Adhyaya 117: The Thirty-Two Offenses: Rules of Purity and Proper Conduct in Worship
Dvātṛṃśad-aparādhaḥ (Arcana-śuddhi-nirdeśaḥ)
Ritual-Manual (Ethical-Discourse on purity, food, and devotional discipline)
இந்த அதிகாரத்தில் வராஹ பகவான் பூமிதேவி (வசுந்தரா) யிடம் ‘ஆஹார-விதி-நிச்சயம்’ கூறி, உணவும் பூஜையும் தொடர்பான சுத்த–அசுத்த ஒழுக்கங்களை வகுத்துரைக்கிறார். தர்மத்துக்கு தடையாகவும் வராஹார்ச்சனையை மாசுபடுத்துவதாகவும் உள்ள முப்பத்திரண்டு அபராதங்கள் பட்டியலிடப்படுகின்றன—மரண அசௌசத் தொடர்பு, ஆச்சமனம் செய்யாமை, மைதுனத்திற்குப் பின் பூஜைக்கு அணுகுதல், ரஜஸ்வலா/அசௌச நிலை, அர்ச்சனையில் அநாகரிகப் பேச்சு, பூஜை நடுவில் மலவிடச் செல்லுதல், தீபத்தைத் தொடுதல், கழுவாத உடை, கருப்பு-நீலம்-சிவப்பு உடை அணிதல், மலர் இன்றி தூபம் அர்ப்பணம் செய்தல் முதலியவை. பின்னர் ஒழுக்கமுள்ள பக்தனின் பண்புகள்—அஹிம்சை, தயை, சௌசம், இந்திரிய நிக்ரகம், சாஸ்திர ஞானம், நம்பிக்கை/நேர்மை, சாத்துர்வர்ண்ய சமூக ஒழுங்கு—விளக்கப்படுகின்றன. இறுதியில் இந்த உபதேசம் தகுதியான, தீக்ஷை பெற்ற, தீய நோக்கமற்றவர்களுக்கே வழங்கப்பட வேண்டும்; கட்டுப்பட்ட வழிபாடு பூமி மற்றும் சமூக ஒழுங்கை காக்கும் என கூறப்படுகிறது।
Primary Speakers
Key Concepts
Shlokas in Adhyaya 117
Verse 1
अथ द्वात्रिंशदपराधाः ॥ श्रीवराह उवाच ॥ शृणु भद्रे महाश्चर्यमाहारविधिनिश्चयम् ॥ आहारं चाप्यनाहारं तच्छृणुष्व वसुन्धरे ॥
இப்போது முப்பத்திரண்டு குற்றங்கள் (விளக்கப்படுகின்றன)। ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—அருள்மிகு பெண்ணே, உணவுமுறையின் இந்த மகத்தான அதிசயத் தீர்மானத்தை கேள்; வாசுந்தரையே, உணவு என்ன, உணவிலாமை (அனாஹாரம்) என்ன என்பதையும் கேள்।
Verse 2
भुञ्जानो याति चाश्नाति मम योगाय माधवि ॥ अशुभं कर्म कृत्वापि पुरुषो धर्ममाश्रितः ॥
ஓ மாதவி! ஒழுங்குடன் உண்பவன் என் யோக சாதனைக்காகச் சென்று உண்கிறான்; அசுபக் கர்மம் செய்திருந்தாலும் தர்மத்தைச் சார்ந்தவன் தர்மாச்ரயன் ஆவான்।
Verse 3
आहारं चैव धर्मज्ञ उपभुञ्जीत नित्यशः ॥ सर्वे चात्रैव कर्मण्याः व्रीहयः शालयस्तथा ॥
தர்மத்தை அறிந்தவன் தினமும் உணவை உண்ண வேண்டும். இங்கே இவை அனைத்தும் பயன்படத்தக்கவை—வ்ரீஹி நெல் தானியமும், சாலி அரிசியும் கூட।
Verse 4
अकर्मण्यानि वक्ष्यामि येन भोज्यंति मां प्रति ॥ तेन वै भुक्तमार्गेण अपराधो महौजसः ॥
என்னை நோக்கி அர்ப்பணிக்கப்பட்ட போஜ்யம் தவறான முறையில் உண்ணப்படுவதற்குக் காரணமான அநுசிதச் செயல்களை நான் கூறுகிறேன்; அந்த உண்ணும் முறையாலேயே மிகப் பெரும் விளைவுடைய கடும் அபராதம் உண்டாகிறது.
Verse 5
प्रथमं चापराधान्नं न रोचेत मम प्रियॆ ॥ भुक्त्वा तु परकीयान्नं तत्परस्तन्निवर्तनः ॥
முதலாவது—அபராதத்துடன் தொடர்புடைய அன்னத்தை, என் பிரியமே, விரும்பவோ ஏற்றுக்கொள்ளவோ கூடாது. ஆனால் ஒருவர் பிறருடைய அன்னத்தை உண்டிருந்தால், அதன் பின் அதிலிருந்து விலகுவதில் உறுதியாக இருக்க வேண்டும்.
Verse 6
द्वितीयस्त्वपराधोऽयं धर्मविघ्नाय वै भवेत् ॥ गत्वा मैथुनसंयोगं यो नु मां स्पृशते नरः ॥
இது இரண்டாவது அபராதம்; இது நிச்சயமாக தர்மத்திற்கு தடையாகிறது—மைதுனச் சேர்க்கை செய்து பின் என்னைத் தொடும் மனிதனுக்கு.
Verse 7
तृतीयमपराधं तु कल्पयामि वसुंधरे ॥ दृष्ट्वा रजस्वलां नारीमस्माकं यः प्रपद्यते ॥
வசுந்தரையே, மூன்றாவது அபராதத்தை நான் கூறுகிறேன்—மாதவிடாய் உள்ள பெண்ணைக் கண்டபின்பும் எங்கள் அணுகுமுறையில் (புனித ஒழுக்கத்தில்) நுழைவவன்.
Verse 8
चतुर्थमपराधं तु दृष्टं नैव क्षपाम्यहम् ॥ स्पृष्ट्वा तु मृतकं चैव असंस्कारकृतं तु वै ॥
நான்காவது அபராதம்—அது கண்டறியப்பட்டால்—நான் மன்னிக்கேன்: சடலத்தைத் தொடுதல், மேலும் முறையான ஸம்ஸ்கார விதிகளைச் செய்யாமல் (அஸம்ஸ்காரமாக) செயல் செய்வது.
Verse 9
पञ्चमं चापराधं च न क्षमामि वसुंधरे ॥ दृष्ट्वा तु मृतकं यस्तु नाचम्य स्पृशते तु माम् ॥
ஓ வசுந்தரையே, ஐந்தாம் அபராதத்தையும் நான் மன்னிக்கேன்; சடலத்தைப் பார்த்தபின் ஆச்சமனம் செய்யாமல் என்னைத் தொடவோ வழிபாட்டிற்கு அணுகவோ செய்பவன் குற்றவான்.
Verse 10
सप्तमं चापराधं तु कल्पयामि वसुंधरे ॥ यस्तु नीलेन वस्त्रेण प्रावृतो मां प्रपद्यते ॥
ஓ வசுந்தரையே, ஏழாம் அபராதத்தை நான் கூறுகிறேன்; நீல ஆடை போர்த்திக் கொண்டு என்னை வழிபட அணுகுபவன் குற்றம் செய்கிறான்.
Verse 11
अष्टमं चापराधं च कल्पयामि वसुंधरे ॥ ममैवार्च्छनकाले तु यस्त्वसमं प्रभाषते ॥
ஓ வசுந்தரையே, எட்டாம் அபராதத்தை நான் வரையறுக்கிறேன்; என் ஆராதனை நேரத்தில் முறையற்ற/ஒத்திசையாத சொற்கள் பேசுபவன் குற்றவான்.
Verse 12
नवमं चापराधं तं न रोचामि वसुंधरे ॥ अविधानं तु यः स्पृष्ट्वा मामेव प्रतिपद्यते ॥
ஓ வசுந்தரையே, ஒன்பதாம் அபராதம் எனக்கு விருப்பமல்ல; அவிதானமாக (சாஸ்திர விரோதமாக) செய்து விட்டும் என்னை வழிபட அணுகுபவன் குற்றம் செய்கிறான்.
Verse 13
दशमश्चापराधोऽयं मम चाप्रियकारकः ॥ क्रुद्धस्तु यानि कर्माणि कुरुते कर्मकारकः ॥
இது பத்தாம் அபராதம்; இது எனக்கு அருவருப்பானது: கோபத்துடன் கர்மம் செய்பவன் (பூசகர்) செய்யும் செயல்கள் அனைத்தும் குற்றம் விளைவிப்பவை.
Verse 14
एकादशापराधं तु कल्पयामि वसुंधरे ॥ अकरण्यानि पुण्यानि यस्तु मामुपकल्पयेत् ॥
ஓ வசுந்தரையே! பதினொன்றாம் அபராதத்தை நான் நிர்ணயிக்கிறேன்—செய்யத் தகாத, அநுசிதமான அல்லது அனுமதியற்ற ‘புண்ணியச் செயல்களை’ எனக்கு அர்ப்பணிப்பவன்।
Verse 15
द्वादशं चापराधं तं कल्पयामि वसुंधरे ॥ यस्तु रक्तेन वस्त्रेण कौसुम्भेनोपगच्छति ॥
ஓ வசுந்தரையே! பன்னிரண்டாம் அபராதத்தை நான் நிர்ணயிக்கிறேன்—கௌசும்ப (குசும்ப) நிறத்தில் சாயம் பூசப்பட்ட சிவப்பு ஆடை அணிந்து வழிபாட்டிற்கு எனை அணுகுபவன்।
Verse 16
त्रयोदशं चापराधं कल्पयामि वसुंधरे ॥ अन्धकारे च मां देवि यः स्पृशेत कदाचन ॥
ஓ வசுந்தரையே! பதிமூன்றாம் அபராதத்தை நான் நிர்ணயிக்கிறேன்—ஓ தேவியே, இருளில் எப்போதாவது எனைத் தொடுபவன்।
Verse 17
चतुर्द्दशापराधं तु कल्पयामि वसुंधरे ॥ यस्तु कृष्णेन वस्त्रेण मम कर्माणि कारयेत् ॥
ஓ வசுந்தரையே! பதினான்காம் அபராதத்தை நான் நிர்ணயிக்கிறேன்—கருப்பு ஆடை அணிந்து என் கர்மங்கள்/அனுஷ்டானங்களைச் செய்யச் செய்வவன்।
Verse 18
अपराधं पञ्चदशं कल्पयामि वसुंधरे ॥ अधौतेन तु वस्त्रेण यस्तु मामुपकल्पयेत् ॥
ஓ வசுந்தரையே! பதினைந்தாம் அபராதத்தை நான் நிர்ணயிக்கிறேன்—துவைக்காத ஆடையால் எனக்கு அர்ப்பணம்/உபசாரம் செய்வவன்।
Verse 19
अपराधं सप्तदशं कल्पयामि वसुंधरे ॥ यस्तु मात्स्यानि मांसानि भक्षयित्वा प्रपद्यते ॥
ஓ வசுந்தரா, பதினேழாம் அபராதத்தை நான் விதிக்கிறேன்—மீனும் மாம்சமும் உண்டு பக்தியுடன் என்னை அணுகுபவன்।
Verse 20
अष्टादशापराधं च कल्पयामि वसुंधरे ॥ जालपादं भक्षयित्वा यस्तु मामुपसर्पति ॥
ஓ வசுந்தரா, பதினெட்டாம் அபராதத்தையும் நான் விதிக்கிறேன்—ஜாலபாதம் உண்டு என்னை அணுகுபவன்।
Verse 21
एकोनविंशापराधं कल्पयामि वसुंधरे ॥ यस्तु मे दीपकं स्पृष्ट्वा मामेव प्रतिपद्यते ॥
ஓ வசுந்தரா, பத்தொன்பதாம் அபராதத்தை நான் விதிக்கிறேன்—என் தீபத்தைத் தொட்டு பின்னர் என்னை வழிபட அணுகுபவன்।
Verse 22
विंशकं चापराधं तं कल्पयामि वरानने ॥ श्मशानं यस्तु वै गत्वा मामेव प्रतिपद्यते ॥
ஓ வரானனே, இதை இருபதாம் அபராதமாக நான் விதிக்கிறேன்—சுடுகாட்டிற்குச் சென்று பின்னர் என்னை வழிபட அணுகுபவன்।
Verse 23
एकविंशापराधं तं कल्पयामि वसुंधरे ॥ पिण्याकं भक्षयित्वा तु यो मामेवाभिगच्छति ॥
ஓ வசுந்தரா, இதை இருபத்தொன்றாம் அபராதமாக நான் விதிக்கிறேன்—பிண்யாகம் (எண்ணெய்க்கழி) உண்டு என்னை அணுகுபவன்।
Verse 24
द्वाविंशं चापराधं तं कल्पयामि प्रिये सदा ॥ यस्तु वाराहमांसानि प्रापणेनोपपादयेत् ॥
அன்பே, இதை நான் எப்போதும் இருபத்திரண்டாம் குற்றமாகக் கணிக்கிறேன்—யார் வாங்கல்/வாணிபம் மூலம் வராக மாம்சத்தைப் பெற்றுக் கொண்டு அர்ப்பணிக்கிறாரோ.
Verse 25
अपराधं त्रयोविंशं कल्पयामि वसुंधरे ॥ सुरां पीत्वा तु यो मर्त्यः कदाचिदुपसर्पति ॥
வசுந்தரையே, இதை நான் இருபத்திமூன்றாம் குற்றமாக நிர்ணயிக்கிறேன்—சுரா (மதுபானம்) அருந்தி எந்நேரமும் என்னை அணுகும் மனிதன்.
Verse 26
अपराधं चतुर्विंशं कल्पयामि वसुंधरे ॥ यः कुसुम्भं च मे शाकं भक्षयित्वोपचक्रमे ॥
வசுந்தரையே, இதை நான் இருபத்திநான்காம் குற்றமாகக் கணிக்கிறேன்—குசும்பம் மற்றும் என் சாகம் (கீரை) உண்டு பின்னர் வழிபாட்டைத் தொடங்குபவன்.
Verse 27
अपराधं पञ्चविंशं कल्पयामि वसुंधरे ॥ परप्रावरणेनैव यस्तु मामुपसर्पति ॥
வசுந்தரையே, இதை நான் இருபத்திஐந்தாம் குற்றமாக நிர்ணயிக்கிறேன்—மற்றொருவரின் ஆடை/மூடுபாவை அணிந்து என்னை அணுகுபவன்.
Verse 28
सप्तविंशं चापराधं कल्पयामि गुणान्विते ॥ उपानहौ च प्रपदे तथा वापीं च गच्छति
நற்குணமுடையவளே, இதை நான் இருபத்தேழாம் குற்றமாகக் கூறுகிறேன்—காலணிகள் அணிந்து ப்ரபதம் (புனித இடம்) செல்வதும், அதுபோல கிணறு/வாபி செல்வதும்.
Verse 29
अपराधं त्वष्टविंशं कल्पयामि गुणान्विते ॥ शरीरं मर्द्दयित्वा तु यो मामाप्नोति माधवि
குணமுடைய மாதவி! நான் இருபத்தெட்டாவது அபராதமாகக் கூறுவது: உடலை அநுசிதமாகத் தேய்த்து/மர்த்தனம் செய்து பின்னர் என்னை அணுகுபவன்.
Verse 30
एकोनविंशापराधो न स स्वर्गेषु गच्छति ॥ अजीर्णेन समाविष्टो यस्तु मामुपगच्छति
பத்தொன்பதாவது அபராதம் செய்தவன் ஸ்வர்க்கங்களுக்கு செல்லான்—அஜீரணத்தால் பாதிக்கப்பட்ட நிலையில் என்னை அணுகுபவன்.
Verse 31
त्रिंशकं चापराधं तं कल्पयामि यशस्विनि ॥ गन्धपुष्पाण्यदत्त्वा तु यस्तु धूपं प्रयच्छते
யசஸ்வினி! நான் முப்பதாவது அபராதமாகக் கூறுவது: நறுமணம் மற்றும் மலர்களை அளிக்காமல் தூபம் மட்டும் அளிப்பவன்.
Verse 32
एकत्रिंशं चापराधं कल्पयामि मनस्विनि ॥ विना भेर्यादिशब्देन द्वारस्योद्धाटनं मम
மனஸ்வினி! நான் முப்பத்தொன்றாவது அபராதமாகக் கூறுவது: பேரி முதலிய வாத்திய ஒலி இன்றியே என் கதவைத் திறத்தல்.
Verse 33
महापराधं जनीयाद्द्वात्रिंशं तं मम प्रिये ॥ अन्यच्च शृणु वक्ष्यामि दृढव्रतमनुत्तमम्
என் பிரியே! முப்பத்திரண்டாவதைக் ‘மகா அபராதம்’ என அறிக. மேலும் கேள்—ஒப்பற்ற உறுதி-விரதத்தை நான் உரைப்பேன்.
Verse 34
कृत्वा चावश्यकं कर्म मम लोकं च गच्छति ॥ नित्ययुक्तश्च शास्त्रज्ञो मम कर्मपरायणः
அவசியமான கடமைக் கருமத்தைச் செய்து அவன் என் லோகத்தை அடைகிறான்; எப்போதும் ஒழுக்கமுடையவன், சாஸ்திரஞானி, என் விதிக்கப்பட்ட கருமங்களில் பராயணன்.
Verse 35
अहिंसापरमश्चैव सर्वभूतदया परः ॥ सामान्यश्च शुचिर्दक्षो मम नित्यं पथि स्थितः
அஹிம்சையே உயர்ந்தது எனக் கொண்டு, எல்லா உயிர்களிடமும் கருணையில் ஈடுபட்டு—சமநிலையுடன், தூய்மையுடன், திறமையுடன்—அவன் எப்போதும் என் பாதையில் நிலைத்திருப்பான்।
Verse 36
निगृह्य चेन्द्रियग्राममपराधविवर्जितः ॥ उदारो धार्मिकश्चैव स्वदारेषु सुनिष्ठितः
இந்திரியக் கூட்டத்தை அடக்கி, குற்றமின்றி—உதாரமானவன், தர்மநிஷ்டன், தன் தாம்பத்திய ஒழுக்கத்தில் உறுதியாக நிலைத்திருப்பான்।
Verse 37
आचार्यभक्ता देवेषु भक्ता भर्तरि वत्सला ॥ संसारेष्वपि वर्तन्ती गच्छन्ती त्वग्रतो यदि
அவள் ஆசாரியரிடம் பக்தியுடையவளாகவும், தேவ வழிபாட்டில் பக்தியுடையவளாகவும், கணவரிடம் அன்புமிக்கவளாகவும் இருந்து—உலக வாழ்விலும் நெறியுடன் நடந்து—புறப்பட்டால் அவள் உங்களுக்குமுன் செல்கிறாள்।
Verse 38
मम लोकस्थिताऽ सा वै भर्त्तारं प्रसमीक्षते॥ पुरुषो यदि मद्भक्तः स्त्रियां त्यक्त्वा च गच्छति॥
என் லோகத்தில் நிலைத்திருக்கும் அவள் உண்மையாகவே தன் கணவரை நோக்கிக் கவனிக்கிறாள். ஒரு ஆண் என் பக்தனாக இருந்து ஒரு பெண்ணை விட்டு விட்டு புறப்பட்டால்,
Verse 39
स ततोऽत्र प्रतीक्षेत भार्यां भर्त्तरि वत्सलाम्॥ अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि कर्मणां कर्म चोत्तमम्॥
அப்போது அவன் இங்கே கணவனிடம் அன்பு கொண்ட மனைவியை எதிர்நோக்கி காத்திருக்க வேண்டும். மேலும் நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்—செயல்களிலே சிறந்த செயலை.
Verse 40
ऋषयो मां न पश्यन्ति मम कर्मपथे स्थिताः॥ द्रष्टव्या मम लोकेषु ऋषयोऽपि वरानने॥
என் செயற்பாதையில் நிலைத்திருந்தாலும் முனிவர்கள் என்னைக் காணார். ஆனால் என் உலகங்களில், அழகிய முகத்தையுடையவளே, முனிவர்களும் காணத்தக்கவர்களாக உள்ளனர்.
Verse 41
किं पुनर्मानुषा ये च मम कर्मव्यवस्थिताः॥ अन्यदेवेषु ये भक्ताः मूढा वै पापचेतसः॥
அப்படியிருக்க மனிதர்கள் பற்றி என்ன சொல்லுவது? என் விதிக்கப்பட்ட செயல்களில் நிலைத்திருப்பவர்கள். பிற தெய்வங்களில் பக்தியுடையோர் நிச்சயமாக மயங்கியவர்கள்; பாவநோக்குடைய மனத்தினர்.
Verse 42
मम मायाविमूढास्तु न प्रपद्यन्ति माधवि॥ मां तु ये वै प्रपद्यन्ते मोक्षकामा वसुन्धरे॥
என் மாயையால் மயங்கியவர்கள், மாதவியே, என்னைச் சரணடையார். ஆனால் என்னைச் சரணடைவோர், வசுந்தரையே, முக்தியை நாடுபவர்கள்.
Verse 43
तानहं भावसंसिद्धान्बुद्ध्वा संविभजामि वै॥ येन त्वं परया शक्त्या धारितासि मया धरे॥
அவர்களை உள்ளநிலைப் பூர்த்தியடைந்தவர்கள் என அறிந்து, நான் நிச்சயமாக (அருள்/பலன்) பகிர்ந்தளிக்கிறேன்—பூமியே, எந்த பரம சக்தியால் நீ என்னால் தாங்கப்படுகிறாயோ அதனால்.
Verse 44
तेनेदं कथितं देवि आख्यानं धर्मसंयुतम्॥ पिशुनाय न दातव्यं न च मूर्खाय माधवि॥
தேவி, தர்மத்துடன் இணைந்த இந்த ஆக்யானத்தை நான் உரைத்தேன். மாதவி, இதை பழிசொல்லுவோர்க்கும் மூடர்க்கும் அளிக்கக் கூடாது.
Verse 45
ततो न चोपदिष्टाय न शठाय प्रदापयेत॥ नादीक्षिताय दातव्यं नोपसर्प्याय यत्नतः॥
ஆகையால் முறையாக உபதேசம் பெறாதவர்க்கும் வஞ்சகர்க்கும் இதை அளிக்க வேண்டாம். தீட்சை பெறாதவர்க்கும், முயன்று முறையாக அணுகாதவர்க்கும் தரக்கூடாது.
Verse 46
एतत्ते कथितं देवि मम धर्मं महौजसम्॥ सर्वलोकहितार्थाय किमन्यत्परिपृच्छसि॥
தேவி, எல்லா உலகங்களின் நலனுக்காக வல்லமையுடைய என் தர்மத்தை உனக்குச் சொன்னேன். இனி நீ மேலும் என்ன கேட்கிறாய்?
Verse 47
षष्ठं तं चापराधं वै न क्षमामि वसुंधरे॥ ममार्चनस्य काले तु पुरीषं यस्तु गच्छति॥
வசுந்தரா, அந்த ஆறாவது அபராதத்தை நான் மன்னிப்பதில்லை: என் அர்ச்சனை நடைபெறும் வேளையில் மலவிடச் செல்பவன்.
Verse 48
षोडशं त्वपराधानां कल्पयामि वरानने ॥ स्वयमन्नं तु यो ह्ययादज्ञानादपि माधवि ॥
வரானனே, அபராதங்களில் பதினாறாவதைக் கூறுகிறேன். மாதவி, அறியாமையினாலும் ஒருவர் தனக்கே உணவை உண்டால் (முறையான பகிர்வு/விதி இன்றி), அது அபராதமாகக் கணிக்கப்படும்.
Verse 49
अपराधेषु षड्विंशं कल्पयामि वसुन्धरे ॥ नवान्नं यस्तु भक्षेत न देवान्न पितॄन् यजेत् ॥
ஓ வசுந்தரையே, குற்றங்களில் இருபத்தாறாவது இதுவாகும்—புதிதாகச் சமைத்த அன்னத்தை உண்ணுபவன் தேவபூஜையையும் பித்ருத் தர்ப்பணாதி கர்மங்களையும் அலட்சியம் செய்யக் கூடாது।
Verse 50
शास्त्रज्ञः कुशलश्चैव मम कर्मपरायणः ॥ चातुर्वर्ण्यस्य मे भद्रे सन्मार्गेषु व्यवस्थितः ॥
சாஸ்திரங்களை அறிந்தவனும் திறமைமிக்கவனும், என் விதிக்கப்பட்ட கர்மங்களில் பற்றுடையவனுமாக—ஓ பத்ரே—சாதுர்வர்ண்யத்துடன் தொடர்புடைய சன்மார்க்கங்களில் நிலைத்திருக்க வேண்டும்।
Verse 51
शठाय च न दातव्यं नास्तिकाय न माधवि ॥ वर्जयित्वा भागवतं मम कर्मपरायणम् ॥
ஓ மாதவீ, வஞ்சகனுக்கும் நாஸ்திகனுக்கும் தானம் அளிக்கக் கூடாது; ஆனால் என் விதிக்கப்பட்ட கர்மங்களில் பற்றுடைய பகவத பக்தனுக்கு மட்டும் (விதிவிலக்காக) தானம் அளிக்கலாம்।
Frequently Asked Questions
The chapter frames devotion as inseparable from disciplined conduct: correct food-practice (āhāra), ritual purity (śuddhi), and regulated behavior during worship (arcana) are presented as safeguards of dharma. The text’s internal logic treats these norms as stabilizing social and terrestrial order (Pṛthivī’s well-being) by minimizing impurity, aggression, and negligence, while promoting ahiṃsā, dayā, śauca, and indriya-nigraha.
No explicit tithi, nakṣatra, māsa, or seasonal markers are specified. Timing is indicated only situationally (e.g., “mama arcanasya kāle,” during the time of worship), emphasizing contextual ritual propriety rather than calendrical scheduling.
Environmental concern appears indirectly through the Varāha–Pṛthivī dialogue frame: the instruction implies that terrestrial stability is supported by human self-regulation—cleanliness, non-violence (ahiṃsā), compassion toward beings (sarvabhūta-dayā), and restraint. By portraying impurity and negligence as “aparādha” that disrupts dharma, the chapter links personal and communal discipline to the maintenance of Earth’s moral-ecological equilibrium.
No named kings, dynasties, or specific ṛṣi lineages are listed. The chapter references generalized categories—ṛṣayaḥ (sages), śāstra-jña (scripture-knowers), bhāgavata (devotee), and the social framework of cāturvarṇya—without attaching them to identifiable historical persons.
Read Varaha Purana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.