Adhyaya 140: The Greatness of Kokāmukha (Badarī): Varāha’s Hidden Abode and the Sacred Waters

Verse 1

अथ कोकामुख(बदरी) माहात्म्यम्॥ धरण्युवाच॥ श्रुतानि देवस्थानानि त्वया प्रोक्तानि यान्युत॥ कस्मिंस्तिष्ठसि नित्यं त्वं तद्भवान्वक्तुमर्हति॥

இப்போது கோகாமுக (பதரி) மஹாத்மியம். தரணி கூறினாள்—“நீங்கள் உரைத்த தெய்வத் தலங்களை நான் கேட்டேன். நீங்கள் எப்போதும் எந்த இடத்தில் தங்குகிறீர்கள்? அதைத் தெரிவிக்க வேண்டும்.”

Verse 2

किं च ते परमं स्थानं यत्र मूर्त्याकृतिर्भवान्॥ कस्मिन्स्थाने कृतं कर्म येन यात्युत्तमां गतिम्॥

“மேலும், நீங்கள் மூர்த்தி வடிவில் விளங்கும் உங்கள் பரம தலம் எது? எந்த இடத்தில் செய்யப்படும் கர்மத்தால் உயர்ந்த கதியை அடையலாம்?”

Verse 3

श्रीवराह उवाच॥ शृणु तत्त्वेन मे देवि भक्तानां भक्तवत्सले॥ येषु स्थानेषु तिष्ठामि कथ्यमानानिमाञ्छृणु॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—தேவி, பக்தர்களை அன்புடன் அருள்பவளே! என் வாக்கை தத்துவமாகக் கேள். நான் தங்கும் இடங்களைப் பற்றிக் கூறப்படும் இவற்றைக் கேள்.

Verse 4

तव कोकामुखं नाम यन्मया पूर्वभाषितम्॥ बदरीति च विख्यातं गिरिराजशिलातलम्॥

உனக்குரிய ‘கோகாமுக’ எனப்படும் அந்த இடம், நான் முன்பு கூறியது. அதுவே ‘பதரி’ என்றும் புகழ்பெற்றது—மலைராஜனின் பாறைத்தளத்தில் அமைந்தது.

Verse 5

स्थानं लोहर्गलं नाम म्लेच्छराजसमाश्रितम्॥ क्षणं चापि न मुञ्चामि एवमेतन्न संशयः॥

‘லோஹர்கல’ எனப்படும் ஒரு இடம் உள்ளது; அது ம்லேச்ச அரசனுடன் தொடர்புடையது. அதை நான் ஒரு கணமும் விட்டு விடேன்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 6

सचैत्यम् पश्य मे स्थानं जगदेतच्चराचरम्॥ सर्वत्राहं वरारोहे न मन्न्यूनं हि जानते॥

புனிதச் சைத்யத்துடன் என் இருப்பிடத்தைப் பார்—இது முழு உலகமே, அசையும் அசையாததும். அழகிய அங்கங்களையுடையவளே! நான் எங்கும் உள்ளேன்; ஆகவே எந்த இடத்திலும் என்னை குறைவென எண்ணாதே.

Verse 7

ये तु जानन्ति मां देवि गुह्यां कामगतिं मम॥ शीघ्रं कोकामुखं यान्तु मम कर्मपरायणाः॥

ஆனால் தேவி, என்னை அறிந்தவர்கள்—என் மறைமுகமான விருப்பத்தின் நடைமுறையை—எனக்குரிய கர்மங்களில் பற்றுடையவர்களாய் விரைவில் கோகாமுகத்திற்குச் செல்லட்டும்.

Verse 8

ततो देववचः श्रुत्वा पृथिवी वाक्यमब्रवीत्॥ शिरस्यञ्जलिमाधाय निर्वृतेनान्तरात्मना॥

அப்போது தேவனின் வாக்கைக் கேட்ட ப்ருதிவி கூறினாள்; தலையில் அஞ்சலியை வைத்து, உள்ளம் அமைதியும் நிறைவும் பெற்ற நிலையில் பேசினாள்.

Verse 9

धरण्युवाच॥ सर्वतो लोकनाथेश परं कौतूहलं हि मे॥ कथं कोकामुखं श्रेष्ठं तद्भवान्वक्तुमर्हसि॥

தரணி கூறினாள்: எங்கும் உலகங்களைப் பாதுகாக்கும் நாதனே, எனக்கு மிகுந்த ஆவல் உள்ளது. கோகாமுகம் எவ்வாறு சிறந்தது என்பதை நீர் விளக்க வேண்டும்.

Verse 10

यस्तु कोकामुखं गत्वा भूयो विनिवर्तते॥ कर्माणि तत्र कुर्वीत चेष्टं भवति चात्मनि॥

கோகாமுகம் சென்று மீண்டும் திரும்புபவன், அங்கே விதிப்படி கர்மங்களைச் செய்ய வேண்டும்; அப்போது வேண்டிய ஆன்மிகப் பயன் தன்னுள்ளே நிறைவேறும்.

Verse 11

यानि यानि च क्षेत्राणि त्वया पृष्टानि वै धरे। कोकामुखसमं स्थानं न भूतं न भविष्यति॥

ஓ தரையே, நீ கேட்ட எல்லா தலங்களிலும்—கோகாமுகத்துக்கு ஒப்பான இடம் முன்பு இல்லை; இனியும் இருக்காது.

Verse 12

मम सा परमा मूर्तिर्यां न जानन्ति गोपिताम्॥ स्थितं कोकामुखं नाम एतत्ते कथितं मया॥

அது என் பரம மூர்த்தி; மறைக்கப்பட்டதால் அனைவரும் அறியார். ‘கோகாமுகம்’ எனும் அந்தத் தலம் உள்ளது—இதை நான் உனக்குச் சொன்னேன்.

Verse 13

श्रीवराह उवाच॥ शृणु तत्त्वेन मे देवि यन्मां त्वं परिपृच्छसि॥ तस्मिन्कोकामुखं रम्यं कथ्यमानं मया।अनघे॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—தேவி, நீ என்னிடம் கேட்பதைக் கற்பிதமின்றி தத்துவத்தோடு என்னிடமிருந்து கேள். அந்த விஷயத்தில், குற்றமற்றவளே, நான் இனிய ‘கோகாமுகம்’ பற்றி விளக்குகிறேன்.

Verse 14

जलबिन्दुरिति ख्यातात्पर्वतात्पत्तनाद्भुवि॥ तत्तु गुह्यतमं देवि कृत्वा कर्म महौजसम्॥

‘ஜலபிந்து’ எனப் புகழ்பெற்ற மலையிலிருந்து பூமிக்கு விழுவதால்—தேவி—இது மிக இரகசியமானது. அங்கே மிகுந்த வல்லமை உடைய கர்ம/அனுஷ்டானத்தைச் செய்து (பலன் பெறலாம்).

Verse 15

सर्वसङ्गान्परित्यज्य मम लोकं स गच्छति॥ विष्णुधारेति विख्याता कोकायां मम मण्डले॥

எல்லா பற்றுகளையும் துறந்து அவன் என் லோகத்திற்குச் செல்கிறான். கோகாவில், என் புனித மண்டலத்துள், அது ‘விஷ்ணுதாரா’ என்று புகழ்பெற்றது.

Verse 16

पर्वतात्पतिता भूमौ धारा मुसलसन्निभा॥ अहोरात्रोषितो भूत्वा स्नायात्तत्र प्रयत्नतः॥

மலையிலிருந்து விழுந்து பூமியில் ஓடும் அந்த நீர்தாரை உலக்கை போன்ற வலிமையுடையது. அங்கே ஒரு பகலும் ஒரு இரவும் தங்கி, முயற்சியுடன் அங்கேயே நீராட வேண்டும்.

Verse 17

जम्बूद्वीपे प्रजायेत जम्बूर्यत्र प्रतिष्ठिता ॥ जम्बूद्वीपं परित्यज्य जायते मम पार्श्वगः ॥

ஜம்பூ (நாவல்) மரம் நிறுவப்பட்டுள்ள ஜம்பூத்வீபத்தில் உயிர் பிறக்கிறது; பின்னர் ஜம்பூத்வீபத்தை விட்டு, என் அருகில் இருப்பவனாக—என் சான்னித்யத்தில்—பிறக்கிறான்.

Verse 18

अग्निष्टोमसहस्राणां फलं प्राप्नोति मानवः । न मुह्यति स कर्तव्ये फलं प्राप्नोति चोत्तमम् ॥

மனிதன் ஆயிரம் அக்னிஷ்டோம யாகங்களுக்குச் சமமான புண்ணியப் பயனை அடைகிறான். செய்யவேண்டிய கடமையில் குழம்பாமல், உயர்ந்த பலனைப் பெறுகிறான்॥

Verse 19

पश्यते परमां मूर्त्तिमेतां मम न संशयः ॥ तत्र विष्णुपदं नाम स्थानं कोकामुकाश्रितम् ॥

அவன் என் இந்த பரம ரூபத்தைத் தரிசிக்கிறான்—இதில் ஐயமில்லை. அங்கே ‘விஷ்ணுபதம்’ எனப்படும் இடம் உள்ளது; அது கோகாமுகாவுடன் தொடர்புடையது॥

Verse 20

एतत्कश्चिन्न जानाति धरे वाराहसंश्रितम् ॥ तस्मिन्कृतोदको देवि नरो रात्रावुपोषितः ॥

ஓ தரையே, இதை மிகச் சிலரே அறிவர்; இது வாராஹ மரபுடன் இணைந்தது. ஓ தேவியே, அங்கே உதகக் கிரியையைச் செய்து இரவில் உபவாசம் இருப்பவன்…॥

Verse 21

क्रौञ्चद्वीपे प्रजायेत मम भक्तिपरायणः ॥ तत्राथ मुञ्चति प्राणान्गुह्यस्थाने परे मम ॥

என் பக்தியில் முழுமையாக ஈடுபட்டு அவன் க்ரௌஞ்சத்வீபத்தில் பிறக்கிறான்; அங்கேயே என் பரம ரகசியத் தலத்தில் உயிரை விடுகிறான்॥

Verse 22

सर्वसङ्गान्परित्यज्य मम लोके स गच्छति ॥ अस्ति विष्णुसरो नाम क्रीडितं यत्त्वया सह ॥

எல்லா பற்றுகளையும் துறந்து அவன் என் லோகத்திற்குச் செல்கிறான். அங்கே ‘விஷ்ணுசர’ எனும் ஏரி உள்ளது; அது உன்னுடன் விளையாடிய இடம்॥

Verse 23

यत्र दंष्ट्राप्रहारेण चाहृतासि वसुन्धरे ॥ तत्र स्नानं तु कुर्वीत प्रातःकाले वसुन्धरे ॥

ஓ வசுந்தரா! தந்தப் பிரஹாரத்தால் நீ உயர்த்தப்பட்ட இடத்தில், ஓ பூமியே, விடியற்காலத்தில் நிச்சயமாக ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 24

सर्वपापविशुद्धात्मा मम लोकं स गच्छति ॥ सोमतीर्थमिति ख्यातं कोकायां मम मण्डले ॥

அனைத்து பாபங்களிலிருந்தும் சுத்தமான ஆத்மாவுடன் அவன் என் லோகத்தை அடைகிறான். அது என் மண்டலத்திலுள்ள கோகாவில் ‘சோமதீர்த்தம்’ எனப் புகழ்பெற்றது।

Verse 25

यत्र पञ्चशिलाभूभिर्विष्णुनाम्ना तथाङ्किता ॥ यस्तत्र कुरुते स्नानं पञ्चरात्रोषितो नरः ॥

விஷ்ணு நாமம் பொறிக்கப்பட்ட ஐந்து கற்களால் நிலம் குறியிடப்பட்ட இடத்தில்—அங்கே ஐந்து இரவுகள் நியமம் அனுஷ்டித்து ஸ்நானம் செய்பவன்…

Verse 26

गोमेदे जायते द्वीपे मम मार्गानुसारकः ॥ तत्राथ मुञ्चते प्राणान्गुह्यक्षेत्रे परे मम ॥

என் மார்க்கத்தைப் பின்பற்றுபவன் ‘கோமேத’ எனப்படும் தீவில் பிறக்கிறான்; அங்கே என் பரம ரகசியத் தலத்தில் அவன் உயிர்வாயுவை விடுகிறான்।

Verse 27

सर्वपापविनिर्मुक्तः शुद्धात्मा मां स पश्यति ॥ तुङ्गकूटेतिविख्यातं कोकायां मम मण्डले ॥

அனைத்து பாபங்களிலிருந்து விடுபட்டு சுத்தாத்மாவாக அவன் என்னை தரிசிக்கிறான். என் மண்டலத்திலுள்ள கோகாவில் அது ‘துங்ககூடம்’ எனப் பிரசித்தம்.

Verse 28

कुशद्वीपं समासाद्य मम लोकेषु तिष्ठति ॥ अनित्यमाश्रमं नाम क्षेत्रकर्मसुखावहम् ॥

குஷத்வீபத்தை அடைந்து அவன் என் லோகங்களில் தங்குகிறான். அங்கே ‘அநித்யமாஶ்ரமம்’ எனும் ஆசிரமம் உள்ளது; அந்தப் புண்யக்ஷேத்திரத்தில் செய்த கர்மங்களால் உண்டாகும் சுகத்தை அளிப்பது.

Verse 29

देवाश्च यं न जानन्ति किंपुनर्मनुजादयः ॥ तत्र स्नात्वा वरारोहे अहोरात्रोषितो नरः ॥

அந்த இடத்தை தேவர்களும் அறியார்; மனிதர்கள் முதலியோர் எவ்வாறு அறிய முடியும்? ஓ வராரோஹே! அங்கே நீராடி ஒரு பகலும் ஒரு இரவும் தங்கும் மனிதன்…

Verse 30

जायते पुष्करद्वीपे मम कर्मपरायणः ॥ अथ तत्र मृतो भूमे पुण्यक्षेत्रे महाशुचिः ॥

அவன் புஷ்கரத்வீபத்தில் பிறந்து, என் விதிக்கப்பட்ட கர்மங்களில் பராயணனாகிறான். ஓ பூமியே! அங்கே அந்தப் புண்யக்ஷேத்திரத்தில் இறந்தால், அவன் மிகுந்த தூய்மையடைந்தவனாகிறான்.

Verse 31

सर्वपापविनिर्मुक्तो मम लोकं स गच्छति ॥ अस्त्यत्राग्निसरो नाम परं गुह्यं मम स्थितम् ॥

அவன் எல்லாப் பாபங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு என் லோகத்தை அடைகிறான். இங்கே ‘அக்னிஸர’ எனும் மிக ரகசியமான, எனக்குரியதாக நிறுவப்பட்ட புனிதத் தலம் உள்ளது.

Verse 32

पञ्च धाराः पतन्त्यत्र गिरिकुञ्जसमाश्रिताः ॥ तत्र चापि कृतस्नानः पञ्चरात्रोषितो नरः ॥

இங்கே மலைக் குன்றுகளின் புதர்களிடையே தங்கிய ஐந்து நீர்த் தாரைகள் விழுகின்றன. அங்கேயும் நீராடி ஐந்து இரவுகள் அங்கே தங்கும் மனிதன்…

Verse 33

कुशद्वीपे च जायेत मम कर्मपरायणः ॥ तत्राथ मुञ्चते प्राणान्कृत्वा कर्म महौजसम् ॥

அவன் குசத்வீபத்தில் மறுபிறவி எடுத்து, என் விதிக்கப்பட்ட கர்மங்களில் பற்றுடையவனாக இருப்பான். அங்கே மிகுந்த வல்லமை உடைய செயலைச் செய்து, தன் பிராணனைத் துறக்கிறான்.

Verse 34

कुशद्वीपात्परिभ्रष्टो ब्रह्मलोकं स गच्छति ॥ अस्ति ब्रह्मसरो नाम गुह्यं क्षेत्रं परं मम ॥

குசத்வீபத்திலிருந்து வழுவி அவன் பிரம்மலோகத்திற்குச் செல்கிறான். அங்கே ‘பிரம்மசர’ எனப்படும் ஒரு இரகசிய புண்யக்ஷேத்திரம் உள்ளது—அது பரமமும் எனக்குரியதுமாகும்.

Verse 35

यत्र धारा पतत्येका पुण्या भूमिशिलातले ॥ तत्र स्नानं प्रकुर्वीत पञ्चरात्रोषितो नरः ॥

நிலத்தின் கற்பாறைத் தளத்தில் ஒரே புனித நீர்த் தாரை விழும் இடத்தில், ஐந்து இரவுகள் தங்கிய மனிதன் அங்கே நீராட வேண்டும்.

Verse 36

वसते सूर्यलोकेषु मम मार्गानुसारकः ॥ अथात्र मुञ्चते प्राणान्सूर्यधारां समाश्रितः ॥

என் மார்க்கத்தைப் பின்பற்றுபவன் சூரியலோகங்களில் வாசம் செய்கிறான். பின்னர் இங்கே ‘சூர்யதாரா’வைச் சார்ந்து தன் பிராணனைத் துறக்கிறான்.

Verse 37

एका धारा पतत्यत्र देवि पूर्णा शिलोच्चयात् ॥ तत्र स्नानं प्रकुर्वीत एकमेकं दिनं तथा

தேவி, இங்கே கற்பாறை உயரத்திலிருந்து ஒரு நிறைந்த நீர்த் தாரை விழுகிறது. அங்கே தினந்தோறும் முறையே—ஒவ்வொரு நாளாக—நீராட வேண்டும்.

Verse 38

सप्तरा‍त्रोषितो भूत्वा मम कर्म समाश्रितः ॥ स्नात्वा सप्तसमुद्रेषु लब्धसंज्ञः समाहितः

ஏழு இரவுகள் தங்கி, எனது உபதேசித்த கர்மவிரதங்களைச் சார்ந்து, ஏழு சமுத்திரங்களில் நீராடிய பின், அவன் முழு உணர்வை மீட்டு மனம் ஒருமுகமாக அமைதியடைகிறான்।

Verse 39

सप्तद्वीपेषु विहरेन् मम कर्मपरायणः ॥ तत्राथ मुञ्चते प्राणान् मम भक्तिसमन्वितः

என் உபதேசித்த கர்மவிரதங்களில் பற்றுடன் அவன் ஏழு தீவுகளிலும் சுற்றித் திரியட்டும். பின்னர் அங்கேயே, என்மீது பக்தியுடன், அவன் உயிர்மூச்சை விடுகிறான்।

Verse 40

सप्तद्वीपमत्क्रम्य मम लोकं तु गच्छति ॥ अस्ति धर्मोद्भवं नाम तस्मिन् क्षेत्रे परे मम

ஏழு தீவுகளையும் கடந்து அவன் நிச்சயமாக என் உலகத்திற்குச் செல்கிறான். என் அந்த பரமத் தலத்தில் ‘தர்மோத்பவ’ எனும் பெயருடைய ஒரு இடம் உள்ளது।

Verse 41

गिरिकुञ्जात् पतत्येका धारा भूमितले शुभा ॥ तत्र स्नानं प्रकुर्वीत एकरात्रोषितो नरः

மலைக் குன்றின் தோட்டத்திலிருந்து ஒரு மங்களமான ஒற்றை நீர்தாரை நிலத்தின்மேல் விழுகிறது. அங்கே ஒரு இரவு தங்கி மனிதன் நீராட வேண்டும்।

Verse 42

स वैश्यो जायते शूद्रो मम कर्मपरायणः ॥ तत्राथ मुञ्चते प्राणान् गुह्ये देवि शिलोच्चये

அவன் வைசியனாக இருந்தாலும், என் உபதேசித்த கர்மவிரதங்களில் பற்றுடையவனாக இருப்பதால், சூத்ர யோனியில் பிறக்கிறான். பின்னர், தேவி, அந்த மறைமையான ஶிலோச்சயத்தில் அவன் உயிர்மூச்சை விடுகிறான்।

Verse 43

साङ्गयज्ञं सदक्षिण्यं भुक्त्वा मां प्रतिपद्यते ॥ अस्ति कोटिवटं नाम क्षेत्रं गुह्यं परं मम

அங்கங்களுடன், தகுந்த தட்சிணையுடன் செய்யப்பட்ட யாகத்தின் பலனை அனுபவித்து அவன் என்னை அடைகிறான். ‘கோடிவட’ எனும் க்ஷேத்திரம் உள்ளது—ரகசியமானது, பரமமானது, எனக்குரியது.

Verse 44

एका धारा पतत्यत्र वटमूलमुपाश्रिता ॥ तत्र स्नानं तु कुरुते नरो रात्रावुपोषितः

இங்கே ஒரே நீர்த் தாரை விழுகிறது; அது ஆலமரத்தின் வேரைச் சார்ந்து நிற்கிறது. இரவில் உபவாசமிருந்து அங்கே ஸ்நானம் செய்யும் மனிதன்,

Verse 45

यावन्ति वटपत्राणि तस्मिञ्छृङ्गे परे मम ॥ तावद्वर्षसहस्राणि रूपसम्पत्समन्वितः

என் பரமமான அந்தச் சிகரத்தில் ஆலமரத்தின் இலைகள் எத்தனை உள்ளனவோ, அவ்வளவு ஆயிரம் ஆண்டுகள் அவன் அழகும் செல்வமும் உடையவனாய் நிலைத்திருப்பான்.

Verse 46

अग्निवर्णस्ततो भूत्वा मम लोकं स गच्छति॥ पापप्रमोचनं नाम गुह्यमस्मिन्परं मम

பின்னர் அগ্নி போன்ற ஒளியுடன் அவன் என் லோகத்தை அடைகிறான். இங்கே ‘பாபமோசன’ எனப்படும் என் ரகசியமான பரமத் தலம் உள்ளது.

Verse 47

पतत्येकतमा धारा स्थूला कुम्भसमा ततः॥ यस्तत्र कुरुते स्नानमहोरात्रोषितो नरः॥

அங்கே ஒரே தாரை விழுகிறது—அடர்த்தியாக, கும்பம் அளவிற்கு இருப்பதுபோல். ஒரு நாள்-இரவு முழுதும் தங்கி அங்கே ஸ்நானம் செய்பவன்,

Verse 48

जायते च चतुर्वेदी मम कर्मपरायणः॥ तत्राथ मुञ्चते प्राणान्कौशिकीमाश्रितो नदीम्॥

அவன் நான்கு வேதங்களிலும் புலமை பெற்று, நான் விதித்த கர்மங்களில் பற்றுடையவனாகிறான். பின்னர் கௌசிகீ நதியைச் சார்ந்து அங்கேயே உயிர்மூச்சை விடுகிறான்.

Verse 49

यस्तत्र कुरुते स्नानं पञ्चरात्रोषितो नरः॥ मोदते वासवे लोके मम मार्गानुसारिणि॥

அங்கே ஐந்து இரவுகள் தங்கி நீராடும் மனிதன், என் மார்க்கத்தைப் பின்பற்றுபவனாக வாசவ (இந்திர) லோகத்தில் மகிழ்வான்.

Verse 50

तत्राथ मुञ्चते प्राणान्मम कर्मपरायणः॥ वासवं लोकमुत्सृज्य मम लोकं च गच्छति॥

பின்னர் அங்கே என் விதித்த கர்மங்களில் பற்றுடையவனாய் உயிர்மூச்சை விடுகிறான்; வாசவ லோகத்தை விட்டு என் லோகத்தை அடைகிறான்.

Verse 51

यमव्यसनकं नाम गुह्यमस्ति परं मम॥ स्रोतॊ वहति तत्रैकं कौशिकीमाश्रितं नदीम्॥

‘யமவ்யஸனக’ எனப்படும் ஒரு மறைமையான தலம் உள்ளது; அது எனக்கு மிகப் பிரியமானது. அங்கே கௌசிகீ நதியுடன் தொடர்புடைய ஒரே ஓடை ஓடுகிறது.

Verse 52

यस्तत्र कुरुते स्नानमेकऱात्रोषितो नरः॥ न स गच्छति दुर्गाणि यमस्य व्यसनं महत्॥

அங்கே ஒரு இரவு தங்கி நீராடும் மனிதன், யமனுடன் தொடர்புடைய பெரும் துன்பம்—அந்த கடினப் பாதைகளுக்குச் செல்லமாட்டான்.

Verse 53

अथ तत्र त्यजेत्प्राणान्मम कर्मपरायणः॥ विशुद्धो मुक्तपापोऽसौ मम लोकं स गच्छति॥

அங்கே என் உபதேசித்த கடமைகளில் பற்றுடன் உயிர்விடுவான்; அவன் தூய்மையடைந்து பாவமின்றி என் உலகத்தை அடைவான்.

Verse 54

मातङ्गं नाम विख्यातं तस्मिन्क्षेत्रे परं मम॥ स्रोतॊ वहति तत्रैव आश्रितं कौशिकीं नदीम्॥

அந்த க்ஷேத்திரத்தில் ‘மாதங்க’ எனப் புகழ்பெற்ற, எனக்கு மிகப் பிரியமான இடம் உள்ளது. அங்கேயே கௌசிகீ நதியுடன் இணைந்த ஒரு ஓடை ஓடுகிறது.

Verse 55

विद्वाञ्छुचिश्च जायेत ममकामर्नुसारकः॥ तत्राथ मुञ्चते प्राणान्गुह्ये देवि परे मम॥

அவன் அறிவாளியும் தூயவனுமாகி, என் எண்ணத்தின்படி நடப்பான்; பின்னர், தேவி, அங்கேயே எனக்கு மிகப் பிரியமான மறைஇடத்தில் உயிரை விடுவான்.

Verse 56

मुक्त्वा किम्पुरुषं भेदं मम लोकं च गच्छति॥ अस्ति वज्रभवं नाम गुह्ये तस्मिन्परं मम॥

கிம்புருஷன் என்ற வேறுபாட்டைத் துறந்து அவன் என் உலகத்தை அடைகிறான். அந்த எனக்கு மிகப் பிரியமான மறைஇடத்தில் ‘வஜ்ரபவ’ எனும் தலம் உள்ளது.

Verse 57

स्रोतो वहति तत्रैकमाश्रितं कौशिकीं नदीम् ॥ स्नानं करोति यस्तत्र एकरात्रोषितो नरः ॥

அங்கே கௌசிகீ நதியுடன் இணைந்த ஒரே ஓடை ஓடுகிறது. அங்கே ஒரு இரவு தங்கி நீராடும் மனிதன் கூறப்பட்ட பலனை அடைவான்.

Verse 58

जायते शक्रलोके तु मम कर्मानुसारकः ॥ शरीरचक्रसङ्घाते वज्रहस्तस्वरूपकः ॥

அவன் என் ஆணைப்படி இந்திரலோகத்தில் பிறக்கிறான்; உடல்-இந்திரியக் கூட்டத்தில் ‘வஜ்ரஹஸ்த’ வடிவம் பெறுகிறான்.

Verse 59

तत्र स्नानप्रभावेण जायते नात्र संशयः ॥ अथात्र मुच्यते प्राणान्मम चिन्तनतत्परः ॥

அங்கே நீராடலின் பலனால் அவன் அந்தப் பலநிலையிலே பிறக்கிறான்—இதில் ஐயமில்லை. பின்னர் என்னைத் தியானிப்பதில் ஈடுபட்டு அங்கேயே உயிரை விடுகிறான்.

Verse 60

शक्रलोकमतिच्रम्य मम लोकं प्रपद्यते ॥ तत्र त्रिक्रोशमात्रेण गुह्यं क्षेत्रं परं मम ॥

இந்திரலோகத்தைத் தாண்டி அவன் என் லோகத்தை அடைகிறான். அங்கே மூன்று க்ரோச அளவுக்குள் என் உன்னதமான இரகசியத் திருத்தலம் உள்ளது.

Verse 61

शक्ररुद्रेति विख्यातं तस्मिन्कोकाशिलातले ॥ स्नानं करोति यस्तत्र त्रिरात्रोपोषितो नरः ॥

‘சக்ர-ருத்ர’ எனப் புகழ்பெற்ற கோகாசிலா பாறைத்தளத்தில், மூன்று இரவுகள் உபவாசமிருந்து அங்கே நீராடும் மனிதன் (கூறிய பலனை அடைவான்).

Verse 62

अस्ति चान्यन्महद्भद्रे क्षेत्रे गुह्ये विशेषितम् ॥ मनुजा येन गच्छन्ति मुक्त्वा संसारसागरम् ॥

மேலும், ஓ மகாபத்ரே, அந்த இரகசியக் க்ஷேத்திரத்தில் இன்னொரு பெரிய சிறப்பு உள்ளது; அதனால் மனிதர்கள் சம்சாரக் கடலைக் கடந்து விடுதலை பெற்று முன்னே செல்கின்றனர்.

Verse 63

कृतोदकस्तत्र भद्रे अहोरात्रोषितो नरः ॥ जायते शाल्मलिद्वीपे मम कर्मानुसारिणि ॥

ஓ பத்திரையே! அங்கே க்ருதோதகத்தைச் செய்து ஒரு நாள்-இரவு தங்கிய மனிதன், என் விதிப்படி சால்மலீத்வீபத்தில் பிறக்கிறான்।

Verse 64

तत्राथ मुंचते प्राणान्मम कर्मसु निष्ठितः ॥ शाल्मलिद्वीपमुत्सृज्य मम पार्श्वे स तिष्ठति ॥

பின்னர் அங்கேயே என் விதிக்கப்பட்ட ஒழுக்கங்களில் நிலைத்திருந்து அவன் உயிர்மூச்சை விடுகிறான்; சால்மலீத்வீபத்தை விட்டு என் அருகில் தங்குகிறான்।

Verse 65

तस्मिन्क्षेत्रे महागुह्ये परमस्ति फलोदयम् ॥ विष्णुतीर्थमिति ख्यातं मम भक्तसुखावहम् ॥

அந்த மிக இரகசியமான புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் உன்னதப் பலன் உதயமாகிறது. அது ‘விஷ்ணுதீர்த்தம்’ எனப் புகழ்பெற்று, என் பக்தர்களுக்கு நலன் தருகிறது।

Verse 66

ततः पर्वतमध्यात्तु कोकायां पतते जलम् ॥ त्रिस्रोतसं महाभागे सर्वसंसारमोक्षणम् ॥

பின்னர், ஓ மகாபாக்யவதியே! மலையின் நடுப்பகுதியிலிருந்து நீர் கோகாவில் விழுகிறது; அது ‘திரிஸ்ரோதஸ்’ என அழைக்கப்பட்டு, எல்லா சம்சாரத்திலிருந்தும் விடுதலை தருவதாக கூறப்படுகிறது।

Verse 67

तस्मिन् कृतोदको भूमे छित्त्वा संसारबन्धनम् ॥ वायोः स भवनं प्राप्य वायुभूतस्तु तिष्ठति ॥

ஓ பூமியே! அங்கே க்ருதோதகத்தைச் செய்து சம்சாரப் பந்தத்தை அறுத்து, அவன் வாயுவின் இருப்பிடத்தை அடைந்து, வாயுவின் இயல்பாக அங்கே நிலைத்திருப்பான்।

Verse 68

तत्राथ मुंचते प्राणान् मम कर्मसु निष्ठितः ॥ वायुलोकमतिक्रंय मम लोकं स गच्छति ॥

அங்கே என் விதித்த கர்மங்களில் நிலைபெற்று அவன் உயிர்வாயுவை விடுகின்றான்; வாயுலோகத்தைத் தாண்டி என் லோகத்தை அடைகின்றான்।

Verse 69

अस्ति तत्र वरं स्थानं सङ्गमं कौशिकोकयोः ॥ सर्वकामिकेति विख्याता शिला तिष्ठति चोत्तरे ॥

அங்கே கௌசிகீ–ஓகா சங்கமத்தில் ஒரு சிறந்த தலம் உள்ளது; மேலும் வடக்கில் ‘சர்வகாமிகா’ எனப் புகழ்பெற்ற கல் இருக்கிறது।

Verse 70

तत्र यः कुरुते स्नानमहो रात्रोषितो नरः ॥ विस्तीर्णे जायते वंशे जातिं स्मरति चात्मनः ॥

அங்கே நீராடி ஒரு பகலும் ஒரு இரவும் தங்கும் மனிதன் விரிந்த வம்சத்தில் பிறக்கிறான்; தன் பிறப்பின் மூலத்தையும் நினைவுகூர்கிறான்।

Verse 71

स्वर्गे वा यदि वा भूमौ यं यं कामयते नरः ॥ तं तं प्राप्नोति वै कामं स्नातमात्रः शिलातले ॥

வானிலோ பூமியிலோ மனிதன் எந்த எந்த ஆசையை விரும்பினாலும், அந்தக் கல்லின் மேற்பரப்பில் நீராடிய மாத்திரத்தில் அவ்வாசை கிடைக்கிறது।

Verse 72

अस्ति मत्स्यशिला नाम गुह्यं कोकामुखे वरम् ॥ धाराः पतन्ति तिस्रो वै कौशिकीमाश्रिता नदीम् ॥

கோகா-முகத்தில் ‘மத்ஸ்யசிலா’ எனப்படும் ஒரு சிறந்த மறைத் தலம் உள்ளது; அங்கே கௌசிகீ நதியுடன் சேர்ந்த மூன்று நீரோடைகள் வந்து விழுகின்றன।

Verse 73

तत्र च स्नायमानस्तु यदि मत्स्यं प्रपश्यति ॥ ततो जानाम्यहं देवि प्राप्तो नारायणः स्वयम् ॥

அங்கே நீராடிக்கொண்டிருக்கையில் ஒருவர் மீனைப் பார்த்தால், ஓ தேவியே, அப்போது ஸ்வயமாக நாராயணனே அங்கே வந்து வெளிப்பட்டார் என்று நான் அறிகிறேன்।

Verse 74

तत्र मत्स्यं पुनर्दृष्ट्वा यजमानस्तु सुन्दरि ॥ दद्यादर्घ्यं ततो भद्रे मधुलाजसमन्वितम् ॥

ஓ அழகியவளே, அங்கே மீண்டும் அந்த மீனைப் பார்த்தபின் யஜமானன், ஓ பத்திரையே, தேன் மற்றும் லாஜம் (வறுத்த தானியம்) உடன் கூடிய அர்க்யத்தை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 75

यस्तत्र कुरुते स्नानं देवि गुह्ये ततः परे ॥ तिष्ठते पद्मपत्रे तु सोत्तरे मेरुसंश्रिते ॥

ஓ தேவியே, அங்கே அந்த ரகசியமான அப்பாற்பட்ட இடத்தில் நீராடுபவன், வடதிசையில் மேருவை ஆதாரமாகக் கொண்டு தாமரை இலைமேல் தங்குவான்।

Verse 76

अथ संप्राप्य मुच्येत मत्स्यं गुह्यं परं मम ॥ मेरुशृङ्गं समुल्लङ्घ्य गम लोकं च गच्छति ॥

பின்னர் என் ரகசியமான பரம மತ್ಸ்யத்தை அடைந்து அவன் விடுதலை பெறுவான்; மேருவின் சிகரத்தைத் தாண்டி ‘கம’ எனப்படும் லோகத்திற்குச் செல்வான்।

Verse 77

पञ्चयोजनविस्तारं क्षेत्रं कोकामुखं मम ।। यस्त्वेतत्तु विजानाति न स पापेन लिप्यते ॥

‘கோகாமுக’ எனப்படும் என் க்ஷேத்திரம் ஐந்து யோஜனை பரப்பளவு கொண்டது. இதை உண்மையாக அறிந்தவன் பாவத்தால் மாசுபடான்।

Verse 78

अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे ।। तस्मिन्कोकामुखे रम्ये तिष्ठामि दक्षिणामुखः ॥

மேலும் ஒன்றை உனக்குச் சொல்கிறேன்—வசுந்தரையே, கேள். அந்த இனிய கோகாமுகத்தில் நான் தெற்குநோக்கி நிலைத்திருக்கிறேன்.

Verse 79

शिलाचन्दनसङ्काशं देवानामपि दुर्लभम् ।। वराहरूपमादाय तिष्ठामि पुरुषाकृतिः ॥

கல் மற்றும் சந்தனத்தை ஒத்த ஒளியுடையது; தேவர்களுக்கும் அரிதானது—வராஹ ரூபம் ஏற்று, மனிதவடிவ ஒப்பான உடலில் நான் நிலைத்திருக்கிறேன்.

Verse 80

वामोन्नतमुखं कृत्वा वामदंष्ट्रासमुन्नतम् ।। पश्यामि च जगत्सर्वं ये च भक्ताः मम प्रियाः ॥

முகத்தை இடப்புறம் உயர்த்தி, இடத் தந்தத்தை உயர்த்தியவாறு, நான் முழு உலகையும் காண்கிறேன்—எனக்கு அன்பான பக்தர்களையும் காண்கிறேன்.

Verse 81

यदि कोकामुखं गच्छेत् कदाचित्कालपर्यये ।। मा ततो विनिवर्त्तेत यदीच्छेन्मम तुल्यताम् ॥

காலத்தின் ஒரு திருப்புமுனையில் யாரேனும் கோகாமுகத்திற்குச் சென்றால், எனக்கு ஒப்பான நிலையை விரும்பினால், அங்கிருந்து திரும்பக் கூடாது.

Verse 82

गुह्यानां परमं गुह्यमेतत्स्थानं परं महत् ।। सिद्धानां परमा सिद्धिर्गुह्यं कोकामुखं परम् ॥

ரகசியங்களில் இதுவே உன்னத ரகசியம்—இந்த இடம் மிகப் பெரியதும் அதீதமானதும். சித்தர்களுக்கு இதுவே உச்ச சித்தி; கோகாமுகமே உன்னத மறைவு.

Verse 83

न च सांख्येन योगेन सिद्धिं यान्ति महापराम् ।। याति कोकामुखं गत्वा रहस्यं कथितं मया ॥

சாங்க்யத்தாலும் யோகத்தாலும் பரம மகாசித்தி அடையார்; கோகாமுகத்திற்குச் சென்று அதையே அடைவர்—இரகசியத்தை நான் உரைத்தேன்.

Verse 84

एवं श्रेष्ठे महाभागे यत्त्वया परिपृच्छिम् ।। परमं कथितं सर्वं किमन्यच्छ्रोतुमिच्छसे ॥

ஏ சிறந்த மகாபாகனே! நீ கேட்டதெல்லாம் பரமமாகச் சொல்லப்பட்டது; இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?

Verse 85

य एतत्कथितं भूमे कोकामुखमनुत्तमम् ।। तारिताḥ पितरस्तेन दश पूर्वास्तथा पराः ॥

ஓ பூமியே! இந்த ஒப்பற்ற கோகாமுகம் யாருக்கு உபதேசிக்கப்பட்டதோ, அவர் பத்து தலைமுறை முன்னோரையும் அதற்குப் பின்வருவோரையும் கரை சேர்ப்பார்.

Verse 86

मृतो वा तत्र जायेत शुद्धे भागवते कुले ।। अनन्यमानसो भूत्वा मम मार्गप्रदर्शकः ॥

அல்லது இறந்த பின் அங்கே தூய பாகவதக் குலத்தில் பிறப்பான்; ஒருமனத்துடன் என் மார்க்கத்தை வழிகாட்டுவான்.

Verse 87

यश्चेदं शृणुयान्नित्यं कल्य उत्थाय मानवः ॥ त्यक्त्वा पञ्चशतं जन्म मम भक्तश्च जायते ॥

விடியற்காலையில் எழுந்து இதை நாள்தோறும் கேட்பவன், ஐந்நூறு பிறவிகளைத் துறந்து என் பக்தனாகப் பிறப்பான்.

Verse 88

य एतत्पठते नित्यं कोकाख्यानं तथोषसि ॥ गच्छते परमं स्थानमेवमेतन्न संशयः ॥

யார் இந்த கோகா-ஆக்யானத்தை தினமும், மேலும் விடியற்காலையில் பாராயணம் செய்கிறாரோ, அவர் பரம பதத்தை அடைவார்—இது உறுதி; சந்தேகம் இல்லை।

Verse 89

श्रीवराह उवाच ॥ नास्ति कोकामुखात्क्षेत्रं श्रेष्ठं कोकामुखाच्छुचि ॥ नास्ति कोकामुखात्स्थानं नास्ति कोकामुखात्प्रियम् ॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—ஓ தூயவளே! கோகாமுகத்தை விட உயர்ந்த திருத்தலம் இல்லை; கோகாமுகத்தை விட மேலான இடம் இல்லை; கோகாமுகத்தை விட இனியது எதுவும் இல்லை।

Verse 90

जायते विपुले शुद्धे मम मार्गानुसारिणि ॥ तत्राथ मुञ्चति प्राणान्विष्णुधारां समाश्रितः ॥

என் மார்க்கத்தைப் பின்பற்றுபவன் அந்த விரிந்த, தூய பிரதேசத்தில் பிறக்கிறான்; பின்னர் அங்கே ‘விஷ்ணுதாரை’யைச் சரணடைந்து உயிரை விடுகிறான்।

Verse 91

चतुर्धाराः पतन्त्यत्र पर्वतादुच्छ्रयं श्रिताः ॥ यस्तत्र कुरुते स्नानं पञ्चरात्रोषितो नरः ॥

இங்கே மலை உயரத்திலிருந்து இறங்கி நான்கு நீர்தாரைகள் விழுகின்றன; அங்கே ஐந்து இரவுகள் தங்கி நீராடும் மனிதன் (கூறப்பட்ட) பலனை அடைவான்।

Verse 92

सूर्यलोकमतिग्रम्य मम लोकं तु गच्छति ॥ अस्ति धेनुवटं नाम गुह्यं क्षेत्रं परं मम ॥

அவன் சூரியலோகத்தைத் தாண்டி என் லோகத்தை அடைகிறான். என் பரமமான, மறைமையான திருத்தலம் ‘தேனுவடம்’ என்ற பெயருடையது।

Verse 93

तिष्ठते तु वरारोहे मम मार्गानुसारिणि ॥ तत्राथ मुञ्चते प्राणान्कृत्वा कर्म सुदुष्करम् ॥

அழகிய இடுப்புடையவளே! அது என் மார்க்கத்தைப் பின்பற்றி அங்கே நிலைத்திருக்கும். அங்கே மிகக் கடினமான கர்மத்தைச் செய்து பின் உயிர்மூச்சை விடுகிறது.

Verse 94

स्नानं कुर्वन्ति ये तत्र एकरात्रोषिता नराः ॥ भेदं किम्पुरुषं प्राप्य जायते नात्र संशयः ॥

அங்கே நீராடி ஒரு இரவு தங்கியவர்கள் கிம்புருஷ நிலையை அடைவார்கள்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 95

दंष्ट्राङ्कुरेति विख्यातं यत्र कोका विनिःसृता ॥ एतद्गुह्यं न जानन्ति यतो मुञ्चन्ति जन्तवः ॥

கோகா வெளிப்பட்ட இடம் ‘தம்ஷ்ட்ராங்குர’ எனப் புகழ்பெற்றது. இந்த மறைபொருளை உயிர்கள் அறியாததால் அங்கே உயிர்மூச்சை விடுகின்றன.

Verse 96

तत्राथ मुञ्चते प्राणान्मम कर्मण्यवस्थितः ॥ सर्वसङ्गं परित्यज्य मम लोकं स गच्छति ॥

அங்கே என் கர்ம/விரதத்தில் நிலைத்து உயிர்மூச்சை விடுகிறான். எல்லாப் பற்றுகளையும் துறந்து என் லோகத்திற்குச் செல்கிறான்.

Verse 97

ये मां स्मरन्ति वै भूमे पुरुषा मुक्तकिल्बिषाः ॥ तत्र कुर्वन्ति कर्माणि शुद्धाः संसारमोक्षणे ॥

பூமியே! என்னை நினைவுகூரும் மனிதர்கள் பாவமুক্তர் ஆவார்கள். தூய்மையடைந்து அங்கே சம்சார விடுதலைக்காகச் செயல்களைச் செய்கிறார்கள்.