Adhyaya 177: The Curse of Sāmba and the Prescribed Observance of Sun-Worship

Verse 1

श्रीवराह उवाच ॥ शृणु चान्यद्वरारोहे कृष्णस्य अन्यद्विचेष्टितम् ॥ द्वारकां वसमानस्य साम्बशापादिकं शृणु ॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்: ஓ அழகிய இடுப்புடையவளே! கிருஷ்ணனின் இன்னொரு செயல்சரிதத்தை கேள். துவாரகையில் வாழ்ந்தபோது சாம்பனுக்குக் கிடைத்த சாபம் முதலியவற்றை கேள்.

Verse 2

सुखासीनस्य कृष्णस्य पुत्रदारसुतैः सह ॥ आगतो नारदस्तत्र यदृच्छागमनो मुनिः ॥ पाद्यमर्घ्यं च आसनं च मधुपर्कं सभाजनम् ॥ गां च दत्त्वा यथान्यायं कृतं संवादमुत्तमम् ॥

கிருஷ்ணன் தன் மகன்கள், மனைவி, பிள்ளைகளுடன் சுகமாக அமர்ந்திருந்தபோது, தன்னிச்சையாக வரும் முனிவர் நாரதர் அங்கே வந்தார். பாத்யம், அர்க்யம், ஆசனம், மதுபர்க்கம் மற்றும் உரிய மரியாதை அளிக்கப்பட்டது; முறையின்படி பசுதானமும் செய்து, சிறந்த உரையாடல் நிகழ்ந்தது.

Verse 3

एकान्ते प्राप्य कृष्णं च विज्ञप्तिमकरोत्प्रभुः ॥ कृष्ण किञ्चिद्वक्तुकामस्तत्त्वं शृणु महामते ॥ साम्बनाम तव युवा पुत्रो वाग्मी तु रूपवान् ॥ स्पृहणीयः सदा कान्तः स्त्रीजनस्य सुरेश्वर ॥

தனிமையில் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை அணைந்து அந்தப் பெருமான் விண்ணப்பித்தார்— “கிருஷ்ணா, நான் ஒன்றைச் சொல்ல விரும்புகிறேன்; மகாமதியே, இதை கேளும். உமது இளைய புதல்வன் சாம்பன் வாக்காற்றல் உடையவன், அழகன்; பெண்களுக்கெல்லாம் எப்போதும் விரும்பத்தக்கவனும் மனம்கவர்வனும், தேவர்களின் ஆண்டவனே।”

Verse 4

एतास्तु वरनार्यो वै क्रीडार्थं हि सुरेश्वरः । देवयोन्यो ददुस्तुभ्यं सहस्राणि च षोडश ॥

தேவர்களின் ஆண்டவனே, இச் சிறந்த பெண்கள்—தேவயோனியினர்—விளையாட்டு இன்பத்திற்காக உமக்கு பதினாறு ஆயிரம் எண்ணிக்கையில் அளிக்கப்பட்டனர்।

Verse 5

साम्बं दृष्ट्वा च सर्वासां क्षुभ्यते च मनः प्रभो ॥ एतत्तु ब्रह्मलोके च गीयते दैवतैः स्वयम् ॥

பிரபுவே, சாம்பனைப் பார்த்தவுடன் அவர்களெல்லாரின் மனமும் கலங்குகிறது. இதே செய்தி பிரம்மலோகத்தில் தேவர்களால் தாமே பாடப்படுகிறது।

Verse 6

त्वत्प्रियार्थं समायातः कथितुं ते सुरोत्तम ॥ श्रूयते चार्थ विद्रूपः श्लोको द्वैपायनेन वै ॥

தேவர்களில் சிறந்தவனே, உமக்கு பிரியமானதற்காகவே நான் வந்து இதைச் சொல்லுகிறேன். த்வைபாயனன் உரைத்ததாகப் பொருளில் வலிமைமிக்க ஒரு சுலோகம் கேட்கப்படுகிறது।

Verse 7

क्रियातः स्वर्गवासोऽस्ति नरकस्तद्विपर्ययात् ॥ पुण्यरूपं तु यत्कर्म दिशो भूमिं च संस्पृशेत्

நல்ல செயலில் இருந்து சொர்க்கவாசம் உண்டாகிறது; அதற்கு எதிரானதால் நரகம். புண்ணிய இயல்புடைய செயல் திசைகளையும் பூமியையும் தொட்டு அதன் தாக்கம் பரவுகிறது என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 8

नरके पुरुषः प्रोक्तो विपरीतो मनीषिभिः ॥ तस्मात्साम्बं समाहूय तथा देवीगणं च तम्

ஞானிகள் கூறியபடி—தர்மத்திற்கு எதிராக நடக்கும் மனிதன் நரகத்தில் வீழ்வான். ஆகவே சாம்பனை அழைத்து, அதுபோல தேவியர்கணத்தையும் வரவழைத்தான்.

Verse 9

आसनेषूपविष्टानां तासां क्षोभं च तत्त्वतः ॥ लक्षयिष्याम्यहं सर्वं सत्यं चासत्यमेव च

அவர்கள் தத்தம் ஆசனங்களில் அமர்ந்தபோது, அவர்களின் கலக்கத்தை நான் உண்மையாகவே அறிந்துகொள்வேன்; அனைத்தையும் கவனிப்பேன்—சத்தியமும் அசத்தியமும் உட்பட.

Verse 10

तावत्सभ्यासनान्येव स्वास्तीर्य च विभागशः ॥ सर्वास्तास्तु समाहूय आसने चोपवेश्य च

அவ்வேளையில் சபைக்கான ஆசனங்கள் பிரிவுகளின்படி விரித்து ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டன; பின்னர் அனைவரும் அழைக்கப்பட்டு தத்தம் ஆசனங்களில் அமர்த்தப்பட்டனர்.

Verse 11

पश्चात्साम्बः समायातस्तस्याग्रे करसंपुटम् ॥ कृत्वा स्थितो मुहूर्तं तु किमाज्ञापयसि प्रभो

பின்னர் சாம்பன் வந்தான்; அவர்முன் கைகூப்பி சிறிதுநேரம் நின்று, “பிரபோ, நீங்கள் என்ன ஆணையிடுகிறீர்?” என்று கூறினான்.

Verse 12

दृष्ट्वा रूपमतीवास्य साम्बस्यैव वरस्त्रियः ॥ चुक्षुभुः सकला देव्यो कृष्णस्यैव तु पश्यतः

சாம்பனின் மிக அழகிய உருவைக் கண்டதும், உயர்ந்த பெண்கள்—அனைத்து தேவியரும்—கிருஷ்ணன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையிலேயே கலங்கினர்.

Verse 13

उत्तिष्ठत प्रियाः सर्वा गच्छत स्वनिवेशनम् ॥ कृष्णवाक्यात्तदा देव्यो जग्मुः स्वं स्वं निवेशनम्

(கிருஷ்ணன் கூறினான்:) “அன்புடையீரே, நீங்கள் அனைவரும் எழுந்து உங்கள் உங்கள் இல்லங்களுக்கு செல்லுங்கள்.” அப்போது கிருஷ்ணவாக்கினால் தேவியர் தத்தம் தத்தம் வாசஸ்தலங்களுக்கு சென்றனர்.

Verse 14

साम्बस्तत्रैव संतस्थौ वेपमानः कृताञ्जलिः ॥ स कृष्णो नारदं वीक्ष्य लज्जयावाङ्मुखोऽभवत्

சாம்பன் அங்கேயே நடுங்கியவனாய் கைகூப்பி நின்றான். கிருஷ்ணன் நாரதரை கண்டதும் வெட்கத்தால் வாக்கும் முகமும் தாழ்ந்தன.

Verse 15

कृष्णस्तु कथयामास नारदाय सविस्तरम् ॥ स्त्रीस्वभावं चरित्रं च आश्चर्यं पापकाकरकम्

பின்னர் கிருஷ்ணன் நாரதருக்கு விரிவாக எடுத்துரைத்தான்—பெண்களின் இயல்பும் நடத்தையும்—அது வியப்பூட்டுவதும் பாவத்திற்குக் காரணமாவதும் ஆகும்.

Verse 16

क्षणो नास्ति रहो नास्ति नास्ति कृत्ये विभावना ॥ तेन नारद नारीणां सतीत्वमुपजायते

ஒரு கணமும் இடைவேளை இல்லை, தனிமையும் இல்லை, செய்ய வேண்டியதில் சிந்தனை-ஆலோசனையும் இல்லை; ஆகவே, ஓ நாரதா, பெண்களில் ‘சதீத்வம்’ (பதிவிரதத் தர்மம்) நிலைபெறுகிறது என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 17

सुरूपं पुरुषं दृष्ट्वा क्षरन्ति मुनिसत्तम ॥ स्वभाव एष नारीणां साम्बस्य शृणु कारणम् ॥

முனிவரரே, அழகிய உருவுடைய ஆணை கண்டவுடன் பெண்கள் சுரக்கின்றனர்; இது அவர்களின் இயல்பு. இப்போது சாம்பனுடைய நிகழ்வின் காரணத்தை கேளுங்கள்.

Verse 18

अतीव मानी तेजस्वी धार्मिकॊऽतिगुणान्वितः ॥ रूपकारणमुद्दिश्य गतः क्षोभं कथञ्चन ॥

அவன் மிகுந்த அகம்பாவம் உடையவன், ஒளிமிக்கவன், தர்மநிஷ்டன், பல குணங்களால் நிறைந்தவன்; ஆனால் அழகுடன் தொடர்புடைய ஒரு காரணத்தினால் எப்படியோ கலக்கத்திற்குள் ஆழ்ந்தான்।

Verse 19

नारदस्त्वेवमेवं च प्रतिपूज्य हरेर्वचः ॥ अन्तरज्ञ उवाचेदं साम्बशापकरेण तथा ॥

நாரதர் இவ்வாறு ஹரியின் வாக்கை முறையாகப் போற்றி, உள்ளார்ந்த அறிவுடன், சாம்பனின் சாபத்தை ஏற்படுத்தும் இந்த நிகழ்வை உரைத்தார்।

Verse 20

यथा एकेन चक्रेण रथस्य न गतिर्भवेत् ॥ पुरुषास्वादनाच्चैवं क्षरन्ति सततं स्त्रियः ॥

ஒரே சக்கரத்தால் ரதம் நகராதது போல, ஆணின் அனுபவம்/சேர்க்கையால் பெண்கள் இடையறாது சுரக்கின்றனர்।

Verse 21

पुंसः सुदृष्टिपातेन कृतकृत्या भवन्ति ताः ॥ प्रद्युम्नं वीक्ष्य नार्यस्तु लज्जामापुः सुपुष्कलाम् ॥

ஆணின் அழகிய பார்வை விழுந்தாலே அவர்கள் தம்மை கृतார்த்தர் என எண்ணுவர்; ஆனால் பிரத்யும்னனைப் பார்த்ததும் பெண்கள் மிகுந்த வெட்கத்தில் ஆழ்ந்தனர்।

Verse 22

साम्बं दृष्ट्वैव ताः सर्वा अनङ्गेन प्रपीडिताः ॥ उद्दीपनविभावोऽयं तासां गन्धादिकं यथा ॥

ஆனால் சாம்பனைப் பார்த்தவுடனே அவர்கள் அனைவரும் அனங்கன் (காமதேவன்) துன்புறுத்தலுக்குள்ளானார்கள்; அவர்களுக்கு இது உத்தீபன-விபாவம்—மணம் முதலியவற்றைப் போல।

Verse 23

तस्मात्साम्बस्तु दुष्टात्मा तव स्त्रीणां विनाशकृत् ॥ सत्यलोके प्रवादो यस्तव जातो दुरत्ययः ॥

ஆகையால் தீய மனத்தையுடைய சாம்பன் உன் பெண்களின் அழிவுக்குக் காரணமாகிறான்; சத்தியலோகத்தில் உன்னைப் பற்றிப் பிறந்த பழிச்சொல் கடக்க அரிது.

Verse 24

मया श्रुतस्तु लोकेभ्यो ब्रह्मर्षिभ्यो मुहुर्मुहुः ॥ साम्बत्यागात्प्रमार्ष्टुं त्वमयशः कुलनाशकम् ॥

நான் உலகங்களிலும் பிரம்மரிஷிகளிடமும் மீண்டும் மீண்டும் கேட்டேன்—சாம்பனை விட்டு விலகினால் குலநாசம் செய்யும் அவமதிப்பை நீ நீக்கலாம்.

Verse 25

त्वमिहार्हस्यमेयात्मन् मया नु कथितं हितम् ॥ इत्युक्त्वा वचनं तत्र नारदो मौनमास्थितः ॥

அளவிட முடியாத ஆன்மாவே, இங்கே அதற்கேற்பச் செயல் புரிய நீ தகுதியுடையவன்; நான் நிச்சயமாக நன்மையானதையே கூறினேன். இவ்வாறு சொல்லி நாரதர் அங்கே மௌனமடைந்தார்.

Verse 26

शरीरात्तु गलद्रक्तं पूतिगन्धयुतं सदा ॥ पशुवत्कर्तितो यस्तु तद्वद्देहोऽस्य दृश्यते ॥

அவனுடைய உடலிலிருந்து எப்போதும் துர்நாற்றம் கலந்த இரத்தம் சொட்டுகிறது; வெட்டப்பட்ட ஒரு மிருகம்போல் அவன் உடல்நிலை காணப்படுகிறது.

Verse 27

ततस्तु नारदेनैव साम्बशापविनाशकः ॥ समादिष्टो महान्धर्म आदित्यआराधनं प्रति

பின்னர் நாரதரே சாம்பன் சாபத்தை அழிக்கும் மகாதர்மத்தை உபதேசித்தார்—அதாவது ஆதித்யன் (சூரியன்) ஆராதனை முறையை.

Verse 28

साम्ब साम्ब महाबाहो शृणु जाम्बवतीसुत ॥ पूर्वाचले च पूर्वाह्ने उद्यन्तं तु विभावसुम्

ஓ சாம்பா, ஓ சாம்பா, மகாபாகு ஜாம்பவதீ-புத்ரா—கேள்; கிழக்கு மலையில் முற்பகலில் உதயமாகும் விபாவசு (சூரியன்)னை வணங்கி வழிபடு.

Verse 29

नमस्कुरु यथान्यायं वेदोपनिषदादिभिः ॥ त्वयोदितं रविः श्रुत्वा तुष्टिं यास्यति नान्यथा

வேதம், உபநிஷத்துகள் முதலியவற்றின் மந்திரங்களால் முறையாக நமஸ்காரம் செய்; நீ உரைத்த ஸ்துதியை கேட்டு ரவி (சூரியன்) திருப்தியடைவான்—வேறல்ல.

Verse 30

साम्ब उवाच ॥ अगम्यगमनात्पापाद्व्याप्तो यः पुरुषो भवेत् ॥ तस्य देवः कथं तुष्टो भविष्यति स वै मुने

சாம்பன் கூறினான்—ஓ முனிவரே! அணுகக் கூடாததை அணுகுவதால் உண்டாகும் பாவம் ஒருவனை ஆட்கொண்டால், அவன்மேல் தெய்வம் எவ்வாறு திருப்தியடையும்?

Verse 31

नारद उवाच ॥ भविष्यत्पुराणमिति तव वादाद्भविष्यति ॥ ब्रह्मलोके पठिष्यामि ब्रह्मणोऽग्रे त्वहं सदा

நாரதர் கூறினார்—உன் வாக்கினால் இது ‘பவிஷ்யத் புராணம்’ எனப் பெயர் பெறும். நான் பிரம்மலோகத்தில் பிரம்மாவின் முன்னிலையில் இதை எப்போதும் பாராயணம் செய்வேன்.

Verse 32

सुमन्तुर्मर्त्यलोके च मनोः प्र कथयिष्यति ॥ साम्ब उवाच ॥ कथं पूर्वाचले गत्वा मांसपिण्डोपमः प्रभो

மேலும் சுமந்து மனிதலோகத்தில் மனுவுக்கு இதை எடுத்துரைப்பார். சாம்பன் கூறினான்—ஓ பிரபுவே! நான் மாம்சக் கட்டிபோல் இருக்கையில், பூர்வாசலத்திற்கு எவ்வாறு செல்ல முடியும்?

Verse 33

त्वत्प्रसादान्महद्दुःखं प्राप्तस्त्वहमकल्मषः ॥ नारद उवाच ॥ यथोदयाचले देवमाराध्य लभते फलम्

உமது அருளால் எனக்கு மிகுந்த துயரம் ஏற்பட்டது; ஆயினும் நான் நிஷ்கல்மஷன். நாரதர் கூறினார்—உதயாசலத்தில் தேவனை ஆராதித்தால் பலன் கிடைப்பதுபோல்.

Verse 34

मथुरायां तथा गत्वा षट्सूर्ये लभते फलम् ॥ मध्याह्ने च तथा देवं फलप्रियं अकल्मषम्

அதேபோல் மதுராவிற்குச் சென்று ‘ஷட்ஸூர்ய’ தலத்தில் பலன் பெறுவர். மேலும் மதியவேளையில் பலன் அருள விரும்பும், மாசற்ற தேவனை ஆராதிக்க வேண்டும்.

Verse 35

मथुरायां तथा पुण्यमुदयास्तं रवेर् जपन् ॥ मध्याह्ने प्रयतो वाग्भिः जपन् मुच्येत पातकात्

அதேபோல் மதுராவில் ரவியின் உதயம்-அஸ்தமன வேளைகளில் ஜபித்தால் புண்ணியம் உண்டாகும். மேலும் மதியவேளையில் வாக்கு கட்டுப்பாட்டுடன் ஜபித்தால் பாவத்திலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 36

कृष्णगङ्गोद्भवे स्नात्वा सूर्यं आराध्य यत्नतः ॥ सर्वपापविनिर्मुक्तः कुष्ठादिभ्यो विमुच्यते

கிருஷ்ணகங்கையின் தோற்றம்/நீரோட்டத்தில் நீராடி, முயற்சியுடன் சூரியனை ஆராதித்தால், எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு குஷ்டம் முதலான நோய்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவான்.

Verse 37

श्रीवराह उवाच ॥ ततः साम्बो महाबाहुः कृष्णाज्ञप्तो ययौ पुरीम् ॥ मथुरां मुक्तिफलदां रवेराराधनोत्सुकः ॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—அதன்பின் மகாபாஹுவான சாம்பன், கிருஷ்ணனின் ஆணையால், முக்தி-பலன் அளிக்கும் மதுரா நகரத்திற்குச் சென்று, ரவியை ஆராதிக்க ஆவலுற்றான்.

Verse 38

नारदोक्तेन विधिना साम्बो जाम्बवतीसुतः ॥ षट्सूर्यान्पूजयामास उदयन्तं दिवाकरम् ॥

நாரதர் கூறிய விதிமுறையின்படி ஜாம்பவதியின் புதல்வன் சாம்பன், உதயமாகும் திவாகரனைச் சூரியனின் ஆறுரூபங்களாகக் கொண்டு முறையாகப் பூஜை செய்தான்।

Verse 39

कृत्वा योगेन चात्मानं साम्बस्याग्रे रविस्तदा ॥ वरं वृणीष्व भद्रं ते मद्व्रतख्यापनाय च ॥

அப்போது ரவி யோகசக்தியால் சாம்பனின் முன்னே வெளிப்பட்டு கூறினார்—“வரம் கேள்; உனக்கு மங்கலம் உண்டாக; மேலும் என் விரதத்தின் பிரசித்திக்காகவும் (ஒரு வரம் தேர்ந்தெடு).”

Verse 40

यस्तोषितो नारदेन तद्वदस्व ममाग्रतः ॥ साम्ब पञ्चाशकैः श्लोकैर्वेदगृह्यपदाक्षरैः ॥

“சாம்பா! நாரதரால் நான் மகிழ்ந்த அந்த ஸ்துதியை என் முன்னிலையில் உரை—வேதமும் கிருஹ்யப் பயன்பாடும் ஒத்த சொற்களும் எழுத்துகளும் கொண்டு ஐம்பது ச்லோகங்களாக.”

Verse 41

यः स्तुतोऽहं त्वया वीर तेन तुष्टोऽस्मि ते सदा ॥ स्पृष्टो देवेन सर्वाङ्गे तत्क्षणाद्दीप्तसच्छविः ॥

“வீரனே! நீ என்னைத் துதித்த அந்த ஸ்துதியால் நான் எப்போதும் உன்னிடம் திருப்தியாய் இருக்கிறேன்.” தேவன் அவன் உடல் முழுவதும் தொட்டவுடன், அந்தக் கணமே அவன் ஒளிவீசும் காந்தியுடன் பிரகாசித்தான்।

Verse 42

व्यक्ताङ्गावयवः साक्षाद्द्वितीयोऽभूद्रविर्यथा ॥ मध्याह्ने याज्ञवल्क्यस्य यज्ञं माध्यन्दिनीयकम् ॥

அவனுடைய அங்கங்களும் உறுப்புகளும் தெளிவாக வெளிப்பட்டு, அவன் நேரடியாக இரண்டாம் ரவிபோல் ஆனான். மதியவேளையில் யாஜ்ஞவல்க்யரின் ‘மாத்யந்தினீயக’ எனப்படும் யாகம்/கிரியை குறிப்பிடப்படுகிறது।

Verse 43

अध्यापयत्साम्बयुतो रविर्मध्यन्दिनोऽभवत् ॥ वैकुण्ठपश्चिमे पार्श्वे तीर्थं माध्यन्दिनीयकम् ॥

சாம்பனுடன் கூடிய ரவி அவனுக்கு உபதேசித்தார்; அதனால் அவர் மதிய (மாத்யந்தின) மரபுடன் தொடர்புற்றார். வைகுண்டத்தின் மேற்கு பக்கத்தில் ‘மாத்யந்தினீயக’ எனும் புனித தீர்த்தம் உள்ளது.

Verse 44

सायाह्ने कृष्णगङ्गाया दक्षिणे संस्थितस्तदा ॥ तत्र दृष्ट्वा तु सायाह्ने रविमस्तोदयं प्रभुम् ॥

மாலையில் அவர் கிருஷ்ணகங்கையின் தென் கரையில் நின்றார். அங்கே மாலைச் சந்தியில், உதயம்-அஸ்தமனம் சந்திக்காலத்தில் ஆண்டவனான சூரியனைத் தரிசித்தார்.

Verse 45

सर्वपापविशुद्धात्मा परं ब्रह्माधिगच्छति ॥ श्रीवराह उवाच ॥ एवं साम्बस्य तुष्टेन मध्याह्ने तु नभस्तलात् ॥

அனைத்துப் பாவங்களிலிருந்தும் சுத்தமான ஆத்மா உடையவன் பரம்பிரம்மத்தை அடைகிறான். ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—இவ்வாறு சாம்பனால் திருப்தியடைந்து, மதியவேளையில், ஆகாயத் தளத்திலிருந்து (நிகழ்வு தொடர்ந்தது).

Verse 46

द्विधाकृतात्मयोगेन साम्बकुष्ठमपोहितम् ॥ साम्बः प्रख्याततीर्थे तु तत्रैवान्तरधीयत ॥

ஆத்மாவை இரண்டாக்கும் யோகச் செயலில் சாம்பனின் குஷ்டம் நீங்கியது. பின்னர் சாம்பன் அந்தப் புகழ்பெற்ற தீர்த்தத்திலேயே அங்கேயே மறைந்தான்.

Verse 47

साम्बस्तु सह सूर्येण रथस्थेन दिवानिशम् ॥ रविं पप्रच्छ धर्मात्मा पुराणं सूर्यभाषितम्

தர்மாத்மாவான சாம்பன், ரதத்தில் அமர்ந்த சூரியனுடன் பகலும் இரவும், சூரியனால் உரைக்கப்பட்ட புராணத்தைப் பற்றி ரவியிடம் கேட்டான்.

Verse 48

भविष्यमिति विख्यातं ख्यातं कृत्वा पुनर्नवम् ॥ साम्बः सूर्यप्रतिष्ठां च कारयामास तत्त्ववित्

‘பவிஷ்ய’ எனப் புகழ்பெற்றிருந்த மரபை மீண்டும் புதுமையுடன் பிரசித்தமாக்கி, தத்துவஞானியான சாம்பன் சூரியப் பிரதிஷ்டையை நடத்தச் செய்தான்.

Verse 49

उदयाचलमाश्रित्य यमुनायाश्च दक्षिणे ॥ मध्ये कालप्रियं देवं मध्याह्ने स्थाप्य चोत्तमम्

உதயாசலத்தைச் சார்ந்து, யமுனையின் தென் கரையில், நடுவில்—மதியவேளையில்—காலத்திற்குப் பிரியமான அந்த உத்தம தேவனை பிரதிஷ்டை செய்தான்.

Verse 50

मूलस्थानं ततः पश्चादस्तमानाचले रविम् ॥ स्थाप्य त्रिमूर्तिं साम्बस्तु प्रातर्मध्यापराह्णिकम्

பின்னர் அஸ்தமானாசலத்தில் ரவியை மூலஸ்தானமாக பிரதிஷ்டை செய்து, சாம்பன் காலை, மதியம், பிற்பகல் ஆகியவற்றுக்குரிய மும்மூர்த்தி வடிவை நிறுவினான்.

Verse 51

मथुरायां तथा चैकें स्थाप्य साम्बो वसुन्धरे ॥ स्वनाम्ना स्थापयामास पुराणविधिना स्वयम्

மேலும், ஓ வசுந்தரையே, மதுராவில் ஒன்றை (விக்ரகம்/ஸ்தலம்) நிறுவி, சாம்பன் புராண விதிப்படி தன் பெயரால் தானே அதை பிரதிஷ்டை செய்தான்.

Verse 52

गच्छन्ति तत्पदं शान्तं सूर्यमण्डलभेदकम् ॥ एतत्ते कथितं देवि साम्बशापसमुद्भवम्

அவர்கள் ‘சூரியமண்டல-பேதனம்’ எனக் கூறப்படும் அந்த அமைதிப் பதத்தை அடைகிறார்கள். தேவியே, சாம்பனின் சாபத்திலிருந்து தோன்றிய இந்த வரலாறு உனக்குச் சொல்லப்பட்டது.

Verse 53

पापप्रशमनाख्यानं महापातक नाशनम्

இது பாபத்தைத் தணிக்கும் ஆக்யானம்; மஹாபாதகங்களை அழிப்பதாகக் கூறப்படுகிறது।

Verse 54

एवं साम्बपुरं नाम मथुरायां कुलेश्वरम् ॥ रथयात्रां तथा कृत्वा रविणा कथिता यदा

இவ்வாறு மதுராவில் ‘சாம்பபுரம்’ எனும் இடமும் ‘குலேஸ்வர’மும் உள்ளன; அதுபோல ரதயாத்திரை நடைபெற்றபோது, அதை ரவி (சூரியன்) உரைத்தார்।

Verse 55

यावत्त स शब्दो भवति तावत्पुरुष उच्यते ॥ पुरुषश्चाविनाशी च कथ्यते शाश्वतोऽव्ययः

அந்த ‘சப்தம்/சொல்’ இருக்கும் வரையில் அது ‘புருஷன்’ என அழைக்கப்படுகிறது; புருஷன் அவிநாசி—சாச்வதமும் அவ்யயமும் எனக் கூறப்படுகிறது।

Verse 56

एकवासास्तथा गौरी श्यामा वा वरवर्णिनी ॥ मध्यं गता प्रगल्भा च वयोऽतीतास्तथा स्त्रियः

பெண்களும் ஒரே ஆடை அணிந்தவர்களாக இருக்கலாம்—வெள்ளை நிறமோ கருநிறமோ, சிறந்த நிறத்துடன்; நடுவயதினர், தைரியமுடையோர்; மேலும் யௌவனத்தைத் தாண்டியவர்களும்।

Verse 57

कृष्णः शशाप साम्बं तु विरूपत्वं भविष्यति ॥ शापयुक्तः स साम्बस्तु कुष्ठयुक्तोऽभवत्क्षणात् ॥

கிருஷ்ணன் சாம்பனைச் சபித்தான்—“உனக்கு விகாரமான உருவம் வரும்.” சாபம் பட்ட சாம்பன் கணநேரத்தில் குஷ்டரோகத்தால் பீடிக்கப்பட்டான்।

Verse 58

मथुरायां च मध्याह्ने मध्यन्दिन रवौ तथा ॥ अस्तङ्गते तथा देवं सद्यो राज्यफलं भवेत् ॥

மதுராவில் மதியவேளையில்—சூரியன் உச்சியில் இருக்கும் போது—மேலும் அதேபோல் சூரியாஸ்தமனத்தில் தேவனை வழிபடுவோர்க்கு உடனே அரசாட்சியொத்த பலன் உண்டாகும்.

Verse 59

स्नात्वा मध्यन्दिनं दृष्ट्वा सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥ उदयास्ते ततो देवः साम्बेन सहितो विराट् ॥

நீராடி மதியச் சூரியனைத் தரிசித்தால் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவர். பின்னர் சாம்பனுடன் கூடிய விராட் தேவனின் உதயம்-அஸ்தமனம் வர்ணிக்கப்படுகிறது.

Verse 60

माघमासस्य सप्तम्यां दिव्यं साम्बपुरं नराः ॥ रथयात्रां प्रकुर्वन्ति सर्वद्वन्द्वविवर्जिताः ॥

மாசி (மா஘) மாதத்தின் சப்தமியில் தெய்வீக சாம்பபுரத்தில் மக்கள் தேரோட்டத் திருவிழாவை நடத்துவர்; எல்லா இருமைகளும் முரண்பாடுகளும் அற்றவர்களாய் இருப்பர்.