Paramahansa

Verse 1

अथ योगिनं परमहंसं कोऽयं मार्गस्तेषां का स्थितिरिति नारदो भगवन्तमुपगत्योवाच । तं भगवानाह । योऽयं परमहंसमार्गो लोके दुर्लभतरो न तु बाहुल्यो; यद्येको भवति स एव नित्यपूतस्थः, स एव वेदपुरुष इति विदुषो मन्य...

அப்போது நாரதர் பகவானை அணுகி கேட்டார்— “பரமஹம்சன் எனப்படும் யோகி யார்? அவனுடைய மார்க்கம் என்ன? அவனுடைய நிலைமை யாது?” பகவான் கூறினார்— “பரமஹம்ச மார்க்கம் உலகில் மிக அரிது; பரவலாக இல்லை. அத்தகையவன் ஒருவன் கூட இருந்தால், அவனே நித்திய-பவித்ரன்; ஞானிகள் அவனை ‘வேதபுருஷன்’—வேத அனுபவத்தின் உருவம்—என்று கருதுவர். அந்த மகாபுருஷனின் சித்தம் எப்போதும் என்னிலேயே நிலைத்திருப்பதால், நானும் அவனிலேயே நிலைத்திருப்பேன். அவன் மகன், நண்பர், மனைவி, உறவினர் முதலியவற்றையும்; சிகை, யஜ்ஞோபவீதத்தையும்; ஸ்வாத்யாயம் மற்றும் எல்லாக் கர்மங்களையும் துறந்து, இந்தப் பிரம்மாண்டரூபமான சம்சாரத்தையும் விட்டு விடுகிறான். உடல்-தாங்குதலுக்கும் உலக-நலனுக்கும் மட்டும் கௌபீனம், தண்டு, ஆச்சாதனம் ஆகியவற்றை ஏற்கலாம்; ஆனால் அவை முதன்மை இலக்கணம் அல்ல. ‘முதன்மை என்ன?’ எனில்— இதுவே முதன்மை।”},{

Verse 2

न दण्डं न शिखां न यज्ञोपवीतं न चाच्छादनं चरति परमहंसः । न शीतं न चोष्णं न सुखं न दुःखं न मानावमानौ च; षडूर्मिवर्जं निन्दागर्वमत्सरदम्भमदर्पेच्छाद्वेषसुखदुःखकामक्रोधलोभमोहहर्षाहंकारादीन् च हित्वा स्ववप...

பரமஹம்சன் தண்டு, சிகை, யஜ்ஞோபவீதம், ஆச்சாதனம் ஆகியவற்றைத் தாங்கி நடமாடுவதில்லை. அவனுக்கு குளிரும் இல்லை, வெப்பமும் இல்லை; சுகமும் இல்லை, துக்கமும் இல்லை; மானமும் இல்லை, அபமானமும் இல்லை. அவன் ஷடூர்மிகள் (பசி, தாகம், சோகம், மோகம, முதுமை, மரணம்) இவற்றிலிருந்து விடுபட்டு, நிந்தை, கர்வம், பொறாமை, தம்பம், மது, தர்ப்பம், ஆசை, த்வேஷம், சுக-துக்கம், காமம், கோபம், லோபம், மோகம், ஹர்ஷம், அகங்காரம் முதலியவற்றைத் துறந்து, தன் உடலைச் சடலம்போல் காண்கிறான். ஏனெனில் அந்த உடலே சந்தேகம், மாறுபட்ட அறிவு, மித்யா அறிவு ஆகியவற்றின் காரணம்; அது (அவனுக்கு) நிரஸிக்கப்பட்டதால் அவன் நித்திய நிவிருத்தன், நித்திய போதஸ்வரூபன், தன்னிலையே நிலைத்தவன். நானே அந்த அமைதியான, அசையாத, அத்வைத ஆனந்த-சைதன்ய-கனம். அதுவே என் பரம தாமம்; அதுவே என் சிகை; அதுவே என் யஜ்ஞோபவீதம். பரமாத்மா-ஆத்மா ஒன்றே என்ற ஞானத்தால் அவர்களின் வேறுபாடு உறுதியாக அறுக்கப்படுகிறது—அதுவே சந்த்யா।

Verse 3

सर्वान्कामान्परित्यज्य अद्वैते परमस्थितिः । ज्ञानदण्डो धृतो येन एकदण्डी स उच्यते ॥ काष्ठदण्डो धृतो येन सर्वाशी ज्ञानवर्जितः । स याति नरकान्घोरान्महारौरवसंज्ञकान् ॥ इदमन्तरं ज्ञात्वा स परमहंसः ॥ ३॥

எல்லாக் காமங்களையும் துறந்து அவனுடைய பரம நிலை அத்வைதத்தில் நிலைகொள்கிறது. ‘ஞான-தண்டு’ யாரால் தாங்கப்படுகிறதோ, அவனே ஏகதண்டி எனப்படுகிறான். ஆனால் வெறும் மரத்தண்டைத் தாங்கி, எதையும் வேறுபாடின்றி உண்டு, ஞானமற்றவனாக இருப்பவன் ‘மஹாரௌரவ’ எனப்படும் கொடிய நரகங்களை அடைகிறான். இந்த வேறுபாட்டை நன்கு அறிந்தவனே பரமஹம்சன்.

Verse 4

आशाम्बरो न नमस्कारो न स्वधाकारो न निन्दा न स्तुतिर् यदृच्छिको भवेद् भिक्षुर् नाऽऽवाहनं न विसर्जनं न मन्त्रं न ध्यानं नोपासनं च न लक्ष्यं नाकाङ्क्ष्यं न पृथग् नापृथग् अहं न न त्वं न सर्वं चानिकेतस्थिति...

ஆசையே ஆடையாகக் கொண்ட பிக்ஷு—வணக்கம் இல்லை, ஸ்வதா-கிரியை இல்லை, நிந்தையும் இல்லை, ஸ்துதியும் இல்லை; தானாகக் கிடைப்பதையே ஏற்று வாழ்வான். அவனுக்கு ஆவாஹனமும் இல்லை, விசர்ஜனமும் இல்லை; மந்திரமும் இல்லை, தியானமும் இல்லை, உபாசனமும் இல்லை; இலக்கும் இல்லை, ஆசையும் இல்லை; ‘வேறு’வும் அல்ல, ‘வேறல்ல’வும் அல்ல; ‘நான்’ அல்ல, ‘நீ’ அல்ல, ‘அனைத்தும்’ அல்ல. இல்லமின்மை நிலையிலேயே நிலைபெற்றவனே பிக்ஷு. பொன் முதலியவற்றை ஏற்கக் கூடாது; உலகை ஆசைநோக்குடன் நோக்கக் கூடாது. ‘தடையிடுபவன் யார்?’ எனில்—தடையிடுபவன் உண்டு: பிக்ஷு ரசாசக்தியுடன் பொன்னை நோக்கினால் பிரஹ்மஹந்தகன்; ரசாசக்தியுடன் பொன்னை எடுத்துக் கொண்டால் ஆத்மஹந்தகன். ஆகவே பிக்ஷு பொன்னை ரசத்துடன் பார்க்கவும் கூடாது, தொடவும் கூடாது, கொள்ளவும் கூடாது. மனத்தில் புகுந்த எல்லாக் காமங்களும் திரும்பிவிடும். துயரில் கலங்கான், இன்பத்தில் ஸ்ப்ருஹை கொள்ளான்; ராகத்திற்கும் தியாகமே; எங்கும் சுப-அசுபங்களில் பற்றின்மை; வெறுக்கான், மகிழ்ச்சியில் மிதக்கான். எல்லா இந்திரியங்களின் இயக்கம் அடங்கியபோது அவன் ஆத்மாவிலேயே நிலைத்திருப்பான்; அந்தப் பூர்ணமான ஆனந்த-ஏகபோத ஸ்வரூபத்தை ‘அதே பிரஹ்மம், நானே’ என்று அறிந்து க்ருதக்ருத்யனாகிறான், க்ருதக்ருத்யனாகிறான்.