतिर्यक्षु प्रेतेषु नरकेषु च ॥ आयान्ति जन्तवः केचिद्भूत्वा गच्छन्ति चापरे
இப்போது ஸ்ராத்தம் மற்றும் பித்ருயஜ்ஞத்தின் நிர்ணயப் பிரகரணம். தரணி கூறினாள்—தேவர்கள், மனிதர்கள், திர்யக் (விலங்குகள்), பிரேதங்கள், நரகங்களிலும் சில ஜீவர்கள் வருகின்றனர்; சிலர் அந்த நிலையாய் ஆன பின் சென்றுவிடுகின்றனர்.
Verse 2
स्वप्नोपममिमं लोकं ह्यात्मकर्म शुभाशुभम् ॥ वर्तते तिष्ठते देव तव मायाबलैर्जगत्
இந்த உலகம் உண்மையில் கனவுபோன்றது; இங்கு ஒருவரின் சொந்த நல்வினை-தீவினைகளே செயல்படுகின்றன. ஓ தேவா! உமது மாயாபலத்தால் உலகம் இயங்கி நிலைத்திருக்கிறது.
Verse 3
क एते पितरो देव श्राद्धं भोक्ष्यन्ति योगतः ॥ आत्मकर्मवशाल्लोके गतिः पञ्चसु वर्तते ॥
ஓ தேவா! முறையான விதியினால் ஸ்ராத்தத்தை அனுபவிக்கும் அந்த பித்ருக்கள் யார்? இந்த உலகில் ஒருவரின் சொந்த கர்மவசத்தால் ஜீவனின் கதி ஐந்து வகைகளாக நடைபெறுகிறது.
Verse 4
कथं तं पिण्डसङ्कल्पं मासे मासे नियोजयेत् ॥ के भवन्ति च भोक्तारः श्राद्धे पिण्डान्पितृक्रियाः ॥
மாதந்தோறும் செய்யவேண்டிய பிண்ட-சங்கல்பத்தை எவ்வாறு ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும்? மேலும் சிராத்தத்தில் போக்தர்கள் யார்—யாருக்காக பிண்டங்களும் பித்ருக் கிரியைகளும் செய்யப்படுகின்றன?
Verse 5
निश्चयं श्रोतुमिच्छामि परं कौतूहलं हि मे ॥ पृथिव्या एवमुक्तस्तु देवो नारायणो हरिः ॥
நிச்சயமான முடிவை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்; என் ஆர்வம் மிகுந்தது. இவ்வாறு ப்ருதிவி கூறியபோது, தேவன் நாராயணன் ஹரி பதிலளிக்கத் தயாரானான்.
Verse 6
वराहरूपी भगवान्प्रत्युवाच वसुन्धराम् ॥ श्रीवराह उवाच ॥ साधु भूमे वरारोहे सर्वधर्मव्यवस्थिते ॥
வராஹ ரூபமான பகவான் வசுந்தரைக்கு பதிலளித்தார். ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—“நன்று, ஓ பூமியே! ஓ சிறந்தவளே! எல்லா தர்ம ஒழுங்கிலும் நிலைத்தவளே!”
Verse 7
कथयिष्यामि ते देवि यन्मां त्वं परिपृच्छसि ॥ ये ते भवन्ति भोक्तारः पितृयज्ञेषु माधवि ॥
தேவி! நீ என்னிடம் கேட்டதை நான் உனக்கு விரிவாகச் சொல்வேன். மாதவி! பித்ரு யஜ்ஞங்களில் உனக்கான போக்தர்கள் யார் என்பதையும் கூறுவேன்.
Verse 8
पिता पितामहश्चैव तथैव प्रपितामहः ॥ क्रियते पिण्डसङ्कल्पो मासे ह्येकदिने तथा ॥
தந்தை, பிதாமகர், மேலும் ப்ரபிதாமகர்—இவர்களுக்காகவே பிண்ட-சங்கல்பம் செய்யப்படுகிறது; அது மாதத்தில் ஒரே நாளில் நடத்தப்படுகிறது.
Verse 9
ज्ञात्वा नक्षत्रसंयोगं पितृपक्षे ह्युपागते ॥ तिथिं पर्वं विजानीयाद्येषु दत्तं महत्फलम् ॥
பித்ருபக்ஷம் வந்தபோது நக்ஷத்திரச் சேர்க்கையை அறிந்து, எந்தத் திதி மற்றும் பர்வங்களில் அளிக்கும் தானம் மகத்தான பலன் தருமோ அவற்றைத் தெளிவாக அறிய வேண்டும்।
Verse 10
केचिद्यजन्ति यज्ञं वै ब्रह्मयज्ञं द्विजातयः ॥ केचिद्यजन्ति सुभगे देवयज्ञं हुताशने ॥
சில இருபிறப்பினர் பிரஹ்மயஜ்ஞம் எனும் யஜ்ஞத்தைச் செய்கின்றனர்; மற்றவர்கள், ஓ சுபகே, ஹுதாசனமான அக்னியில் ஆஹுதிகளை அளித்து தேவயஜ்ஞத்தை நடத்துகின்றனர்।
Verse 11
केचिच्च भूतयज्ञेन वर्त्तयन्ति सुमध्यमे ॥ केचिन्मनुष्ययज्ञेन पूजयन्ति गृहाश्रमे ॥
சிலர், ஓ சுமத்தியமே, பூதயஜ்ஞத்தின் மூலம் தமது ஒழுக்கத்தை நடத்துகின்றனர்; மற்றவர்கள் இல்லறத்தில் மனுஷ்யயஜ்ஞத்தின் மூலம் (விருந்தினர் முதலியோரைக்) கௌரவிக்கின்றனர்।
Verse 12
पितृयज्ञं च भो देवि शृणु वक्ष्यामि निश्चयम् ॥ ये यजन्ति वरारोहे क्रतूनेकशतैरपि ॥
மேலும், ஓ தேவியே, பித்ருயஜ்ஞம் குறித்து கேள்; இதன் உறுதியான விளக்கத்தை நான் கூறுகிறேன்—ஓ வராரோஹே, நூற்றுக்கணக்கான கிரதுக்களைச் செய்பவர்களைப் பற்றியும்।
Verse 13
सर्वे ते मयि वर्तन्ते सत्यमेतद्ब्रवीमि ते ॥ अग्निर्मुखं च देवानां हव्यकव्येषु माधवि ॥
அவை அனைத்தும் என்னுள் நிலைத்துள்ளன—இது உண்மை என உனக்குச் சொல்கிறேன். ஓ மாதவீ, ஹவ்ய-கவ்யங்களில் (தேவ மற்றும் பித்ரு ஆஹுதிகளில்) அக்னியே தேவர்களின் ‘வாய்’ எனக் கூறப்படுகின்றான்।
Verse 14
उत्तरोग्निरहं चैव दक्षिणाग्निरहं तथा ॥ अहम् आहवनीयोऽग्निः सर्वयज्ञेषु सुन्दरि ॥
நானே வடக்கு அக்கினி; அதுபோல நானே தெற்கு அக்கினி. ஓ சுந்தரியே, எல்லா யாகங்களிலும் நானே ஆஹவனீய அக்கினி.
Verse 15
पावनः पावकश्चैव अहमेव व्यवस्थितः ॥ सर्वेष्वेव तु कार्येषु देवसत्रेषु माधवि ॥
புனிதப்படுத்துபவனாகவும் பாவக அக்கினியாகவும் நானே நிலைபெற்றுள்ளேன். ஓ மாதவியே, எல்லா காரியங்களிலும் தேவசத்திரங்களிலும் நானே இருக்கிறேன்.
Verse 16
वैश्वदेवे नियुञ्जीत ब्रह्मचारी शुचिः सदा ॥ भिक्षुको देवतीर्थेषु वानप्रस्थो यतिस्तथा ॥
வைஶ்வதேவ வழிபாட்டில் எப்போதும் தூய்மையான பிரம்மச்சாரியை நியமிக்க வேண்டும். தேவர்களின் தீர்த்தங்களில் பிக்ஷுவையும், அதுபோல வானப்ரஸ்தனையும் யதியையும் (நியமிக்க வேண்டும்).
Verse 17
एतान्न भोजयेच्छ्राद्धे देवतीर्थेषु पूजयेत् ॥ व्रतस्थान्संप्रवक्ष्यामि श्राद्धमर्हन्ति ये द्विजाः ॥
ஸ்ராத்தத்தில் இவர்களுக்கு உணவு அளிக்கக் கூடாது; தேவர்களின் தீர்த்தங்களில் அவர்களைப் பூஜிக்க வேண்டும். இப்போது விரதநிலையிலுள்ள—ஸ்ராத்தத்திற்கு உரிய த்விஜர்களை நான் விளக்குகிறேன்.
Verse 18
उत्तमो गृहसन्तुष्टः क्षान्तो दान्तो जितेन्द्रियः ॥ उदासीनः सत्यसन्धः श्रोत्रियो धर्मपाठकः ॥
இல்லற வாழ்வில் திருப்தியுடன் இருப்பவன் உத்தமன்—பொறுமையுள்ளவன், அடக்கமுள்ளவன், இந்திரியங்களை வென்றவன்; பற்றற்றவன், சத்தியநிஷ்டன், ஶ்ரோத்ரியன், தர்மப் பாடகர்/பாடிப்பவன்.
Verse 19
दत्त्वा हुताशनायादौ देवतीर्थेषु सुन्दरि ॥ मुखेषु पश्चाद्ब्राह्मणस्य पित्रे दद्याद्यथाविधि ॥
அழகியே! தேவதீர்த்தங்களில் முதலில் ஹுதாசனன் (அக்னி)க்கு அர்ப்பணம் செய்து, பின்னர் விதிப்படி பிராமணரின் ‘முகங்களுக்கு’ (ஆசாரியர்களுக்கு) மற்றும் அதன் பின் பிதாவிற்கு (சிராத்தப் பெறுநருக்கு) தானம் அளிக்க வேண்டும்।
Verse 20
चतुर्णामेव वर्णानां यद्यथा श्राद्धमर्हति ॥ तथा विधिः प्रयोक्तव्यः पितृयज्ञेषु सुन्दरि ॥
அழகியே! நான்கு வர்ணங்களுக்கும் எவ்வாறு சிராத்தம் உரியதோ, அதே முறையையே பித்ருயஜ்ஞங்களில் (பித்ருக்கிரியைகளில்) நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும்।
Verse 21
यन्न पश्यन्ति ते भोज्यं श्वानः कुक्कुटसूकराः ॥ ब्राह्मणाश्चाप्यपांक्तेया नराः संस्कारवर्जिताः ॥
நாய்கள், சேவல்கள், பன்றிகள் பார்க்கும்படி இருக்கும் சிராத்த உணவும், பங்க்தியில் அமரத் தகுதியற்ற பிராமணர்களும், தேவையான ஸம்ஸ்காரங்கள் இன்றிய மனிதர்களும்—இவர்கள் உள்ள இடத்தில் சிராத்தப் போஜனம் நடத்தக் கூடாது।
Verse 22
सर्वकर्मकरा ये च सर्वभक्षाश्च ये नराः ॥ एताञ्छ्राद्धे न पश्येत्तु पितृयज्ञेषु सुन्दरि ॥
அழகியே! எல்லாவித சேவைகளையும் தொழிலாகச் செய்பவர்களும், எதையும் வேறுபாடின்றி உண்ணுபவர்களும்—இவர்களை சிராத்தத்திலும் பித்ருயஜ்ஞங்களிலும் இருக்க விடக்கூடாது।
Verse 23
एते पश्यन्ति यच्छ्राद्धं तच्छ्राद्धं राक्षसं विदुः ॥ मया प्रकल्पितो भागो बलये पूर्वमेव तु
சிராத்தத்தில் குறை தேடுபவர்கள் அந்தச் சிராத்தத்தை ‘ராக்ஷஸ’ (அசுத்தம்/தடையுடைமை) எனக் கருதுவர்; ஆனால் பலி (துணைச் சக்திகளுக்கான அர்ப்பணம்)க்காக என் மூலம் முன்பே ஒரு பங்கு நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளது।
Verse 24
हृतं यदा तु त्रैलोक्यं शक्रस्यार्थे त्रिविक्रमॆ ॥ एवं श्राद्धं प्रतीक्षन्ति मन्त्रहीनमविक्रियम्
திரிவிக்ரம நிகழ்வில் சக்ரன் (இந்திரன்) நலனுக்காக மூவுலகமும் கைப்பற்றப்பட்டதுபோல, அதேபோல் மந்திரமற்றும் முறையற்றும் உள்ள ஸ்ராத்தத்தை அவர்கள் காத்திருப்பர்।
Verse 25
वर्जनीया बुधैरेते पितृयज्ञेषु सुन्दरि ॥ प्रच्छन्नं भोजयेच्छ्राद्धे तर्पयित्वा द्विजं शुचिः
அழகியவளே, பித்ருயஜ்ஞங்களில் இவ்வகைத் தடையூட்டும் இருப்புகளை அறிவோர் தவிர்க்க வேண்டும். ஸ்ராத்தத்தில் தூய்மையுடன் முதலில் த்விஜனைத் திருப்திப்படுத்தி, மறைத்து/பாதுகாத்த முறையில் உணவளிக்க வேண்டும்।
Verse 26
पितॄींस्तत्राह्वयेद्भूमे मन्त्रेण विधिपूर्वकम् ॥ पिण्डास्त्रयः प्रदातव्याः सह व्यञ्जनसंयुताः
ஓ பூமியே, அங்கே விதிப்படி மந்திரங்களால் பித்ருக்களை ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும். துணை உணவுகளுடன் மூன்று பிண்டங்களை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।
Verse 27
पिता पितामहश्चैव तथैव प्रपितामहः ॥ अपसव्येन दातव्यं मासिमासि तिलोदकम्
தந்தை, பாட்டன், மூதாதை—இவர்களுக்காக மாதந்தோறும் அபஸவ்ய (இடப்புற) முறையில் எள்ளுநீர் (திலோதகம்) அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।
Verse 28
एवं दत्तेन प्रीयन्ते पितरश्च न संशयः ॥ परमात्मा शरीरस्थो देवतानां मया कृतः
இவ்வாறு அளிக்கப்பட்ட அர்ப்பணங்களால் பித்ருக்கள் மகிழ்வர்—சந்தேகம் இல்லை. உடலினுள் உறையும் பரமாத்மாவை நான் தேவர்களின் அந்தர்யாமியாக நிறுவினேன்।
Verse 29
त्रयस्तत्र वरारोहे देवगात्राद्विनिःसृताः ॥ पितृदेवा भविष्यन्ति भोक्तारः पितृपिण्डकान्
அழகிய ஏற்றமுடையவளே, அங்கே தேவர்களின் உடலிலிருந்து வெளிப்பட்ட மூன்று சத்துவங்கள் ‘பித்ருதேவர்கள்’ ஆகி, பித்ரு பிண்டப் படையல்களை அனுபவிப்பவர்களாகின்றனர்।
Verse 30
देवतासुरगन्धर्वा यक्षराक्षसपन्नगाः ॥ छिद्रं श्राद्धेऽस्य पश्यन्ति वायुभूता न संशयः
தேவர்கள், அசுரர்கள், கந்தர்வர்கள், யக்ஷர்கள், ராக்ஷஸர்கள், பன்னகர்கள்—காற்றுபோல் (நுண்ணியராய்) ஆகி—இந்த ஸ்ராத்தத்தில் உள்ள குறைபாட்டை காண்கிறார்கள்; ஐயமில்லை।
Verse 31
पितृयज्ञं विशालाक्षि ये कुर्वन्ति विदो जनाः ॥ आयुः कीर्तिं बलं तेजो धनपुत्रपशुस्त्रियः
பெரிய கண்களையுடையவளே, பித்ருயஜ்ஞத்தைச் செய்கிற அறிவுடையோர் ஆயுள், புகழ், வலிமை, தேஜஸ் மற்றும் செல்வவளம்—செல்வம், பிள்ளைகள், கால்நடை, குடும்ப நலன்—பெறுவர்।
Verse 32
ददन्ते पितरस्तस्य आरोग्यं नात्र संशयः ॥ आत्मकर्मवशाल्लोकान् प्राप्नुवन्तीह शोभनान्
அவனுடைய பித்ருக்கள் அவனுக்கு ஆரோக்கியத்தை அருளுவர்—இதில் ஐயமில்லை। மேலும், தன் சொந்த கர்மத்தின் ஆட்சியின்படி அவன் பரலோகத்தில் நல்வுலகங்களை அடைவான்।
Verse 33
तिर्यग्भ्यश्च विमुच्यन्ते प्रेतभावेन मानवाः ॥ नरके पच्यमानानां त्राता भवति मानवः ॥
பிரேத நிலையினால் (உதவி கிடைத்தால்) விலங்கு நிலையிலே வீழ்ந்தவர்களும் விடுதலை பெறுவர்; நரகத்தில் வதைக்கப்படுவோருக்கு மனிதனே மீட்பனாகிறான்।
Verse 34
पूजकः पितृदेवानां सर्वकालं गृहाश्रमे ॥ द्विजातींस्तर्पयित्वा तु पूर्णेन विधिना नरः ॥
கிருஹஸ்த ஆசிரமத்தில் மனிதன் எப்போதும் பித்ருதேவர்களை பக்தியுடன் வழிபட வேண்டும். மேலும் இருபிறப்பினரைத் தர்ப்பணத்தால் திருப்திப்படுத்தி, முழு விதிமுறையின்படி இதைச் செய்ய வேண்டும்.
Verse 35
अक्षय्यं तस्य मन्यन्ते पितरः श्राद्धतर्पिताः ॥ नरा ये पितृभक्तास्ते प्राप्नुवन्ति परां गतिम् ॥
ஸ்ராத்தத்தால் திருப்தியடைந்த பித்ருக்கள் அவன் அளித்த தானத்தை அழியாததாகக் கருதுவர். பித்ருபக்தியுடையோர் பரமகதியை அடைவர்.
Verse 36
सात्विकं शुक्लपन्थानमेतॆ यान्ति विदो जनाः ॥ पुनरन्यत्प्रवक्ष्यामि शृणु तत्त्वेन सुन्दरि ॥
இவ்வறிவுடையோர் சாத்த்விகமான ‘சுக்கிலப் பாதை’ வழியே செல்கின்றனர். மீண்டும் இன்னொன்றைச் சொல்கிறேன்—அழகியே, தத்துவமாகக் கேள்.
Verse 37
कल्पान्तं पच्यमानापि त्रायन्ते येन मानवाः ॥ तेषां पुत्राश्च पौत्राश्च कदाचिदपि सुन्दरि ॥
கல்பாந்தம் வரை வேதனைப்பட்டாலும் எந்த வழியால் மனிதர் காக்கப்படுகிறார்களோ, அவர்களின் மகன்களும் பேரன்களும் கூட ஒருநாளாவது, அழகியே, அந்த விடுதலையில் பங்குபெறுவர்.
Verse 38
मुंचन्ति जलबिन्दूंश्च अमां प्राप्य जलाशये ॥ तेनैव भविता तृप्तिस्तेषां निरयगामिनाम् ॥
அமாவாசையில் நீர்நிலையை அடைந்து அவர்கள் நீர்த்துளிகளையும் விடுகின்றனர். அதனால் நரகத்திற்குச் செல்லும் அவர்களுக்கு திருப்தி உண்டாகிறது.
Verse 39
ये वै श्राद्धं प्रकुर्वन्ति तर्पयित्वा द्विजातयः ॥ दत्त्वा तिलोदकं पिण्डान् पितृभ्यो भक्तिभावतः ॥
சிராத்தத்தைச் செய்கின்ற இருபிறப்பினர்—தர்ப்பணம் செய்து, பக்தியுடன் பித்ருக்களுக்கு எள்ளுநீரும் பிண்டங்களும் அளித்து—
Verse 40
निरयात्तेऽपि मुच्यन्ते तृप्तिर्भवति चाक्षया ॥ गृह्य चोदुम्बरं पात्रं कृत्वा तत्र तिलोदकम् ॥
அவர்களும் நரகத்திலிருந்து விடுபடுவர்; அவர்களின் திருப்தி அழியாததாகும். உதும்பர மரப் பாத்திரத்தை எடுத்துக் கொண்டு அதில் எள்ளுநீரைத் தயாரித்து—
Verse 41
विप्राणां वचनं कृत्वा यथाशक्त्या च दक्षिणा ॥ देया तेषां तु विप्राणां पितॄणां मोक्षणाय च ॥
விப்ரர்களின் வாக்கை ஏற்று, தன் சக்திக்கேற்ற தக்ஷிணை அளிக்க வேண்டும்; அது அந்த விப்ரர்களுக்கே பித்ருக்களின் விடுதலைக்காகவும் அளிக்கப்பட வேண்டும்.
Verse 42
देयो नीलो वृषस्तत्र नरकार्त्तिविनाशनः ॥ नीलषण्डस्य लाङ्गूले तोयमप्युद्धरेद्यदि ॥
அங்கே நீல நிறக் காளையைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும்; அது நரக வேதனையை அழிப்பதாகும். மேலும் ‘நீலஷண்ட’ எனும் காளையின் வாலில் (இணைந்த) நீரையாவது ஒருவர் மேலே இழுத்தெடுத்தால்—
Verse 43
षष्टिवर्षसहस्राणि पितरस्तेन तर्पिताः ॥ मुक्तमात्रेण शृङ्गेण नीलषण्डेन सुन्दरि ॥
அழகியவளே! விடுவிக்கப்பட்ட (அழைத்து விடப்பட்ட) நீலஷண்டக் காளையின் ஒரு கொம்பு மட்டுமே கொண்டு அவன் அறுபதாயிரம் ஆண்டுகள் பித்ருக்களைத் திருப்திப்படுத்துகிறான்.
Verse 44
उद्धृतो यदि सुश्रोणि पङ्कः शृङ्गेण तेन च ॥ बान्धवाः पितरस्तस्य निरये पतितास्तु ये ॥
ஓ சுஶ்ரோணி! அந்தக் கொம்பினால் சேறு உயர்த்தப்பட்டால், அவனுடைய உறவினரும் நரகத்தில் வீழ்ந்த பித்ருக்களும் அதனால் उद्धரிக்கப்பட்டு விடுவிக்கப்பட்டவர்களாகக் கருதப்படுவர்।
Verse 45
तानुद्धृत्य वरारोहे सोमलोकं स गच्छति ॥ मुक्तेन नीलषण्डेन यत्पुण्यं जायते भुवि ॥
ஓ வராரோஹே! அவர்களை उद्धரித்து அவன் சோமலோகத்திற்குச் செல்கிறான். நீலஷண்டம் (நீலக் காளை) விடுதலை செய்யப்படுவதால் பூமியில் உண்டாகும் புண்ணியம்—
Verse 46
एष धर्मो गृहस्थानां पुत्रपौत्रसमन्विताः ॥ त्रातारश्च भविष्यन्ति वर्तयन्तो यथासुखम् ॥
இதுவே இல்லறத்தாரின் தர்மம்: மகன்களும் பேரன்களும் உடையவர்களாய், உரிய நலனுடன் வாழ்வை நடத்தி, அவர்கள் பாதுகாவலர்களாக (ஆதரவாளர்களாக) ஆகின்றனர்।
Verse 47
पिपीलिकादिभूतानि जङ्गमाश्च विहङ्गमाः ॥ उपजीवन्ति सुश्रोणि गृहस्थेषु न संशयः ॥
ஓ சுஶ்ரோணி! எறும்பு முதலான உயிர்களும், நடமாடும் ஜீவராசிகளும், பறவைகளும்—எல்லாம் வாழ்வாதாரத்திற்காக இல்லறத்தாரையே சார்ந்துள்ளன; இதில் ஐயமில்லை।
Verse 48
एवं गृहाश्रमो मूलं धर्मस्तत्र प्रतिष्ठितः ॥ मासिमासि तु ये श्राद्धं प्रकुर्वन्ति गृहाश्रमे ॥
இவ்வாறு இல்லற ஆசிரமமே மூலமாகும்; தர்மம் அங்கேயே நிலைபெற்றுள்ளது. மேலும் இல்லற ஆசிரமத்தில் மாதந்தோறும் ஸ்ராத்தம் செய்பவர்கள்—
Verse 49
तिथौ पर्वणि ये चैव स्वपितॄींस्तारयन्ति वै ॥
திதி மற்றும் பர்வகாலங்களில் தம் பித்ருக்களைத் தாரகப்படுத்துவோர்—
Verse 50
न यज्ञदानाध्ययनोपवासैस्तीर्थाभिषेकैरपि चाग्निहोत्रैः ॥ दानैरनेकैर्विधिसम्प्रदत्तैर्न तत्फलं श्राद्धगृहस्य धर्मे ॥
யாகம், தானம், வேதஅಧ್ಯயனம், உபவாசம்; தீர்த்தஸ்நானம் அல்லது அக்னிஹோத்ரம்; விதிப்படி அளித்த பல தானங்களாலும்—ஸ்ராத்தம் செய்யும் இல்லற தர்மத்துக்குரிய அந்தப் பலன் கிடைக்காது।
Verse 51
पितरो निर्गतास्तत्र ब्रह्मविष्णुशरीरगाः ॥ पिता पितामहश्चैव तथैव प्रपितामहः ॥
அங்கே பித்ருக்கள் பிரம்மா-விஷ்ணுவின் ரூப உடல்களாகத் தோன்றி முன்னேறுவர்—தந்தை, பாட்டன், மேலும் மூதாதை (பிரபாட்டன்)।
Verse 52
एवं क्रमेण वै तत्र पितृदेवा वसुन्धरे ॥ देवताः कश्यपोत्पन्ना श्राद्धेषु विनियोजिताः ॥
வசுந்தரையே! அங்கே இவ்வரிசையிலே காச்யபனால் பிறந்த பித்ரு-தேவர்கள்—ஸ்ராத்தக் கிரியைகளில் நியமிக்கப்படுகின்றனர்.
Verse 53
तत एते न जानन्ति देवाः शक्रपुरोगमाः ॥ ईश्वरश्च न जानाति आत्मदेहविनिःसृताः ॥
ஆகையால் சக்ரன் (இந்திரன்) முன்னணியில் உள்ள தேவர்களும் அவர்களை அறியார்; தம் உடலிலிருந்து பிரிந்தவர்களை ஈசனும் அறியார்.
Verse 54
न च ब्रह्मा विजानाति निःसृतो मम मायया ॥ एवं मायामयौ भूमौ ब्रह्मरुद्रौ बहिष्कृतौ ॥
பிரம்மாவும் அவரை அறியமாட்டான்; என் மாயையால் அவன் வெளியே அனுப்பப்பட்டான். ஓ பூமியே, இவ்வாறு மாயாமயமான பிரம்மா-ருத்ரர் வெளியில் வைக்கப்பட்டனர்.
Verse 55
कृत्वा वै पिण्डसङ्कल्पं दर्भानास्तीर्य भूतले ॥ तेन ते पितृपिण्डेन पितृदेवा वसुन्धरे ॥
பிண்ட அர்ப்பணத்தின் சங்கல்பம் செய்து, தர்ப்பையை நிலத்தில் விரித்து, ஓ வசுந்தரையே, அந்த பித்ருப் பிண்டத்தால் பித்ரு தேவதைகள் சேவிக்கப்பட்டனர்.
Verse 56
अजीर्णेनाभिपीड्यन्ते भुज्यन्ते न च सुन्दरि ॥ ततो दुःखेन सन्तप्ताः पद्यन्ते सोममेव च ॥
ஓ அழகியே, அவர்கள் அஜீரணத்தால் துன்புறுகின்றனர்; (பிண்டத்தை) உண்ணவும் இயலாது. பின்னர் துயரால் எரிந்தவர்களாய் சோமனிடமும் அணைகின்றனர்.
Verse 57
दृष्टाः सोमेन सुष्रोणि देवताजीर्णपीडिताः ॥ स्वागतेनाथ वाक्येन पूजितास्तदनन्तरम् ॥
ஓ சுஷ்ரோணியே, அஜீரணத்தால் பீடிக்கப்பட்ட அந்த தேவதைகளை சோமன் கண்டு, உடனே ‘வருக’ என்ற வரவேற்புச் சொற்களால் அவர்களைப் போற்றினான்.
Verse 58
सोम उवाच ॥ देवताः कस्य चोत्पन्ना दुखिताः केन हेतुना ॥ एवं तु भाषमाणस्य सोमस्य तदनन्तरम् ॥
சோமன் கூறினான்—“தேவர்களே, நீங்கள் யாரிடமிருந்து தோன்றினீர்கள்? எந்த காரணத்தால் துயருறுகிறீர்கள்?” சோமன் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருக்கையில், அதன் பின்…
Verse 59
श्राद्धे नियुक्तास्तैस्तु पितृपिण्डेन तर्पिताः ॥ अजीर्णं जायते सोम तेन वै दुःखिता वयम् ॥
சிராத்தத்தில் அவர்கள் எங்களை அழைத்து நியமித்து, பித்ரு பிண்டத்தால் திருப்தி செய்தனர். ஓ சோமா! அஜீரணம் உண்டாகிறது; அதனால் நாங்கள் மிகுந்த துயருற்றோம்.
Verse 60
सोम उवाच ॥ सखा चाहं भविष्यामि त्रयाणां च चतुर्थकः ॥ सहितास्तत्र गच्छामो यथा श्रेयो भविष्यति ॥
சோமன் கூறினான்—நானும் தோழனாகி, அந்த மூவரில் நான்காவனாக இருப்பேன். நன்மை உண்டாகுமாறு நாம் அனைவரும் சேர்ந்து அங்கே செல்வோம்.
Verse 61
एवमुक्तास्तु सोमेन पितृदेवास्तदन्तरे ॥ सोमं सोमेन गच्छन्ति श्रेयस्कामा वसुन्धरे ॥
சோமன் இவ்வாறு கூறியதும், அந்த இடைவெளியில் பித்ரு தேவதைகள்—ஓ வசுந்தரையே—நன்மையை நாடி சோமனுடன் சேர்ந்து சென்றனர்.
Verse 62
ऊचुस्ते सोममेवापि वाक्यं नः श्रूयतामिति ॥ त्रयस्तु पितरो देवा ब्रह्मविष्णुहरोद्भवाः ॥
அவர்கள் சோமனிடமும் கூறினர்—“எங்கள் வாக்கை கேட்க வேண்டும்.” “மூன்று பிதர்கள் தேவர்கள்; அவர்கள் பிரம்மா, விஷ்ணு, ஹரன் (சிவன்) ஆகியோரிலிருந்து தோன்றியவர்கள்.”
Verse 63
शरण्यं शरणं देवं ब्रह्माणं पद्मसम्भवम् ।। मेरुशृङ्गे सुखासीनं ब्रह्मर्षिगणसेवितम्
அடைக்கலம் அளிக்கும் தேவன்—தாமரையில் பிறந்த பிரம்மனை—அடைக்கலமாக நாடி, மேரு சிகரத்தில் இன்பமாய் அமர்ந்தும், பிரம்மரிஷி கூட்டத்தால் சேவிக்கப்படுவதையும் அவர்கள் கண்டனர்.
Verse 64
य एते पितरो देव दुःखिताजीरनपीडिताः ।। आगताः शरणं चात्र सोमं सोमेन सत्तम
ஓ தேவா! துன்பத்தாலும் ஜரா/அஜீரணப் பீடையாலும் வாடும் இப் பித்ருக்கள், சோமனுடன் சேர்ந்து இங்கு சரணடைந்து வந்துள்ளனர்—ஓ சோமர்களில் சிறந்தவனே।
Verse 65
यथा नश्यन्ति जीर्णानि तथा कुरु पितामह ।। मुहूर्तं ध्यानमास्थाय ईश्वरं च ददर्श ह
ஜரித்த பொருள்கள் எவ்வாறு அழிகின்றனவோ, அவ்வாறே செய், ஓ பிதாமஹா. பின்னர் அவர் ஒரு கணம் தியானம் செய்து ஈசுவரனைத் தரிசித்தார்।
Verse 66
उवाच वचनं तत्र ब्रह्मा योगीश्वरं प्रति ।। एते ते पितरो देव दुःखिताजीरनपीडिताः
அங்கே பிரம்மா யோகீசுவரனை நோக்கி கூறினார்—ஓ தேவா! இவர்கள் உமது பித்ருக்கள்; துன்புற்றும் ஜரா/அஜீரணப் பீடையால் வாடுகின்றவர்களும் ஆவர்।
Verse 67
आगताः शरणं चात्र सोमेन सहिताः मम ।। आचक्ष्व निर्मिता येन यथा श्रेयो भवेत् तव
இவர்கள் சோமனுடன் சேர்ந்து என்னிடம் இங்கு சரணடைந்துள்ளனர். எவ்விதமாக இவர்கள் நியமிக்கப்பட்டு/உருவாக்கப்பட்டனர் என்பதை விளக்குக; அதனால் உமக்கு நன்மையும் உரிய பயனும் உண்டாகும்।
Verse 68
ब्रह्मणा चैवमुक्तस्तु ईश्वरः परमेश्वरः ।। मुहूर्तं ध्यानमास्थाय दिव्यं योगं च माधवि
பிரம்மா இவ்வாறு கூறியபோது, பரமேசுவரனாகிய ஈசுவரன், ஓ மாதவி, ஒரு கணம் தியானம் செய்து தெய்வீக யோகத்தில் பிரவேசித்தான்।
Verse 69
पश्यते ईश्वरं तत्र योगवेदाङ्गनिर्मितम् ।। विस्मयं परमं गत्वा ब्रह्माणं वाक्यमब्रवीत्
அங்கே அவர் யோகமும் வேதாங்கங்களும் கொண்டு அமைந்த ஈஸ்வரனைத் தரிசித்தார். பேரவியப்பில் ஆழ்ந்து பிரம்மாவிடம் சொற்களை உரைத்தார்.
Verse 70
निर्मिता विष्णुना ब्रह्मन् वैष्णव्या मायया च ते ।। प्रथमं पितरौ देवा ये च श्रेष्ठा भवन्ति ते
ஓ பிரம்மனே, அவர்கள் விஷ்ணுவாலும் வைஷ்ணவீ மாயையாலும் உருவாக்கப்பட்டவர்கள். முதலில் இரு பித்ரு-தேவர்கள்; மேலும் யார் சிறந்தவர்களோ அவர்கள் அந்த உயர்நிலையில் நிலைபெறுவர்.
Verse 71
पिता तु ब्रह्मदैवत्यो मम गात्राद्विनिर्मितः ।। पितामहो विष्णुदेवो विष्णुगात्राद्विनिर्मितः
தந்தை பிரம்ம-தெய்வத்துடன் தொடர்புடையவன்; என் உடலிலிருந்து உருவாக்கப்பட்டவன். பிதாமகன் விஷ்ணு-தெய்வம்; விஷ்ணுவின் உடலிலிருந்து உருவாக்கப்பட்டவன்.
Verse 72
प्रपितामहो रुद्रदेवो मम गात्राद्विनिर्मितः ।। श्राद्धे नियोजितास्तेऽत्र मर्त्येषु पितृदेवताः
பிரபிதாமகன் ருத்ர-தெய்வம்; என் உடலிலிருந்து உருவாக்கப்பட்டவன். ஸ்ராத்தச் சடங்குகளில் இப் பித்ரு-தேவர்கள் இங்கே மனிதர்களிடையே நியமிக்கப்பட்டுள்ளனர்.
Verse 73
आगताः शरणं ब्रह्मन् सोमेन सहिताः यदि ॥ येन नश्यत्यजीर्णं च पितॄणां च सुखं भवेत्
ஓ பிரம்மனே, அவர்கள் சோமத்துடன் சேர்ந்து சரணடைந்து வந்திருந்தால்—அதனால் அஜீரணம் நீங்கும்; பித்ருக்களுக்கு நலமும் சுகமும் உண்டாகும்.
Verse 74
शृणु तत्ते प्रवक्ष्यामि ब्रह्मन् लोकपितामह ॥ शाण्डिल्यपुत्रस्तेजस्वी धूम्रकेतुर्विभावसुः
கேள்; ஓ பிராமணனே, உனக்கு நான் விளக்குகிறேன்—உலகப் பிதாமகன் கூறினான்: சாண்டில்யரின் ஒளிமிக்க புதல்வன் தூம்ரகேது, விபாவசு (அக்னி).
Verse 75
श्राद्धे तु प्रथमं तस्य दातव्यं मानुषेषु वा ॥ सह तेनैव भोक्तव्यं पितृपिण्डविसर्जितम्
சிராத்தத்தில் முதலில் அவருக்கே (அக்னி/நியமிக்கப்பட்ட பெறுநருக்கு) அளிக்க வேண்டும், அல்லது மனிதர்களின் வழியாக; பித்ருக்களுக்காக விடப்பட்ட பிண்டத்துடன் தொடர்புடைய பகுதியை அதனுடன் சேர்ந்து உண்ண வேண்டும்.
Verse 76
ईश्वरैनेवमुक्तस्तु ब्रह्मा कमलसम्भवः ॥ आहूय मनसा चैव ह्यागतो हव्यवाहनः
இவ்வாறு ஈசன் கூறியபின், தாமரையில் பிறந்த பிரம்மா மனத்தாலேயே அழைத்தான்; ஹவ்யவாஹனன் (அக்னி), ஹவியை ஏந்துபவன், வந்தடைந்தான்.
Verse 77
प्रदीप्तस्तेजसा वह्निः सर्वभक्षो हुताशनः ॥ योजितः पञ्चयज्ञेषु ब्रह्मणा मम मायया
ஒளியால் தீவிரமாக எரியும் வஹ்னி—ஹுதாசனன், அனைத்தையும் உண்ணும் அக்னி—பிரம்மாவால் என் (ஈசனின்) மாயையினால் பஞ்சயஜ்ஞங்களில் நியமிக்கப்பட்டான்.
Verse 78
ब्रह्माग्निं भाषते तत्र शृणुष्व च हुताशन ॥ भोक्तव्यं प्रथमं ब्रह्मन् पितृपिण्डविसर्जितम्
அங்கே பிரம்மா அக்னியிடம் கூறினான்: ‘கேள், ஓ ஹுதாசனனே; ஓ பிராமணனே, முதலில் பித்ருக்களுக்காக ஒப்படைக்கப்பட்ட பிண்டத்துடன் தொடர்புடைய பகுதியை உண்ண வேண்டும்.’
Verse 79
त्वया भुक्तेति भोक्ष्यन्ति देवताः समरुद्गणाः ॥ भोक्तव्यं मध्यमं श्राद्धं पथ्यं अन्नं च वै सह
‘நீ உண்ட பின்’ தேவர்கள் மருத்கணங்களுடன் சேர்ந்து உண்ணுவர். சிராத்தத்தின் நடுப்பகுதியை பத்தியமான (நலமான) அன்னத்துடன் உண்ண வேண்டும்.
Verse 80
पश्चाद्दत्तं तु तं पिण्डं सह सोमेन भुञ्जते ॥ ब्रह्मणा ह्येवमुक्तास्तु पितृदेवहुताशनाः
பின்னர் அளிக்கப்பட்ட அந்த பிண்டத்தை சோமனுடன் சேர்ந்து உண்ணுவர். பிரம்மா இவ்வாறு கூறியதால் பித்ருக்கள், தேவர்கள் மற்றும் ஹுதாசனன் (அக்னி) அதன்படி செய்கின்றனர்.
Verse 81
प्रस्थिताः सह सोमेन देवतास्ता वसुन्धरे ॥ पितृयज्ञं वरारोहे भोक्ष्यन्ति सहिताः सदा
ஓ வசுந்தரா! அந்த தேவர்கள் சோமனுடன் சேர்ந்து புறப்பட்டனர். ஓ வராரோஹா! பித்ருயஜ்ஞத்தில் அவர்கள் எப்போதும் ஒன்றாகப் பங்கெடுத்து உண்ணுவர்.
Verse 82
पश्चात्पिण्डान्प्रदद्याच्च दर्भानास्तीर्य भूतले ॥ प्रथमं ब्रह्मणोऽंशाय दद्यात्पिण्डं विधानतः
பின்னர் தர்ப்பைப் புல்லை நிலத்தில் விரித்து பிண்டங்களை அளிக்க வேண்டும். விதிப்படி முதலில் பிரம்மாவின் அಂசத்திற்காக (பங்கிற்காக) பிண்டம் அளிக்க வேண்டும்.
Verse 83
पितामहाय रुद्रांशसम्भूताय तु मध्यमम् ॥ प्रपितामहाय विष्णोस्तु दद्यात्पिण्डं महीतले
நிலத்தில் நடுப்பிண்டத்தை பிதாமஹனுக்கு அளிக்க வேண்டும்; அவர் ருத்ர அಂசத்திலிருந்து தோன்றியவர் எனக் கூறப்படுகிறது. மேலும் பிரபிதாமஹனுக்கு விஷ்ணுவுடன் தொடர்புடைய பிண்டத்தை அளிக்க வேண்டும்.
Verse 84
विधिना मन्त्रपूर्वेण श्राद्धं कुर्वन्ति ये नराः ॥ तेषां वरं प्रयच्छन्ति पितरः श्राद्धतर्पिताः
விதிப்படி மந்திரமுன்னிட்டு சிராத்தம் செய்பவர்களுக்கு, அந்தச் சிராத்தத்தால் திருப்தியடைந்த பித்ருக்கள் மகிழ்ந்து வரம் அளிப்பார்கள்।
Verse 85
मम मायाबलेनैव कृतं श्राद्धं द्विजातिभिः ॥ अपाङ्क्तेयांस्तथा विप्रान्प्रवक्ष्यामि वसुन्धरे
என் மாயாபலத்தினாலேயே இருமுறை பிறந்தோர் சிராத்தம் செய்தனர்; ஓ வசுந்தரையே, இப்போது பந்தியில் அமரத் தகுதியற்ற ‘அபாங்க்தேய’ பிராமணர்களை நான் விளக்குகிறேன்।
Verse 86
नपुंसकाश्चित्रकारा वसुपालविनिन्दकाः ॥ कुनखाः श्यावदन्ताश्च काणाश्च विकटोदऱाः
நபுஞ்சகர், ஓவியர், வசுபாலனை இகழ்வோர், வளைந்த நகங்களுடையோர், கருந்த பற்களுடையோர், ஒற்றைக்கண்ணர், வடிவமற்ற வயிற்றுடையோர்—இவர்கள் (சிராத்தப் பந்தியில்) தகுதியற்றோர் எனக் கூறப்படுகின்றனர்।
Verse 87
नर्त्तका गायनाश्चैव तथा रङ्गोपजीविनः ॥ वेदविक्रयिणश्चैव सर्वे याजकयाजकाः
நடனக்காரர், பாடகர், மேடைத் தொழிலால் வாழ்வோர்; வேதத்தை விற்போர்; மேலும் கூலிக்காக யாஜகமாகச் செய்பவரும் செய்யவிப்பவரும்—இவர்கள் அனைவரும் (பந்தியில்) தகுதியற்றோர்।
Verse 88
राजोपसेवकाश्चैव वाणिज्यक्रयविक्रयाः ॥ ब्रह्मयोन्यां समुत्पन्नाः सङ्कीर्णा पतिताश्च ये
அரசரைச் சேவிப்போர், வாணிபத்தில் வாங்கி விற்கும்ோர்; மேலும் பிராமண குலத்தில் பிறந்தும் கலப்புநிலை உடையோர் அல்லது ‘பதிதர்’ எனக் கூறப்படுவோர்—இவர்கள் (பந்தியில்) தகுதியற்றோர்।
Verse 89
असंस्कारप्रवृत्ताश्च शूद्रकर्मोपजीविनः ॥ शूद्रकर्मकरा ये च गणका ग्रामयाजकाः
சம்ஸ்காரங்கள் இன்றிய வாழ்வில் ஈடுபட்டோர், சூத்ரத் தன்மையுடைய தொழில்களால் வாழ்வோர், அத்தொழில்களைச் செய்போர், கணக்கர் (கணகர்) மற்றும் கிராம யாஜகர்—இவர்கள் ஸ்ராத்தத்தில் அயோக்யர் எனக் கூறப்படுகின்றனர்.
Verse 90
दीक्षितः क्रोडपृष्ठश्च यश्च वार्धुषिको द्विजः ॥ विक्रेतारो रसानां च ये च वैश्योपजीविनः
தீக்ஷிதன், ‘க்ரோடப்ருஷ்ட’ என அழைக்கப்படுபவன், மேலும் வார்துஷிகன் (வட்டி வியாபாரி) ஆகிய த்விஜன்; ரச/மசாலா வகை பொருட்களின் விற்பனையாளர்கள்; மற்றும் வைசிய வகை வாழ்வாதாரத்தில் வாழ்பவர்கள்—இவர்களும் ஸ்ராத்தத்தில் அயோக்யர்.
Verse 91
सर्वकर्मकरा ये च सर्वविक्रयिणस्तथा ॥ एतान्न भोजयेच्छ्राद्धे पितरर्थे च वसुन्धरे
எல்லா வகை வேலைகளையும் செய்வோர், எல்லா வகை பொருட்களையும் விற்போர்—ஓ வசுந்தரா, பித்ருக்களுக்காகச் செய்யும் ஸ்ராத்தத்தில் இவர்களுக்கு உணவு அளிக்கக் கூடாது.
Verse 92
दूराध्वानं गता ये च तत्र कर्मोपजीविनः ॥ रसविक्रयिणश्चैव शैलूषस्तिलविक्रयी
தூரப் பயணம் சென்று அங்கே வேலை செய்து வாழ்போர்; ரச/மசாலா வகை பொருட்கள் விற்போர்; சைலூஷன் (நடிகன்); மற்றும் எள்ளு விற்பவன்—இவர்களும் ஸ்ராத்தத்தில் அயோக்யர் எனக் கூறப்படுகின்றனர்.
Verse 93
श्राद्धकालमनुप्राप्तं राजसं तं विदुर्बुधाः ॥ अन्ये ये दूषिता देवि द्विजरूपेण राक्षसाः
அறிவுடையோர் ஸ்ராத்தக் காலத்தில் (ஒருவகை) ராஜஸப் பாவம் எழுந்துள்ளது என அறிகின்றனர். மேலும், ஓ தேவி, இன்னும் சில தீய மாசுகள் உள்ளன—த்விஜரூபம் கொண்டு ராக்ஷசர்களாய் தோன்றுவோர்.
Verse 94
एतन्न पश्येच्छ्राद्धेषु पितृपिण्डेषु माधवि ॥ अपाङ्क्तेयाँस्तथा विप्रान्भुञ्जतः पश्यतो द्विजान्
ஓ மாதவி, ஸ்ராத்தத்திலும் பித்ரு பிண்ட அர்ப்பணத்திலும் இவர்கள் இருப்பதை அனுமதிக்கக் கூடாது; அதுபோல அபாங்க்தேயர் (தகுதியற்ற) பிராமணர்களையும், பிறர் உண்ணுவதைப் பார்த்துக்கொண்டே தாமும் உண்ணும் த்விஜர்களையும் விலக்க வேண்டும்।
Verse 95
पितरस्तस्य षण्मासं दुःखमृच्छन्ति दारुणम् ॥ न्यस्तपात्रं द्रुतं कुर्यात्प्रायश्चित्तमुभौ धरे
அவனுடைய பித்ருக்கள் ஆறு மாதங்கள் கடும் துயரத்தை அனுபவிப்பார்கள். ஆகையால் (யாக) பாத்திரத்தை ஒதுக்கி வைத்து, இவ்வுலகிலேயே உடனே பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டும்।
Verse 96
धृतं तु जुहुयादग्नावादित्यं चावलोकयेत् ॥ पुनरावपनं कृत्वा पितरं च पितामहान्
நெய்யை அக்னியில் ஹோமமாக அர்ப்பணித்து, ஆதித்யனை தரிசிக்க வேண்டும்; பின்னர் புனராவபனம் செய்து பித்ருகளையும் பிதாமகர்களையும் முறையாக வணங்க வேண்டும்।
Verse 97
गन्धपुष्पं च धूपं च दद्यादर्घ्यं तिलोदकम् ॥ यथाविधिं च विप्राय भोजयेच्च पुनः शुचिः
மணம், மலர், தூபம் ஆகியவற்றை அளித்து, எள்ளுநீருடன் அர்க்யம் செலுத்த வேண்டும்; பின்னர் மீண்டும் தூய்மையடைந்து விதிப்படி பிராமணருக்கு போஜனம் அளிக்க வேண்டும்।
Verse 98
पुनश्चान्यत्प्रवक्ष्यामि शृणु तत्त्वेन सुन्दरि ॥ ज्ञानशुद्धेन विप्रेण मन्त्रशुद्धिं यथाविधि
ஓ அழகியவளே, மீண்டும் இன்னொரு விஷயத்தைச் சொல்கிறேன்—தத்துவமாகக் கேள்; விதிப்படி மந்திர-சுத்தி என்பது ஞானத்தில் தூய்மையுடைய பிராமணரால் உறுதியாகும்।
Verse 99
मृतान्नं ये न भुञ्जन्ति कदाचिदपि माधवि ॥ वैश्वदेवेषु दातव्यं श्राद्धेषु च न योजयेत्
ஹே மாதவி, எவர் ஒருபோதும் இறந்தோர்சார் அன்னத்தை உண்ணாரோ, அந்த அன்னத்தை வைஶ்வதேவ அர்ப்பணத்தில் தானமாக அளிக்க வேண்டும்; ஸ்ராத்தத்தில் அதைச் சேர்க்கக் கூடாது।
Verse 100
दम्भकारकृतोच्छिष्टं कृत्वा तु नरकं व्रजेत् ॥ प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि यथा शुध्यन्ति ते नराः
தம்பமும் ஆடம்பரமும் காரணமாக உண்டான உச்சிஷ்டத்தைச் செய்தால் நரக நிலை அடைவர். அவர்கள் சுத்தியடையச் செய்யும் பிராயச்சித்தத்தை நான் கூறுகிறேன்।
Verse 101
माघमासे तु द्वादश्यां सर्पिर्युक्तं तु पायसम् ॥ स लिहेन्मधुमांसॆन तर्पयित्वा द्विजातयः
மাঘ மாதத் துவாதசியில் நெய் கலந்த பாயசம் செய்து, த்விஜர்களைத் திருப்திப்படுத்தி, (பாடப்படி) அதைத் தேன் மற்றும் மாம்சத்துடன் சேர்த்து நக்கி/உண்ண வேண்டும்।
Verse 102
सवत्सां कपिलां दद्यादात्मनः शुद्धिकामुकः ॥ पुनः श्राद्धं प्रकुर्वीत चात्मनः शुभकामुकः
தன் சுத்தியை விரும்புவோர் கன்றுடன் கூடிய கபிலா (செம்மஞ்சள்) பசுவைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும்; தன் நலனை விரும்பி பின்னர் மீண்டும் ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்।
Verse 103
स्नानोऽपलेपनं भूमे कृत्वा विप्रान्प्रमन्त्रयेत् ॥ दन्तकाष्ठं विसृज्यैव ब्रह्मचारी शुचिर्भवेत् ॥
ஹே பூமியே, நீராடி உடலில் லேபனம் செய்து முடித்து, பிராமணர்களை மந்திரபூர்வமாக அபிமந்திரித்து/அழைக்க வேண்டும்; மேலும் பல் குச்சியை விட்டு, பிரம்மச்சாரி தூய்மையுடன் இருக்க வேண்டும்।
Verse 104
यत्नेन मिथुनं श्राद्धे भोजयित्वा विसर्ज्जयेत् ॥ अमायां च विशालाक्षि दन्तकाष्ठं न खादयेत् ॥
ஸ்ராத்தத்தில் கவனத்துடன் இரு பிராமணர்களுக்கு உணவளித்து பின்னர் அவர்களை விடைபெறச் செய்ய வேண்டும்; அமாவாசை நாளில், ஓ விசாலாட்சி, பல் குச்சியை மென்றிடக் கூடாது।
Verse 105
अमायां तु च यो मूर्खो दन्तकाष्ठं हि खादति ॥ हिंसितो हि भवेत्सोमो देवताः पितरस्तथा ॥
அமாவாசை நாளில் பல் குச்சியை மென்றிடும் மூடனால் சோமன் பாதிக்கப்படுவான்; அதுபோல தேவர்கள் மற்றும் பித்ருக்களும் பாதிக்கப்படுவர்।
Verse 106
प्रभातायां तु शर्वर्यामुदिते च दिवाकरे ॥ दिवाकृत्यं ततो गृह्य विप्रस्य विधिपूर्व्वकम् ॥
இரவு கடந்த பின் விடியற்காலையில், சூரியன் உதித்ததும், பகல் கடமைகளை நிறைவேற்றி, விதிப்படி பிராமணரிடம் செல்ல வேண்டும்।
Verse 107
श्मश्रुकर्म च कर्त्तव्यं नखानां छेदनानि च ॥ स्नापनाभ्यञ्जने दद्यात्पितृभक्तेन सुन्दरी ॥
தாடி-மீசை சீரமைத்தலும் நகங்களை வெட்டுதலும் செய்ய வேண்டும்; மேலும் குளியல் மற்றும் அப்யஞ்சனத்திற்குத் தேவையானவற்றை பித்ருபக்தியுள்ளவன் வழங்க வேண்டும்—ஓ அழகியே।
Verse 108
पक्वान्नं तत्र वै कार्यं सुविमृष्टं च शुद्धितः ॥ वृत्ते तु तत्र मध्याह्ने श्राद्धारम्भं तु कारयेत् ॥
அங்கே சுத்தத்துடன் நன்றாகத் தூய்மைப்படுத்திய சமைத்த உணவைத் தயாரிக்க வேண்டும்; மதிய நேரம் வந்ததும் அங்கேயே ஸ்ராத்தத்தைத் தொடங்க வேண்டும்।
Verse 109
आसनं कल्पयित्वा तु आवाह्य तदनन्तरम् ॥ अर्घ्यं दत्त्वा विधानेन गन्धमाल्यैः प्रपूज्य च ॥
ஆசனத்தை அமைத்து, பின்னர் அவர்களை ஆவாஹனம் செய்து; விதிப்படி அர்க்யம் அளித்து, நறுமணம் மற்றும் மாலைகளால் முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்।
Verse 110
धूपं दीपं तथा वस्त्रं तिलोदकमथापि वा ॥ पात्रं च भोजनस्यार्थे विप्राग्रे धारयेत्तथा ॥
தூபம், தீபம், வஸ்திரம், மேலும் எள்ளுநீர்; உணவிற்கான பாத்திரமும்—இவற்றை எல்லாம் பிராமணரின் முன் வைக்க வேண்டும்।
Verse 111
भस्मना मण्डलं कार्यं पङ्क्ति दोषनिवारकम् ॥ अग्निकार्यं ततः कृत्वा अन्नं च परिवेषयेत् ॥
திருநீற்றால் பந்தி-தோஷத்தை நீக்கும் வட்டமண்டலம் அமைத்து; பின்னர் அக்னிகாரியம் செய்து, அன்னத்தை பரிமாற வேண்டும்।
Verse 112
तत्र कार्यो न सङ्कल्पः पितॄन्नुद्दिश्य सुन्दरी ॥ यथासुखेन भोक्तव्यमिति ब्रूयाद्द्विजं प्रति ॥
அங்கே, அழகியவளே, பித்ருக்களை நோக்கி சங்கல்பம் செய்ய வேண்டாம்; இருபிறப்பாளரிடம் ‘இஷ்டப்படி சௌகரியமாக உண்ணுங்கள்’ என்று சொல்ல வேண்டும்।
Verse 113
रक्षोघ्नमन्त्रपाठांश्च श्रावयीत विचक्षणः ॥ तृप्तं तु ब्राह्मणं दत्त्वा दद्याद्वै विकिरं ततः ॥
விவேகமுள்ளவர் ரக்ஷோ்ன மந்திரப் பாராயணத்தை கேட்கச் செய்ய வேண்டும்; பின்னர் பிராமணரை திருப்திப்படுத்தி, அதன் பின் விகிரம் (சிதறல்-அர்ப்பணம்) அளிக்க வேண்டும்।
Verse 114
उत्तरीयासनं दत्त्वा पिण्डप्रश्नं तु कारयेत् ॥ दक्षिणाभिमुखो भूत्वा दर्भानास्तीर्य भूतले ॥
உத்தரீய ஆடை மற்றும் ஆசனம் அளித்து, பின்னர் பிண்டம் தொடர்பான விசாரணை (விதி-விசாரம்) நடத்த வேண்டும். தெற்குநோக்கி இருந்து தரையில் தர்பையைப் பரப்ப வேண்டும்.
Verse 115
पिण्डदानं प्रकुर्वीत पित्रादित्रितये तथा ॥ पिण्डानां पूजनं कार्यं तन्तुवृद्ध्यै यथाविधि ॥
தந்தை முதலிய பித்ருத் திரயத்திற்குப் பிண்டதானம் செய்ய வேண்டும். குலத் தொடர்ச்சி வளர்வதற்காக விதிப்படி பிண்டங்களைப் பூஜிக்க வேண்டும்.
Verse 116
ब्राह्मणस्य च हस्ते तु दद्यादक्षय्यमात्मवान् ॥ दक्षिणाभिः प्रतोष्यापि स्वस्ति वाच्यं विसर्जयेत् ॥
தன்னடக்கம் உடையவன் பிராமணனின் கையில் அக்ஷய தானத்தை அளிக்க வேண்டும். தக்ஷிணையால் திருப்திப்படுத்தி, ‘ஸ்வஸ்தி’ சொல்லி அனுப்ப வேண்டும்.
Verse 117
पिण्डास्त्रयस्तु वसुधे यावत्तिष्ठन्ति भूतले ॥ अप्यायमानाः पितरस्तावत्तिष्ठन्ति वै गृहे ॥
ஓ வசுதே! மூன்று பிண்டங்கள் தரையில் இருக்கும் வரை, திருப்தியடைந்த பித்ருக்கள் அவ்வளவு நேரம் இல்லத்தில் இருப்பர்.
Verse 118
वैष्णवी काश्यपी चेति अक्षया चेति नामतः ॥ भक्षयेत्प्रथमं पिण्डं पत्न्यै देयं तु मध्यमम् ॥
அவை ‘வைஷ்ணவீ’, ‘காஷ்யபீ’, ‘அக்ஷயா’ எனப் பெயர்பெற்றவை. முதல் பிண்டத்தைத் தானே உண்ண வேண்டும்; நடுப் பிண்டத்தை மனைவிக்கு அளிக்க வேண்டும்.
Verse 119
तृतीयमुदके दद्याच्छ्राद्धे एवं विधिः स्मृतः ॥ पितृदेवांश्च विसृजेत् ततश्च प्रणमेत् तान् ॥
மூன்றாம் பங்கினை நீரில் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்—சிராத்தத்தில் இதுவே விதி என ஸ்மிருதி கூறுகிறது. பின்னர் பித்ருதேவர்களை விடைபெறச் செய்து, அதன் பின் அவர்களுக்கு வணங்க வேண்டும்.
Verse 120
एवं दत्तेन तुष्यन्ति पितृदेवा न संशयः ॥ दीर्घायुष्यं प्रयच्छन्ति पुत्रपौत्रधनानि च ॥
இவ்வாறு அளிக்கப்பட்ட அர்ப்பணத்தால் பித்ருதேவர்கள் திருப்தியடைகிறார்கள்—சந்தேகம் இல்லை. அவர்கள் நீண்ட ஆயுளையும், மகன், பேரன் மற்றும் செல்வத்தையும் அருள்கிறார்கள்.
Verse 121
ज्ञानोत्तमेषु विप्रेषु दद्याच्छ्राद्धं विधानतः ॥ अन्यथा तत्तु वै श्राद्धं निष्फलं नास्ति संशयः ॥
ஞானத்தில் முதன்மை பெற்ற பிராமணர்களுக்கு விதிப்படி சிராத்தத்தை அளிக்க வேண்டும். இல்லையெனில் அந்தச் சிராத்தம் நிச்சயமாக பயனற்றது—சந்தேகம் இல்லை.
Verse 122
मन्त्रहीनं क्रियाहीनं यः श्राद्धं कुरुते द्विजः ॥ मद्भक्तस्यासुरेन्द्रस्य फलं भवति भागतः ॥
மந்திரமின்றியும் முறையான கிரியையின்றியும் சிராத்தம் செய்கிற இருபிறப்பனின் பலன், பங்காக எனது பக்தனான அசுரேந்திரனுக்குச் சேரும்.
Verse 123
उद्धरेद्यदि पात्रं तु ब्राह्मणो ज्ञानवर्जितः॥ राक्षसैर्ह्रियते तच्च भुञ्जतस्तस्य सुन्दरि॥
அறிவில்லாத பிராமணன் பாத்ரராக (தகுதி பெற்ற பெறுநரின் இடத்தை) ஏற்றுக்கொண்டால், ஓ அழகியே, அவன் உண்ணும் வேளையில் அந்த அர்ப்பணம் ராட்சசர்களால் அபகரிக்கப்படுகிறது.
Verse 124
एतत्ते कथितं भद्रे पितृकार्यमनुत्तमम्॥ उत्पतिश्चैव दानं च यत्पुण्यं कथितं तव॥
அம்மை பத்திரே! பித்ருகாரியத்தின் இந்த உத்தமமான விதி உனக்குச் சொல்லப்பட்டது; மேலும் பலன் உண்டாகுதல் மற்றும் தானம் தொடர்பான புண்ணியமும் உனக்கு விளக்கப்பட்டது.
Verse 125
अपरं चापि वसुधे किमन्यच्छ्रोतुमिच्छसि।
மேலும், ஹே வசுதே! நீ இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?
Verse 126
करिष्यन्ति च ये श्राद्धं श्रद्धया ज्ञानिनो जनाः॥ तत्सर्वं कथयिष्यामि श्रूयतां शुभ लोचने॥
சிரத்தையுடன் சிராத்தம் செய்யும் ஞானிகள் குறித்து—அதையெல்லாம் நான் கூறுவேன்; ஹே சுபலோசனே, கேள்.
Verse 127
तस्करा लेखकाऱाश्च याजका रङ्गकारकाः॥ शौलिका गिरिका ये च दाम्भिका ये च माधवि॥
ஹே மாதவி! திருடர்கள், எழுத்தர்கள், யாஜகர்கள், நாடகக் கலைஞர்கள்; மேலும் சௌலிகர், கிரிகர், வஞ்சகர்கள்.
Verse 128
प्रेतान्नं भुञ्जमानास्तु श्राद्धमर्हन्ति ये द्विजाः॥ तेषां दोषं प्रवक्ष्यामि भुक्तं भोजयते तु सः॥
‘ப்ரேதான்னம்’ உண்ணியும் சிராத்த உணவிற்கு தகுதியானவர் எனக் கருதப்படும் இருமுறைப் பிறந்தோரின் குற்றத்தை நான் கூறுவேன்; அவன் ஏற்கெனவே உண்டதையே பிறருக்கு உண்ணச் செய்கிறான்.
Verse 129
स्वागतं च तथा कृत्वा पाद्यार्थं सलिलं शुचि॥ पाद्यं दत्त्वा तु विप्राय गृहस्याभ्यन्तरं नयेत्॥
முறையாக வரவேற்று பாதம் கழுவத் தூய நீரை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். பிராமணருக்கு பாத்யம் அளித்து அவரை இல்லத்தின் உள்ளே அழைத்துச் செல்ல வேண்டும்.
Verse 130
उपस्पृश्य शुचिर्भूत्वा दद्याच्छान्त्युदकानि च॥ प्रणम्य शिरसा भूमौ निवापस्य च धारिणीः॥
நீரைத் தொட்ந்து தூய்மையடைந்து சாந்த்யுதகத்தையும் அளிக்க வேண்டும். பின்னர் தலை தரையில் பணிந்து நிவாபத்துடன் தொடர்புடைய தாரிணிகளை வணங்க வேண்டும்.
Verse 131
वेदविद्याव्रतस्नातो सुविमृष्टान्नभोजकः॥ ईदृशान्भोजयेच्छ्राद्धे पितृयज्ञेषु माधवि॥
வேதமும் கல்வியும் அறிந்தவர், விரதங்களை நிறைவேற்றி ஸ்நானசம்ஸ்காரம் பெற்றவர், நன்கு சுத்தமாகத் தயாரித்த அன்னம் உண்ணுபவர்—இத்தகையவர்களை, ஓ மாதவி, ஸ்ராத்தத்திலும் பித்ருயஜ்ஞங்களிலும் போஜனம் செய்யச் செய்ய வேண்டும்.
Verse 132
प्रणम्य शिरसा देवीर्निर्वापस्य च धारिणीः॥ वैष्णवी काश्यपी चेति अजया चेति नामतः॥
தலை வணங்கி நிவாபத்தின் தாரிணி தேவியரை வணங்க வேண்டும்—பெயரால்: வைஷ்ணவி, காஷ்யபி, அஜயா.
Verse 133
अज्ञानतमसारूढा निकृतिज्ञाः शठास्तथा ॥ स्नेहपाशशतेनैव पच्यन्ते नरके नराः
அறியாமையின் இருளில் மூழ்கி, வஞ்சகத்தை அறிந்து சூழ்ச்சியாளராக இருப்போர்—பற்றுதலின் நூற்றுக் கணக்கான பாசங்களால் கட்டப்பட்டு நரகத்தில் வேதனைப்படுவர்.
Verse 134
षष्टिवर्षसहस्राणि षष्टिवर्षशतानि च ॥ सोमलोकेषु मोदन्ते क्षुत्तृड्भ्यां च विवर्जिताः
அறுபதாயிரம் ஆண்டுகளும் மேலும் அறுபது நூறு ஆண்டுகளும் அவர்கள் சோமலோகங்களில் மகிழ்ந்து வாழ்வர்; பசி, தாகம் இன்றியவராக இருப்பர்।
Verse 135
पुनश्चान्यत्प्रवक्ष्यामि पितृयज्ञेषु सुन्दरी ॥ दद्याद्वै ब्राह्मणमुखे नाग्नौ तु जुहुयात्क्वचित्
அழகியவளே, பித்ருயஜ்ஞங்களில் இன்னொரு விதியைச் சொல்கிறேன்—தானம் பிராமணனின் வாயில் (அதாவது பிராமணனுக்கே) அளிக்க வேண்டும்; அக்னியில் எப்போதும் ஹோமமாகச் செலுத்தக் கூடாது।
Verse 136
दृष्ट्वा पितामहं देवं प्रणम्य सहसा क्षितौ ॥ अत्रिपुत्रेण सोमेन भाषितो वै पितामहः
தெய்வீக பிதாமஹனைத் தரிசித்து உடனே நிலத்தில் வணங்கி, அத்ரியின் புதல்வன் சோமன் பிதாமஹனை உண்மையிலேயே सम्बோதித்தான்।
Verse 137
ब्राह्मणानां हितार्थाय निर्मिता विष्णुमायया ॥ तर्पिताः पितृयज्ञेषु पितरोऽजीर्णपीडिताः
பிராமணர்களின் நலனுக்காக இது விஷ்ணுமாயையால் அமைக்கப்பட்டது; பித்ருயஜ்ஞங்களில் பித்ருக்கள் திருப்தியடைவார்கள்—குறிப்பாக அஜீரணத்தால் பீடிக்கப்பட்டபோது।
Verse 138
एवं तु प्रथमं श्राद्धं दद्यादग्नेरवसुन्धरे ॥ उद्दिश्य च पितॄन्देवी तर्पयित्वा द्विजातयः
வசுந்தரையே, இவ்விதமாக அக்னிஹோமத்திலிருந்து வேறுபடுத்தி முதல் ஸ்ராத்தத்தை அளிக்க வேண்டும்; தேவியே, பித்ருக்களை நோக்கி தர்ப்பணம் செய்து, த்விஜர்கள் அடுத்த கர்மங்களை மேற்கொள்ள வேண்டும்।
Frequently Asked Questions
The text frames śrāddha as a disciplined household duty that links karma, social order, and intergenerational responsibility. It instructs that correct ritual timing, qualified recipients, and procedural purity are not merely formalities but mechanisms by which the household (gṛhastha) sustains a stable exchange between living society, ancestors (pitṛs), and the wider cosmic order. Improper performance is described as producing disorder and suffering, while proper performance supports welfare (āyuḥ, kīrti, bala) and relief from preta/naraka conditions.
The chapter emphasizes pitṛpakṣa observance and careful selection of tithi and parvan, as well as recurring monthly performance (māsi māsi). It also specifies practical timing cues such as midday initiation of the rite (madhyāhna) after preparatory purification, and mentions amāvāsyā-related restrictions (e.g., avoiding dantakāṣṭha), indicating lunar-phase sensitivity in śrāddha discipline.
Through Pṛthivī as interlocutor, the chapter implicitly treats the household as a terrestrial node of care: orderly food preparation, regulated distribution, purity management, and avoidance of disruptive presences are presented as stabilizing practices that prevent social and karmic ‘pollution.’ The narrative also portrays gṛhastha-āśrama as dharma’s ‘root’ (mūla), suggesting that sustainable human life on Earth depends on disciplined reciprocity—feeding authorized guests, honoring ancestors, and maintaining controlled ritual spaces rather than wasteful or chaotic consumption.
The narrative references a mythic lineage of pitṛ-deities associated with Brahmā, Viṣṇu, and Rudra, and introduces Soma as a mediating figure who accompanies the pitṛ-deities to Brahmā on Meru. It also names a fire lineage via Śāṇḍilya’s son Dhūmraketu (Vibhāvasu/Agni), used to explain a procedural correction in śrāddha consumption order. These figures function as cultural-theological authorities legitimizing ritual protocol rather than as datable historical persons.
Read Varaha Purana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.