Adhyaya 135: Prescriptions for Expiation of Offences: Red/Black Garments, Improper Touch in Darkness, Impure Leftovers, Eating Boar-Meat, and Consuming Jālapāda

Verse 1

अथ जालपादभक्षणापराधप्रायश्चित्तम् ॥ श्रीवराह उवाच ॥ रक्तवस्त्रेण संयुक्तो यो हि मामुपसर्पति ॥ तस्यापि शृणु सुश्रोणि कर्म संसारमोक्षणम् ॥

இப்போது ‘ஜாலபாத’ உண்ணுதலால் ஏற்பட்ட குற்றத்திற்கான பிராயச்சித்தம். ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—சிவப்பு ஆடை அணிந்து என்னை அணுகுபவனுக்குக் கூட, சுஷ்ரோணி, சம்சார பந்தத்திலிருந்து விடுவிக்கும் கர்மத்தை கேள்.

Verse 2

रजस्वलासु नारीषु रजो यत्तत्प्रवर्तते ॥ तेनासौ रजसा पुष्टो कर्मदोषेण जानतः ॥

மாதவிடாய் உள்ள பெண்களில் நிகழும் ரஜஸ் ஓட்டம்—அந்த ரஜஸால் அவன் (ஆண்) பாதிக்கப்படுகிறான்/புஷ்டமடைகிறான்; இது அறிந்தே செய்த கர்மதோஷமாகும்.

Verse 3

वर्षाणि दश पञ्चैव वसते तत्र निश्चितात् ॥ रजो भूत्वा महाभागे रक्तवस्त्रपरायणः ॥

அவன் நிச்சயமாக அங்கே பதினைந்து ஆண்டுகள் தங்குகிறான்; மகாபாகே, ரஜஸாகவே ஆனதுபோல், சிவப்பு ஆடை அணிவதில் பற்றுடையவனாக இருக்கிறான்.

Verse 4

प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि तस्य कायविशोधनम् ॥ येन शुध्यन्ति ते भूमे पुरुषाः शास्त्रनिश्चिताः ॥

அவனுக்கான பிராயச்சித்தம்—அதாவது உடல்-சுத்திகரிப்பு—என்பதை நான் விளக்குகிறேன்; ஓ பூமியே, சாஸ்திரம் நிர்ணயித்த முறையால் அந்த மனிதர்கள் தூய்மையடைகின்றனர்.

Verse 5

एकाहारं ततः कृत्वा दिनानि दश सप्त च ॥ वायुभक्षस्त्रीण्यहानि दिनमेकं जलाशनः ॥

பின்னர் ஏகாஹாரம் (நாளுக்கு ஒருமுறை உணவு) செய்து பதினேழு நாட்கள் இருக்க வேண்டும்; மூன்று நாட்கள் வாயுபக்ஷம் (உபவாசம்) இருந்து, ஒரு நாள் நீரையே ஆகாரமாகக் கொள்ள வேண்டும்.

Verse 6

एवं स मुच्यते भूमे मम विप्रियकारकः ॥ प्रायश्चित्तं ततः कृत्वा ममासौ रोचते सह ॥

இவ்வாறு, ஓ பூமியே, எனக்கு விரோதமாக நடந்தவன் விடுதலை பெறுகிறான்; பின்னர் பிராயச்சித்தம் செய்து மீண்டும் எனக்கு ஏற்றவனாகிறான்.

Verse 7

एतत्ते कथितं भूमे रक्तवस्त्रविभूषिते ॥ प्रायश्चित्तं महाभागे सर्वसंसारमोक्षणम् ॥

செம்மை ஆடைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஓ பூமியே, இந்தப் பிராயச்சித்தத்தை உனக்குச் சொன்னேன்; ஓ மகாபாக்யவதியே, இது முழு சம்சாரப் பந்தத்திலிருந்து விடுதலை அளிப்பதாகும்.

Verse 8

यस्तु मामन्धकारेषु विना दीपेन सुन्दरि ॥ स्पृशते च विना शास्त्रं त्वरमाणो विमोहितः ॥

ஆனால், ஓ அழகியே, யார் இருளில் விளக்கின்றி என்னைத் தொடுகிறாரோ, மேலும் மயக்கத்தால் அவசரப்பட்டு சாஸ்திரத்தை நாடாமல் அப்படிச் செய்கிறாரோ,

Verse 9

पतनाṃ तस्य वक्ष्यामि शृणुष्व त्वं वसुन्धरे ॥ तेन क्लेशं समासाद्य क्लिश्यते च नराधमः ॥

அவனுடைய வீழ்ச்சியை நான் கூறுகிறேன்; ஓ வசுந்தரையே, நீ கேள். அந்தச் செயல் காரணமாகத் துன்பத்தை அடைந்து, அந்தத் தாழ்ந்தவன் வருந்துகிறான்.

Verse 10

अनन्यमानसो भूत्वा भूमे ह्येतत्प्रसाधयेत् ॥ प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि अन्धकारे तु यः पुरा ॥

ஓ பூமியே, ஒருமுக மனத்துடன் இதை முறையாக நிறைவேற்ற வேண்டும். முன்பு இருளில் (இத்தவறு) செய்தவனுக்கான பிராயச்சித்தத்தை நான் கூறுவேன்.

Verse 11

संस्पृशेत्सोऽपि धर्मात्मा येन लोकं मम व्रजेत् ॥ अक्ष्णोराच्छादनं कृत्वा दिनानि दश पञ्च च ॥

தர்மாத்மனும் என் உலகை அடையும்படியாக அந்தத் தொடுதல்-விதியைச் செய்ய வேண்டும். கண்களை மூடி பத்து நாட்களும் மேலும் ஐந்து நாட்களும் (மொத்தம் பதினைந்து) இருக்க வேண்டும்.

Verse 12

एकाहारं ततः कृत्वा दिनविंशं समाहितः ॥ यस्य कस्यापि मासस्य एकामेव च द्वादशीम् ॥

பின்னர் ஒருநேர உணவு மட்டும் கொண்டு, மனத்தை ஒருமைப்படுத்தி இருபது நாட்கள் இருக்க வேண்டும். மேலும் எந்த மாதத்திலாவது ஒரு த்வாதசி திதியை மட்டும் (தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்).

Verse 13

एकाहारस्ततो भूत्वा निषीदेत्च जलाशनः ॥ ततो यवान्नं भुञ्जीत गोमूत्रेण तु पाचितम् ॥

பின்னர் ஒருநேர உணவு முறையுடன், நீரையே மட்டும் உட்கொண்டு அமர வேண்டும். அதன் பின் கோமூத்திரத்தில் சமைத்த யவ உணவை உண்ண வேண்டும்.

Verse 14

प्रायश्चित्तेन चैतेन मुच्यते पातकात्ततः ॥ यः पुनः कृष्णवस्त्रेण मम कर्मपरायणः ॥

இந்தப் பிராயச்சித்தத்தினாலேயே அவன் அப்பாவத்திலிருந்து விடுபடுகிறான். ஆனால் மீண்டும் கருப்பு ஆடை அணிந்து என் கர்மங்களில் பராயணனாய் அவ்வாறு செய்பவன்—

Verse 15

देवि कर्माणि कुर्वीत तस्य वै पातनं शृणु ॥ घुणो वै पञ्चवर्षाणि लाजवास्तुसमाश्रयः ॥

தேவி, இவ்வாறு (தவறான முறையில்) கர்மங்களைச் செய்பவனின் வீழ்ச்சியை கேள். அவன் ஐந்து ஆண்டுகள் ‘குண’ (மரப்புழு) ஆகி, உமி/தவிடையே தன் வாசஸ்தலமாகக் கொள்கிறான்.

Verse 16

पञ्च वर्षाणि नकुलो दश वर्षाणि कच्छपः ॥ एवं भ्रमति संसारे मम कर्मपरायणः ॥

ஐந்து ஆண்டுகள் அவன் நகுலம் (முங்கூஸ்) ஆகவும், பத்து ஆண்டுகள் கச்சபம் (ஆமை) ஆகவும் ஆகிறான். இவ்வாறு, என் கர்மங்களில் பராயணனாயிருந்தும், அவன் சம்சாரத்தில் அலைகிறான்.

Verse 17

पारावतेषु जायेत नव वर्षाणि पञ्च च ॥ जातो ममापराधेन स्थितः पारावतो भुवि ॥

அவன் புறாக்களில் ஒன்பது ஆண்டுகளும் மேலும் ஐந்து ஆண்டுகளும் (மொத்தம் பதினான்கு) பிறக்கிறான். என்மீது செய்த அபராதத்தால் பிறந்து, பூமியில் புறாவாகவே தங்குகிறான்.

Verse 18

मम तिष्ठति पार्श्वेषु यत्रैवाहं प्रतिष्ठितः ॥ प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि तस्य संसारमोक्षणे

நான் எங்கே பிரதிஷ்டிதனாக இருக்கிறேனோ, அங்கே அவன் என் அருகில் தங்குகிறான். அவன் சம்சார விடுதலைக்காகப் பிராயச்சித்தத்தை நான் உரைப்பேன்.

Verse 19

त्रीणि पिण्डांस्त्रिरात्रं तु एवं मुच्येत किल्बिषात् ॥ य एतेन विधानेन देवि कर्माणि कारयेत्

மூன்று பிண்டங்களை அர்ப்பணித்து மூன்று இரவுகளின் விரதத்தை அனுஷ்டித்தால், கில்பிஷம் எனும் பாவத்திலிருந்து விடுபடுவான். தேவி, இவ்விதிப்படி கர்மங்களைச் செய்யவிப்பவன்.

Verse 20

शुचिर्भागवतो भूत्वा मम मार्गानुसारतः ॥ न स गच्छति संसारं मम लोकं स गच्छति

தூயனாகவும் பகவதனாகவும் இருந்து என் மார்க்கத்தைப் பின்பற்றுவான்; அவன் சம்சாரத்திற்குச் செல்லான், என் லோகத்தையே அடைவான்.

Verse 21

वाससा चाप्यधौतेन यो मे कर्माणि कारयेत् ॥ शुचिर्भागवतो भूत्वा मम मार्गानुसारकः

துவைக்காத ஆடை அணிந்து என் கர்மங்களைச் செய்யவிப்பவன்—(எனினும் விதி இதுவே) தூயனாகவும் பகவதனாகவும் இருந்து என் மார்க்கத்தைப் பின்பற்ற வேண்டும்.

Verse 22

तस्य दोषं प्रवक्ष्यामि अपराधं वसुन्धरे ॥ पतन्ति येन संसारं वाससोच्छिष्टकारिणः

வசுந்தரையே, அந்தத் தோஷத்தை—அதாவது அபராதத்தை—நான் கூறுவேன்; ஆடை-உச்சிஷ்டம் செய்வோர் அதனால் சம்சாரத்தில் வீழ்வர்.

Verse 23

देवि भूत्वा गजो मत्तस्तिष्ठत्येकं नरो भुवि ॥ उष्ट्रश्चैकं भवेञ्जन्म जन्म चैकं वृकस्तथा

தேவி, (தோஷத்தின் பயனாக) மதயானையாகி மனிதன் பூமியில் ஒரு பிறவி தங்குவான். அவன் ஒரு பிறவி ஒட்டகமாகவும், அதுபோல ஒரு பிறவி ஓநாயாகவும் பிறப்பான்.

Verse 24

गोमायुरेकं जन्मापि जन्म चैकं हयस्तथा ॥ सारङ्गस्त्वेकजन्मा वै मृगो भवति वै ततः

அவன் ஒரு பிறவியில் நரியாகவும், அதுபோல ஒரு பிறவியில் குதிரையாகவும் ஆகிறான். பின்னர் ஒரு பிறவியில் சாரங்கம் (மான்) ஆகி, அதன் பின் மிருகம் (மான்) ஆகிறான்.

Verse 25

सप्तजन्मान्तरं पश्चात्ततो भवति मानुषः ॥ मद्भक्तश्च गुणज्ञश्च मम कर्मपरायणः

ஏழு பிறவிகளின் இடைவெளிக்குப் பின் அவன் மனிதனாகிறான். அவன் என் பக்தன், குணங்களை அறிந்தவன், என் விதிக்கப்பட்ட கர்மங்களில் பற்றுடையவன்.

Verse 26

दक्षो निरपराधश्च अहङ्कारविवर्जितः ॥ धरण्युवाच ॥ श्रुतमेतन्मया देव यत्त्वया समुदाहृतम्

அவன் திறமையுடையவன், குற்றமற்றவன், அகங்காரமற்றவன். தரணி கூறினாள்—தேவா, நீர் உரைத்ததை நான் கேட்டேன்.

Verse 27

संसारं वाससोच्छिष्टा येन गच्छन्ति मानुषाः ॥ प्रायश्चित्तं च मे ब्रूहि सर्वकर्मसुखावहम्

ஆடை-உச்சிஷ்ட அசுத்தத்தால் மனிதர் செல்லும் சம்சாரத்தைப் பற்றி, எல்லாக் கர்மங்களுக்கும் நலன் தரும் பிராயச்சித்தத்தையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 28

प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि मम कर्मपरायणः ॥ यावकेन त्रीण्यहानि पिण्याकेन दिनत्रयम् ॥

என் விதிக்கப்பட்ட கர்மங்களில் பற்றுடையவருக்கான பிராயச்சித்தத்தை நான் உரைக்கிறேன்: மூன்று நாட்கள் யாவகம் (யவக் கஞ்சி), மேலும் மூன்று நாட்கள் பிண்யாகம் (எண்ணெய்க்கழிவு) உண்டு வாழ்க.

Verse 29

पर्णभक्षस्त्रीण्यहानि पयोभक्षो दिनत्रयम् ॥ पायसेन त्रिरात्रं तु वायुभक्षो दिनत्रयम् ॥

மூன்று நாட்கள் இலைகளை உணவாகக் கொண்டு, மூன்று நாட்கள் பாலை உணவாகக் கொண்டு; பின்னர் மூன்று இரவுகள் பாயசம் (க்ஷீரான்னம்) கொண்டு; மேலும் மூன்று நாட்கள் வாயுபக்ஷணம் எனும் உபவாசம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 30

एवं कृत्वा महाभागे वाससोच्छिष्टकारिणः ॥ अपराधं न विन्देरन्संसारं न प्रयान्ति च ॥

ஓ மகாபாகே! இவ்வாறு செய்தால், ஆடைகளின் உச்சிஷ்டத்தால் அசுத்தம் செய்த குற்றம் உடையோர் மேலும் குற்றம் அடையார்; சம்சாரச் சுழலிலும் செல்லார்।

Verse 31

श्वानोच्छिष्टं तु यो दद्यान्मम कर्मपरायणः ॥ पापं तस्य प्रवक्ष्यामि संसारे च महद्भयम् ॥

நாயின் உச்சிஷ்டத்தால் மாசுபட்டதை பிறர்க்கு அளிப்பவன்—என் விதிக்கப்பட்ட கர்மத்தில் பற்றுடையவன் எனச் சொன்னாலும்—அவனுடைய பாபத்தையும் சம்சாரத்தில் வரும் மாபெரும் பயத்தையும் நான் அறிவிப்பேன்।

Verse 32

श्वानो वै सप्त जन्मानि गोमायुः सप्त वै तथा ॥ उलूकः सप्तवर्षाणि पश्चाज्जायेत मानुषः ॥

அவன் ஏழு பிறவிகள் நாயாகவும், அதுபோல ஏழு பிறவிகள் கோமாயு (நரி/சிறுநரி) ஆகவும்; பின்னர் ஏழு ஆண்டுகள் ஆந்தையாகவும்; அதன் பின் மனிதனாகப் பிறக்கிறான்।

Verse 33

विशुद्धात्मा श्रुतिज्ञश्च मद्भक्तश्चैव जायते ॥ गृहे भागवतोत्कृष्टे अपराधविवर्जितः ॥

அதன்பின் அவன் தூய்மையான ஆத்மாவுடன், ஸ்ருதி-ஞானம் உடையவனாக, எனக்கு பக்தனாகப் பிறக்கிறான்; பகவதர்களின் சிறந்த இல்லத்தில், குற்றமின்றி।

Verse 34

शृणु तत्त्वेन वसुधे प्रायश्चित्तं महौजसम् ॥ तरन्ति मानुषा येन त्यक्त्वा संसारसागरम् ॥

ஓ வசுதையே, உண்மையுடன் அந்த மாபெரும் வலிமையுடைய பிராயச்சித்தத்தை கேள்; அதனால் மனிதர் சம்சாரக் கடலை விட்டு கடந்து செல்கின்றனர்.

Verse 35

मूलभक्षो दिनत्रय्यां फलाहारो दिनत्रयम् ॥ शाकभक्षो दिनत्रय्यां पयोभक्षो दिनत्रयम् ॥

மூன்று நாட்கள் கிழங்குகள்/வேர் உணவாகக் கொள்ள வேண்டும்; மூன்று நாட்கள் பழ உணவு; மூன்று நாட்கள் கீரை/காய்கறி உணவு; மேலும் மூன்று நாட்கள் பால் மட்டும் உணவாகக் கொள்ள வேண்டும்.

Verse 36

दध्याहारो दिनत्रय्यां पायसेन दिनत्रयम् ॥ वाय्वाहारो दिनत्रय्यां स्नानं कृत्वा दृढव्रतः ॥

மூன்று நாட்கள் தயிரை உணவாகக் கொள்ள வேண்டும்; மூன்று நாட்கள் பாயசம் (கீர்) உணவாக; மூன்று நாட்கள் வாயுவையே உணவாகக் கொள்ளும் நோன்பு (உபவாசம்) மேற்கொள்ள வேண்டும். நீராடி உறுதியான விரதம் காக்க வேண்டும்.

Verse 37

भुक्त्वा वराहमांसं तु यश्च मामिह सर्पति ॥ पातनं तस्य वक्ष्यामि यथा भवति सुन्दरी ॥

ஆனால் யார் வராக மாம்சத்தை உண்டு இங்கே என்னை அணுகுகிறாரோ, ஓ அழகியவளே, அவனுடைய வீழ்ச்சி எவ்வாறு நிகழும் என்பதை நான் கூறுவேன்.

Verse 38

वराहो दश वर्षाणि कृत्वानुचरते वने ॥ व्याधो भूत्वा महाभागे समाः पञ्च च सप्त च ॥

அவன் பத்து ஆண்டுகள் வராகமாக இருந்து காட்டில் அலைகிறான்; ஓ மகாபாக்யவதியே, பின்னர் வேடன் (வேட்டைக்காரன்) ஆகி ஐந்து மற்றும் ஏழு—மொத்தம் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் வாழ்கிறான்.

Verse 39

ततश्च मूषको भूत्वा वर्षाणि च चतुर्दश ॥ ऊनविंशतिवर्षाणि यातुधानश्च जायते ॥

பின்னர் அவன் மூஷகனாகி பதினான்கு ஆண்டுகள் வாழ்கிறான்; மேலும் பத்தொன்பது ஆண்டுகள் யாதுதானன் (தீங்கு விளைவிக்கும் அசுரன்) ஆகப் பிறக்கிறான்।

Verse 40

सल्लकी चाष्टवर्षाणि जायते भवने बहु ॥ व्याघ्रस्त्रिंशच्च वर्षाणि जायते पिशिताशनः ॥

அவன் சல்லகீ வடிவில் எட்டு ஆண்டுகள் பலர்/பல செல்வங்கள் உள்ள இல்லத்தில் பிறக்கிறான்; மேலும் புலியாக, மாமிசம் உண்ணுபவனாக, முப்பது ஆண்டுகள் பிறக்கிறான்।

Verse 41

एवं संसारितां गत्वा वराहामिषभक्षकः ॥ जायते विपुले सिद्धे कुले भागवते तथा ॥

இவ்வாறு வராக மாமிசம் உண்ணுபவனாகப் பிறவிச்சுழலில் அலைந்து, பின்னர் அவன் சிறப்புமிக்க, சித்தியடைந்த, மேலும் பகவத (பக்த) குலத்தில் பிறக்கிறான்।

Verse 42

हृषीकेशवचः श्रुत्वा सर्वं सम्पूर्णलक्षणम् ॥ शिरसा चाञ्जलिं कृत्वा वाक्यं चेदमुवाच ह ॥

ஹ்ருஷீகேசரின் சொற்கள்—முழுமையான இலக்கணத்துடன், ஒழுங்காக அமைந்தவை—எல்லாம் கேட்டபின், அவன் தலை வணங்கி, கைகளை கூப்பி, இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்।

Verse 43

एतन मे परमं गुह्यं तव भक्तसुखावहम् ॥ वराहमांसभक्तस्तु येन मुच्येत किल्बिषात् ॥

இது எனக்கு மிகப் பெரிய இரகசியம்; உங்கள் பக்தர்களுக்கு நன்மை தருவது—வராக மாமிசம் உண்ணுபவன் எந்த வழியால் கில்பிஷம் (தோஷம்/பாவம்) இலிருந்து விடுபடுவான்?

Verse 44

तरन्ति मानुषा येन तिर्यक्संसारसागरात् ॥ गोमयेन दिनं पञ्च कणाहारेण सप्त वै ॥

எந்த வழியால் மனிதர் திர்யக்-யோனி எனும் சம்சாரக் கடலைக் கடக்கிறார்களோ—அதற்காக ஐந்து நாள் கோமயம் உண்டு, ஏழு நாள் கṇa (தானியத் துகள்கள்) உணவு கொள்ள வேண்டும்.

Verse 45

पानीयं तु ततो भुक्ता तिष्ठेत्सप्तदिनं ततः ॥ अक्षारलवणं सप्त सक्तुभिश्च तथा त्रयः ॥

பின்னர் நீர் மட்டும் அருந்தி அதன் பின் ஏழு நாள் அவ்வாறே இருக்க வேண்டும். அதன் பின் ஏழு நாள் க்ஷாரமும் உப்பும் இல்லாத உணவு; அதுபோல மூன்று நாள் சக்து (வறுத்த மாவு) கொள்ள வேண்டும்.

Verse 46

क्षान्तं दान्तं तथा कृत्वा अहङ्कारविवर्जितः ॥ दिनान्येकोनपञ्चाशच्चरेत्कृतविनिश्चयः ॥

தன்னை பொறுமையுடனும் தமனத்துடனும் அமைத்து, அகங்காரம் இன்றி, உறுதியான தீர்மானத்துடன் நாற்பத்தொன்பது நாட்கள் இந்நியமத்தைப் பின்பற்ற வேண்டும்.

Verse 47

विमुक्तः सर्वपापेभ्यः ससंज्ञो विगतज्वरः ॥ कृत्वा मम च कर्माणि मम लोकं स गच्छति ॥

அவன் எல்லாப் பாபங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, தெளிந்த உணர்வுடன், காய்ச்சல் இன்றி, எனது விதிக்கப்பட்ட கர்மங்களைச் செய்து என் லோகத்தை அடைகிறான்.

Verse 48

जालपादं भक्षयित्वा यस्तु मामुपसर्पति ॥ जालपादस्ततो भूत्वा वर्षाणि दश पञ्च च ॥

ஜாலபாதம் உண்டு பின்னர் என்னை அணுகுபவன், அதன் விளைவாக ஜாலபாதமாகி பத்து மற்றும் ஐந்து—அதாவது பதினைந்து ஆண்டுகள் அவ்வாறே இருப்பான்.

Verse 49

कुम्भीरो दश वर्षाणि पञ्च वर्षाणि सूकरः ॥ तावद्भ्रमति संसारे मम चैवापराधतः ॥

பத்து ஆண்டுகள் அவன் கும்பீரன் (மகரம்) ஆகவும், ஐந்து ஆண்டுகள் பன்றியாகவும் பிறக்கிறான்; என்னிடத்தில் செய்த அபராதத்தினால் அவ்வளவு காலம் சம்சாரத்தில் அலைகிறான்.

Verse 50

कृत्वा तु दुष्करं कर्म जायते विपुले कुले ॥ शुद्धो भागवतश्रेष्ठो ह्यपराधविवर्जितः ॥

ஆனால் கடினமான பிராயச்சித்தக் கர்மத்தைச் செய்து, அவன் உயர்ந்த குலத்தில் பிறக்கிறான்—தூய்மையடைந்து, சிறந்த பகவத்பக்தனாக, நிச்சயமாக அபராதமற்றவனாக.

Verse 51

सर्वकर्माण्यतिक्रम्य मम लोकं स गच्छति ॥ प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि जालपादस्य भक्षणे ॥

எல்லாக் கர்மப் பந்தங்களையும் கடந்து, அவன் என் லோகத்தை அடைகிறான். இப்போது ஜாலபாதத்தை உண்டதற்கான பிராயச்சித்தத்தை நான் கூறுகிறேன்.

Verse 52

तरन्ति मनुजा येन घोरसंसारसागरात् ॥ यावकान्नं दिनत्र्यां वायुभक्षो दिनत्रयम् ॥

மனிதர்கள் பயங்கரமான சம்சார-சாகரத்தைத் தாண்டும் அந்த நியமம்: மூன்று நாட்கள் யாவக அன்னம், மேலும் மூன்று நாட்கள் வாயுபக்ஷம் (உபவாசம்).

Verse 53

फलभक्षो दिनत्र्यां तिलभक्षो दिनत्रयम् ॥ अक्षारलवणान्नाशी पुनस्तत्र दिनत्रयम् ॥

மூன்று நாட்கள் பழம் உண்ணுபவனாக இருக்க வேண்டும்; மூன்று நாட்கள் எள்ளு உண்ணுபவனாக இருக்க வேண்டும்; பின்னர் மீண்டும் மூன்று நாட்கள் காரம் (க்ஷாரம்) மற்றும் உப்பு இல்லாத அன்னம் உண்ண வேண்டும்.

Verse 54

दशपञ्च दिनान्येवं प्रायश्चित्तं समाचरेत् ॥ जालपादापराधस्य एवं कुर्वीत शोधनम्॥ विनीतात्मा शुचिर्भूत्वा य इच्छेत्सुशुभां गतिम् ॥

இவ்வாறு பதினைந்து நாட்கள் விதிப்படி பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டும். ஜாலபாதம் தொடர்பான அபராதத்திற்கும் இவ்விதமே சுத்திகரிப்பு செய்ய வேண்டும். அடக்கமான மனத்துடன், தூய்மையடைந்து, நல்வழி/நல்லகதி விரும்புபவன் இதைச் செய்யட்டும்.

Verse 55

अन्धो भूत्वा महाभागे एकं जन्म तमोमयः ॥ सर्वाशी सर्वभक्षश्च मानवः सोऽभिजायते ॥

ஓ மகாபாகே! குருடனாகி அவன் ஒரு பிறவி முழுதும் இருள்மய நிலையிலிருப்பான்; எல்லாவற்றையும் வேறுபாடின்றி உண்ணும் மனிதனாக—சர்வபக்ஷனாகப் பிறக்கிறான்.

Verse 56

येनासौ लभते सिद्धिं कृष्णवस्त्रापराधतः ॥ सप्ताहं यावकं भुक्त्वा त्रिरात्रं सक्तुपिण्डिकाम् ॥

கிருஷ்ணவஸ்திரம் தொடர்பான அபராதத்திலிருந்து அவன் சித்தி (சுத்தி) பெறும் வழி: ஒரு வாரம் யாவகம் உண்டு, மூன்று இரவுகள் சக்து (வறுத்த மாவு) உருண்டையை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 57

किल्बिषाद्येन मुच्यन्ते तव कर्मपरायणाः ॥ श्रीवराह उवाच ॥ शृणु तत्त्वेन मे देवि कथ्यमानं मयाऽनघे ॥

“எந்த முறையால் உமக்கு உரிய கர்மபராயணர்கள் பாபம் முதலியவற்றிலிருந்து விடுபடுவர்?” என்று (கேட்க), ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்: “தேவி, அனகே! நான் விளக்குகின்றதை உண்மைத்தத்துவமாகக் கேள்.”

Verse 58

एवं दिनान्येकविंशत्कृत्वा वै शुभलक्षणम् ॥ अपराधं न विन्देत मम लोकं स गच्छति

இவ்வாறு இருபத்தொன்று நாட்கள் மங்களகரமான நியமத்தை அனுஷ்டித்தால், அவன் அபராதத்தில் அகப்படான்; அவன் என் லோகத்தை அடைவான்.

Verse 59

तिलभक्षो दिनान्सप्त पाषाणस्य च भक्षकः ॥ पयो भुक्त्वा दिनं सप्त कारयेद्बुद्धिमान्मनः

ஏழு நாட்கள் எள்ளை உணவாகக் கொண்டு, தவத்திற்காக ‘கல்லைப் போன்ற’ கடின உணவையும் உண்டு; பின்னர் ஏழு நாட்கள் பால் மட்டும் அருந்தி, ஞானி மனத்தை நிலைநிறுத்தி ஒழுங்குபடுத்த வேண்டும்।