Paingala

Verse 1

अथ ह पैङ्गलो याज्ञवल्क्यमुपसमेत्य द्वादशवर्षशुश्रूषापूर्वकं परमरहस्यकैवल्यमनुब्रूहीति पप्रच्छ ॥१॥

அப்போது பைங்கலன் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் பணிவும் சிரத்தையும் கொண்ட சீடநிலையுடன் யாஜ்ஞவல்க்யரை அணுகி கேட்டான்—“பகவன், பரம ரகசியமான கைवल்யத்தை (பரம மோட்சத்தை) எனக்கு உபதேசியுங்கள்।”

Verse 2

स होवाच याज्ञवल्क्यः—सदेव सोम्येदमग्र आसीत् । तन्नित्यमुक्तमविक्रियं सत्यज्ञानानन्दं परिपूर्णं सनातनमेकमेवाद्वितीयं ब्रह्म ॥२॥

யாஜ்ஞவல்க்யர் கூறினார்—“அன்பனே, ஆதியில் இது ‘ஸத்’ (இருப்பு) ஒன்றே. அது நித்யமுக்தம், அவிகாரம், சத்திய‑ஞான‑ஆனந்தஸ்வரூபம், பரிபூர்ணம், சனாதனம்—ஏகமே அத்விதீயமான பிரம்மம்.”

Verse 3

तस्मिन् मरुशुक्तिकास्थाणुस्फटिकादौ जलरौप्यपुरुषरेखादिवल्लोहितशुक्लकृष्णगुणमयी गुणसाम्यानिर्वाच्या मूलप्रकृतिरासीत् । तत्प्रतिबिम्बितं यत्तत्साक्षिचैतन्यमासीत् ॥३॥

அந்தப் பிரம்மத்தில்—மிருகத்ருஷ்ணை, சிப்பி, தூண், ஸ்படிகம் முதலியவற்றில் நீர், வெள்ளி, மனித உருவம், கோடு முதலியவை தோன்றுவது போல—சிவப்பு, வெள்ளை, கருப்பு குணங்களால் ஆனதும், குணங்களின் சமநிலையால் விவரிக்க இயலாததும் ஆகிய மூலப்ரக்ருதி இருந்தது. அதில் பிரதிபலித்ததே சாட்சி‑சைதன்யம்.

Verse 4

सा पुनर्विकृतिं प्राप्य सत्त्वोद्रिक्ता अव्यक्ताख्यावरणशक्तिरासीत्। तत्प्रतिबिम्बितं यत्तदीश्वरचैतन्यमासीत्। स स्वाधीनमायः सर्वज्ञः सृष्टिस्थितिलयानामादिकर्ता जगदङ्कुररूपो भवति। स्वस्मिन्विलीनं सकलं ज...

அந்த சக்தி மீண்டும் மாற்றத்தை அடைந்து, சத்த்வம் மேலோங்கிய ‘அவ்யக்த’ எனப்படும் ஆவரண-சக்தியாக ஆனது. அதில் பிரதிபலித்த சைதன்யமே ஈச்வர-சைதன்யம். அவர் தன் மாயையைத் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்தவர், சர்வஞ்ஞர், ஸ்ருஷ்டி-ஸ்திதி-லயங்களின் ஆதிகர்த்தா, ஜகத்தின் முளை-வடிவாய் வெளிப்படுகிறார். தன்னுள் லயமான முழு உலகையும் அவரே வெளிப்படுத்துகிறார். ஜீவர்களின் கர்மவலத்தால் துணி விரிவடைவதுபோல், கர்மம் க்ஷயமானபோது அவர் அதை மீண்டும் மறையச் செய்கிறார். அவரிலேயே முழு பிரபஞ்சம் மடிக்கப்பட்ட துணிபோல் நிலைத்திருக்கிறது॥४॥

Verse 5

ईशाधिष्ठितावरणशक्तितो रजोद्रिक्ता महदाख्या विक्षेपशक्तिरासीत्। तत्प्रतिबिम्बितं यत्तद्धिरण्यगर्भचैतन्यमासीत्। स महत्तत्त्वाभिमानी स्पष्टास्पष्टवपुर्भवति॥५॥

ஈச்வரன் அதிஷ்டித்த ஆவரண-சக்தியிலிருந்து ரஜஸ் மேலோங்கிய ‘மஹத்’ எனப்படும் விக்ஷேப-சக்தி தோன்றியது. அதில் பிரதிபலித்த சைதன்யமே ஹிரண்யகர்ப-சைதன்யம். அவர் மஹத்தத்த்வத்தின் அபிமானியாக இருந்து, ஒரு பக்கம் தெளிவும் மற்றொரு பக்கம் தெளிவின்மையும் கொண்ட வடிவத்தை அடைகிறார்॥५॥

Verse 6

हिरण्यगर्भाधिष्ठितविक्षेपशक्तितस्तमोद्रिक्ता अहङ्काराभिधा स्थूलशक्तिरासीत्। तत्प्रतिबिम्बितं यत्तद्विराटचैतन्यमासीत्। स तदभिमानी स्पष्टवपुः सर्वस्थूलपालको विष्णुः प्रधानपुरुषो भवति। तस्मादात्मन आकाशः ...

ஹிரண்யகர்பன் அதிஷ்டித்த விக்ஷேப-சக்தியிலிருந்து தமஸ் மேலோங்கிய ‘அஹங்காரம்’ எனப்படும் ஸ்தூல-சக்தி தோன்றியது. அதில் பிரதிபலித்த சைதன்யமே விராட்-சைதன்யம். அவர் அதனுடன் அபிமானம் கொண்டு தெளிவான வடிவமாய்—அனைத்து ஸ்தூல ஜீவர்களின் காவலனாகிய விஷ்ணுவாக, பிரதான புருஷனாக விளங்குகிறார். அந்த ஆத்மாவிலிருந்து ஆகாசம்; ஆகாசத்திலிருந்து வாயு; வாயுவிலிருந்து அக்னி; அக்னியிலிருந்து நீர்; நீரிலிருந்து ப்ருதிவி தோன்றின. இவை ஐந்து தன்மாத்திரைகள்; மூன்று குணங்களால் ஆனவை॥६॥

Verse 7

स्रष्टुकामो जगद्योनिस्तमोगुणमधिष्ठाय सूक्ष्मतन्मात्राणि भूतानि स्थूलीकर्तुं सोऽकामयत। सृष्टेः परिमितानि भूतान्येकैकं द्विधा विधाय पुनश्चतुर्धा कृत्वा स्वस्वेतरद्वितीयांशैः पञ्चधा संयोज्य पञ्चीकृतभूतैर...

படைப்பை விரும்பிய ஜகத்யோனி தமோகுணத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டு, சூக்ஷ்ம தன் மாத்ர பூதங்களை ஸ்தூலமாக்க எண்ணினார். படைப்பில் நிர்ணயிக்கப்பட்ட பஞ்சபூதங்களை ஒவ்வொன்றாக முதலில் இருபகுதியாகப் பிரித்து, மீண்டும் நான்கு பகுதிகளாக்கி, பிறகு ஒன்றொன்றின் இரண்டாம் பங்குகளைப் பரஸ்பரம் கலந்து ஐந்துவிதமாகச் சேர்த்து பஞ்சீகரணம் செய்தார். அந்தப் பஞ்சீகೃತ ஸ்தூல பூதங்களால் எண்ணற்ற கோடி பிரஹ்மாண்டங்களையும், ஒவ்வொரு அண்டத்திற்கும் உரிய கோளங்களில் நிலைபெறும் ஸ்தூல உடல்களையும் உருவாக்கினார்॥

Verse 8

स पञ्चभूतानां रजोंशांश्चतुर्धा कृत्वा भागत्रयात्पञ्चवृत्त्यात्मकं प्राणमसृजत्। स तेषां तुर्यभागेन कर्मेन्द्रियाण्यसृजत्॥८॥

அவர் பஞ்சபூதங்களின் ரஜோ அங்கங்களை நான்கு பகுதிகளாகப் பிரித்தார். அவற்றில் மூன்று பகுதிகளிலிருந்து ஐந்து வ்ருத்திகளைக் கொண்ட பிராணனை உருவாக்கினார்; மீதமுள்ள நான்காம் பகுதியிலிருந்து கர்மேந்திரியங்களைப் படைத்தார்॥

Verse 9

स तेषां सत्त्वांशं चतुर्धा कृत्वा भागत्रयसमष्टितः पञ्चक्रियावृत्त्यात्मकमन्तःकरणमसृजत्। स तेषां सत्त्वतुरीयभागेन ज्ञानेन्द्रियाण्यसृजत्॥९॥

அவர் அவர்களின் ஸத்த்வ அங்கத்தை நான்கு பகுதிகளாகப் பிரித்து, மூன்று பகுதிகளின் சமஷ்டியிலிருந்து ஐந்து கிரியாவ்ருத்திகளைக் கொண்ட அந்தக்கரணத்தை உருவாக்கினார். மீதமுள்ள ஸத்த்வ-நான்காம் பகுதியிலிருந்து ஞானேந்திரியங்களைப் படைத்தார்॥

Verse 10

सत्त्वसमष्टित इन्द्रियपालकान् असृजत्। तानि सृष्टानि अण्डे प्राचिक्षिपत्। तदाज्ञया समष्ट्यण्डं व्याप्य तान्यतिष्ठन्। तदाज्ञया अहङ्कारसमन्वितो विराट् स्थूलान्यरक्षत्। हिरण्यगर्भस्तदाज्ञया सूक्ष्माण्यपाल...

சத்த்வத்தின் சமஷ்டியிலிருந்து அவர் இந்திரியங்களின் காவலர்களை உருவாக்கினார். உருவாக்கிய பின் அவர்களை பிரபஞ்ச-அண்டத்தில் இடமளித்தார். அவரது ஆணையால் அவர்கள் சமஷ்டி-அண்டமெங்கும் பரவி தத்தம் நிலையிலே நிலைத்தனர். அதே ஆணையால் அகங்காரத்துடன் கூடிய விராட் ஸ்தூல உலகை காத்தான்; ஹிரண்யகர்பன் சூக்ஷ்ம உலகை ஆளி பராமரித்தான்॥१०॥

Verse 11

अण्डस्थानि तानि तेन विना स्पन्दितुं चेष्टितुं वा न शेकुः। तानि चेतनीकर्तुं सोऽकामयत। ब्रह्माण्डब्रह्मरन्ध्राणि समस्तव्यष्टिमस्तकान् विदार्य तदेवानुप्राविशत्। तदा जडान्यपि तानि चेतनवत् स्वकर्माणि चक्रि...

அண்டத்திற்குள் இருந்த அவர்கள், அவரின்றி துடிப்பதற்கும் செயல்படுவதற்கும் இயலவில்லை. அவர்களைச் சேதனமாக்க விரும்பி, அவர் பிரபஞ்சத்தின் மற்றும் எல்லா தனிப்பட்ட தலைகளின் பிரம்மரந்திரங்களைப் பிளந்து, அவர்களுக்குள் தாமே புகுந்தார். அப்போது ஜடமானவர்களாயினும் சேதனமுள்ளவர்கள்போல் தத்தம் செயல்களைச் செய்தனர்॥১১॥

Verse 12

सर्वज्ञेशो मायालेशसमन्वितो व्यष्टिदेहं प्रविश्य तया मोहितो जीवत्वमगमत्। शरीरत्रयतादात्म्यात् कर्तृत्वभोक्तृत्वतामगमत्। जाग्रत्स्वप्नसुषुप्तिमूर्च्छामरणधर्मयुक्तो घटीयन्त्रवदुद्विग्नो जातो मृत इव कुलाल...

சர்வஞ்ஞனான ஈசன் மாயையின் சிறு லேசத்துடன் தனிப்பட்ட உடலுக்குள் புகுந்து, அதனால் மயங்கிப் ‘ஜீவ’ நிலையை அடைந்தான். மூன்று உடல்களுடன் தாதாத்மியம் ஏற்பட்டதால் கர்த்தൃത്വமும் போக்தൃത്വமும் பெற்றான். ஜாக்ரத், ஸ்வப்ன, ஸுஷுப்தி, மூர்ச்சை, மரணம் ஆகிய தர்மங்களுடன் கூடி, கடிகை-யந்திரம்போல் கலங்கித், குயவன் சக்கர நியாயத்தின்படி மృతனெனப் போலச் சுற்றிச் சுழல்கிறான்॥१२॥

Verse 1

अथ पैङ्गलो याज्ञवल्क्यमुवाच— सर्वलोकानां सृष्टिस्थित्यन्तकृद्विभूरीशः कथं जीवत्वमगमदिति ॥१॥

அப்போது பைங்கலன் யாஜ்ஞவல்க்யரிடம் கூறினான்— “அனைத்து உலகங்களின் ஸ்ருஷ்டி, ஸ்திதி, லயத்தைச் செய்கின்ற सर्वவ்யாபி ஈசன் எவ்வாறு ஜீவத்துவம் எனும் தனிப்பட்ட நிலையைக் அடைந்தான்?” ॥१॥

Verse 2

स होवाच याज्ञवल्क्यः— स्थूलसूक्ष्मकारणदेहोद्भवपूर्वकं जीवेश्वरस्वरूपं विविच्य कथयामीति; सावधानेनैकाग्रतया श्रूयताम्। ईशः पञ्चीकृतमहाभूतलेशानादाय व्यष्टिसमष्ट्यात्मकस्थूलशरीराणि यथाक्रममकरोत्। कपालचर्म...

யாஜ்ஞவல்க்யர் கூறினார்— “ஸ்தூல, ஸூக்ஷ்ம, காரண தேகங்களின் உற்பத்தியை முன்னிட்டு ஜீவனும் ஈசனும் என்னும் ஸ்வரூபத்தை விவேகமாக விளக்குகிறேன்; கவனத்துடனும் ஒருமுகத்துடனும் கேளுங்கள். ஈசன் பஞ்சீக்ருத மகாபூதங்களின் அंशங்களை எடுத்துக் கொண்டு வரிசையாக வ்யஷ்டி-ஸமஷ்டி ரூபமான ஸ்தூல சரீரங்களை உருவாக்கினான். கபாலம், தோல், குடல்கள், எலும்புகள், மாம்சம், நகங்கள் ப்ருதிவி-அம்சங்கள்; இரத்தம், மூத்திரம், உமிழ்நீர், வியர்வை முதலியவை ஜல-அம்சங்கள்; பசி, தாகம், வெப்பு, மோகம, மைதுன-ப்ரவ்ருத்தி முதலியவை அக்னி-அம்சங்கள்; நடப்பு, உயர்த்தல்/வெளியேற்றல், சுவாசம் முதலியவை வாயு-அம்சங்கள்; காமம், கோபம் முதலியவை ஆகாச-அம்சங்கள். கர்மத்தால் சேமிக்கப்பட்ட இந்தச் சங்காதம், தோல் முதலியவற்றுடன் கூடி, பால்யாதி நிலைய்களின் அபிமானத்திற்கு ஆதாரமாய், பல தோஷங்களின் ஆச்ரயமாய்— இதுவே ஸ்தூல தேகம்.” ॥२॥

Verse 3

अथापञ्चीकृतमहाभूतरजोंशभागत्रयसमष्टितः प्राणमसृजत्। प्राणापानव्यानोदानसमानाः प्राणवृत्तयः। नागकूर्मकृकरदेवदत्तधनञ्जया उपप्राणाः। हृदासननाभिकण्ठसर्वाङ्गानि स्थानानि। आकाशादिरजोगुणतुरीयभागेन कर्मेन्द्रिय...

பின்னர் அபஞ்சீக்ருத மகாபூதங்களின் ரஜோ-அம்சத்தின் மூன்று பகுதிகளின் ஸமஷ்டியிலிருந்து பிராணனை உருவாக்கினான். பிராண, அபான, வ்யான, உதான, ஸமான— இவை பிராணவ்ருத்திகள்; நாக, கூர்ம, க்ருகர, தேவதத்த, தனஞ்சய— இவை உபபிராணங்கள். ஹ்ருதயம், ஆசனம், நாபி, கண்டம் மற்றும் உடலின் எல்லா அங்கங்களும் இவற்றின் ஸ்தானங்கள். ஆகாசாதி ரஜோகுணத்தின் நான்காம் பகுதியிலிருந்து கர்மேந்திரியங்களை உருவாக்கினான்— வாக், பாணி, பாத, பாயு, உபஸ்த; அவற்றின் விஷயங்கள்— பேசுதல், பற்றுதல், நடப்பது, விசர்ஜனம், ஆனந்த-போகம். அதுபோல பூதங்களின் ஸத்த்வ-அம்சத்தின் மூன்று பகுதிகளின் ஸமஷ்டியிலிருந்து அந்தக்கரணத்தை உருவாக்கினான்— மனம், புத்தி, சித்தம், அகங்காரம்; அவற்றின் விஷயங்கள்— சங்கல்பம், நிச்சயம், ஸ்மரணம், அபிமானம், அனுசந்தானம்; அவற்றின் ஸ்தானங்கள்— கழுத்து, வாய், நாபி, ஹ்ருதயம், புருவமத்தி. ஸத்த்வ-அம்சத்தின் நான்காம் பகுதியிலிருந்து ஞானேந்திரியங்களை உருவாக்கினான்— ச்ரோத்திரம், த்வக், சக்ஷு, ஜிஹ்வா, க்ராணம்; அவற்றின் விஷயங்கள்— சப்தம், ஸ்பர்சம், ரூபம், ரசம், கந்தம். திக், வாயு, சூரியன், ப்ரசேதஸ் (வருணன்), அஷ்வின்கள், அக்னி, இந்திரன், உபேந்திரன், ம்ருத்யு— இவர்கள் அதிஷ்டாத்ரு தேவதைகள்; மேலும் சந்திரன், விஷ்ணு, சதுர்முக பிரஹ்மா, சம்பு— காரணாதிபதிகள்.” ॥३॥

Verse 4

अथान्नमयप्राणमयमनोमयविज्ञानमयानन्दमयाः पञ्च कोशाः। अन्नरसेनैव भूत्वान्नरसेनाभिवृद्धिं प्राप्यान्नरसमयपृथिव्यां यद्विलीयते सोऽन्नमयकोशः। तदेव स्थूलशरीरम्। कर्मेन्द्रियैः सह प्राणादिपञ्चकं प्राणमयकोशः। ...

இப்போது ஐந்து கோசங்கள்—அன்னமய, பிராணமய, மனோமய, விஜ்ஞானமய, ஆனந்தமய. அன்னரசத்தாலேயே உண்டாகி, அன்னரசத்தாலேயே வளர்ச்சி பெற்று, இறுதியில் அன்னரசமயமான பூமியில் லயமாவதுதான் அன்னமயகோசம்; அதுவே ஸ்தூல சரீரம். கர்மேந்திரியங்களுடன் பிராணன் முதலிய ஐந்தின் தொகுதி பிராணமயகோசம். ஞானேந்திரியங்களுடன் புத்தி விஜ்ஞானமயகோசம். இந்த மூன்று கோசங்களின் கூட்டமே லிங்க சரீரம் (சூக்ஷ்ம சரீரம்). தன் சொரூபத்தை அறியாமைதான் ஆனந்தமயகோசம்; அதுவே காரண சரீரம்॥

Verse 5

अथ ज्ञानेन्द्रियपञ्चकं कर्मेन्द्रियपञ्चकं प्राणादिपञ्चकं वियदादिपञ्चकमन्तःकरणचतुष्टयं कामकर्मतमांस्यष्टपुरम्॥५॥

இப்போது—ஞானேந்திரியப் பஞ்சகம், கர்மேந்திரியப் பஞ்சகம், பிராணன் முதலிய பஞ்சகம், ஆகாசம் முதலிய (பஞ்சபூத) பஞ்சகம், அந்தக்கரணச் சதுஷ்டயம் (மனம், புத்தி, சித்தம், அகங்காரம்), மேலும் காமம், கர்மம், தமஸ்—இவற்றின் தொகுதியே ‘அஷ்டபுரம்’ எனப்படுகிறது॥

Verse 6

ईशाज्ञया विराजो व्यष्टिदेहं प्रविश्य बुद्धिमधिष्ठाय विश्वत्वमगमत्। विज्ञानात्मा चिदाभासो विश्वो व्यावहारिको जाग्रत्स्थूलदेहाभिमानी कर्मभूरिति च विश्वस्य नाम भवति॥६॥

ஈசனின் ஆணையால் விராஜன் தனிநபர் தேகத்தில் புகுந்து, புத்திக்குத் தாங்கலாக இருந்து ‘விச்வ’ நிலையை அடைந்தான். விஜ்ஞானாத்மா, சைதன்யத்தின் பிரதிபலிப்பு (சிதாபாஸம்) என்பதே விச்வன்—அவன் வியவஹாரிக கர்த்தா; ஜாக்ரத் நிலையில் ஸ்தூல தேகத்துடன் தாதாத்மியம் கொள்கிறான்; ‘கர்மபூ’ (கர்மத்தின் களம்) என்பதும் விச்வனுக்கான பெயரே॥

Verse 7

ईशाज्ञया सूत्रात्मा व्यष्टिसूक्ष्मशरीरं प्रविश्य मन अधिष्ठाय तैजसत्वमगमत्। तैजसः प्रातिभासिकः स्वप्नकल्पित इति तैजसस्य नाम भवति॥७॥

ஈசன் ஆணையால் சூத்திராத்மா தனிப்பட்ட சூக்ஷ்ம உடலில் புகுந்து மனத்தின் அதிஷ்டாதாவாக இருந்து தைஜஸ நிலையை அடைந்தான். கனவில் கற்பிக்கப்பட்ட பிரதிபாசிக சத்தையாக இருப்பதால் அவனுக்கு ‘தைஜஸன்’ என்ற பெயர் உண்டாகிறது॥

Verse 8

ईशाज्ञया मायोपाधिरव्यक्तसमन्वितो व्यष्टिकारणशरीरं प्रविश्य प्राज्ञत्वमगमत्। प्राज्ञोऽविच्छिन्नः पारमार्थिकः सुषुप्त्यभिमानीति प्राज्ञस्य नाम भवति॥८॥

ஈசன் ஆணையால் அவ்யக்தத்துடன் இணைந்த மாயோபாதி தனிப்பட்ட காரண உடலில் புகுந்து பிராஜ்ஞ நிலையை அடைந்தது. அவிச்சின்னன், பாரமார்த்திகன், சுஷுப்தியின் அபிமானி—இவனே ‘பிராஜ்ஞன்’ என அழைக்கப்படுகிறான்॥

Verse 9

अव्यक्तलेशाज्ञानाच्छादितपारमार्थिकजीवस्य तत्त्वमस्यादिवाक्यानि ब्रह्मणैकतां जगुः, नेतरयोर्व्यावहारिकप्रातिभासिकयोः॥९॥

அவ்யக்த அஞ்ஞானத்தின் சிறு லேசால் மூடப்பட்ட பாரமார்த்திக ஜீவனுக்கே ‘தத்த்வமஸி’ முதலிய மகாவாக்கியங்கள் பிரம்மத்துடன் ஒன்றுமையை அறிவிக்கின்றன; மற்ற இரண்டான வ்யாவஹாரிகமும் பிரதிபாசிகமும் அதற்கு உரியவை அல்ல॥

Verse 10

अन्तःकरणप्रतिबिम्बितचैतन्यं यत्तदेवावस्थात्रयभाग्भवति। स जाग्रत्स्वप्नसुषुप्त्यवस्थाः प्राप्य घटीयन्त्रवदुद्विग्नो जातो मृत इव स्थितो भवति॥१०॥

அந்தக்கரணத்தில் பிரதிபலிக்கும் சைதன்யமே மூன்று அவஸ்தைகளின் போக்தாவாகிறது. அது ஜாக்ரத், ஸ்வப்ன, ஸுஷுப்தி நிலைகளை அடைந்து கடிகார இயந்திரம்போல் கலங்கித் துடித்து, இறந்ததுபோல் அசைவின்றி நிலைகொள்கிறது॥१०॥

Verse 11

अथ जाग्रत्स्वप्नसुषुप्तिमूर्च्छामरणाद्यवस्थाः पञ्च भवन्ति। तत्तद्देवताग्रहान्वितैः श्रोत्रादिज्ञानेन्द्रियैः शब्दाद्यर्थविषयग्रहणज्ञानं जाग्रदवस्था भवति। तत्र भ्रूमध्यं गतो जीव आपादमस्तकं व्याप्य कृषि...

இப்போது ஜாக்ரத், ஸ்வப்ன, ஸுஷுப்தி, மூர்ச்சை, மரணம்—இவை ஐந்து அவஸ்தைகள். காதுமுதல் அறிவேந்திரியங்கள் தத்தம் அதிஷ்டாத்ரி தேவதைகளுடன் கூடி, சப்தாதி விஷயங்களைப் பற்றிய கிரஹண-ஞானத்தை அளிப்பதே ஜாக்ரத் அவஸ்தை. அங்கே ஜீவன் புருவமத்தியில் நிலைத்து, பாதம் முதல் சிரம் வரை வியாபித்து, விவசாயம், கேட்குதல் முதலிய எல்லாக் கிரியைகளுக்கும் கர்த்தாவாகி, அவற்றின் பலன்களையும் போக்தாவாக அனுபவிக்கிறான். பிற லோகத்தில் சென்றபோதும் கర్మத்தால் ஈட்டிய பலனை அவனே அனுபவிக்கிறான். உலகியலான பரிவர்த்தனைகளால் களைத்தவன், அரசனைப்போல், உள்ளக இல்லத்தில் நுழைய வழியைச் சார்ந்து நிற்கின்றான்॥११॥

Verse 12

करणोपरमे जाग्रत्संस्कारोत्थप्रबोधवद्ग्राह्यग्राहकरूपस्फुरणं स्वप्नावस्था भवति। तत्र विश्व एव जाग्रद्व्यवहारलोपान्नाडीमध्यं चरंस्तैजसत्वमवाप्य वासनारूपकं जगद्वैचित्र्यं स्वभासा भासयन् यथेप्सितं स्वयं भ...

கரணங்கள் (இந்திரிய-மனம் முதலியவை) ஒடுங்கும்போது, ஜாக்ரத் ஸம்ஸ்காரங்களால் எழும் விழிப்புபோல், கிராஹ்ய-கிராஹக (விஷயம்-போக்தா) ரூபமாகத் தோன்றும் ஸ்புரணம் ஸ்வப்ன அவஸ்தையாகும். அங்கே அதே விஶ்வன், ஜாக்ரத் வியவஹாரம் ஒழிந்ததால், நாடிகளின் நடுவே சஞ்சரித்து தைஜஸ நிலையை அடைந்து, வாஸனாமய உலகின் பல்வகைத் தன்மையைத் தன் சுயஒளியால் பிரகாசப்படுத்தி, விரும்பியபடி தானே அனுபவிக்கிறான்॥१२॥

Verse 13

चित्तैककरणा सुषुप्त्यवस्था भवति। भ्रमविश्रान्तशकुनिः पक्षौ संहृत्य नीडाभिमुखं यथा गच्छति तथा जीवोऽपि जाग्रत्स्वप्नप्रपञ्चे व्यवहृत्य श्रान्तोऽज्ञानं प्रविश्य स्वानन्दं भुङ्क्ते॥१३॥

சுஷுப்தி நிலை என்பது சித்தம் ஒரே கரணமாக (பிரிவற்ற வ்ருத்தியாக) அமைவது. எவ்வாறு அலைந்து களைத்த பறவை இறக்கைகளைச் சுருக்கி தன் கூடு நோக்கிச் செல்கிறதோ, அவ்வாறே ஜீவன் ஜாக்ரத்‑ஸ்வப்னப் பிரபஞ்சத்தில் செயல்பட்டு களைந்து அஞ்ஞானத்தில் (சுஷுப்தியில்) புகுந்து தன் ஆனந்தத்தை அனுபவிக்கிறது॥१३॥

Verse 14

अकस्मान्मुद्गरदण्डाद्यैस्ताडितवद्भयाज्ञानाभ्यामिन्द्रियसङ्घातैः कम्पन्निव मृततुल्या मूर्च्छा भवति॥१४॥

திடீரென முத்திரம், தண்டு முதலியவற்றால் அடிக்கப்பட்டதுபோல்—பயம் மற்றும் அஞ்ஞானத்தால் இந்திரியக் கூட்டம் நடுங்குவது போல இருந்து, மரணத்துக்கு ஒப்பான மூர்ச்சை உண்டாகிறது॥१४॥

Verse 15

जाग्रत्स्वप्नसुषुप्तिमूर्च्छावस्थानामन्या ब्रह्मादिस्तम्बपर्यन्तं सर्वजीवभयप्रदा स्थूलदेहविसर्जनी मरणावस्था भवति॥१५॥

ஜாக்ரத், ஸ்வப்ன, சுஷுப்தி, மூர்ச்சை—இவற்றிலிருந்து வேறானது மரணநிலை. பிரம்மா முதல் புல்லின் நுனி வரை எல்லா ஜீவர்களுக்கும் பயம் அளிப்பது; ஸ்தூல தேகத்தை விட்டு விடச் செய்வது அதுவே॥१५॥

Verse 16

कर्मेन्द्रियाणि ज्ञानेन्द्रियाणि तत्तद्विषयान् प्राणान् संहृत्य कामकर्मान्वितोऽविद्याभूतवेष्टितो जीवो देहान्तरं प्राप्य लोकान्तरं गच्छति। प्राक्कर्मफलपाकेनावर्तान्तरकीटवद्विश्रान्तिं नैव गच्छति॥१६॥

செயல்இந்திரியங்கள், ஞானஇந்திரியங்கள், அவற்றின் அவற்றின் விஷயங்கள் மற்றும் பிராணங்களைச் சுருக்கிக் கொண்டு, ஆசை-செயல் உடன் கூடி, அவித்தியையின் மறைப்பால் சூழப்பட்ட ஜீவன் மற்றொரு உடலை அடைந்து மற்றொரு லோகத்திற்குச் செல்கிறது. முன்கர்மப் பலன் பழுக்கும் வரை அவன் ஓய்வை அடையான்; சுழலிலிருந்து சுழலுக்குச் செல்லும் புழுவைப் போல அலைகிறான்॥१६॥

Verse 17

सत्कर्मपरिपाकतो बहूनां जन्मनामन्ते नृणां मोक्षेच्छा जायते। तदा सद्गुरुमाश्रित्य चिरकालसेवया बन्धं मोक्षं कश्चित्प्रयाति॥१७॥

நற்கர்மங்களின் பரிபாகத்தால் பல பிறவிகளின் முடிவில் மனிதருக்கு மோக்ஷ விருப்பம் எழுகிறது. அப்போது சத்குருவைச் சரணடைந்து நீண்டகால சேவையால் ஒருவன் பந்தத்திலிருந்து விடுபட்டு மோக்ஷத்தை அடைகிறான்॥१७॥

Verse 18

अविचारकृतो बन्धो विचारान्मोक्षो भवति। तस्मात्सदा विचारयेत्। अध्यारोपापवादतः स्वरूपं निश्चयीकर्तुं शक्यते। तस्मात्सदा विचारयेज्जगज्जीवपरमात्मनो जीवभावजगद्भावबाधे प्रत्यगभिन्नं ब्रह्मैवावशिष्यत इति॥१८॥

அவிசாரத்தால் பந்தம் உண்டாகிறது; விசாரத்தால் (ஆத்மவிசாரத்தால்) மோக்ஷம் உண்டாகிறது. ஆகவே எப்போதும் விசாரிக்க வேண்டும். அத்யாரோபம்-அபவாதம் முறையால் ஸ்வரூபத்தை நிச்சயிக்க முடியும். எனவே ஜகம், ஜீவன், பரமாத்மா குறித்து இடையறாது விசாரி; ஜீவபாவமும் ஜகத்பாவமும் நீங்கும்போது, உள்ளார்ந்த ஆத்மாவிற்கு அபின்னமான பிரம்மமே மட்டும் எஞ்சும்॥१८॥

Verse 1

अथ हैनं पैङ्गलः प्रपच्छ याज्ञवल्क्यं महावाक्यविवरणमनुब्रूहीति ॥१॥

அப்போது பைங்கலன் யாஜ்ஞவல்க்யரிடம் கேட்டான்—“மஹாவாக்கியங்களின் விளக்கத்தை எனக்கு உபதேசமாக அருள்வீராக.” ॥१॥

Verse 2

स होवाच याज्ञवल्क्यः—तत्त्वमसि, त्वं तदसि, त्वं ब्रह्मासि, अहं ब्रह्मास्मीति अनुसन्धानं कुर्यात् ॥२॥

யாஜ்ஞவல்க்யர் கூறினார்—“‘தத்த்வமசி’, ‘த்வம் ததஸி’, ‘த்வம் ப்ரஹ்மாஸி’, ‘அஹம் ப்ரஹ்மாஸ்மி’—இவ்வாக்கியங்களின் பொருளில் இடையறாத அனுசந்தானம் செய்ய வேண்டும்.” ॥२॥

Verse 3

तत्र पारोक्ष्यशबलः सर्वज्ञत्वादिलक्षणो मायोपाधिः सच्चिदानन्दलक्षणो जगद्योनिस्तत्पदवाच्यो भवति । स एवान्तःकरणसम्भिन्नबोधोऽस्मत्प्रत्ययावलम्बनस्त्वम्पदवाच्यो भवति । परजीवोपाधिमायाविद्ये विहाय तत्त्वंपदल...

இங்கே மாயா-உபாதி—பரோட்சத்தால் பலவிதமாகத் தோன்றியும், சர்வஜ்ஞத்துவம் முதலிய இலக்கணங்களுடனும்—சச்சிதானந்த ஸ்வரூபமாகவும், ஜகத்தின் காரணமாகவும் இருந்து ‘தத்’ என்ற பதத்தால் குறிக்கப்படுகிறது. அதே சைதன்யம் அந்தக்கரணத்தால் வரையறுக்கப்பட்டு ‘அஹம்’ என்ற பிரத்தியயத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டபோது ‘த்வம்’ என்ற பதத்தால் குறிக்கப்படுகிறது. பரமேஸ்வரன் மற்றும் ஜீவன் ஆகியோரின் உபாதிகளான மாயா, அவித்யைகளை நீக்கினால் ‘தத்-த்வம்’ என்பதின் லக்ஷ்யார்த்தம், பிரத்யகாத்மாவுடன் அபின்னமான ப்ரஹ்மமே. ॥३॥

Verse 4

तत्त्वमसीत्यहं ब्रह्मास्मीति वाक्यार्थविचारः श्रवणं भवति। एकान्तेन श्रवणार्थानुसन्धानं मननं भवति। श्रवणमनननिर्विचिकित्सेऽर्थे वस्तुन्येकतानवत्तया चेतःस्थापनं निदिध्यासनं भवति। ध्यातृध्याने विहाय निवात...

“தத்த்வமசி” மற்றும் “அஹம் ப்ரஹ்மாஸ்மி” என்ற மகாவாக்கியங்களின் வாக்கியார்த்தத்தை ஆராய்வது ‘ஸ்ரவணம்’. கேட்ட அர்த்தத்தை தனிமையுடன் இடையறாது অনুসந்தானம் செய்வது ‘மனனம்’. ஸ்ரவணம்-மனனம் மூலம் சந்தேகமற்றதாகிய தத்துவத்தில் ஒருமுகத் தொடர்ச்சியுடன் சித்தத்தை நிலைநிறுத்துவது ‘நிதித்யாஸனம்’. த்யாதா-த்யான வேறுபாட்டை விட்டு, காற்றில்லா இடத்தில் நிலைத்த தீபம்போல், சித்தம் த்யேயமாத்திரத்திலே நிலைத்தால்—அதுவே ‘சமாதி’.

Verse 5

तदानीमात्मगोचरा वृत्तयः समुत्थिता अज्ञाता भवन्ति। ताः स्मरणादनुमीयन्ते। इहानादिसंसारे सञ्चिताः कर्मकोटयोऽनेनैव विलयं यान्ति। ततोऽभ्यासपाटवात्सहस्रशः सदामृतधारा वर्षति। ततो योगवित्तमाः समाधिं धर्ममेघं ...

அப்போது ஆத்ம-கோசர வ்ருத்திகள் எழுந்தாலும் அவை அறியப்படாதவையாகவே இருக்கும்; பொருளாகப் பிடிபடாது. அவை நினைவின் மூலம் ஊகிக்கப்படுகின்றன. இந்த அனாதி ஸம்ஸாரத்தில் சேர்க்கப்பட்ட கோடிக்கணக்கான கர்மங்கள் இதனால் மட்டுமே லயமடைகின்றன. பயிற்சியால் வந்த திறமையால் ஆயிரமாயிரம் வழிகளில் எப்போதும் அம்ருதத் தாரை பொழிகிறது. ஆகவே யோகத்தில் நிபுணர்கள் சமாதியை “தர்மமேகம்” என்கிறார்கள். இதனால் வாஸனைகளின் வலை முற்றிலும் கரைந்து, புண்ய-பாபங்களுடன் கூடிய கர்மச் சேமிப்பு வேரோடு அகற்றப்பட்டபோது, முன்பு பரோக்ஷமாகத் தோன்றிய மகாவாக்கியமும் கைப்பத்தியில் உள்ள ஆமலகப் பழம்போல் தெளிவான, தடையற்ற அபரோக்ஷ ஸாக்ஷாத்காரத்தை உண்டாக்குகிறது. அப்போது சாதகர் ஜீவன்முக்தன் ஆவான்.

Verse 6

ईशः पञ्चीकृतभूतानामपञ्चीकरणं कर्तुं सोऽकामयत। ब्रह्माण्डतद्गतलोकान्कार्यरूपांश्च कारणत्वं प्रापयित्वा ततः सूक्ष्माङ्गं कर्मेन्द्रियाणि प्राणांश्च ज्ञानेन्द्रियाण्यन्तःकरणचतुष्टयं चैकीकृत्य सर्वाणि भौत...

ஈசன் பஞ்சீக்ருத பூதங்களின் ‘அபஞ்சீகரணம்’ செய்ய விரும்பினான். பிரஹ்மாண்டமும் அதனுள் உள்ள லோகங்களும்—காரியரூபங்கள்—காரணநிலைக்குத் திருப்பப்பட்ட பின், சூக்ஷ்ம அங்கங்கள் எனப்படும் கர்மேந்திரியங்கள், பிராணங்கள், ஞானேந்திரியங்கள் மற்றும் அந்தக்கரணச் சதுஷ்டயம் ஆகியவற்றை ஒன்றாக்கி, எல்லா பௌதிகங்களையும் காரணரூப பூதபஞ்சகத்தில் இணைக்கின்றனர். அப்போது பூமி ஜலத்தில், ஜலம் அக்னியில், அக்னி வாயுவில், வாயு ஆகாசத்தில், ஆகாசம் அஹங்காரத்தில், அஹங்காரம் மகத்தத்துவத்தில், மகத்தத்துவம் அவ்யக்தத்தில், அவ்யக்தம் முறையே புருஷனில் லயமடைகிறது. விராட், ஹிரண்யகர்ப, ஈச்வரர் ஆகியோர் தத்தம் உபாதிகளின் லயத்தால் பரமாத்மாவில் லயமடைகின்றனர்.

Verse 7

पञ्चीकृतमहाभूतसम्भवकर्मसञ्चितस्थूलदेहः कर्मक्षयात् सत्कर्मपरिपाकतोऽपञ्चीकरणं प्राप्य सूक्ष्मेणैकीभूत्वा कारणरूपत्वमासाद्य तत्कारणं कूटस्थे प्रत्यगात्मनि विलीयते। विश्वतैजसप्राज्ञाः स्वस्वोपाधिलयात् प्...

பஞ்சீகೃತ மகாபூதங்களால் உண்டாகி, கர்மச் சேமிப்பால் உருவான ஸ்தூலதேகம், கர்மக் க்ஷயத்தாலும் சத்கர்மப் பரிபாகத்தாலும் அபஞ்சீகரணத்தை அடைந்து, சூக்ஷ்மதேகத்துடன் ஒன்றுபட்டு காரணரூபத்தை அடைகிறது; அந்தக் காரணம் கூடஸ்தமான பிரத்யகாத்மனில் லயமாகிறது. விஷ்வ, தைஜஸ, பிராஜ்ஞர் தத்தம் உபாதிகளின் லயத்தால் பிரத்யகாத்மனில் லீனமாவர்॥

Verse 8

अण्डं ज्ञानाग्निना दग्धं कारणैः सह परमात्मनि लीनं भवति। ततो ब्राह्मणः समाहितो भूत्वा तत्त्वंपदैक्यमेव सदा कुर्यात्। ततो मेघापायेऽशुमानिवात्माविर्भवति॥८॥

‘அண்டம்’ ஞானாக்னியால் எரிந்து, தன் காரணங்களுடன் பரமாத்மனில் லயமாகிறது. பின்னர் பிராமணன் சமாஹிதனாகி ‘தத்’ ‘த்வம்’ பதங்களின் ஐக்கியத்தையே எப்போதும் தியானிக்க வேண்டும். அப்போது மேகங்கள் விலகினால் சூரியன் தோன்றுவது போல ஆத்மா வெளிப்படும்॥

Verse 9

ध्यात्वा मध्यस्थमात्मानं कलशान्तरदीपवत्। अङ्गुष्ठमात्रमात्मानमधूमज्योतिरूपकम्। प्रकाशयन्तमन्तःस्थं ध्यायेत्कूटस्थमव्ययम्। ध्यायन्नास्ते मुनिश्चैव चासुप्तेरामृतेस्तु यः। जीवन्मुक्तः स विज्ञेयः स धन्यः ...

கலசத்தின் உள்ளே உள்ள விளக்கைப் போல நடுவில் நிலைக்கும் ஆத்மாவைத் தியானித்து, அங்குஷ்ட அளவான, புகையற்ற ஒளி-ரூப ஆத்மாவை—உள்ளே இருந்து ஒளியூட்டும்—அழிவற்ற கூடஸ்தத்தைத் தியானிக்க வேண்டும். முனி தியானத்தில் நிலைத்திருப்பான்; நித்திரையற்ற அம்ருத நிலையிலே நிலைபெற்றவன் ஜீவன்முக்தன்—அவன் பாக்கியவன், க்ருதக்ருத்யன். தன் தேகம் காலத்தால் சிதைந்தபோது, ஜீவன்முக்தி நிலையையும் விட்டு, தேகமற்ற முக்தியில் பிரவேசிக்கிறான்; அசைவின்மையில் காற்று லயமாவது போல॥

Verse 10

ध्यात्वा मध्यस्थमात्मानं कलशान्तरदीपवत् । अङ्गुष्ठमात्रमात्मानम् अधूमज्योतिरूपकम् । प्रकाशयन्तम् अन्तःस्थं ध्यायेत् कूटस्थम् अव्ययम् । ध्यायन्नास्ते मुनिश्चैव चासुप्तेरामृतेस्तु यः । जीवन्मुक्तः स विज...

கலசத்தின் உள்ளே விளக்கு இருப்பதுபோல் நடுவில் நிலைக்கும் ஆத்மாவைத் தியானித்து, அங்குஷ்டமாத்திரமான, புகையற்ற ஜோதி-ஸ்வரூபமான ஆத்மாவையும் தியானித்து—உள்ளே இருந்து ஒளியூட்டும், அவ்யயமான கூடஸ்த சாட்சி-ஆத்மாவைத் தியானிக்க வேண்டும். அசுப்தி (அப்ரமாத விழிப்புணர்வு) முதல் அம்ருதத்துவம் வரை இத்தியானத்தில் நிலைத்திருக்கும் முனி ஜீவன்முக்தன் என அறியப்பட வேண்டும்; அவன் தன்னியல்பை நிறைவேற்றிய கృతகೃತ்யன், தன்னியல்பில் பாக்கியவன். பின்னர் தன் உடல் காலத்திற்குக் கையளிக்கப்பட்டு அழியும் போது, ஜீவன்முக்தி நிலையையும் விட்டு, அவன் உடலற்ற முக்தியில் பிரவேசிக்கிறான்—காற்று அசைவற்ற நிலைமையில் லயிப்பதுபோல்.

Verse 11

ध्यात्वा मध्यस्थमात्मानं कलशान्तरदीपवत् । अङ्गुष्ठमात्रमात्मानम् अधूमज्योतिरूपकम् । प्रकाशयन्तम् अन्तःस्थं ध्यायेत् कूटस्थम् अव्ययम् । ध्यायन्नास्ते मुनिश्चैव चासुप्तेरामृतेस्तु यः । जीवन्मुक्तः स विज...

கலசத்துள் விளக்கு போல நடுவில் உள்ள ஆத்மாவைத் தியானித்து, அங்குஷ்டமாத்திரமான புகையற்ற ஜோதி-ஸ்வரூப ஆத்மாவையும் தியானித்து—உள்ளே இருந்து ஒளியூட்டும், அவ்யயமான கூடஸ்த ஆத்மாவைத் தியானிக்க வேண்டும். அசுப்தி முதல் அம்ருதத்துவம் வரை இத்தியானத்தில் நிலைத்திருப்பவன் ஜீவன்முக்தன்; அவன் பாக்கியவன், கൃതகೃತ்யன். உடல் காலத்திற்குக் கட்டுப்பட்டு அழியும் போது, ஜீவன்முக்தி நிலையையும் விட்டு, அவன் உடலற்ற முக்தியில் பிரவேசிக்கிறான்—காற்று நிலைமையில் லயிப்பதுபோல்.

Verse 12

अशब्दम् अस्पर्शम् अरूपम् अव्ययं तथा रसं नित्यम् अगन्धवच्च यत् । अनाद्यनन्तं महतः परं ध्रुवं तदेव शिष्यत्यमलं निरामयम् ॥ १२ ॥

சப்தமற்றது, ஸ்பரிசமற்றது, ரூபமற்றது, அவ்யயமானது; நித்தியமாக ரசமற்றதும், கந்தமற்றதும்; அனாதி-அனந்தம், மகத்தத்துவத்திற்கும் அப்பாற்பட்டது, துருவமானது—அதுவே ஒன்றே எஞ்சுகிறது: அமலம், நிராமயம்.

Verse 1

अथ हैनं पैङ्गलः प्रपच्छ याज्ञवल्क्यं—ज्ञानिनः किं कर्म, का च स्थितिरिति ॥१॥

அப்போது பைங்கலன் யாஜ்ஞவல்க்யரை வினவினான்—பிரம்மஞானிக்குச் செய்யவேண்டிய கர்மம் எது? மேலும் அவனுடைய நிஷ்டை அல்லது நிலைமை யாது?

Verse 2

स होवाच याज्ञवल्क्यः—अमानित्वादिसम्पन्नो मुमुक्षुरेकविंशतिकुलं तारयति। ब्रह्मविन्मात्रेण कुलमेकोत्तरशतं तारयति ॥२॥

யாஜ்ஞவல்க்யர் கூறினார்—அமானித்வம் முதலிய குணங்களால் நிறைந்த முக்தியை நாடுபவன் இருபத்தொன்று தலைமுறைக் குலத்தைத் தரிப்பான்; மேலும் வெறும் பிரம்மவித் என்பதாலேயே நூற்றொன்று தலைமுறைக் குலத்தைத் தரிப்பான்.

Verse 3

आत्मानं रथिनं विद्धि शरीरं रथमेव च। बुद्धिं तु सारथिं विद्धि मनः प्रग्रहमेव च ॥३॥

ஆத்மாவை ரதியாக (சவாரியாக) அறி; உடலை ரதமாகவே அறி; புத்தியை சாரதியாக அறி; மனத்தை கடிவாளமாகவே அறி.

Verse 4

इन्द्रियाणि हयानाहुर्विषयांस्तेषु गोचरान्। जङ्गमानि विमानानि हृदयानि मनीषिणः॥४॥

இந்திரியங்கள் குதிரைகள் எனக் கூறப்படுகின்றன; விஷயங்கள் அவற்றின் உலாவும் எல்லைகள். ஞானிகள் இதயங்களை நகரும் விமானங்கள் போல் சொல்கின்றனர்.

Verse 5

आत्मेन्द्रियमनोयुक्तं भोक्तेत्याहुर्महर्षयः। ततो नारायणः साक्षाद्धृदये सुप्रतिष्ठितः॥५॥

மகರ್ಷிகள் கூறுவர்—இந்திரியங்களும் மனமும் இணைந்த ஆத்மாவே போக்தா. அப்போது சாக்ஷாத் நாராயணன் இதயத்தில் உறுதியாக நிறுவப்படுகிறார்.

Verse 6

प्रारब्धकर्मपर्यन्तमहिनिर्मोकवद्व्यवहरति। चन्द्रवच्चरते देही स मुक्तश्चानिकेतनः॥६॥

பிராரப்தகர்மம் தீரும் வரை அவன் பாம்பு கழற்றிய தோல் போல நடத்துகிறான். தேஹி சந்திரன் போலச் சஞ்சரிக்கிறான்; அவன் முக்தன், இல்லமற்றவன்.

Verse 7

तीर्थे श्वपचगृहे वा तनुं विहाय याति कैवल्यम् । प्राणान् अवकीर्य याति कैवल्यम् ॥७॥

தீர்த்தத்தில் இருந்தாலும், ச்வபசன் (அந்த்யஜன்) வீட்டில் இருந்தாலும்—உடலைத் துறந்து அவன் கைवल்யத்தை அடைகிறான். பிராணங்களையும் விட்டொழித்து அவன் கைवल்யத்தை அடைகிறான்॥௭॥

Verse 8

तं पश्चाद् दिग्बलिं कुर्याद् अथवा खननं चरेत् । पुंसः प्रव्रजनं प्रोक्तं नेतराय कदाचन ॥८॥

அதன் பின் திசைகளுக்குப் பலி (திக்-பலீ) செய்ய வேண்டும்; அல்லது குழி தோண்டி (சமாதி/அடக்கம்) செய்ய வேண்டும். ஆணின் ப்ரவ்ரஜ்யை விதியாக கூறப்பட்டது—எப்போதும் பிறருக்காக (பிரதிநிதியாக) அல்ல॥௮॥