Adhyaya 147: The Sacred Merit of Goniṣkramaṇa (the Tīrtha of the Cows’ Emergence/Release)

Verse 1

अथ गोनिष्क्रमणमाहात्म्यम् ॥ धरण्युवाच ॥ अत्याश्चर्यं श्रुतं ह्येतद्रुरुक्षेत्रसमुद्भवम् ॥ हृषीकेशस्य महिमा त्वया य उपवर्णितः

இப்போது கோநிஷ்க்ரமண மாஹாத்மியம் தொடங்குகிறது. தரணி கூறினாள்—ருருக்ஷேத்திரத்தில் தோன்றிய இந்த மிக அதிசயமான வரலாற்றை நான் கேட்டேன்; மேலும் நீ விவரித்த ஹ்ருஷீகேசரின் மகிமையையும்…

Verse 2

अन्यच्च यत्परं गुह्यं क्षेत्रं परमपावनम् ॥ वक्तुमर्हसि देवेश परं कौतूहलं मम

மேலும், ஓ தேவேசா, அந்த மற்றொரு மிக இரகசியமான, மிகப் புனிதமான க்ஷேத்திரத்தைப் பற்றியும் நீங்கள் கூற வேண்டும்; என் ஆர்வம் மிகுந்ததாக உள்ளது।

Verse 3

श्रीवराह उवाच ॥ शृणु भूमे प्रयत्नेन कारणं परमं मम ॥ गुह्यमस्त्यपरं चैव हिमशृङ्ग शिलोच्चये

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—ஓ பூமியே, முயற்சியுடன் என் பரம காரணத்தை கேள். ஹிமஶ்ருங்கம் எனும் உயர்ந்த பாறைச் சிகரத்தில் இன்னொரு மறைபொருளும் உள்ளது.

Verse 4

गोनिष्क्रमणकं नाम गावो यत्र प्रतारिताः ॥ यथा निष्क्रमणं प्राप्य सुरभीणां वसुन्धरे

ஓ வசுந்தரையே, அந்த இடம் ‘கோநிஷ்க்ரமணகம்’ என அழைக்கப்படுகிறது; அங்கு பசுக்கள் முன்னோக்கி ஓட்டப்பட்டன. அங்கு வெளியேறும் வழியை அடைந்த சுரபி பசுக்கள் வெளியேற முடிந்தன.

Verse 5

सप्ततिर्यत्र कल्पानि और्वो यत्र प्रजापतिः ॥ तपश्चचार परमं मम मायाबलान्वितः

எங்கு எழுபது கல்பங்கள் வரை, ஔர்வ பிரஜாபதி—என் மாயா-பலத்தால் யுக்தனாய்—உயர்ந்த தவத்தை மேற்கொண்டான்.

Verse 6

तस्यैवं वर्तमानस्य याति काले महत्तरे ॥ एवं हि तप्यमानस्य सर्वलोकस्य संशयः

அவன் இவ்வாறு தொடர்ந்திருந்தபோது மிகப் பெரும் காலம் கடந்தது. அவன் தவத்தில் ஈடுபட்டிருந்த வேளையில் எல்லா உலகங்களிலும் சந்தேகம் (கவலை) எழுந்தது.

Verse 7

न वरं प्रार्थयत्येष लाभालाभसमन्वितः ॥ सूचकोऽपि न विद्येत बलिकर्मसु संयतः

அவன் லாப-நஷ்டங்களில் சமநிலையுடன் இருந்து எந்த வரத்தையும் வேண்டவில்லை. பலி-கிரமங்களில் கட்டுப்பட்ட அவனில் சுயநலத்தின் குறியீடும் இல்லை.

Verse 8

अथ दीर्घस्य कालस्य कश्चिद्ब्रह्मयतिस्तदा ॥ तपस्तपस्यति मुनौ तस्मिन्शैলোच्चये धरे

பின்னர் நீண்ட காலத்திற்குப் பின் ஒரு பிரம்மயதி தோன்றினார்; அந்த உயர்ந்த மலைச் சிகரத்தில் அந்த முனிவர் தவம் மேற்கொண்டார்.

Verse 9

ईश्वरोऽपि महाभागे तत्पार्श्वं समुपागतः ॥ गोनिष्क्रमेतिविख्याते तस्मिंस्तीर्थे महौजसि

ஓ பாக்கியவானே! ஈசுவரனும் அவரின் அருகே வந்தார்—‘கோநிஷ்க்ரம’ எனப் புகழ்பெற்ற அந்த மாபெரும் சக்தியுடைய தீர்த்தத்தில்।

Verse 10

तन्निर्गतं ततो ज्ञात्वा और्वं सर्वे तपस्विनः ॥ महेश्वरो महातेजाः सम्भ्रमात्समुपागतः

அப்போது அவுர்வர் வெளிப்பட்டார் என்பதை அறிந்து எல்லா தவசிகளும் கூடினர்; மேலும் மாபெரும் ஒளியுடைய மகேசுவரனும் பரபரப்புடன் விரைந்து அணுகினார்।

Verse 11

फलपुष्पसमाकीर्णा लक्ष्मीश्चैवोपजायते ॥ आश्रमं रूपसम्पन्नं फलपुष्पोपशोभितम्

அங்கு பழங்களும் மலர்களும் பரவி இருந்தன; செல்வமாகிய லட்சுமியும் தோன்றினாள்; ஆசிரமம் அழகுறப் பழமலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது।

Verse 12

तच्च वै भस्मसाद्भूतं महारुद्रस्य तेजसा॥ दग्ध्वा तं चाश्रमं पुण्यमौरवस्य सुमहत्प्रियम्॥

அந்த இடம் மகாருத்ரரின் ஒளித்தீவிரத்தால் சாம்பலாயிற்று; அவுர்வருக்கு மிகப் பிரியமான அந்தப் புனித ஆசிரமம் எரிந்து போயிற்று।

Verse 13

ईश्वरोऽपि ततः प्राप्तः शीघ्रमेव हिमालयम्॥ एतस्मिन्नन्तरे देवि गृह्य पुष्पकरण्डकम्॥

அதன்பின் ஈசுவரனும் விரைவாக இமயமலைக்கு வந்தடைந்தான். இதற்கிடையில், ஓ தேவி, மலர்க் கூடை எடுத்துக்கொண்டு (… )।

Verse 14

आश्रमं समनुप्राप्त और्वोऽपि मुनिपुङ्गवः॥ शान्तो दान्तः क्षमाशीलः सत्यव्रतपरायणः॥

ஔர்வரும்—முனிவர்களில் சிறந்தவர்—ஆசிரமத்தை அடைந்தார்; அவர் அமைதியுடையவர், தன்னடக்கமுடையவர், பொறுமையாளர், சத்தியவிரதத்தில் நிலைத்தவர்।

Verse 15

दृष्ट्वा स्वमाश्रमं दग्धं बहुपुष्पफलोदकम्॥ मन्युना परमाविष्टो दुःखनेत्रपरिप्लुतः॥

தன் ஆசிரமம் எரிந்ததைப் பார்த்து—முன்பு பல மலர்கள், கனிகள், நீர் ஆகியவற்றால் செழித்திருந்தது—அவன் கடும் கோபத்தில் ஆட்கொள்ளப்பட்டான்; துயரத்தால் கண்கள் நீர்த்தன।

Verse 16

उवाच क्रोधरक्ताक्षो वचनं निर्दहन्निव॥ येनैष चाश्रमो दग्धो बहुपुष्पफलोदकः॥

கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன் அவன் எரிப்பதுபோல் சொன்னான்—“பல மலர், கனி, நீர் நிறைந்த இந்த ஆசிரமத்தை யார் எரித்தார்?”

Verse 17

सोऽपि दुःखेन सन्तप्तः सर्वलोकान्भ्रमिष्यति॥ एवमौरवेन दत्ते तु शापे तस्मिन्महौजसि॥

“அவனும் துயரால் சுட்டெரிந்து எல்லா உலகங்களிலும் அலைந்து திரிவான்.” இவ்வாறு மகாதேஜஸ்வியான ஔர்வ முனி அந்த சாபத்தை அளித்தபோது (… )।

Verse 18

महाभयात्तु लोकानां न कश्चित्पर्यवारयत्॥ तत्क्षणादेव देवेशि ईशोऽपि जगतो विभुः॥

உலகங்களில் பெரும் அச்சத்தால் எவரும் தலையிடவில்லை. அதே கணமே, ஓ தேவீ, உலகின் விபுவான ஈசனும் (தோன்றினார்)।

Verse 19

दह्यते स्म जगत्सर्वं स तु किञ्चिन्न चेच्छति॥ को वा प्रतिविधिस्तत्र यथा सर्वस्य सम्भवेत्॥

முழு உலகமும் எரிந்துகொண்டிருக்கும்; ஆயினும் அவர் எதையும் (தடுக்க) விரும்பமாட்டார். அங்கே அனைவரின் நலன் ஏற்பட எந்த நிவாரணம் இருக்க முடியும்?

Verse 20

एवमुक्ते मया क्रोधाद्दीक्षितस्तस्य चाश्रमः॥ दग्धोऽभवत्क्षणेनैव वयं तस्माद्विनिर्गताः॥

நான் அவ்வாறு கூறியவுடன் கோபத்தால் அவனுடைய ஆசிரமம் அழிவிற்காகத் தீட்சிக்கப்பட்டு கணநேரத்தில் எரிந்தது; பின்னர் நாங்கள் அங்கிருந்து வெளியே வந்தோம்।

Verse 21

एतद्दुःखेन सन्तप्तो मन्युना च परिप्लुतः॥ और्वः शशाप रोषेण तेन तप्ता वयं शिवे॥

இந்தத் துயரால் தகித்தும் கோபத்தால் மூழ்கியும் இருந்த அவுர்வர் சினத்தால் சாபம் உரைத்தார்; அதனால் நாங்கள், ஓ சிவே, துன்புற்றோம்।

Verse 22

ततोऽभ्रमद्विरूपाक्षः शं न प्राप्नोति कर्हिचित् ॥ अहं च परितप्तोऽस्मि आत्मत्वादीश्वरस्य च ॥

அப்போது விரூபாக்ஷன் அலைந்துகொண்டே இருந்தான்; எக்காலத்திலும் நலன் பெறவில்லை. நானும் ஈசனுடன் ஆத்மத்துவம் காரணமாகத் தகிக்கிறேன்।

Verse 23

तेन दाहेन संतप्तो न शक्नोमि विचेष्टितुम् ॥ पार्वत्या च ततः प्रोक्तः आवां नारायणं प्रति ॥

அந்த எரிச்சலால் சுட்டெரிக்கப்பட்ட நான் எந்தச் செயலும் செய்ய இயலவில்லை. அப்போது பார்வதி கூறினாள்—“வாருங்கள், நாம் நாராயணரிடம் செல்வோம்.”

Verse 24

गच्छावस्तस्य वाक्येन सुखं यत्र भविष्यति ॥ ततो नारायणं गत्वा सह तेन तमौर्वकम् ॥

“அவருடைய சொல்லின்படி செல்வோம்; அங்கே நலம் உண்டாகும்.” பின்னர் அவருடன் சேர்ந்து நாராயணரிடம் சென்று, அந்த அவுர்வகரை அணுகினர்.

Verse 25

विज्ञापयामो रुद्रस्य शापोऽयं विनिवर्त्तताम् ॥ संतप्ताः स्म वयं सर्वे तस्माच्छापं निवर्त्तय ॥

“நாங்கள் விண்ணப்பிக்கிறோம்—ருத்ரரின் இந்தச் சாபம் நீங்கட்டும். நாங்கள் அனைவரும் துன்புறுகிறோம்; ஆகவே சாபத்தை அகற்றுங்கள்.”

Verse 26

और्वोऽप्युवाच नोक्तं मे अनृतं तु कदाचन ॥ सुरभीगणमानिय गत्वैतं स्नापयन्तु वै ॥

அவுர்வரும் கூறினார்—“நான் ஒருபோதும் பொய் சொல்லவில்லை. சுரபி மாடுகளின் கூட்டத்தை கொண்டு வந்து, சென்று இவரை நிச்சயமாக நீராட்டுங்கள்.”

Verse 27

रुद्रशापो निवृत्तः स्यात्तेनैव किल नान्यथा ॥ एतस्मिन्नन्तरे देवि मया गावोऽवतारिताः ॥

“அதே வழியாலேயே ருத்ரரின் சாபம் நீங்கும்; வேறு வழியில்லை. இதற்கிடையில், தேவி, நான் பசுக்களை இறக்கி வரச் செய்தேன்.”

Verse 28

तच्च गोनिष्क्रमं नाम तीर्थं परमपावनम् ॥ तत्र स्नानं तु कुर्वीत एकरात्रोषितो नरः ॥

அது ‘கோநிஷ்க்ரம’ எனப்படும் தீர்த்தம்; மிகப் பரமப் புனிதமானது. அங்கே ஒரு இரவு தங்கி மனிதன் நீராட வேண்டும்.

Verse 29

गोलोकं च समासाद्य मोदते नात्र संशयः ॥ अथात्र मुञ्चते प्राणान्कृत्वा कर्म सुदुष्करम् ॥

கோலோகத்தை அடைந்து அவன் ஐயமின்றி மகிழ்கிறான். பின்னர் இங்கே மிகக் கடினமான விரதத்தை செய்து உயிர் மூச்சை விடுகிறான்.

Verse 30

शंखचक्रगदायुक्तो मम लोके महीयते ॥ पञ्च धाराः पतन्त्यत्र मूले मूलवटस्य हि ॥

சங்கு, சக்கரம், கதையுடன் கூடியவன் என் லோகத்தில் மதிக்கப்படுகிறான். இங்கே மூலவட்டத்தின் வேரில் ஐந்து நீர்த் தாரைகள் விழுகின்றன.

Verse 31

तत्र स्नानं प्रकुर्वीत पञ्चरात्रोषितो नरः ॥ पञ्चानामपि यज्ञानां फलमाप्नोति मानवः ॥

அங்கே ஐந்து இரவுகள் தங்கியவன் நீராட வேண்டும்; மனிதன் ஐந்து யாகங்களின் பலனையும் அடைகிறான்.

Verse 32

अथात्र मुञ्चते प्राणान्कृत्वा कर्म सुदुष्करम् ॥ पञ्चयज्ञफलं भुक्त्वा मम लोकं प्रपद्यते ॥

பின்னர் இங்கே மிகக் கடினமான விரதத்தை செய்து உயிர் மூச்சை விடுகிறான்; ஐந்து யாகங்களின் பலனை அனுபவித்து என் லோகத்தை அடைகிறான்.

Verse 33

अस्ति पञ्चपदं नाम तस्मिन्क्षेत्रे परं मम ॥ मम पूर्वेण पार्श्वेण दृढाः पञ्च महाशिलाः ॥

என் அந்த பரம புண்ணியத் தலத்தில் ‘பஞ்சபத’ எனப்படும் ஒரு இடம் உள்ளது. அதன் கிழக்குப் புறத்தில் ஐந்து பெரிய பாறைகள் உறுதியாக நிலைத்து நிற்கின்றன.

Verse 34

मत्पूर्वां दिशमाश्रित्य तत्र ब्रह्मपदद्वयम् ॥ मध्ये तु तस्य कुण्डस्य शिला विस्तीर्णसंश्रिता ॥

என்னுடன் தொடர்புடைய கிழக்குத் திசையை நோக்கி அங்கே பிரம்மாவின் இரண்டு ‘பாதச்சுவடுகள்’ உள்ளன. மேலும் அந்த குண்டத்தின் நடுவில் அகலமான, நன்றாக அமைந்த கல் தளம் உள்ளது.

Verse 35

ऊर्ध्वं नालपरिणाहं तत्र विष्णुपदं मम ॥ तत्र स्नानं तु कुर्वीत पञ्चरात्रोषितो नरः ॥

மேலே, ஒரு ‘நாள’ அளவு தூரத்தில் என் விஷ்ணு பாதச்சுவடு உள்ளது. அங்கே ஐந்து இரவுகள் தங்கியவன் அங்கேயே நீராட வேண்டும்.

Verse 36

यान्ति शुद्धांस्तु लोकांस्ते ये च भागवतप्रियाः ॥ अथात्र मुञ्चते प्राणान्युक्तः पञ्चपदे नरः ॥

பாகவதர்களுக்கு பிரியமானவர்கள் தூய உலகங்களுக்கு செல்கின்றனர். மேலும் இங்கே பஞ்சபதத்தில் ஒழுக்கமுடையவன் உயிர்மூச்சை விடுகின்றான்.

Verse 37

यत्र धारा पतत्येका पश्चिमां दिशमाश्रिता ॥ तत्र स्नानं तु कुर्वीत एकरात्रोषितो नरः ॥

மேற்கு திசையை நோக்கி ஒரே நீர்த் தாரை விழும் இடத்தில், ஒரு இரவு தங்கியவன் அங்கே நீராட வேண்டும்.

Verse 38

ब्रह्मलोकमवाप्नोति ब्रह्मणा सह मोदते ॥ कौमुदस्य तु मासस्य शुक्लपक्षस्य द्वादशी ॥

அவன் பிரம்மலோகத்தை அடைந்து, பிரம்மாவுடன் சேர்ந்து மகிழ்வான். இது ‘கௌமுத’ எனப்படும் மாதத்தின் சுக்லபக்ஷத் துவாதசி திதியுடன் தொடர்புடையது.

Verse 39

यज्ञानां वाजपेयानां फलं प्राप्नोति मानवः ॥ अथात्र मुञ्चते प्राणान्मम कर्मसु निष्ठितः ॥

மனிதன் வாஜபேய யாகங்களின் பலனைப் பெறுவான். பின்னர் இங்கே, எனது கர்மங்களில் உறுதியாக நிலைத்து, உயிர்மூச்சுகளை விடுவான்.

Verse 40

वाजपेयफलं भुक्त्वा मम लोकं प्रपद्यते ॥ अस्ति कोटिवटं नाम तस्मिन्क्षेत्रे परं मम ॥

வாஜபேயத்தின் பலனை அனுபவித்த பின், அவன் என் லோகத்தை அடைவான். என் பரம புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் ‘கோடிவட’ எனும் இடம் உள்ளது.

Verse 41

पञ्चक्रोशं ततो गत्वा वायव्यां दिशि संस्थितः ॥ तत्र स्नानं तु कुर्वीत षष्ठकालोषितो नरः ॥

அங்கிருந்து ஐந்து க்ரோசம் சென்று, வாயவ்ய (வடமேற்கு) திசையில் உள்ள இடத்தில், ஆறு காலங்கள் தங்கிய மனிதன் அங்கே நீராட வேண்டும்.

Verse 42

बहुयज्ञस्य कोटीनां फलं प्राप्नोति निष्कलम् ॥ अथात्र मुंचते प्राणान्भूमे कोटिवटे शुभे ॥

அவன் பல யாகங்களின் கோடிக்கணக்கான பலனை முழுமையாக, எஞ்சாமலே பெறுவான். ஓ பூமியே! இங்கே புனிதமான கோடிவடத்தில் உயிரை விடுவானாயின், அந்தப் புண்ணியப் பலன் கிடைக்கும்.

Verse 43

यज्ञकोटिफलं भुक्त्वा मम कोटिं प्रपद्यते ॥ अस्ति विष्णुसरो नाम तस्मिन्क्षेत्रे परं मम ॥

கோடி யாகங்களின் பலனை அனுபவித்தவன் என் பரம நிலையைக் அடைகிறான். அந்த பரம புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் ‘விஷ்ணுசர’ எனும் தீர்த்தம் உள்ளது; அது என்னுடன் உன்னதமாக இணைந்தது.

Verse 44

पूर्वोत्तरेण पार्श्वेन पञ्चक्रोशं न संशयः ॥ मत्सरः पद्मपत्राक्षि अगाधं परिसंस्थितम् ॥

வடகிழக்கு பக்கத்தில் அதன் விரிவு ஐந்து க்ரோசம்—இதில் ஐயமில்லை. ஓ தாமரை இதழ் போன்ற கண்களையுடையவளே, அங்கே ‘மத்ஸர’ எனும் ஆழமும் அளவிட முடியாததுமான இடம் அமைந்துள்ளது.

Verse 45

पञ्चक्रोशश्च विस्तारः पर्वतः परिमण्डलः ॥ तत्र भ्रमति यो भद्रे कुर्याच्चैव प्रदक्षिणम् ॥

அதன் விரிவு ஐந்து க்ரோசம்; மலை வட்ட வடிவமாக உள்ளது. ஓ நற்குணமுடையவளே, அங்கே சுற்றி நடப்பவன் அவசியம் பிரதட்சிணையும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 46

तावद्वर्षसहस्राणि ब्रह्मलोके महीयते ॥ अथात्र मुंचते प्राणान्स्वकर्मपरिनिष्ठितः ॥

அத்தனை ஆயிரம் ஆண்டுகள் அவன் பிரம்மலோகத்தில் மதிக்கப்படுவான். பின்னர் இங்கே, தன் கர்மத்தில் உறுதியாக நிலைத்து, உயிர்மூச்சை விட்டால், அத்தகைய பயன் கூறப்படுகிறது.

Verse 47

ब्रह्मलोकं समुत्सृज्य मम लोके महीयते ॥ तस्मिन्क्षेत्रे महाभागे आश्चर्यं शृणु सुन्दरि ॥

பிரம்மலோகத்தை விட்டு அவன் என் லோகத்தில் மதிக்கப்படுவான். ஓ அழகியவளே, அந்த மகாபாக்கியமான க்ஷேத்திரத்தில் உள்ள ஒரு அதிசயத்தை கேள்.

Verse 48

गवां वै श्रूयते शब्दो मम कर्मसुखावहः ॥ अथात्र ज्येष्ठमासस्य शुक्लपक्षस्य द्वादशी ॥

பசுக்களின் ஒலி நிச்சயமாகக் கேட்கப்படுகிறது; அது என் கர்மம் (அனுஷ்டானம்) மகிழ்ச்சியளிப்பதாகும். இங்கு ஜ்யேஷ்ட மாதத்தின் சுக்லபக்ஷ த்வாதசி சிறப்பாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது.

Verse 49

श्रूयते सुमहान्छब्दः स्वयमेतन्न संशयः ॥ एवं गोस्थलके पुण्ये महाभागवतः शुचिः ॥

மிகப் பெரிய ஒலி கேட்கப்படுகிறது; இது தானாகவே நிகழ்கிறது, சந்தேகம் இல்லை. இவ்வாறு புண்ணியமான கோஸ்தலகத்தில் தூய்மையுடைய மகாபாக பக்தன் [அதன்படி செயற்படுகிறான்]।

Verse 50

करोति शुभकर्माणि शीघ्रं मुच्येत किल्बिषात् ॥ एवं तेन महाभागे ईश्वरेण यशस्विनि ॥

அங்கு சுபகர்மங்கள் செய்யப்படுகின்றன; மனிதன் விரைவில் பாபதோஷத்திலிருந்து விடுபடுகிறான். ஓ மகாபாகே, ஓ யசஸ்வினீ, அந்த ஈசுவரனால் இவ்வாறே [நியமிக்கப்பட்டது/கூறப்பட்டது]।

Verse 51

शापदाहो विनिर्मुक्तः सर्वैः सह मरुद्गणैः ॥ एतद्गोस्थलकं नाम सर्वशान्तिकरं परम् ॥

அவன் சாபத்தின் எரிச்சலிலிருந்து விடுபட்டான்—அனைத்து மருத்கணங்களுடனும் சேர்ந்து. இதன் பெயர் கோஸ்தலகம்; இது பரமமாக எல்லாச் சாந்தியையும் அளிப்பது.

Verse 52

कथितं देवि कार्त्स्न्येन तवानुग्रहकाम्यया॥ एषोऽध्यायो महाभागे सर्वमङ्गलकारकः॥

ஓ தேவி, உனக்கு அருள் செய்ய விரும்பி இதை முழுமையாகக் கூறினேன். ஓ மகாபாகே, இந்த அத்தியாயம் எல்லா மங்களத்தையும் அளிப்பது.

Verse 53

मम मार्गानुसाराणां मम च प्रीतिवर्धनः॥ श्रेष्ठानां परमं श्रेष्ठं मङ्गलानां च मङ्गलम्॥

என் மார்க்கத்தைப் பின்பற்றுவோரால் என் பிரீதியும் வளர்கிறது. இது சிறந்தவற்றில் பரம சிறந்தது; மங்களங்களில் பரம மங்களம்.

Verse 54

लाभानां परमो लाभो धर्माणां धर्म उत्तमः॥ लभन्ते पठमानाः वै मम मार्गानुसारिणः॥

இது லாபங்களில் பரம லாபம்; தர்மங்களில் மிகச் சிறந்த தர்மம். இதை ஓதுவோர்—உண்மையில் என் மார்க்கத்தைப் பின்பற்றுவோர்—இதன் பலனை அடைவார்கள்.

Verse 55

तावद्वर्षसहस्राणि मम लोके महीयते॥ पतनं च न विद्येत पठमानो दिने दिने॥

அத்தனை ஆயிரம் ஆண்டுகள் அவன் என் லோகத்தில் மதிக்கப்படுவான்; மேலும் தினந்தோறும் ஓதுவோருக்கு எந்நாளும் வீழ்ச்சி இல்லை.

Verse 56

तारितानि कुलान्येभिः सप्त सप्त च सप्त च॥ पिशुनाय न दातव्यं न मूर्खाय शठाय च॥

இவற்றால் குலங்கள் கரை சேர்க்கப்படுகின்றன—ஏழு, ஏழு, மீண்டும் ஏழு. பழிசொல்லுவோருக்கும், மூடருக்கும், வஞ்சகருக்கும் இதை அளிக்கக் கூடாது.

Verse 57

देयं पुत्राय शिष्याय यश्च जानाति सेवितुम्॥ एतन्मरणकाले तु न कदाचित्तु विस्मरेत्॥

இதை மகனுக்கும், சீடனுக்கும், இதைச் செயல்படுத்த அறிந்தவருக்கும் அளிக்க வேண்டும். மரண நேரத்தில் இதை ஒருபோதும் மறக்கக் கூடாது.

Verse 58

श्लोकं वा यदि वा पादं यदीच्छेत् परमां गतिम्॥ तत्क्षेत्रं तु महाभागे पञ्चयोजनमण्डलम्॥

முழு சுலோகம் அல்லது ஒரு பாதம் மட்டும் என்றாலும், பரமகதியை விரும்பினால், ஓ மகாபாகே, அந்தக் க்ஷேத்திரம் ஐந்து யோஜனப் பரிமண்டலமாகும்।

Verse 59

तिष्ठामि परया प्रीत्या दिशं पूर्वामुपाश्रितः॥ पश्चिमेन वहेद्गङ्गां निष्कामेन वसुन्धरे॥

நான் பரமப் பிரீதியுடன் கிழக்கு திசையை ஆதரித்து நிலைத்திருக்கிறேன். ஓ வசுந்தரே, மேற்குப் புறத்தில் நிஷ்காம சாதகனுக்காக கங்கை ஓடுகிறது।

Verse 60

एवं रहस्यं गुह्यं च सर्वकर्मसुखावहम्॥ एतत्ते परमं भद्रे गुह्यं धर्मसमन्वितम्॥

இவ்வாறு இது ரகசியமும் குஹ்யமும் ஆன உபதேசம்; எல்லாக் காரியங்களிலும் சுகம் அளிப்பது. ஓ பத்திரே, இது உனக்கான பரம குஹ்யம், தர்மசமன்விதமான வாக்கு।

Verse 61

मम क्षेत्रं महाभागे यत्त्वया परिपृच्छितम्॥

ஓ மகாபாகே, நீ கேட்டறிந்த என் க்ஷேத்திரம் இதுவே।

Verse 62

तत्र त्वौर्वो महाभागे तप्यते समदर्शनः ॥ पद्मानां कारणादौर्वो गङ्गाद्वारमुपागतः

அங்கே, ஓ மகாபாகே, சமதரிசனமுடைய அவுர்வ முனி தவம் செய்து கொண்டிருந்தார். தாமரைகளின் காரணமாக அவுர்வர் கங்காத்வாரத்துக்கு வந்தார்।

Verse 63

महादाहेन सन्तप्तः शम्भुर्देवीमुवाच ह ॥ और्वस्य तु तपो दृष्ट्वा भीतैर्देवैरुदाहृतम्

மகாதாகத்தால் சுட்டெரிந்த ஶம்பு தேவியிடம் உரைத்தார். ஔர்வரின் தவத்தைப் பார்த்து அஞ்சிய தேவர்கள் விண்ணப்பம் செய்தனர்.

Verse 64

सप्तसप्ततिः कल्याणि सौरभेया महौजसः ॥ तेनाप्लावितदेहाश्च परां निर्वृतिमागताः

ஹே கல்யாணி! மிக்க வலிமையுடைய சௌரபேயர் எழுபத்தேழு பேர்; அதனால் உடல் நனைந்து அவர்கள் பரம நிவ்ருத்தியை அடைந்தனர்.

Verse 65

विमुक्तः सर्वसंसारान्मम लोकं च गच्छति ॥ ततो ब्रह्मपदं नाम क्षेत्रं गुह्यं परं मम

எல்லாச் சம்சாரப் பந்தங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு அவன் என் லோகத்திற்கும் செல்கிறான். அதன் பின் ‘பிரஹ்மபத’ எனப்படும் என் மறைமிகு பரமத் தலம் உள்ளது.

Verse 66

उपवासं त्रिरात्रं तु कृत्वा कर्म सुदुष्करम् ॥ यावन्ति भ्रममाणस्य पदानि ननु सुन्दरि

ஹே சுந்தரி! மூன்று இரவுகள் உபவாசம் என்னும் மிகக் கடினமான செயலைச் செய்தால், அலைந்து திரிபவனின் அடிகள் எத்தனைவோ அவ்வளவு (புண்ணியம்) உண்டாகும்.

Verse 67

तेजः श्रियं च लक्ष्मीं च सर्वकामान्यशस्विनि ॥ यावन्ति चाक्षराणि स्युरत्राध्याये मनस्विनि

ஹே யசஸ்வினி, ஹே மனஸ்வினி! தேஜஸ், ஸ்ரீ, லக்ஷ்மி மற்றும் எல்லா விருப்பங்களும்—இந்த அத்தியாயத்தில் உள்ள எழுத்துகள் எத்தனைவோ அவ்வளவு எண்ணிக்கையில் (கிடைக்கும்).