Adhyaya 125: The Cycle of Māyā (Illusory Causation and Perceptual Reversal)

Verse 1

अथ मायाचक्रम् ॥ सूत उवाच ॥ श्रुत्वा षडृतुकर्माणि पृथिवी संशितव्रता ॥ ततो नारायणं भूयः प्रत्युवाच वसुन्धरा ॥

இப்போது மாயாசக்கரம். சூதர் கூறினார்— ஆறு பருவங்களின் கடமைகளை கேட்டுத் தவத்தில் உறுதியான ப்ருதிவி; பின்னர் அந்த வசுந்தரா மீண்டும் நாராயணனுக்கு பதிலாக உரைத்தாள்.

Verse 2

मङ्गल्याश्च पवित्राश्च ये त्वया समुदाहृताः ॥ मम लोकेषु विख्याता मनः प्रह्लादयन्ति ते ॥

நீ கூறிய உபதேசங்கள் மங்களகரமும் தூய்மையும் உடையவை; அவை என் உலகங்களில் புகழ்பெற்றவை, அவை மனத்தை மகிழ்விக்கின்றன.

Verse 3

श्रुत्वा त्वेतानि कर्माणि त्वन्मुखोक्तानि माधव ॥ जातास्मि निर्मला देव शशाङ्क इव शारदः ॥

மாதவா, உன் வாய்மொழியாகச் சொல்லப்பட்ட இக் கடமைகளை கேட்டபின், தேவனே, நான் தூய்மையடைந்தேன்—சரத்கால நிலவு போல.

Verse 4

एतन्मे परमं गुह्यं परं कौतूहलं तथा ॥ मम चैव हितार्थाय त्वं विष्णो वक्तुमर्हसि ॥

இது என் பரம ரகசியமான கேள்வியும் உச்சமான ஆவலும் ஆகும்; என் நலனுக்காக, ஹே விஷ்ணுவே, நீயே இதை விளக்கத் தகுதியுடையவன்।

Verse 5

यामेनां भाषसे देव मम मायेत्य नित्यशः ॥ का माया कीदृशी विष्णो किं वा मायेत्य चोच्यते ॥

ஹே தேவா, நீ எப்போதும் ‘என் மாயை’ என்று கூறுவது—அந்த மாயை என்ன, அது எத்தகையது, ஹே விஷ்ணுவே, மேலும் அது ‘மாயை’ என ஏன் அழைக்கப்படுகிறது?

Verse 6

ज्ञातुमिच्छामि मायार्थं रहस्यं परमुत्तमम् ॥ ततस्तस्य वचः श्रुत्वा विष्णुर्मायाकरण्डकः ॥

மாயையின் பொருளை—இந்த பரமோத்தம ரகசியத்தை—அறிய விரும்புகிறேன்; அப்போது அவளது சொற்களை கேட்ட விஷ்ணு, மாயையைத் தாங்கிய கரண்டகன் போல, பதிலளிக்கத் தயாரானான்।

Verse 7

प्रत्युवाच तदा वाक्यं प्रहस्य तु वसुन्धराम् ॥ भूमे मा पृच्छ मायां मे यन्मां पृच्छसि सादरम् ॥

அப்போது வசுந்தரையை நோக்கி புன்னகையுடன் அவர் பதிலுரைத்தார்: “ஹே பூமியே, என் மாயையைப் பற்றி கேட்காதே—நீ இவ்வளவு பக்தியுடன் என்னிடம் கேட்பதையே.”

Verse 8

वृथाक्लेशं किमर्थं त्वं प्राप्स्यते यद्विलोकनात् ॥ अद्यापि मां न जानन्ति रुद्रेन्द्राः सपितामहाः ॥

அதைக் காண முயல்வதால் நீ ஏன் வீணான துன்பத்தை அடைய வேண்டும்? இன்றும் பிதாமஹன் (பிரம்மா) உடன் ருத்ரர்களும் இந்திரர்களும் என்னை முழுமையாக அறியவில்லை।

Verse 9

मम मायां विशालाक्षि किं पुनस्त्वं वसुन्धरे ॥ पर्जन्यो वर्षते यत्र तज्जलेन प्रपूर्यते ॥

ஹே விசாலாக்ஷி! இது என் மாயை; அப்படியிருக்க, ஹே வசுந்தரே, உன்னைப் பற்றி என்ன சொல்ல வேண்டும். எங்கே மழைமேகம் பொழிகிறதோ, அந்த இடம் அதன் நீரால் நிரம்புகிறது.

Verse 10

अमायां न स दृश्येत मायैयं मम तत्त्वतः ॥ हेमन्ते सलिलं कूपे उष्णं भवति सुन्दरी ॥

மாயை இல்லையெனில் அது தோன்றாது; இது உண்மையில் என் மாயையே. ஹே சுந்தரி! ஹேமந்த காலத்தில் கிணற்றுநீர் வெப்பமாகிறது.

Verse 11

भवेच्च शीतलं ग्रीष्मे मायैयं मम तत्त्वतः ॥ पश्चिमां दिशमास्थाय यदस्तं याति भास्करः ॥

மேலும் கோடையில் அது குளிர்ச்சியாகிறது—இது உண்மையில் என் மாயையே. அதுபோல மேற்குத் திசையை நோக்கி சூரியன் அஸ்தமிக்கிறான்.

Verse 12

उदेति पूर्वतः प्रातर्मायैयं मम सुन्दरी ॥ शोणितं चैव शुक्रं च उभे च प्राणिसंस्थिते ॥

காலையில் அது கிழக்கில் உதயமாகிறது—ஹே சுந்தரி, இது என் மாயை. மேலும் இரத்தமும் சுக்கிரமும்—இரண்டும் உயிரினங்களில் நிலைத்துள்ளன.

Verse 13

गर्भे च जायते जन्तुर्मायेयं मम सुन्दरी। जीवः प्रविश्य गर्भं तु सुखदुःखे च विन्दति॥

கருவில் உயிர் பிறக்கிறது—ஹே சுந்தரி, இது என் மாயை. ஜீவன் கருவில் புகுந்து இன்பமும் துன்பமும் அனுபவிக்கிறது.

Verse 14

जातश्च विस्मरेत्सर्वमेषा माया ममोत्तमा॥ आत्मकर्माश्रितो जीवो नष्टसंज्ञो गतस्पृहः॥

பிறந்தவுடன் அனைத்தையும் மறந்து விடுகிறான்—இதுவே என் உத்தம மாயை. தன் கர்மத்தைச் சார்ந்த ஜீவன் தெளிந்த உணர்வை இழந்து ஆசையற்றவனாகிறான்।

Verse 15

कर्मणा नीयतेऽन्यत्र मायैषा मम चोत्तमा॥ शुक्रशोणितसंयोगाज्जायते मम जन्तवः॥

கர்மத்தால் ஜீவன் வேறிடத்துக்கு இட்டுச் செல்லப்படுகிறான்—இதுவும் என் உத்தம மாயை. சுக்கிரம்-சோணிதம் சேர்வதால் என் உயிர்கள் பிறக்கின்றன।

Verse 16

अङ्गुल्यश्चरणौ चैव भुजौ शीर्षं कटिस्तथा॥ पृष्ठं तथोदरं चैव दन्तौष्ठपुटनासिकम्॥

விரல்கள், பாதங்கள், கைகளும்; தலை மற்றும் இடுப்பு; முதுகும் வயிறும்; பற்கள், உதடுகள், கன்னங்கள், மூக்கு—

Verse 17

कर्णौ नेत्रे कपालौ च ललाटं जिह्वया सह॥ एतया मायया युक्ता जायन्ते यदि जन्तवः॥

காதுகள், கண்கள், கபாலம், நெற்றி நாவுடன் சேர்ந்து—இந்த மாயையுடன் இணைந்தால் உயிர்கள் பிறக்கின்றன।

Verse 18

तस्यैव जीर्यते भुक्तमग्निना पीतमेव च॥ अधश्च स्रवते जन्तुरेषा माया ममोत्तमा॥

அந்த உயிருக்கே உண்டது அக்னியால் ஜீரணமாகிறது, குடித்ததும் அப்படியே; மேலும் அது கீழே மலமூத்திரம் வெளியிடுகிறது—இதுவே என் உத்தம மாயை.

Verse 19

सर्वर्तुषु निजाकारः स्थावरे जङ्गमे तथा॥ तत्त्वं न ज्ञायते तस्य मायैषा मम सुन्दरी॥

எல்லா பருவங்களிலும், நிலைபெற்றவைகளிலும் நகர்வவைகளிலும் அதே இயல்புரு உள்ளது; ஆனால் அதன் தத்துவம் அறியப்படாது—அழகியே, இதுவே என் மாயை.

Verse 20

आपो दिव्यास्तथा भौमा आपो येषु प्रतिष्ठिताः॥ नद्यो वृद्धिं प्रयान्त्यत्र मायैषा मम सुन्दरी॥

நீர்கள் தெய்வீகமும் பூமியுமானவையும்; எங்கு எங்கு நீர் நிலைபெறுகிறதோ அங்கு நதிகள் பெருகுகின்றன—அழகியே, இதுவே என் மாயை.

Verse 21

वृष्टौ बहूदकाः सर्वे पल्वलानि सरांसि च॥ ग्रीष्मे सर्वाणि शुष्यन्ति एतन्मायाबलं मम॥

மழைக்காலத்தில் எல்லா குளங்களும் ஏரிகளும் நீரால் நிறைகின்றன; கோடையில் அவை அனைத்தும் உலர்கின்றன—இதுவே என் மாயையின் வல்லமை.

Verse 22

मायामेतामहं कृत्वा तोषयामि दिवौकसः॥ लोकाः सर्वे विजानन्ति देवा नित्यं मखाशिनः॥

இந்த மாயையை நான் அமைத்து வானுலக வாசிகளைத் திருப்திப்படுத்துகிறேன்; எல்லா உலகங்களும் அறியும்—தேவர்கள் எப்போதும் யாகப் பங்கினை உண்ணுகின்றனர்.

Verse 23

हिमवच्छिखरान्मुक्ता नाम्ना मन्दाकिनी नदी ॥ गां गता सा भवेद्गङ्गा मायैषा मम कीर्तिता

இமவத் சிகரங்களிலிருந்து வெளிப்பட்ட ‘மந்தாகினி’ என்னும் நதி, பூமியை அடைந்தபோது ‘கங்கை’ ஆகிறது—இதுவே என் மாயை எனப் புகழப்படுகிறது.

Verse 24

मेघा वहन्ति सलिलमुद्धृत्य लवणार्णवात् ॥ वर्षन्ति मधुरं लोके एतन्मायाबलं मम

மேகங்கள் உவர்கடலிலிருந்து நீரை உயர்த்தி எடுத்துச் சென்று, உலகில் அதை இனிய (தூய) நீராக மழையாகப் பொழிகின்றன—இதுவே என் மாயையின் வல்லமை.

Verse 25

रोगार्ता जन्तवः केचिद्भक्षयन्ति महौषधम् ॥ तस्य वीर्यं समाश्रित्य मायां तु विसृजाम्यहम्

நோயால் துன்புறும் சில உயிர்கள் மகௌஷதத்தை உண்ணுகின்றன; அதன் வீரியத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டு நான் மாயையைத் தீர்மானிக்கும் சக்தியாக வெளிப்படுத்துகிறேன்.

Verse 26

औषधे दीयमानेऽपि जन्तुः पञ्चत्वमेति यत् ॥ निर्वीर्यमौषधं कृत्वा कालो भूत्वा हराम्यहम्

மருந்து அளிக்கப்படினும் உயிர் மரணத்தை அடையலாம்; மருந்தை வலியற்றதாக்கி, காலமாகி நான் உயிரை எடுத்துக்கொள்கிறேன்.

Verse 27

प्रथमं जायते गर्भः पश्चात्संजायते पुमान् ॥ जायते मध्यमं रूपं ततोऽपि जरया युतः

முதலில் கருவு உண்டாகிறது; பின்னர் மனிதன் பிறக்கிறான். நடுவில் உருவத்தின் நிலை தோன்றுகிறது; அதன் பின் மீண்டும் முதுமையுடன் இணைகிறான்.

Verse 28

तत इन्द्रियनाशश्च एतन्मायाबलं मम ॥ यद्भूमौ विहितं बीजं तस्मात्तज्जायतेऽङ्कुरम्

பின்னர் புலன்களின் அழிவு நிகழ்கிறது—இதுவே என் மாயையின் வல்லமை. மேலும், மண்ணில் விதைக்கப்பட்ட விதையிலிருந்தே முளை தோன்றுகிறது.

Verse 29

तत्रामृतं विसृजामि मायायोगेन भूरिशः ॥ लोक एवम् विजानाति गरुडो वहतेऽच्युतम्

அங்கே நான் மாயா-யோக ஒழுக்கத்தால் மிகுதியாக அமிர்தத்தைப் பொழிகிறேன்; இவ்வாறு உலகம் அறிகிறது— ‘கருடன் அச்யுதனைச் சுமக்கிறான்’ என்று.

Verse 30

भूत्वा वेगेन गरुडो वहाम्यात्मानमात्मना ॥ या एता देवताः सर्वा यज्ञभागेन तोषिताः

வேகத்துடன் கருடனாகி, என்னை நான் என்னாலேயே சுமக்கிறேன். யாகப் பங்கால் திருப்தியடையும் அந்தத் தேவர்கள் அனைவரும்…

Verse 31

मायामेतामहं कृत्वा यक्ष्यामि त्रिदिवौकसः ॥ सर्वोऽपि भजते लोके यष्टारं च बृहस्पतिम्

இந்த மாயையை அமைத்து, நான் திரிதிவ வாசிகளுக்காக யாகம் செய்வேன்; உலகில் அனைவரும் யாகம் நடத்துபவனையும், பிருஹஸ்பதியையும் வணங்குகின்றனர்.

Verse 32

मायामाङ्गिरसीं कृत्वा याजयामि दिवौकसः ॥ सर्वे लोका विजानन्ति वरुणः पाति सागरम्

ஆங்கிரஸ மரபுடன் தொடர்புடைய மாயையை அமைத்து, விண்ணுலக வாசிகளால் யாகம் நடத்தச் செய்கிறேன்; எல்லா உலகங்களும் அறியும்— வருணன் கடலைக் காக்கிறான்.

Verse 33

मायां तु वारुणीं कृत्वा रक्षामि च महार्णवम् ॥ सर्वे लोकाः विजानन्ति कुबेरोऽयं धनेश्वरः ॥

வருணனுடன் தொடர்புடைய மாயையை ஏற்று, நான் மகா சமுத்திரத்தைப் பாதுகாக்கிறேன்; எல்லா உலகங்களும் அறியும்— ‘இவன் குபேரன், செல்வத்தின் அதிபதி’ என்று.

Verse 34

कुबेरमायामादाय अहं रक्षामि तद्धनम् ॥ एवं लोकाः विजानन्ति वृत्रः शक्रेण सूदितः ॥

குபேரனின் மாயையை ஏற்று நான் அந்தச் செல்வத்தைப் பாதுகாக்கிறேன். இவ்வாறு உலகம் அறிகிறது— ‘விருத்திரன் சக்ரன் (இந்திரன்) ஆல் வதைக்கப்பட்டான்.’

Verse 35

शाक्रीं मायां समास्थाय मया वृत्रो निषूदितः ॥ एवं लोकाः विजानन्ति आदित्यश्च ध्रुवो महान् ॥

சக்ர சம்பந்தமான மாயையை ஏற்று என் மூலம் விருத்திரன் வதைக்கப்பட்டான். இவ்வாறு உலகம் அறிகிறது— ‘ஆதித்யன் (சூரியன்) கூட மகா துருவன், நிலைத்தவன்.’

Verse 36

मेरुं मायामयं कृत्वा वहाम्यादित्यमेव च ॥ एवमाभाषते लोको जलं वा नश्यतेऽखिलम् ॥

மேருவை மாயைமயமாக்கி நான் ஆதித்யன் (சூரியன்) ஐயும் தாங்குகிறேன். இவ்வாறு மக்கள் சொல்கிறார்கள்— ‘இல்லையெனில் எல்லா நீரும் அழிந்திருக்கும்.’

Verse 37

यदीदं भाषते लोकः कुत्रैतत्तिष्ठते जलम् ॥ देवा अपि न जानन्ति अमृतं कुत्र तिष्ठति ॥

மக்கள் இவ்வாறு பேசினால்— ‘இந்த நீர் எங்கே தங்குகிறது?’—தேவர்களுக்கும் ‘அமிர்தம் எங்கே இருக்கிறது?’ என்பது தெரியாது.

Verse 38

मम मायानियोगेन तिष्ठति ह्यौषधं वने ॥ लोको ह्येवं विजानाति राजा पालयते प्रजाः ॥

என் மாயையின் ஆணையால் காட்டில் மருந்துச் செடி (ஔஷதி) நிலைத்திருக்கிறது. இவ்வாறு உலகம் அறிகிறது— ‘அரசன் குடிகளைப் பாதுகாக்கிறான்.’

Verse 39

राजमायामहं कृत्वा पालयामि वसुन्धराम् ॥ ये तु वै द्वादशादित्या उदेष्यन्ति युगक्षये ॥

நான் அரசமாயையை ஏற்று வஸுந்தரையைப் பாதுகாக்கிறேன். யுகத்தின் முடிவில் உதயமாகும் அந்த பன்னிரண்டு ஆதித்யர்கள்—

Verse 40

प्रविश्य तानहं भूमे मायां लोके सृजाम्यहम् ॥ सूर्यश्च चांशुना भूमे सदा लोकेषु पच्यते ॥

ஓ பூமியே, அவர்களுள் புகுந்து நான் உலகில் மாயையை வெளிப்படுத்துகிறேன். சூரியன் தனது கதிர்களால் உலகங்களில் எப்போதும் பூமியைச் சுட்டுப் பழுக்கச் செய்கிறான்.

Verse 41

मायामंशुमयीं कृत्वा पूरयाम्यखिलं जगत् ॥ वर्षन्ते यत्र संवर्त्ता धारैर्मुसलसन्निभैः ॥

மாயையை கதிர்மய வடிவமாக்கி நான் முழு உலகையும் நிறைக்கிறேன். அங்கே பிரளய மழைகள் உலக்கை போன்ற பெருந்தாரைகளாகப் பொழிகின்றன.

Verse 42

मायां सांवर्त्तकीं गृहीत्वा पूरयाम्यखिलं जगत् ॥ यत्स्वपामि वरारोहे शेषस्योपरि धारिणि ॥

சம்வர்த்த (பிரளய) மாயையை ஏற்று நான் முழு உலகையும் நிறைக்கிறேன்—நான் சேஷன் மீது பள்ளிகொள்ளும் போது, ஓ அழகிய இடுப்பாளே, ஓ தாங்குபவளே.

Verse 43

अनन्तमायया चाहं धारयामि स्वपामि च ॥ वराहमायामादाय भूमे जानासि किं न वै ॥

அனந்த மாயையால் நான் (உலகை) தாங்குகிறேன்; மேலும் நான் பள்ளிகொள்கிறேன். ஓ பூமியே, வராஹ மாயையை ஏற்று—இதை நீ அறியாததோ?

Verse 44

देवा यत्र निलीयन्ते सा माया मम कीर्तिता ॥ त्वं चापि वैष्णवीं मायां कृत्वा जानासि किं न तत् ॥

தேவர்கள் எங்கே மறைந்து லயிக்கிறார்களோ, அதுவே என் மாயை என்று கூறப்பட்டது. நீயும் வைஷ்ணவீ மாயையை ஏற்று, அதை அறியாதாயோ?

Verse 45

धारितासि च सुष्रोणि वारान् सप्तदशैव तु ॥ माया तु मम देवीयं कृत्वा ह्येकार्णवां महीम् ॥

ஓ சுஷ்ரோணி! நீ உண்மையாகவே பதினேழு முறைகள் தாங்கப்பட்டவள். என் தெய்வீக மாயை பிரளயத்தில் பூமியை ஒரே பெருங்கடலாக ஆக்குகிறது…

Verse 46

तेऽपि मायां न जानन्ति मम मायाविमोहिताः ॥ अथो पितृगणाश्चापि य एते सूर्यवर्चसः ॥

அவர்களும் என் மாயையால் மயங்கிப் போய் இந்த மாயையை அறியார். அதுபோல சூரிய ஒளிபோன்ற பிரகாசமுடைய பித்ருகணங்களும் (அறியார்).

Verse 47

मायां पितृमयीं ह्येतां गृह्णामीति च तत्त्वतः ॥ किन्तु त्वयैव सुष्रोणि अन्यच्च शृणु सुन्दरी ॥

‘பித்ருமயமான இந்த மாயையை நான் ஏற்கிறேன்’—என்று தத்துவமாகக் கூறப்படுகிறது. ஆனால் ஓ சுஷ்ரோணி, ஓ சுந்தரி! நீயே மேலும் ஒன்றையும் கேள்.

Verse 48

ऋषिर्मायानुसारेण स्त्रिया योनिं प्रवेशितः ॥ ततो विष्णोर्वचः श्रुत्वा श्रोतुकामा वसुन्धरा ॥

மாயையின் ஒழுங்கின்படி ஒரு ரிஷி பெண்ணின் கருப்பையில் நுழையச் செய்யப்பட்டார். பின்னர் விஷ்ணுவின் வாக்கைக் கேட்ட வஸுந்தரா (பூமி) மேலும் கேட்க விரும்பினாள்.

Verse 49

कराभ्यामञ्जलिं कृत्वा वाक्यमेतत्तदब्रवीत् ॥ किं तेन ऋषिमुख्येन कृतं कर्म सुदुष्करम् ॥

இரு கரங்களாலும் பணிவுடன் அஞ்சலி செய்து அவள் இவ்வாறு கூறினாள்— “அந்த முனிவருள் முதன்மையானவர் எந்த மிகக் கடினமான செயலைச் செய்தார்?”

Verse 50

स्त्रीत्वं चैव पुनः प्राप्तं स्त्रीयोनिं चैव प्रापितः ॥ एतन्मे सर्वमाख्याहि परं कौतूहलं मम ॥

மேலும் (எவ்வாறு) மீண்டும் பெண் தன்மை அடைந்தது, (எவ்வாறு) அவன் பெண் யோனியை அடையச் செய்யப்பட்டான்— இவை அனைத்தையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்; என் ஆர்வம் மிகுந்தது।

Verse 51

तस्य ब्राह्मणमुख्यस्य स्त्रीत्वे यत्कर्म पापकम् ॥ ततो मह्या वचः श्रुत्वा हृष्टतुष्टमना हरिः ॥

அந்த பிராமண முதன்மையின் பெண் நிலையிலிருந்த பாவச் செயல் எது (அதையும் கூறுங்கள்). பின்னர் என் சொற்களை கேட்ட ஹரி மகிழ்ந்து மனநிறைவடைந்தார்।

Verse 52

मधुरं वाक्यमादाय प्रत्युवाच वसुन्धराम् ॥ शृणु तत्त्वेन मे देवि धर्माख्याने च सुन्दरी ॥

இனிய சொற்களை எடுத்துக் கொண்டு அவர் வசுந்தராவிடம் பதிலளித்தார்— “தேவி, உண்மைத்தத்துவமாக என் சொற்களை கேள்; அழகியே, தர்ம விளக்கத்தையும் கேள்.”

Verse 53

माया मम विशालाक्षि रोहिणी लोमहर्षिणी ॥ मायाया मम योगेन सोमशर्मा च कर्षितः

பெருங்கண்களையுடையவளே! என் மாயை—ரோஹிணி, மெய்சிலிர்ப்பை உண்டாக்குபவள்—அந்த என் மாயையின் யோக வலத்தால் சோமசர்மனும் இழுக்கப்பட்டான் (வசப்பட்டான்)।

Verse 54

गतो गतिरनेकाश्च उत्तमाधममध्यमाः ॥ ब्राह्मणत्वं पुनः प्राप्तो मम मायाप्रचोदितः

அவன் உயர்ந்த, தாழ்ந்த, நடுநிலை எனப் பல பிறவிநிலைகளைத் தாண்டி, என் மாயையின் தூண்டுதலால் மீண்டும் பிராமணத் தன்மையை அடைந்தான்।

Verse 55

ममैवाराधनपरो मम कर्मपरायणः ॥ नित्यं चिन्तयते भूमे मम मूर्तिं मनोरमाम्

அவன் என் ஆராதனையிலேயே முழுமையாக ஈடுபட்டு, என் பொருட்டே செயல்களைச் செய்கிறான்; ஓ பூமியே, தினமும் என் மனம்கவரும் திருவுருவைத் தியானிக்கிறான்।

Verse 56

अयं दीर्घेण कालेन तस्य तुष्टोऽस्मि सुन्दरी ॥ तपसा कर्मणा भक्त्या अनन्यमनसा स्तुतः

ஓ அழகியவளே, நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு நான் அவனில் திருப்தியடைந்தேன்; தவம், செயல், பக்தி, ஒருமனத்துடன் அவன் என்னைத் துதித்தான்।

Verse 57

ततस्तस्य मया देवि दत्त्वा दर्शनमुत्तमम् ॥ वरेण छन्दितो विप्र तपस्तुष्टोऽस्मि ते द्विज

அப்போது, ஓ தேவியே, அவனுக்கு உத்தம தரிசனத்தை அளித்து, வரம் அளிக்கத் தூண்டினேன்: ‘ஓ விப்ரா, ஓ இருமுறை பிறந்தவனே, உன் தவத்தால் நான் திருப்தியடைந்தேன்.’

Verse 58

वरं वरय भद्रं ते तव यद्धृदि वर्त्तते ॥ रत्नानि काञ्चनं गावस्तथा राज्यमकण्टकम्

வரம் கேள்—உனக்கு நலம் உண்டாக—உன் இதயத்தில் இருப்பதெதுவோ அது: ரத்தினங்கள், பொன், பசுக்கள், மேலும் தடையற்ற அரசாட்சியும்।

Verse 59

अथवेच्छसि तं स्वर्गं यत्र सौख्यं वराङ्गनाः ॥ धनरत्नं समृद्धं हि हेमभाण्डविभूषितम्

அல்லது நீ அந்தச் சொர்க்கத்தை விரும்பினால்—அங்கே இன்பமும் அழகிய வராங்கனைகளும் உள்ளன; அங்கே செல்வமும் ரத்தினங்களும் மிகுதியாக, பொன் பாத்திரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது.

Verse 60

यत्र सर्वा दिव्यरूपा भवन्त्यप्सरसः पराः ॥ ददामि ते वरं विप्र यावत्ते चित्तचिन्तितम् ॥ ततो मम वचः श्रुत्वा स च ब्राह्मणपुङ्गवः ॥ शिरसा पतितो भूमौ मामुवाच प्रियं वचः

அங்கே எல்லா அப்ஸரஸ்களும் தெய்வீக ரூபமுடையவர்களாகவும் சிறந்தவர்களாகவும் உள்ளனர்—அங்கே, ஓ விப்ரா, உன் மனம் எண்ணிய அளவிற்கு நான் உனக்கு வரம் அளிக்கிறேன். என் சொற்களை கேட்ட அந்தப் பிராமணச் சிறந்தவன் தலைவணங்கி தரையில் விழுந்து எனக்கு இனிய சொற்களை உரைத்தான்.

Verse 61

अथ नो कुप्यसे देव वरं समनुयाचते ॥ यत्त्वया भाषितं देव मम देयं यदृच्छया

இப்போது, ஓ தேவா, கோபிக்காதீர்; அவர் பணிவுடன் வரம் வேண்டுகிறார்—“தேவா, நீர் கூறியதை உமது திருவுளத்தின்படி எனக்கு இயல்பாகவே அருள வேண்டும்.”

Verse 62

न चाहं काञ्चनं गावो न च स्त्रीराज्यमेव च ॥ स्वर्गं वाप्सरसो वापि ऐश्वर्यं न मनोहरम्

நான் பொன்னையும் வேண்டேன், பசுக்களையும் வேண்டேன், பெண்களோடு கூடிய அரசாட்சியையும் வேண்டேன்; சொர்க்கமும் வேண்டேன், அப்ஸரஸ்களும் வேண்டேன்—வெறும் கவர்ச்சியான ஐஸ்வர்யமும் வேண்டேன்.

Verse 63

ततस्तस्य वचः श्रुत्वा समयात् तत्र भाषितः ॥ किं मायया ते विप्रेन्द्र अकार्यं पृच्छसे द्विज ॥

அவன் சொற்களை கேட்டபின், நியதியான நேரத்தில் அவர் அங்கே கூறினார்—“ஓ விப்ரேந்திரா, ஓ த்விஜா, மாயையின் தாக்கத்தால் செய்யக்கூடாததை ஏன் கேட்கிறாய்?”

Verse 64

देवा अपि न जानन्ति विष्णुमायाविमोहिताः ॥ ततो मम वचः श्रुत्वा स च ब्राह्मणपुङ्गवः ॥

விஷ்ணுவின் மாயையால் மயங்கிய தேவர்களும் அறியார். பின்னர் என் வாக்கைக் கேட்ட அந்த உயர்ந்த பிராமணன்…

Verse 65

उवाच मधुरं वाक्यं मायया च प्रचोदितः ॥ यदि तुष्टोऽसि मे देव कर्मणा तपसा अथवा ॥

மாயையால் தூண்டப்பட்டு அவன் இனிய சொற்கள் கூறினான்— “தேவா! என் செயல்களாலோ தவத்தாலோ நீங்கள் திருப்தியடைந்திருந்தால், அப்போது…”

Verse 66

तव देव प्रसादेन ममैवं दीयतां वरः ॥ ततस्तु स मया प्रोक्तस्तपस्वी ब्राह्मणस्तथा ॥

“தேவா! உங்கள் அருளால் எனக்கு இவ்வாறு ஒரு வரம் அளிக்கப்படுக.” பின்னர் அந்த தவசி பிராமணனிடம் நான் அதற்கேற்ப உரைத்தேன்.

Verse 67

गच्छ कुब्जाम्रके गङ्गास्नातो मायां तु गच्छसि ॥ ममैव वचनं श्रुत्वा कृत्वा चैव प्रदक्षिणम् ॥ कुब्जाम्रके देवि विप्रो मम मायाभिलाषुकः ॥ ततः कुण्डी त्रिदण्डी च मातृभाण्डं च यत्नतः ॥

“குப்ஜாம்ரகத்திற்குச் செல்; கங்கையில் நீராடிய பின் நீ நிச்சயமாக மாயைக்குள் நுழைவாய்.” என் கட்டளையைக் கேட்டு பிரதட்சிணம் செய்து, தேவி, என் மாயையை விரும்பிய அந்த பிராமணன் குப்ஜாம்ரகத்திற்குச் சென்றான். பின்னர் அவன் கவனமாக கமண்டலு, திரிதண்டம், பிச்சைப் பாத்திரம்/உபகரணங்களை வைத்தான்.

Verse 68

स्थापयित्वा यथान्यायं तीर्थमाराधयद्यथा ॥ ततो ह्यवतारद्गङ्गां विधिदृष्टेन कर्मणा ॥

முறையான விதிப்படி (உபகரணங்களை) அமைத்து, விதிக்கேற்ப தீர்த்தத்தை வழிபட்டான். பின்னர் விதிமுறைப்படி கர்மம் செய்து கங்கையில் இறங்கினான்.

Verse 69

अवगाह्य ततो गङ्गां सर्वगात्रे च क्लेदिते ॥ तावन्निषादसदने तस्त्रीगर्भे गतोऽभवत् ॥

பின்னர் கங்கையில் மூழ்கி அவனுடைய எல்லா அங்கங்களும் நனைந்த உடனே, அதே கணத்தில் நிஷாதர் குடியிருப்பில் ஒரு நிஷாதப் பெண்ணின் கருவில் அவன் புகுந்தான்।

Verse 70

हृदयेऽचिन्तयत्तत्र गर्भक्लेशेन पीडितः ॥ अहो कष्टं मया किंस्वित्कर्म वा दुष्कृतं कृतम् ॥

கர்ப்பவாசத்தின் வேதனையால் துன்புற்ற அவன் அங்கே மனத்தில் சிந்தித்தான்— “அய்யோ, எத்தகைய துயரம்! நான் எந்தச் செயல், எந்தத் தீச்செயல் செய்தேன்?”

Verse 71

योऽहं निषादगर्भेऽस्मिन्पीडास्ति मलसङ्कुले ॥ अस्थ्नां त्रिशतसङ्कीर्णे नवद्वाराभिसंवृते ॥

“நான் இந்நிஷாதக் கருவில் இருக்கிறேன்; மலத்தால் நிறைந்த இவ்விடத்தில் வேதனைப்படுகிறேன்— மூன்றுநூறு எலும்புகள் நிரம்பிய உடலில், ஒன்பது வாயில்களால் சூழப்பட்டதில்।”

Verse 72

पुरीषमूत्रसङ्कीर्णे मांसशोणितकर्दमे ॥ दुर्गन्धे दुःसहे चैव वातिकश्लेष्मपत्तिके ॥

“இது மலம்-மூத்திரம் கலந்தது; மாம்சமும் இரத்தமும் கலந்த சேற்றைப் போன்றது; துர்நாற்றமுடையது, தாங்கமுடியாதது, மேலும் வாதம்-சளி நோய்களால் பீடிக்கப்பட்டது।”

Verse 73

बहुरोगसमाकीर्णे बहुदुःखतमाकुले ॥ अलं किं तेन शोक्तेन दुःखान्यनुभवामि च

பல நோய்களால் நிரம்பி, கடும் துயரால் கலங்கிய இந்நிலையில்— போதும்; அதற்காகப் புலம்புவதால் என்ன பயன்? நான் மீண்டும் மீண்டும் துயரங்களையே அனுபவிக்கிறேன்।

Verse 74

कुतो विष्णुः कुतो वाहं कुतो गङ्गाजलानि च ॥ गर्भसंसारनिष्क्रान्तः पश्चादाप्यामि तां क्रियाम्

‘விஷ்ணு எங்கே? நான் எங்கே? கங்கையின் நீரும் எங்கே?’ கர்ப்ப-சம்சாரச் சுழலிலிருந்து வெளியே வந்தபின்பும், பின்னர் நான் அந்தக் கிரியையை மீண்டும் அடைகிறேன்.

Verse 75

एवं चिन्तयमानस्तु शीघ्रं गर्भाद्विनिःसृतः ॥ भूम्यां तु पततस्तस्य नष्टं यत्पूर्वचिन्तितम्

இவ்வாறு சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தவன் விரைவில் கர்ப்பத்திலிருந்து வெளியே வந்தான்; ஆனால் தரையில் விழுந்தவுடன், முன்பு நினைத்தது நினைவிலிருந்து அழிந்தது.

Verse 76

अजायत ततः कन्या निषादस्य गृहे तदा ॥ धनधान्यसमृद्धस्य ब्राह्मणो वर्त्तते स च

பின்னர் அந்நேரத்தில் ஒரு நிஷாதனின் வீட்டில் ஒரு பெண் குழந்தை பிறந்தாள்; அங்கேயே செல்வமும் தானியமும் நிறைந்த ஒரு பிராமணனும் வாழ்ந்து வந்தான்.

Verse 77

न च संज्ञायते किञ्चिद्विष्णुमायाविमोहिता ॥ अथ दीर्घस्य कालस्य कृतोद्वाहा यशस्विनी

விஷ்ணுவின் மாயையால் மயங்கியதால் அவள் எதையும் அறியவில்லை. பின்னர் நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு அந்தப் புகழ்மிக்கவளுக்கு திருமணம் நடந்தது.

Verse 78

पुत्रान्दुहितरश्चैव जनयामास मायया ॥ भक्ष्याभक्ष्यं च खादेत पेयापेयं च तत्पिबेत्

மாயையின் வசத்தால் அவள் மகன்களையும் மகள்களையும் பெற்றாள்; உண்ணத் தகுதியானதும் தகாததும் உண்டாள், குடிக்கத் தகுதியானதும் தகாததும் குடித்தாள்.

Verse 79

जीवानि चैव सततं घातितानि ततस्ततः ॥ कार्याकार्यं न जानीते वाच्यावाच्यं तथैति च

உயிர்கள் இடையிடையே தொடர்ந்து கொல்லப்பட்டன; என்ன செய்ய வேண்டும், என்ன செய்யக் கூடாது, மேலும் என்ன சொல்ல வேண்டும், என்ன சொல்லக் கூடாது என்பதையும் அவள் அறியவில்லை।

Verse 80

घटं गृहीत्वा विड्लिप्तवस्त्रक्षालनकारणात् ॥ तीरे निक्षिप्य वस्त्रं स घटं च विनिधाय हि

மலம் படிந்த ஆடையைத் துவைக்கக் காரணமாக ஒரு குடத்தை எடுத்துக் கொண்டு, கரையில் ஆடையை வைத்துவிட்டு, அங்கேயே அந்தக் குடத்தையும் வைத்தான்।

Verse 81

स्नातुं गङ्गाजले स्थित्वा विगाहयति जाह्नवीम् ॥ प्रस्वेदघर्मसन्तप्तः स शिरःस्नानमीहते

குளிக்க கங்கை நீரில் நின்று, ஜாஹ்னவியில் முழுகுகிறான்; வியர்வையும் வெப்பமும் துன்புறுத்த, தலைநீராடலை நாடுகிறான்।

Verse 82

जातस्तपोधनस्तत्र दण्डी कुण्डीधरः पुनः ॥ यत्र पश्यति विप्रोऽसौ मात्रां कुण्डीं त्रिदण्डकम्

அங்கே மீண்டும் தவத்தில் செல்வமுடைய ஒரு தண்டம் தாங்கிய, குண்டிகை தாங்கிய துறவி தோன்றினான்; அங்கே அந்தப் பிராமணன் தாயையும், குண்டிகையையும், திரிதண்டத்தையும் காண்கிறான்।

Verse 83

वस्त्रादि दर्शितं चैव यत्र संस्थापितं पुरा ॥ तत्तेन सर्वं सन्दृष्टं जाते ज्ञाने तु पूर्ववत् ॥

முன்பு ஆடைகள் முதலியவை காட்டி வைக்கப்பட்ட இடத்தில் இருந்த அனைத்தையும் அவன் அறிந்து கண்டான்; அறிவு எழுந்ததும் எல்லாம் முன்புபோலவே தெளிவாயிற்று।

Verse 84

विप्रेण ज्ञातुकामेन विष्णुमायां यथा पुरा ॥ तत उत्तरतस्तत्र गङ्गायां तु तपोधनः ॥

முன்புபோல விஷ்ணுவின் மாயையை அறிய விரும்பிய அந்தப் பிராமணன்; பின்னர் வடக்கே அங்கே கங்கையில் அந்தத் தவநிதி தங்கினான்.

Verse 85

वासो गृह्णाति सव्रीडो योगं च परिचिन्तयन् ॥ उपविश्य च गङ्गायाः पुलिने समबालुके ॥

வெட்கத்துடன் அவன் தன் ஆடைகளை எடுத்துக் கொண்டு, யோகத்தைச் சிந்தித்தபடி கங்கையின் மணற்பரப்பான கரையில் அமர்ந்தான்.

Verse 86

ततो विन्दति चात्मानं तपसा यत्तदा कृतम् ॥ मया किं कर्म पापेन कृतं निन्द्यं सुदुष्करम् ॥

அப்போது அவன் செய்த தவத்தின் பயனால் தன்னை உணர்ந்து, ‘பாவத்தால் நான் எந்த நிந்தைக்குரிய, மிகக் கடினமான செயலைச் செய்தேன்?’ என்று சிந்தித்தான்.

Verse 87

एवं निन्दति चात्मानं धिक्कुर्वन् साधुदूषितम् ॥ आचारो वा परिभ्रष्टो येनाहं प्रापितस्त्विमाम् ॥

இவ்வாறு அவன் தன்னைத் தானே கண்டித்து, நற்கருமத்தின் மாசுபாட்டைத் திட்டு, ‘என் ஆச்சாரமே சிதைந்ததால்தானே நான் இந்நிலைக்கு வந்தேன்?’ என்று கூறினான்.

Verse 88

निषादस्य कुले जातो भक्ष्याभक्ष्याश्च भक्षिताः ॥ जीवाश्च घातिताः सर्वे जलस्थलदिवौकसः ॥

நிஷாத குலத்தில் பிறந்து, உண்ணத்தக்கதும் உண்ணத்தகாததும் அனைத்தையும் உண்டேன்; மேலும் நீர், நிலம், வானில் வாழும் எல்லா உயிர்களையும் கொன்றேன்.

Verse 89

वेश्मन्यभोज्यभोज्यं च भुक्तं चैव न संशयः ॥ पुत्रा दुहितरश्चैव निषादाज्जनिता मया ॥

வீட்டில் உண்ணத் தகாததும் உண்ணத் தகுதியானதும் இரண்டும் உண்டாயிற்று—இதில் ஐயமில்லை; மேலும் ஒரு நிஷாதப் பெண்ணால் எனக்கு மகன்களும் மகள்களும் பிறந்தனர்.

Verse 90

ततः किंचापराधं वा केन वा तद्विचिन्तये ॥ येनाहं प्रापितो ह्येनां नैषादीमीदृशीं दशाम् ॥

அப்படியெனில் அது எந்தக் குற்றம்? அல்லது யாரால்?—நான் எதை ஆராய்வேன்? எந்த காரணத்தால் நான் உண்மையாகவே இத்தகைய நிஷாத-ஒத்த நிலையிலே தள்ளப்பட்டேன்?

Verse 91

एतस्मिन्नन्तरे भूमे निषादः क्रोधमूर्च्छितः ॥ पुत्रैः परिवृतस्तत्र मायातीर्थमुपागतः ॥

இந்நேரத்தில், ஓ பூமியே, கோபத்தில் மயங்கிய ஒரு நிஷாதன் தன் மகன்களால் சூழப்பட்டவனாய் அங்கே மாயா-தீர்த்தத்துக்கு வந்தடைந்தான்.

Verse 92

ततो मृगयते भार्यां भक्तियुक्तां शुभेक्षणाम् ॥ परिपृच्छति चैकेकं तप्यमानं तपोधनम् ॥

பின்னர் அவன் பக்தியுடன், மங்களமான தோற்றமுடைய தன் மனைவியைத் தேடினான்; மேலும் தவத்தில் ஈடுபட்ட அந்த ‘தபோதன’ முனிவனை ஒருவரொருவராகக் கேள்வி கேட்டான்.

Verse 93

क्व गतासि प्रियेऽस्माकं त्यक्त्वा पुत्रान् गृहे च माम् ॥ बाला दुहिता रोदिति क्षुधार्त्ता स्तनपायिनी ॥

“அன்பே, எங்கள் மகன்களையும் வீட்டையும் என்னையும் விட்டுவிட்டு நீ எங்கே சென்றாய்? எங்கள் சிறுமகள் அழுகிறாள்—பசியால் வாடி, இன்னும் தாய்ப்பால் அருந்துகிறவள்.”

Verse 94

किं नु पश्यथ भार्यां मे गङ्गातीरमुपागता ॥ घटमादाय हस्तेन आगता जलकारणात् ॥

கங்கைக் கரைக்கு சென்ற என் மனைவியை நீங்கள் பார்த்தீர்களா? அவள் நீர் கொண்டுவருவதற்காக கையில் குடம் எடுத்துச் சென்றாள்.

Verse 95

तत्रैव च नराः सर्वे मायातीर्थमुपागताः ॥ पश्यन्तेऽत्र परिव्राजं कुम्भं चैव यथास्थितम् ॥

அங்கேயே எல்லா மக்களும் மாயாதீர்த்தத்துக்கு வந்தனர். அங்கு அவர்கள் அந்த பரிவ்ராஜகனையும், இருந்தபடியே வைக்கப்பட்ட குடத்தையும் கண்டனர்.

Verse 96

ततो दुःखेन संतप्तः अपश्यंश्च स्वकां प्रियाम् ॥ दृष्ट्वा पटं च कुम्भं च करुणं पर्यवेदयेत् ॥ इदं वासश्च कुम्भश्च नदीकूले च तिष्ठति ॥ न चापि दृश्यते भार्या मम गङ्गामुपागता ॥

அப்போது அவன் துயரால் எரிந்தவனாய் தன் அன்பினை காணவில்லை. அவளுடைய ஆடையும் குடமும் கண்டவுடன் கருணையுடன் புலம்பினான்—‘இந்த ஆடையும் இந்த குடமும் நதிக்கரையில் இருக்கின்றன; ஆனால் கங்கைக்கு சென்ற என் மனைவி காணப்படவில்லை.’

Verse 97

न चाप्रियं मया अस्युक्ता कदाचिदपि वाचकम् ॥ स्वप्नेऽपि नोक्तपूर्वासि कदाचिदपि चाप्रियम् ॥

நான் அவளிடம் எப்போதும் கடுமையான சொல் கூறியதில்லை; நீயும் எப்போதும்—கனவில்கூட—முன்பு கடுமையானதைச் சொன்னதில்லை.

Verse 98

अथवापि पिशाचेन भक्षिताऽऽ भूतराक्षसैः ॥ आकृष्टा किं नु रोगेण गङ्गातीरं समाश्रिता ॥

அல்லது அவளை பிசாசு அல்லது பூத-ராக்ஷசர்கள் விழுங்கினார்களா? அல்லது கங்கைக் கரையை அடைந்த அவளை ஏதோ நோய் இழுத்துச் சென்றதோ?

Verse 99

किं कृतं दुष्कृतं पूर्वं मया कर्म सुसङ्कटम् ॥ येन मत्पुरतो भार्याप्यदृष्टा विगतिं गता ॥

நான் முன்பு எந்தக் கடும் துஷ்கர்மத்தை, எந்த ஆபத்தான செயலைச் செய்தேன்? அதனால் என் மனைவி என் கண்முன்னே இருந்தும் காணப்படாமல் அழிவை அடைந்தாள்.

Verse 100

एहि मे सुभगे कान्ते मम चित्तानुवर्त्तिनि ॥ पश्यैतान् बालकान् भीतान् क्लिश्यमानानितस्ततः ॥

ஓ சுபகே, பிரியமானவளே, என் உள்ளத்தைப் பின்பற்றுபவளே—என்னிடம் வா. இங்கே அங்கே அலைந்து துன்புறும் இந்தப் பயந்த சிறு குழந்தைகளைப் பார்.

Verse 101

मां पश्य त्वं वरारोहे त्रिपुत्रानतिबालकान् ॥ चतस्रो दुहितॄः पश्य सर्वाश्च मम मानदे ॥

ஓ அழகிய இடுப்புடையவளே, என்னைப் பார்; இந்த மூன்று மகன்களையும் பார்—இவர்கள் இன்னும் மிகச் சிறியவர்கள். மேலும் நான்கு மகள்களையும் பார்; ஓ எனக்கு மரியாதை அளிப்பவளே, இவர்கள் அனைவரும் எனது பிள்ளைகள்.

Verse 102

मम पुत्रा रुदन्त्येते बालकास्तव लालसा ॥ नित्यं च दारिका रक्ष मम दुष्कृतकारिणः ॥

இந்தக் குழந்தைகள்—என் மகன்கள்—உன்னை ஏங்கி அழுகின்றனர். மேலும் அந்தச் சிறுமியை எப்போதும் காப்பாற்று; ஏனெனில் நான் துஷ்கர்மம் செய்தவன்.

Verse 103

कामं मां क्षुधितं चैव ज्ञास्यसे त्वं पिपासितम् ॥ एवमुक्ता च कल्याणि मम मुक्त्या व्यवस्थिताः ॥

நீ என்னை பசித்தவனாகவும், தாகித்தவனாகவும் அறிந்துகொள்வாய். இவ்வாறு கூறப்பட்டபின், ஓ கல்யாணி, அவள் என் விடுதலைக்காக உறுதியாக நிலைத்தாள்.

Verse 104

एवं विलपमानस्य निषादस्य त्वितस्ततः ॥ सव्रीडं भाषते विप्रो निषादं गच्छ नास्ति सा ॥

இவ்வாறு புலம்பிய நிஷாதனை அங்கேயே பார்த்து, அந்தப் பிராமணன் வெட்கத்துடன் கூறினான்—“நிஷாதா, போ; அவள் இங்கே இல்லை.”

Verse 105

सुखं योगं च ते नीत्वा सा गता ह्यनिवृत्तये ॥ तं रुदन्तं तथा दृष्ट्वा कारुण्येन परिप्लुतः ॥

“உன்னை நலத்திற்கும் யோக ஒழுக்கத்திற்கும் அழைத்துச் சென்று, அவள் சென்றுவிட்டாள்—மீளாத நிலைக்கே. அவன் இவ்வாறு அழுததைப் பார்த்து, அவர் கருணையால் நிறைந்தார்.”

Verse 106

एते न त्यजनीया स्ते कदाचिदपि पुत्रकाः ॥ परिव्राजवचः श्रुत्वा निषादस्तस्य सन्निधौ ॥

“அன்புக் குழந்தைகளே, இவர்களை நீங்கள் எப்போதும் கைவிடக் கூடாது.” பரிவ்ராஜகரின் சொற்களை கேட்ட நிஷாதன் அவன் அருகிலேயே இருந்தான்.

Verse 107

उवाच मधुरं वाक्यं दुःखशोकपरिप्लुतः ॥ अहो मुनिवरश्रेष्ठ अहो धर्मभृतां वर ॥

துயரும் சோகமும் நிறைந்து, அவன் இனிய சொற்கள் கூறினான்—“அஹோ! முனிவர்களில் சிறந்தவரே! அஹோ! தர்மத்தைத் தாங்குவோரில் முதன்மையரே!”

Verse 108

सान्त्वितोऽस्मि त्वया विप्र वचनैर्मधुराक्षरैः ॥

“ஓ பிராமணரே, இனிய எழுத்துகளால் அமைந்த உங்கள் சொற்களால் நான் ஆறுதல் அடைந்தேன்.”

Verse 109

निषादस्य वचः श्रुत्वा स मुनिः संशितव्रतः ॥ उवाच मधुरं वाक्यं दुःखशोकपरिप्लुतः ॥

நிஷாதனின் சொற்களை கேட்ட அந்த உறுதியான விரதமுடைய முனிவர் துயரும் சோகமும் நிறைந்து இனிய சொற்களை உரைத்தார்.

Verse 110

मा रोदीर्वच्मि भद्रं ते तवाहं सा प्रियाऽभवत् ॥ गङ्गातीरे समासाद्य मुनिर्जातोऽस्महं तथा ॥

“அழாதே,” என்கிறேன்; உனக்கு மங்களம் உண்டாகுக. “நான் உன் அந்தப் பிரியையாக ஆனேன்; கங்கைக் கரையை அடைந்து நானும் முனிவனானேன்.”

Verse 111

देशो निर्जलतां याति एषा माया मम प्रिये । सोमो यत्क्षीयते पक्षे पक्षे वापि च वर्द्धते ॥

“என் பிரியமே, ஒரு நாடு நீரற்றதாய் ஆகுவது என் மாயையே. சந்திரன் ஒரு பக்ஷத்தில் குறைந்து, மீண்டும் பக்ஷம் பக்ஷமாக வளர்வதுபோல்.”

Verse 112

पेया-पेयं च मे पीतं विक्रीताश्चाप्यविक्रेयाः ॥ अगम्यागमनं चैव वाच्यावाच्यं न रक्षितम् ॥

“குடிக்கத் தகுதியானதையும் தகாததையும் நான் குடித்தேன்; விற்கக் கூடாததையும் விற்றேன். அணுகக் கூடாத இடத்தை அணுகினேன்; சொல்லவேண்டியது–சொல்லக்கூடாதது என்ற எல்லையை காக்கவில்லை.”

Verse 113

अथ केनापि ग्राहेण स्नायमाना तपस्विनी ॥ गृहीता तोयमध्ये तु जिह्वालोडेन चाबला ॥

அப்போது நீராடிக் கொண்டிருந்த அந்தத் தவஸ்வினியை ஏதோ ஒரு கிராஹம் பிடித்தது; நீரின் நடுவில் அந்தப் பெண் அதன் நாவின் சுழல் இழுப்பால் இழுத்தாடப்பட்டாள்.

Verse 114

निषादं भाषते तत्र गच्छ किं परिक्लिश्यसे ॥ बालांस्तान्परिरक्षस्व आहारैर्विविधैरपि ॥

அங்கே அவள் நிஷாதனை நோக்கி—“போ; நீ ஏன் உன்னைத் துன்புறுத்துகிறாய்? பலவகை உணவுகளாலும் அந்தக் குழந்தைகளைப் பாதுகாப்பாயாக” என்றாள்.

Verse 115

स तेन चोदितो ह्येवं निषादो नावगच्छति ॥ मधुरं स्वरमादाय प्रत्युवाच द्विजोत्तमम् ॥

இவ்வாறு தூண்டப்பட்டும் நிஷாதன் உணரவில்லை; பின்னர் இனிய குரலை எடுத்துக் கொண்டு, அந்தத் த்விஜோத்தமனுக்கு பதிலுரைத்தான்.

Verse 116

अहं मायाप्रलोभेन गङ्गातीरमुपागतः ॥ दण्डं कुण्डीं च वस्त्रं च तीरे संस्थाप्य यत्ननः ॥ ततः स्नानविधानेन निमग्नस्तज्जलेऽमले ॥

நான் மாயையின் ஈர்ப்பால் கங்கைக் கரைக்கு வந்தேன். தண்டம், குண்டி, ஆடை ஆகியவற்றை கரையில் கவனமாக வைத்து, பின்னர் ஸ்நான விதிப்படி அந்தத் தூய நீரில் மூழ்கினேன்.

Verse 117

ततो विप्रवचः श्रुत्वा तूष्णीमासीन् मुनिस्तदा ॥ ब्राह्मणानुगतं स्थानमात्मनात्मानुसंस्थितः ॥

பின்னர் பிராமணனின் சொற்களை கேட்ட முனிவர் அப்போது மௌனமாக அமர்ந்தார். பிராமணர்கள் சூழ்ந்த இடத்தில், தன்னுள் தானே நிலைத்து இருந்தார்.

Verse 118

किं मया विकृतं कर्म सेवमानेन माधव ॥ तपश्च तप्यमानेन किं मया विकृतं कृतम् ॥

“ஓ மாதவா! சேவையில் ஈடுபட்டிருந்தபோது நான் செய்த தவறான/அதர்மச் செயல் எது? தவம் செய்தபோது நான் செய்த விலகிய செயல் எது?”

Verse 119

त्वया न तत्कृतं किंचिच्छुभं वाशुभमेव वा ॥ सर्वं मायामयं तत्र विस्मयात्परितप्यसे ॥

அங்கே உன்னால் உண்மையில் நன்மையோ தீமையோ எதுவும் செய்யப்படவில்லை; அந்நிலை முழுதும் மாயாமயம்; ஆயினும் நீ வியப்பால் துயருறுகிறாய்।

Verse 120

धन्वी तूणी शरी खड्गी मायाबलपराक्रमः ॥ मां च पश्यति वै नित्यं मायाबलसुसंस्थितम् ॥

வில், அம்புத்தூண், அம்புகள், வாள் ஏந்தி, மாயாபலத்தால் வீரமுடையவன், மாயாபலத்தில் நிலைத்தவனாய் என்னையும் எப்போதும் காண்கிறான்।

Verse 121

शब्दः स्पर्शश्च रूपं च रसो गन्धश्च पञ्चमः ॥ अन्नात्प्रवर्तते जन्तुरेषा माया मम प्रिया ॥

ஒலி, தொடுதல், உருவம், சுவை, ஐந்தாவது மணம்—அன்னத்திலிருந்தே உயிரின் இயக்கம்; இதுவே எனக்கு அருமையான மாயை।

Verse 122

पुनश्च पत्रादियुतमेतन्मायाबलं मम ॥ एकबीजात्प्रकीर्णाद्वै जायन्ते तानि भूरिशः ॥

மீண்டும், இலை முதலியவற்றுடன் கூடிய என் மாயாபலம் விரிகிறது; ஒரே விதை சிதறினால் அவை பலவகையாகப் பெருகி தோன்றுகின்றன।

Verse 123

वडवामुखमास्थाय पिबामि तदहं जलम् ॥ वायुं मायामयं कृत्वा मेघेषु विसृजाम्यहम्

வடவாமுக வடிவம் ஏற்று நான் அந்த நீரை அருந்துகிறேன்; காற்றை மாயாமயமாக்கி மேகங்களில் அதை நான் விடுகிறேன்।

Verse 124

मम मायाबलं ह्येतद्येन तिष्ठाम्यहं जले ॥ प्रजापतिं च रुद्रं च सृजामि च वहामि च

இதுவே என் மாயாபலம்; அதனால் நான் நீரில் நிலைத்திருக்கிறேன். பிரஜாபதி மற்றும் ருத்ரனை நான் படைக்கிறேன்; அவர்களைத் தாங்கியும் காக்கிறேன்.

Verse 125

यथा ब्राह्मणमुख्येन प्राप्ता स्त्रियोनिरेव च ॥ न तस्य विकृतं कर्म अपराधो न विद्यते

ஒரு முதன்மை பிராமணனுக்குக் கூட பெண் பிறவி கிடைக்கலாம்; அதுபோல அவனுடைய செயல் விகாரமானதாகக் கருதப்படாது, குற்றமும் இல்லை.

Verse 126

तथा स्वर्गसहस्राणामेकं चापि न रोचते ॥ ज्ञातुमिच्छामि ते मायां यया क्रीडसि माधव

அவ்வாறே ஆயிரம் சொர்க்கங்களிலும் ஒன்றும் எனக்கு விருப்பமில்லை. ஓ மாதவா, நீ எந்த மாயையால் விளையாடுகிறாயோ, அந்த உன் மாயையை நான் அறிய விரும்புகிறேன்.

Verse 127

योऽहं निषादगर्भेऽस्मिन्वसामि नरकेषु च ॥ धिक् तपो धिक् च मे कर्म धिक् फलं धिक् च जीवितम्

நான்—இந்த நிஷாத கர்ப்பத்திலும் நரகங்களிலும் வாழ்பவன்—தபஸுக்கு நிந்தை; என் செயல்களுக்கு நிந்தை; அதன் பலனுக்கும் நிந்தை; இந்த வாழ்விற்கும் நிந்தை.

Verse 128

गम्यागम्यं न जानाति मायाजालेन मोहितः ॥ पञ्चाशद्वर्षके काले मया ख्यातः स ब्राह्मणः

மாயையின் வலையில் மயங்கியதால், எது அணுகத்தக்கது எது அணுகக்கூடாதது என்பதை அவன் அறியான். ஐம்பது ஆண்டுகளின் காலத்தில் அந்தப் பிராமணன் எனால் (அப்படியே) அறியப்பட்டான்.

Verse 129

परिव्राजवचः श्रुत्वा निषादो विगतज्वरः ॥ श्लक्ष्णं वचनमादाय प्रत्युवाच द्विजोत्तमम्

பரிவ்ராஜகனின் சொற்களை கேட்ட நிஷாதன் கலக்கம் நீங்கி, மென்மையான மொழியை ஏற்று, சிறந்த த்விஜனுக்கு மறுமொழி கூறினான்.

Verse 130

किमिदं भाषसे विप्र अव्यक्तं यत्कदाचन ॥ न भावं वा यद्धटितं स्त्रियः पुंस्त्वं सदैव हि

ஓ விப்ரரே! நீ என்ன பேசுகிறாய்—சில வேளைகளில் தெளிவில்லாமல்? அல்லது நிலையான நிலை எதுவும் இல்லையா, ஏனெனில் பெண்கள் மீண்டும் மீண்டும் ஆண்மையை அடைகிறார்களா?

Verse 131

निषादस्य वचः श्रुत्वा ब्राह्मणो दुःखमूर्च्छितः ॥ उवाच मधुरं वाक्यं गङ्गातीरे च धीवरम्

நிஷாதனின் சொற்களை கேட்ட பிராமணன் துயரால் மயங்கினான். கங்கைக் கரையில் இருந்த அந்த மீனவரிடம் இனிய வார்த்தைகள் கூறினான்.

Verse 132

शीघ्रं गच्छ स्वकं देशमेतान् गृह्य स्वबालकान् ॥ सर्वेषां च यथासंख्यं स्नेहः कर्त्तव्य एव च

விரைவாக உன் நாட்டிற்குச் சென்று, இவ்வுன் குழந்தைகளை உடன் அழைத்துச் செல். மேலும் அனைவரிடமும் வரிசைப்படி அன்பும் பராமரிப்பும் நிச்சயமாக செய்ய வேண்டும்.

Verse 133

किं त्वया दुष्कृतं कर्म कृतं पूर्वं पुरातनम् ॥ मम यद्भाषसे चैव स्त्रीत्वं प्राप्तोऽसि तत्कथम्

நீ முன்காலத்தில் எந்தப் பழைய தீவினையை செய்தாய்? நீ என்னிடம் பேசுகிறாய்—நீ எவ்வாறு பெண்ணிலையை அடைந்தாய்?

Verse 134

केन दोषेण प्राप्तस्त्वं स्त्रीत्वं भूत्वा पुमान् पुनः ॥ पुंस्त्वं चैव कथं प्राप्त एतदाचक्ष्व पृच्छतः

எந்த குற்றத்தினால் நீ பெண்பாலாகி, பின்னர் மீண்டும் ஆணானாய்? மேலும் ஆண்மையை எவ்வாறு மீட்டாய்? கேட்கும் எனக்கு இதைச் சொல்।

Verse 135

एवं तस्य वचः श्रुत्वा स ऋषिः संहितव्रतः ॥ उवाच मधुरं वाक्यं मायातीर्थजलेचरम्

அவனுடைய சொற்களை கேட்ட அந்த முனிவர்—விரதநியமங்களில் கட்டுப்பட்டவர்—மாயாதீர்த்தத்தின் நீரில் நடமாடுபவனிடம் இனிய வார்த்தைகள் கூறினார்।

Verse 136

निषाद शृणु तत्त्वेन मत्कथां च प्रजल्पतः ॥ न मया दुष्कृतं किंचित्कृतं कुत्रापि तत्त्वतः

நிஷாதா, நான் கூறும் என் கதையை உண்மையாய் கேள்; உண்மையில் நான் எங்கும் எந்தத் தீச்செயலும் செய்ததில்லை।

Verse 137

एकभक्तं मयाचारें अभक्ष्यं चैव वर्जितम् ॥ स मयाराधितो देवो लोकनाथो जनार्दनः ॥ कर्मभिर्बहुभिश्चैव मया दर्शनकाङ्क्षिणा

என் ஒழுக்கத்தில் ஏகபக்தம் (ஒருமுறை உணவு) கடைப்பிடித்து, உண்ணத் தகாதவற்றைத் தவிர்த்தேன். தரிசன விருப்பத்துடன் பல வழிபாட்டு செயல்களால் உலகநாதன் ஜனார்தனனை ஆராதித்தேன்।

Verse 138

अथ दीर्घेण कालेन मया दृष्टो जनार्द्दनः ॥ वरेण छन्दयामास बहुधा मायया ततः

பின்னர் நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு நான் ஜனார்தனனை தரிசித்தேன். அதன் பின் அவர் மாயையால் பல விதங்களில் வரம் காட்டி என்னை ஈர்க்க முயன்றார்।

Verse 139

मया नाभीप्सितस्तस्माद्दीयमानो वरस्ततः ॥ मायां मे दर्शय विभो विष्णो प्रणतवत्सल

ஆகையால் எனக்கு அளிக்கப்படும் வரம் எனக்கு வேண்டியதல்ல. வல்லமைமிகு விஷ்ணுவே, பணிந்தோர்க்கு அருளாளனே, உமது மாயையை எனக்குக் காட்டுவாயாக।

Verse 140

ततो मां भाषते विष्णुर्मायां दृष्ट्वा ह्यलं द्विज ॥ मया पुनः पुनश्चोक्तो मम प्रीत्या प्रदर्शय

அப்போது விஷ்ணு என்னிடம் கூறினார்— “இருமுறை பிறந்தவனே, மாயையைப் பார்த்தாய்; அதுவே போதும்.” ஆனால் நான் மீண்டும் மீண்டும்— “என் மீது அன்பினால் அதை வெளிப்படுத்துவாயாக” என்றேன்।

Verse 141

ततोऽहं तेन चाप्युक्तस्तर्हि द्रक्षत्यलं भवान् ॥ गच्छ कुब्जाम्रके गङ्गां स्नात्वेत्यन्तर्हितोऽभवत्

அப்போது அவர் என்னிடம்— “அப்படியானால் நீ போதுமானதைப் பார்ப்பாய். குப்ஜாம்ரகத்தில் உள்ள கங்கைக்குச் செல்; அங்கே நீராடி…” என்று சொல்லி அவர் மறைந்தார்।

Verse 142

न तत्र किंचिज्जानामि किमिदं किं प्रवर्त्तते ॥ निषादीगर्भसम्भूतस्तव पत्न्यभवं ततः

அங்கே நான் எதையும் அறியவில்லை—இது என்ன, என்ன நடக்கிறது? பின்னர் நிஷாதி பெண்ணின் கருவிலிருந்து பிறந்து நான் உன் மனைவியாக ஆனேன்।

Verse 143

केनचित्कारणेणात्र प्रविष्टो जाह्नवीजले ॥ स्नात्वाऽपश्यं पूर्ववच्छ तावज्जातो ऋषिस्त्वहम् ॥

ஏதோ காரணத்தால் நான் இங்கே ஜாஹ்னவி (கங்கை) நீரில் இறங்கினேன். நீராடியபின் முன்புபோலவே என்னைக் கண்டேன்; அந்தச் சிறு இடைவெளியிலேயே நான் ரிஷியாகி விட்டேன்।

Verse 144

निषाद पश्य कुण्डीं च मात्रां वस्त्रं यथा पुरा ॥ पञ्चाशद्वर्षदेशीयो जातोऽस्मि त्वद्गृहे वसन् ॥ दण्डवस्त्रादि यत्किञ्चिन्न जीर्णं गङ्गया हृतम् ॥

ஓ நிஷாதா, பார்—நீர்க்குடம், அளவுப்பாத்திரம், ஆடை ஆகியவை முன்புபோலவே உள்ளன. உன் வீட்டில் தங்கி இருந்தபோது எனக்கு ஐம்பது ஆண்டுகள் கடந்தன. தண்டு, ஆடை முதலியவற்றில் ஜீரணமடையாதவை அனைத்தையும் கங்கை அடித்துச் சென்றது.

Verse 145

एवं तेन ततश्चोक्ता निषादोऽदृश्यतां गतः ॥ ये च ते बालकास्तत्र तेषां कश्चिन्न दृश्यते ॥

இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு அந்த நிஷாதன் பின்னர் கண்மறைந்தான். அங்கே இருந்த சிறுவர்களில் ஒருவரும் இனி காணப்படவில்லை.

Verse 146

स ततो ब्राह्मणो देवि तपस्तपति निश्चितम् ॥ ऊर्ध्वश्वासोर्ध्वबाहुश्च वायुभक्षपरायणः ॥

அப்போது, தேவி, அந்தப் பிராமணன் உறுதியான தீர்மானத்துடன் தவத்தை மேற்கொண்டான்—மேல்நோக்கி மூச்சை செலுத்தி, கரங்களை உயர்த்தி, காற்றையே உணவாகக் கொண்டு நிலைத்தான்.

Verse 147

तस्य प्रतिष्ठमानस्य अपराह्णं तु जायते ॥ ततः प्रमुच्यते तोयं देवि कृत्वा यथोचितम् ॥

அவன் நிலையாக நின்றிருந்தபோது பிற்பகல் நேரம் வந்தது. பின்னர், தேவி, உரிய முறைகளைச் செய்து நீர் விடப்பட்டது.

Verse 148

कर्मण्यानि च पुष्पाणि आहृत्य श्रद्धयान्वितः ॥ अर्चयित्वा यथान्यायं वीरासनमुपागतः ॥

அவன் பக்தியுடன் யாகக்கிரியைப் பொருத்தமான மலர்களை கொண்டு வந்து, விதிப்படி அர்ச்சனை செய்து, பின்னர் வீராசனத்தில் அமர்ந்தான்.

Verse 149

वृतस्तु ब्राह्मणैर्मुख्यैर्गङ्गास्नानेषु वै द्विजः ॥ ऊचुस्ततो द्विजास्तत्र तपस्विनमनिन्दितम् ॥

கங்கை ஸ்நானத் தீர்த்தங்களில் முதன்மை பிராமணர்களால் சூழப்பட்ட அந்தத் த்விஜன் இருந்தான். அப்போது அங்கிருந்த பிராமணர்கள் குற்றமற்ற தவசியை நோக்கி உரைத்தனர்.

Verse 150

पूर्वाह्णे स्थापयित्वात्र मात्रां कुण्डीं त्रिदण्डकम् ॥ इतो गतोऽसि ब्रह्मेन्द्र स्थापयित्वा तु धीवरान् ॥ विस्मृतं किं त्वया स्थानं कथं शीघ्रं न चागतः ॥

முற்பகலில் நீ இங்கே அளவுக் கலம், குண்டி (நீர்ப் பாத்திரம்), திரிதண்டம் ஆகியவற்றை வைத்தாய். பின்னர் மீனவர்களை அவரவர் பணியில்/இடத்தில் அமர்த்தி, ஓ பிரஹ்மேந்திரா, இங்கிருந்து சென்றாய். இடத்தை மறந்தாயா? ஏன் விரைவில் திரும்பவில்லை?

Verse 151

एतस्मिन्नन्तरे देवि स च ब्राह्मणपुङ्गवः ॥ अद्य पञ्चाशद्वर्षाणि अमावास्याद्य चैव हि ॥

அந்த இடைவெளியில், தேவி, அந்த முதன்மை பிராமணன் கூறினான்—‘இன்று ஐம்பது ஆண்டுகள் ஆகின்றன; இன்று அமாவாசையும் தான்.’

Verse 152

कथमेवतावतङ्कालं मामूचुर्ब्राह्मणाश्च किम् ॥ पूर्वाह्ने स्थापयित्वा त्वं स्वां मात्रां चापराह्णिके ॥ कथं कालेऽनुसम्प्राप्तः किमेतदिति भाषते ॥

‘பிராமணர்கள் என்னிடம் இத்தனை காலம் கடந்தது என்று எப்படி சொன்னார்கள்? முற்பகலில் என் அளவுக் கலத்தை வைத்து, பிற்பகலில் (திரும்பி வந்து) நான் நேரத்திற்கே எப்படி வந்தேன்? இது என்ன?’—என்று அவன் கூறினான்.

Verse 153

एतस्मिन्नन्तरे देवि ब्राह्मणाय ततो मया ॥ दर्शयित्वा निजं रूपं तमवोचमिदं धरे

அந்த இடைவெளியில், தேவி, நான் அந்தப் பிராமணனுக்கு என் சொந்த ரூபத்தை வெளிப்படுத்தி, ஓ தரா (பூமி), அவனிடம் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தேன்.

Verse 154

किमिदं भ्रान्तरूपोऽसि किं वा त्वं दृष्टवानसि ॥ पश्यामि त्वां व्यग्रमिव सावधानो भव स्वयम्

இது என்ன—நீ குழப்பத்தில் உள்ளாயா? அல்லது ஏதாவது கண்டாயா? உன்னை நான் கலங்கியவனாகக் காண்கிறேன்; நீயே கவனமாகவும் அமைதியாகவும் இரு।

Verse 155

एवमुक्तः स तु मया भूमौ कृत्वा शिरः स्वकम् ॥ उवाच दुःखितो दीनो निःश्वस्य च मुहुर्मुहुः

நான் இவ்வாறு கூறியதும், அவன் தன் தலையை தரையில் வைத்து, துயருற்றும் தாழ்வுற்றும், மீண்டும் மீண்டும் பெருமூச்சு விட்டபடி பேசினான்।

Verse 156

अहो देव द्विजा एते मां वदन्ति जगद्गुरो ॥ पूर्वाह्ने स्थापयित्वा त्वं वस्त्रं दण्डकमण्डलू ॥ आगतोऽस्यपराह्ने किं स्थलṃ विस्मृतवानसि

அய்யோ, தேவா! இந்தத் த்விஜர்கள் என்னை ‘ஜகத்குரு’ என்று அழைக்கிறார்கள். முற்பகலில் நீ உன் ஆடை, தண்டு, கமண்டலுவை வைத்து விட்டுச் சென்றாய்; பிற்பகலில் தான் திரும்பி வந்தாய்; அந்த இடத்தை மறந்துவிட்டாயா?

Verse 157

अहं व्याधस्य वै भूत्वा भार्या च व्याधयोनिजा ॥ पञ्चाशद्वर्षपर्यन्तं तत्र स्थित्वा ततः किल

நான் வேடன் (வேட்டைக்காரன்) ஆனேன்; வேடர் குலத்தில் பிறந்த மனைவியையும் எடுத்தேன்; அங்கே ஐம்பது ஆண்டுகள் தங்கி, அதன் பின் உண்மையாக…

Verse 158

तस्माच्चैव त्रयः पुत्रास्तिस्रश्चापि च कन्यकाः ॥ जातान्येवमपत्यानि दुष्टकर्मकृतस्तथा

அந்த இணைவிலிருந்து மூன்று மகன்களும் மூன்று மகள்களும் பிறந்தனர்; தீய கர்மம் செய்தவனுக்கேற்ப அத்தகைய சந்ததி பிறந்தது।

Verse 159

स्नातुं कदाचिद्गङ्गायां गतोऽहं तीरभूमिगः ॥ स्थापयित्वाद्य स्वं वस्त्रं मग्नः स्नास्यन् जलेऽमले ॥ उन्मज्य स्वयं पुनश्चैव प्राप्तो रूपं मुनिस्तुतम्

ஒருமுறை நீராட விரும்பி நான் கங்கையின் கரைக்கு சென்றேன். என் ஆடையை வைத்து, தூய நீரில் மூழ்கி நீராடினேன்; பின்னர் நானே மேலெழுந்து முனிவர்கள் போற்றிய வடிவை மீண்டும் பெற்றேன்.

Verse 160

भक्षितं किमकर्मण्यं सेवमानेन चाच्युत ॥ व्यभिचारश्च मे तत्र को जातस्तव अर्चने

அச்ச்யுதா! சேவையில் ஈடுபட்டிருந்தபோது நான் எந்தத் தவறானதை உண்டேன்? மேலும் உம்மை அர்ச்சிக்கும் போது அங்கே எனக்கு எந்த வழுவல் ஏற்பட்டது?

Verse 161

एतदाचक्ष तत्त्वेन येनाहं नरकं गतः ॥ एतच्चिन्ताव्याकुलोऽहं निबोध भगवन्मम

நான் நரகத்திற்குச் சென்றதற்கான காரணத்தை உண்மையாக எனக்குச் சொல்லுங்கள். இந்தக் கவலையால் நான் கலங்குகிறேன்; பகவானே, என் நிலையை அறிந்தருளுங்கள்.

Verse 162

मायालुब्धेन हि मया पूर्वं विज्ञापितो ह्यसि ॥ नान्यत्स्मरामि पापं च नरके येन पातितः

முன்பு மாயையில் மயங்கி நான் உம்மிடம் விண்ணப்பித்தேன். இதைத் தவிர, என்னை நரகத்தில் வீழ்த்திய வேறு எந்தப் பாவமும் எனக்கு நினைவில்லை.

Verse 163

ततस्तस्य वचः श्रुत्वा कारुण्यपरिदेवितम् ॥ उक्तवानस्मि तं विप्रं दुःखसंतप्तमानसम्

கருணை நிறைந்த புலம்பலுடன் அவர் கூறிய சொற்களை கேட்டபின், துயரால் சுட்ட மனம் கொண்ட அந்தப் பிராமணனிடம் நான் அப்போது உரைத்தேன்.

Verse 164

मा दुःखं कुरु विप्रेन्द्र आत्मदोषसमुद्भवम् ॥ विकर्म न कृतं किञ्चिदपि मे विप्र पूजने ॥ येन दुःखमनुप्राप्तं तिर्यग्योनिं च वै गतः

ஓ விப்ரேந்திரா, துயரப்படாதே; இந்தத் துயரம் தன்னுடைய குற்றத்திலிருந்து எழுந்தது. ஓ பிராமணா, என் பூஜையில் நீ எந்த விகர்மமும் செய்யவில்லை; அதனால் துன்பம் அடைந்து நீ உண்மையில் திர்யக்-யோனிக்குச் சென்றிருக்க வேண்டியதில்லை.

Verse 165

उक्तमेव मया पूर्वं शृणु ब्राह्मणपुङ्गव ॥ वरान् वरय भो ब्रह्मन् त्वं मायां वृतवानसि

நான் இதையே முன்பே கூறினேன்—கேள், ஓ பிராமணர்களில் சிறந்தவனே. ஓ பிரஹ்மன், வரங்களைத் தேர்ந்தெடு; நீ மாயையின் தரிசனத்தையே தேர்ந்தெடுத்தாய்.

Verse 166

ददामि दिव्यभोगान्वै भौमान्वापि तवेप्सितम् ॥ तांस्तु नेच्छसि मायाया दर्शनं वृतवानसि

நான் உனக்கு தெய்வீக இன்பங்களையோ, அல்லது உன் விருப்பப்படி பூமியிலுள்ள இன்பங்களையோ அளிக்கிறேன். ஆனால் அவற்றை நீ விரும்பவில்லை; மாயையின் தரிசனத்தையே நீ தேர்ந்தெடுத்தாய்.

Verse 167

दृष्टा तु वैष्णवी माया या त्वया ब्राह्मणेप्सिता ॥ न गतो दिवसश्रेष्ठ नापराह्णेऽपि कुत्रचित् ॥ वर्षाणि चैव पञ्चाशान्निषादस्य गृहेऽपि न

ஓ பிராமணா, நீ விரும்பிய வைஷ்ணவீ மாயை உண்மையாகவே காணப்பட்டது. ஓ நாட்களில் சிறந்தவனே, நீ எங்கும் செல்லவில்லை—மதியத்திற்குப் பிறகும் அல்ல; நிஷாதனின் வீட்டிலும் ஐம்பது ஆண்டுகள் கழியவில்லை.

Verse 168

अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व द्विजोत्तम ॥ या एषा वैष्णवी माया त्वया ब्राह्मण ईप्सिता

மேலும் ஒன்றை உனக்குச் சொல்கிறேன்—கேள், ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவனே. ஓ பிராமணா, நீ விரும்பிய இந்த வைஷ்ணவீ மாயை—

Verse 169

यत्त्वया दुष्कृतं कर्म व्यभिचारश्च तत्र वै ॥ अर्च्चनं च न ते भ्रष्टं तपश्चैव न नाशितम्

அவ்விஷயத்தில் நீ சில துஷ்கர்மமும் நடத்தைக் குறையும் செய்தாலும், உன் அர்ச்சனை கெடவில்லை; உன் தவமும் அழியவில்லை।

Verse 170

भवान्तरे कृतं यच्च येनेदं प्राप्तवान्महत् ॥ दुःखं तच्च तवाख्यास्ये शृणु ब्राह्मणसत्तम

முந்தைய பிறவியில் செய்த செயலால் நீ அடைந்த இந்தப் பெருந்துயரத்தை நான் உனக்கு விளக்குகிறேன்—கேள், ஓ பிராமணச் சிறந்தவனே।

Verse 171

मम भक्ताः द्विजाः शुद्धा यत्त्वया नाभिवादिताः ॥ तत्पापादीदृशो भोगस्तव जातो हि दुःखदः

என் தூய இருபிறப்புப் பக்தர்களுக்கு நீ வணக்கம் செலுத்தாததால், அந்தப் பாவத்தினால் உனக்கு இந்தத் துயரமளிக்கும் அனுபவம் ஏற்பட்டது।

Verse 172

ये च भागवताः शुद्धास्ते नूनं मम मूर्त्तयः ॥ तान्विप्रान्ये नमस्यन्ति ते मामेव नमस्यते ॥ विदितोऽस्मीह विप्रेन्द्र तैरहं नात्र संशयः

தூய பகவதர்கள் நிச்சயமாக என் உருவங்களே. அந்தப் பிராமணர்களுக்கு வணங்குபவர்கள் எனக்கே வணங்குகிறார்கள். ஓ பிராமணத் தலைவனே, இங்கு நான் அவர்களால் அறியப்படுகிறேன்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 173

मम दर्शनकामाः ये ते मे भक्ताः द्विजास्तथा ॥ शुद्धा भागवताः पूज्या द्रष्टव्याः सर्वदा नृभिः ॥

என்னை தரிசிக்க விரும்புபவர்கள்—அத்தகைய இருபிறப்போர் என் பக்தர்கள். தூய பகவதர்கள் போற்றத்தக்கவர்கள்; மக்கள் எப்போதும் அவர்களை நாடி சந்தித்து தரிசிக்க வேண்டும்।

Verse 174

विशेषेण कलौ ब्रह्मन् द्विजरूपो ह्यवस्थितः ॥ तस्माद् ब्राह्मणभक्ता ये ते मद्भक्ता न संशयः ॥

ஓ பிராமணனே! குறிப்பாக கலியுகத்தில் பகவான் த்விஜரூபமாக நிலைபெற்றுள்ளார். ஆகவே பிராமணர்களை பக்தியுடன் போற்றுவோர் என் பக்தர்களே—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 175

यो मां प्राप्तमिहेच्छेत यस्यावाच्यं न विद्यते ॥ अनन्यमानसो भूत्वा मद्भक्तेषु नियोजयेत् ॥

இங்கே என்னை அடைய விரும்புவோர், தம் வாக்கில் அநுசிதம் எதுவும் இல்லாதவர், ஒருமனத்துடன் என் பக்தர்களின் சேவையில் தம்மை ஈடுபடுத்த வேண்டும்.

Verse 176

गच्छ ब्राह्मण सिद्धोऽसि यदा प्राणान् विमोक्ष्यसि ॥ तदा आगन्तासि मत्स्थानं श्वेतद्वीपं न संशयः ॥

செல், ஓ பிராமணனே! நீ सिद्धன். நீ பிராணனை விடும் போது என் தாமமான ஸ்வேதத்வீபத்தை அடைவாய்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 177

एवमुक्त्वा वरारोहे तत्रैवान्तरहितोऽभवम् ॥ सोऽपि द्विजस्तनुं त्यक्त्वा मायातीर्थे यशस्विनि ॥ कृत्वा सुदुष्करं कर्म श्वेतद्वीपमुपागतः ॥

ஓ அழகிய இடையுடையவளே! இவ்வாறு கூறி நான் அங்கேயே மறைந்தேன். அந்த த்விஜனும், ஓ புகழ்மிக்கவளே, மாயாதீர்த்தத்தில் உடலைத் துறந்து, மிகக் கடினமான செயலை நிறைவேற்றி ஸ்வேதத்வீபத்தை அடைந்தான்.

Verse 178

मायया किं तव धरे न मायां ज्ञातुमर्हसि ॥ मम मायां न जानन्ति देवदानवराक्षसाः ॥

ஓ தரையைத் தாங்குபவளே! உனக்கு மாயையால் என்ன? மாயையை அறிய நீ தகுதியுடையவள் அல்ல. என் மாயையை தேவர்கள், தானவர்கள், ராக்ஷசர்களும் அறியார்.

Verse 179

एतत्ते कथितं भूमे मायाख्यानं महौजसम् ॥ मायाचक्रमिति ख्यातं सर्वपुण्यसुखावहम् ॥

ஓ பூமியே! மிக்க வல்லமை உடைய மாயையின் இந்த ஆக்யானம் உனக்குச் சொல்லப்பட்டது. இது ‘மாயாசக்ரம்’ எனப் புகழ்பெற்று, எல்லாப் புண்ணியமும் சுகமும் அளிப்பதாகக் கூறப்படுகிறது.

Verse 180

आख्यानानां महाख्यानं तपसां च परन्तपः ॥ पुण्यानां परमं पुण्यं गतीनां च परा गतिः ॥

ஆக்யானங்களில் இது மகா ஆக்யானம்; தவங்களில் இது ‘பரந்தபம்’—பாவத்தை எரிப்பது. புண்ணியங்களில் இது உச்சப் புண்ணியம்; கதிகளில் இது பரமக் கதி.

Verse 181

नित्यं पठेद्यो भक्तेषु अभक्तेषु न कीर्तयेत् ॥ मा पठेन्नीचमध्येषु मा पठेच्छास्त्रदूषके ॥

இதை பக்தர்களிடையே தினமும் பாராயணம் செய்ய வேண்டும்; அபக்தர்களிடையே இதை அறிவிக்கக் கூடாது. கீழ்மக்களிடையே பாராயணம் செய்யக் கூடாது; சாஸ்திரங்களை இகழ்வோருக்கு பாராயணம் செய்யக் கூடாது.

Verse 182

अग्रतः पृच्छता शूद्रमद्भक्तेषु तथाग्रतः ॥ पठते शोभते विप्रो न तु ये शास्त्रदूषकाः ॥

முன்னால் கேள்வி கேட்கும் சூத்ரன் இருந்தாலும், அதுபோல என் பக்தர்கள் முன்னால் இருந்தாலும், பாராயணம் செய்கிற பிராமணன் சிறப்புறப் போற்றப்படுவான்; ஆனால் சாஸ்திர நிந்தகர்கள் அல்லர்.

Verse 183

कल्यमुत्थाय यो भूमे पठते च दृढव्रतः ॥ तेन द्वादश वर्षाणि ममाग्रे पठितं भवेत् ॥

ஓ பூமியே! உறுதியான விரதத்துடன் விடியற்காலையில் எழுந்து இதை பாராயணம் செய்பவன், அவனால் என் முன்னிலையில் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் பாராயணம் செய்ததற்குச் சமமாகும்.

Verse 184

अथ पूर्णेन कालेन पुमान् पञ्चत्वमागतः ॥ मद्भक्तो जायते देवि वियोनिं न च गच्छति ॥

பின்னர் காலம் நிறைவுற்றபோது அந்த மனிதன் மரணத்தை அடைந்தாலும், ஓ தேவி, அவன் என் பக்தனாகப் பிறந்து அசுப யோனிக்குச் செல்லான்.

Verse 185

य एवँ शृणुयान्नित्यं महाख्यानं वसुन्धरे ॥ न स जायेत मन्दात्मा वियोनिं नैव गच्छति ॥

ஓ வசுந்தரா, இவ்விதமாக எவன் தினமும் இந்த மகாக்ஷ்யானத்தைச் செவிமடுக்கிறானோ, அவன் மந்தமனத்துடன் பிறவான் அல்ல; அசுப யோனிக்கும் செல்லான்.

Verse 186

एतत्ते कथितं भद्रे त्वया यत्पूर्वमीप्सितम् ॥ मुच्यमाना वरारोहे किमन्यत्परिपृच्छसि ॥

ஓ நற்கருத்துடையவளே, நீ முன்பு விரும்பியதை உனக்குச் சொல்லிவிட்டேன். ஓ அழகிய இடையுடையவளே, நீ விடுதலை பெறுகின்றபோது இன்னும் என்ன கேட்கிறாய்?