Adhyaya 167: The Glory of the Viśrānti Tīrtha and the Account of a Rākṣasa’s Liberation

Verse 1

श्रीवराह उवाच ॥ शृणु देवि यथा संज्ञा विश्रान्तेः कीर्तिता पुरा ॥ राक्षसेन पुरा प्रोक्ता ब्राह्मणाय महात्मने ॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்— தேவியே, கேள்: ‘விச்ராந்தி’ என்ற பெயர் முன்காலத்தில் எவ்வாறு கூறப்பட்டது; அது முன்பு ஒரு ராட்சசன் ஒரு மகாத்ம பிராமணனிடம் சொன்னதாகும்।

Verse 2

पृथिव्युवाच ॥ किमर्थं राक्षसेनोक्ता संज्ञा विश्रान्तिसंज्ञिता ॥ किमर्थं पृष्टवान्विप्रः सर्वं कथय मे प्रभो ॥

பிருதிவி கூறினாள்— ராட்சசன் கூறிய அந்த பெயர் ஏன் ‘விச்ராந்தி’ என்று அழைக்கப்படுகிறது? அந்த பிராமணன் ஏன் கேட்டான்? ஆண்டவனே, அனைத்தையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 3

श्रीवराह उवाच ॥ उज्जयिन्यामभूद्विप्रः सदाचारविवर्जितः ॥ न स पूजयते देवान्न स साधून् नमस्यति ॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—உஜ்ஜயினியில் ஒரு பிராமணன் இருந்தான்; அவன் சதாசாரமற்றவன். அவன் தேவர்களைப் பூஜிக்கவில்லை; சாதுக்களுக்கும் வணங்கவில்லை.

Verse 4

पुण्यतीर्थं समासाद्य न च स्नानं करोति सः ॥ वेदवेदाङ्गरहितः परदाररतः सदा ॥

புண்ணியத் தீர்த்தத்தை அடைந்தும் அவன் நீராடவில்லை. அவன் வேதமும் வேதாங்கங்களும் இன்றியவன்; எப்போதும் பிறருடைய மனைவியிடம் ஆசை கொண்டவன்.

Verse 5

सन्ध्ये द्वे शयने चैव नित्यं मूढः स तिष्ठति ॥ न स देवानुष्यान्श्च पितॄन् पूजयते सदा ॥

இரு சந்தியைகளிலும், உறங்கும் நேரத்திலும் அவன் எப்போதும் மயக்கத்துடன் அலட்சியமாக இருந்தான். அவன் தேவர்கள், மனிதர்கள், பித்ருக்கள் ஆகியோரைக் தொடர்ந்து பூஜிக்கவில்லை.

Verse 6

पापाचाररतो नित्यं पापसङ्गः सुदुर्मतिः ॥ गार्हस्थ्यधर्ममाश्रित्य मोहितो वर्त्तते सदा ॥

அவன் எப்போதும் பாபச் செயல்களில் ஈடுபட்டு, பாபிகளுடன் பழகி, மிகுந்த தீய அறிவுடையவன். ‘கார்ஹஸ்த்ய தர்மம்’ எனும் பெயரைச் சாக்காகக் கொண்டு மயங்கியவனாய் எப்போதும் அப்படியே நடந்தான்.

Verse 7

गार्हस्थ्यं सर्वधर्माणां श्रेष्ठमुक्तं स्वयम्भुवा ॥ यावन्ति जन्तवः सर्वे यथा गोः सर्वतः स्थिताः ॥

ஸ்வயம்பூ, எல்லா தர்மங்களிலும் கார்ஹஸ்த்யத்தைச் சிறந்ததாக அறிவித்தார்; எல்லா உயிர்களும் எல்லாத் திசைகளிலும் பசுவின் ஆதாரத்தில் நிலைத்திருப்பதுபோல் (அவளால் போஷிக்கப்படுவதுபோல்).

Verse 8

यथा मातरमाश्रित्य सर्वे जीवन्ति जन्तवः ॥ एवं गार्हस्थ्यमाश्रित्य सर्वे जीवन्ति जन्तवः ॥

எவ்வாறு எல்லா உயிர்களும் தாயைச் சார்ந்து வாழ்கின்றனவோ, அவ்வாறே எல்லா உயிர்களும் கृहஸ்த ஆச்ரமத்தைச் சார்ந்து வாழ்கின்றன।

Verse 9

ततः स चौर्यं कुर्वाणः पापैः सह नराधमः ॥ स च रात्रौ द्रवन् लोकान् लब्धोऽसौ राजरक्षिभिः ॥

பின்னர் அந்த நராதமன் பாவிகளுடன் சேர்ந்து திருட்டு செய்து, இரவில் மக்களிடையே ஓடிப் பறந்தான்; அரசரின் காவலர்கள் அவனைப் பிடித்தனர்।

Verse 10

अन्धकूपे स पतितो घोररूपोऽवसत्तदा ॥ कदाचिदथ कार्येषु महान्सार्थ उपागतः ॥

அவன் இருண்ட கிணற்றில் விழுந்து, அப்போது பயங்கர நிலையில் அங்கேயே தங்கினான். சில காலத்திற்குப் பின் காரிய நிமித்தமாக ஒரு பெரிய கரவான் அங்கு வந்தது।

Verse 11

तेषां मध्ये द्विजः कश्चिद्रक्षां कृत्वा वसुन्धरे ॥ रक्षोघ्नेन च मन्त्रेण सर्वं सार्थं च रक्षति ॥

வசுந்தரையே! அவர்களிடையே ஒரு த்விஜன் பூமியில் ரக்ஷா-கிரியையைச் செய்து, ‘ராக்ஷஸ நாசக’ மந்திரத்தால் முழுக் கரவானையும் காத்தான்।

Verse 12

तत्रागत्य च रक्षस्तु ब्राह्मणं वाक्यमब्रवीत् ॥ राक्षस उवाच ॥ अहं दास्यामि ते विप्र यत्ते मनसि वर्तते ॥

அங்கே வந்து அந்த ராக்ஷஸன் பிராமணனை நோக்கி கூறினான்— ராக்ஷஸன் சொன்னான்: ஓ விப்ரா! உன் மனதில் இருப்பதையெல்லாம் நான் உனக்குத் தருவேன்।

Verse 13

बहुकालेन संप्राप्तं भोजनं च यथेप्सितम् ॥ उत्तिष्ठ विप्र गच्छ त्वमन्यत्र शयनं कुरु ॥

நீ விரும்பிய உணவு நீண்ட காலத்திற்குப் பின் கிடைத்தது. ஓ பிராமணனே, எழுந்து வேறிடத்திற்குச் சென்று மற்றொரு இடத்தில் துயில் கொள்.

Verse 14

येनाहं भक्षये सार्थं यावत्तृप्तिर्भवेन्मम ॥ राक्षसस्य वचः श्रुत्वा विप्रो वचनमब्रवीत् ॥

—என் பசி தீரும் வரை நான் இந்தக் காரவானை விழுங்கும்படியாக. ராட்சசனின் சொற்களை கேட்ட பிராமணன் பதில் கூறினான்.

Verse 15

एकः सार्थं प्रयातोऽहं नोत्सृजामि कथंचन ॥ तस्माद्राक्षस गच्छ त्वं सार्थं मम परिग्रहम् ॥

பிராமணன் கூறினான்: நான் ஒருவனாகவே இந்தக் காரவானுடன் புறப்பட்டேன்; எவ்விதத்திலும் இதை நான் கைவிடமாட்டேன். ஆகவே, ஓ ராட்சசனே, செல்—என்னை உன் உரிமைப் பங்காகக் கொள்; காரவான் என் பாதுகாப்பில் உள்ளது.

Verse 16

निरीक्षितुं न शक्तोऽसि मम मन्त्रबलेन हि ॥ राक्षस उवाच ॥ मम भक्ष्ये हते विप्र दोषस्तव भविष्यति ॥

என் மந்திரபலத்தால் நீ என்னை நோக்கவும் (அல்லது வெல்லவும்) இயலாது. ராட்சசன் சொன்னான்: ஓ பிராமணனே, என் இரை கொல்லப்பட்டால் குற்றம் உன்னமேல் விழும்.

Verse 17

दयां कुरु त्वं विप्रर्षे भोजनं मम दीयताम् ॥ ततोऽपृच्छदसौ विप्रो राक्षसं दारुणं प्रति ॥

பிராமணர்களில் சிறந்த முனிவரே, கருணை செய்; எனக்கு உணவு அளிக்கப்படுக. அப்போது அந்தப் பிராமணன் அந்தக் கொடிய ராட்சசனை வினவினான்.

Verse 18

केन त्वं कर्मदोषेण राक्षसत्वमुपागतः ॥ ततश्च कथयामास कथावृत्तं पुरातनम् ॥

எந்தக் கர்மதோஷத்தால் நீ ராட்சச நிலையை அடைந்தாய்? பின்னர் அவன் பழம்பெரும் நிகழ்வுக் கதையை உரைத்தான்।

Verse 19

तस्य दुःखेन संयुक्तो विप्रोऽसौ वाक्यमब्रवीत् ॥ विप्र उवाच ॥ मित्रत्वे वर्तसे रक्षस्तव दास्यामि किं वद ॥

அவனுடைய துயரால் உருகிய அந்தப் பிராமணன் கூறினான்—“ஓ ராட்சசா, நீ நண்புறவில் உள்ளாய்; நான் உனக்கு உதவி அளிப்பேன். சொல், என்ன வேண்டும்?”

Verse 20

आत्मना चोपकारेण प्रियं किं करवाणि ते ॥ राक्षस उवाच ॥ ददासि यदि तद्विप्र यन्मे मनसि वर्तते ॥

“என் முயற்சியாலும் உதவியாலும் உனக்கு என்ன நன்மை செய்ய வேண்டும்?” ராட்சசன் கூறினான்—“ஓ பிராமணா, தருவாயெனில் என் மனத்தில் இருப்பதையே தா.”

Verse 21

मथुरायां च यत्स्नातं कृतं विश्रान्तिसंज्ञके ॥ तच्च स्नानफलं देहि येन मुक्तिं व्रजाम्यहम् ॥

“மதுராவில் ‘விச்ராந்தி’ எனப்படும் தீர்த்தத்தில் நீ செய்த நீராடலின் பலனை எனக்கு தா; அதனால் நான் முக்தியை அடைவேன்.”

Verse 22

तेन दुःखेन संयुक्तो विप्रो वाक्यमथाब्रवीत् ॥ विप्र उवाच ॥ कथं जानासि रक्षस्त्वं तीर्थं विश्रान्तिसंज्ञकम् ॥

அந்தத் துயரால் வாடிய பிராமணன் கூறினான்—“ஓ ராட்சசா, ‘விச்ராந்தி’ எனப்படும் தீர்த்தத்தை நீ எவ்வாறு அறிந்தாய்?”

Verse 23

कथं च संज्ञा तस्याभूत्कथय त्वं हि राक्षस ॥ राक्षस उवाच ॥ पुरी उज्जयिनी नाम्ना तस्यां वासो हि मे सदा ॥

“அது அந்தப் பெயரை எவ்வாறு பெற்றது? ஓ ராட்சசா, நீ கூறு.” ராட்சசன் சொன்னான்—“உஜ்ஜயினீ என்ற நகரம் உள்ளது; அங்கேயே என் வாசம் எப்போதும் இருந்தது.”

Verse 24

कस्मिंश्चिदथ कालेन गतोऽहं विष्णुमन्दिरम् ॥ तस्याग्रे तिष्ठते विप्रो वाचको वेदपारगः ॥

ஒரு காலத்தில் நான் விஷ்ணு ஆலயத்திற்குச் சென்றேன். அதன் முன் ஒரு பிராமணர் நின்றார்—வேதங்களில் தேர்ந்தவர், உரைநிகழ்த்துபவர்.

Verse 25

विश्रान्तितीर्थमाहात्म्यं श्रावयन्स दिने दिने ॥ तस्य श्रवणमात्रेण मम भक्तिर्हृदिस्थिता ॥

அவர் நாள்தோறும் விஷ்ராந்தி-தீர்த்தத்தின் மஹாத்மியத்தைச் சொல்லிக் கேட்கச் செய்தார். அதை மட்டும் கேட்டதாலேயே என் உள்ளத்தில் பக்தி நிலைபெற்றது.

Verse 26

सा संज्ञा च श्रुता तत्र विश्रान्तेश्च मयाऽनघ ॥ वासुदेवो महाबाहुर्जगत्स्वामी जनार्दनः ॥

ஓ குற்றமற்றவனே, அங்கே நான் ‘விஷ்ராந்தி’ என்ற அந்தப் பெயரையும் கேட்டேன். ஏனெனில் உலகின் ஆண்டவன், மகாபாகு வாசுதேவ ஜனார்தனன் அதனுடன் தொடர்புடையவன்.

Verse 27

विश्रामं कुरुते तत्र तेन विश्रान्तिसंज्ञिता ॥ राक्षसस्य वचः श्रुत्वा विप्रो वचनमब्रवीत् ॥

அவர் அங்கே ஓய்வு கொள்கிறார்; ஆகவே அது ‘விஷ்ராந்தி’ என அழைக்கப்படுகிறது. ராட்சசனின் சொற்களை கேட்ட பிராமணர் பதிலாக உரைத்தார்.

Verse 28

पलायमानः स परमन्धकूपेऽपतत्तदा ॥ मृतोऽसौ पतितस्तत्र राक्षसत्वमुपागतः ॥

தப்பிச் செல்லும் போது அவன் அப்போது மிகுந்த இருள் நிறைந்த கிணற்றில் விழுந்தான். அங்கே விழுந்து இறந்து ராக்ஷச நிலையை அடைந்தான்.

Verse 29

अनाचारादि हेतोश्च राक्षसत्वमुपागतः ॥ आत्मानं कथयामास विप्राग्रे स यथायथम् ॥

அனாசாரம் முதலிய காரணங்களால் அவன் ராக்ஷசத்துவத்தை அடைந்தான். அந்த விப்ரரின் முன்னிலையில் நடந்தபடியே தன் வரலாற்றை ஒழுங்காகக் கூறினான்.

Verse 30

एकस्नानस्य हि फलं तव दत्तं च राक्षस ॥ विप्रे चेति उक्तमात्रे च मोक्षावासमवाप सः ॥

“ஓ ராக்ஷசா, ஒரே ஒரு ஸ்நானத்தின் பலன் உனக்குத் தரப்பட்டது.” என்று விப்ரர் சொன்னவுடனே அவன் மோக்ஷ வாசஸ்தலத்தை அடைந்தான்.