Paingala

Verse 1

अथ हैनं पैङ्गलः प्रपच्छ याज्ञवल्क्यं—ज्ञानिनः किं कर्म, का च स्थितिरिति ॥१॥

அப்போது பைங்கலன் யாஜ்ஞவல்க்யரை வினவினான்—பிரம்மஞானிக்குச் செய்யவேண்டிய கர்மம் எது? மேலும் அவனுடைய நிஷ்டை அல்லது நிலைமை யாது?

Verse 2

स होवाच याज्ञवल्क्यः—अमानित्वादिसम्पन्नो मुमुक्षुरेकविंशतिकुलं तारयति। ब्रह्मविन्मात्रेण कुलमेकोत्तरशतं तारयति ॥२॥

யாஜ்ஞவல்க்யர் கூறினார்—அமானித்வம் முதலிய குணங்களால் நிறைந்த முக்தியை நாடுபவன் இருபத்தொன்று தலைமுறைக் குலத்தைத் தரிப்பான்; மேலும் வெறும் பிரம்மவித் என்பதாலேயே நூற்றொன்று தலைமுறைக் குலத்தைத் தரிப்பான்.

Verse 3

आत्मानं रथिनं विद्धि शरीरं रथमेव च। बुद्धिं तु सारथिं विद्धि मनः प्रग्रहमेव च ॥३॥

ஆத்மாவை ரதியாக (சவாரியாக) அறி; உடலை ரதமாகவே அறி; புத்தியை சாரதியாக அறி; மனத்தை கடிவாளமாகவே அறி.

Verse 4

इन्द्रियाणि हयानाहुर्विषयांस्तेषु गोचरान्। जङ्गमानि विमानानि हृदयानि मनीषिणः॥४॥

இந்திரியங்கள் குதிரைகள் எனக் கூறப்படுகின்றன; விஷயங்கள் அவற்றின் உலாவும் எல்லைகள். ஞானிகள் இதயங்களை நகரும் விமானங்கள் போல் சொல்கின்றனர்.

Verse 5

आत्मेन्द्रियमनोयुक्तं भोक्तेत्याहुर्महर्षयः। ततो नारायणः साक्षाद्धृदये सुप्रतिष्ठितः॥५॥

மகರ್ಷிகள் கூறுவர்—இந்திரியங்களும் மனமும் இணைந்த ஆத்மாவே போக்தா. அப்போது சாக்ஷாத் நாராயணன் இதயத்தில் உறுதியாக நிறுவப்படுகிறார்.

Verse 6

प्रारब्धकर्मपर्यन्तमहिनिर्मोकवद्व्यवहरति। चन्द्रवच्चरते देही स मुक्तश्चानिकेतनः॥६॥

பிராரப்தகர்மம் தீரும் வரை அவன் பாம்பு கழற்றிய தோல் போல நடத்துகிறான். தேஹி சந்திரன் போலச் சஞ்சரிக்கிறான்; அவன் முக்தன், இல்லமற்றவன்.

Verse 7

तीर्थे श्वपचगृहे वा तनुं विहाय याति कैवल्यम् । प्राणान् अवकीर्य याति कैवल्यम् ॥७॥

தீர்த்தத்தில் இருந்தாலும், ச்வபசன் (அந்த்யஜன்) வீட்டில் இருந்தாலும்—உடலைத் துறந்து அவன் கைवल்யத்தை அடைகிறான். பிராணங்களையும் விட்டொழித்து அவன் கைवल்யத்தை அடைகிறான்॥௭॥

Verse 8

तं पश्चाद् दिग्बलिं कुर्याद् अथवा खननं चरेत् । पुंसः प्रव्रजनं प्रोक्तं नेतराय कदाचन ॥८॥

அதன் பின் திசைகளுக்குப் பலி (திக்-பலீ) செய்ய வேண்டும்; அல்லது குழி தோண்டி (சமாதி/அடக்கம்) செய்ய வேண்டும். ஆணின் ப்ரவ்ரஜ்யை விதியாக கூறப்பட்டது—எப்போதும் பிறருக்காக (பிரதிநிதியாக) அல்ல॥௮॥

Verse 9

नाशौचं नाग्निकार्यं च न पिण्डं नोदकक्रिया । न कुर्यात् पार्वणादीनि ब्रह्मभूताय भिक्षवे ॥९॥

பிரம்மபூதனான பிக்ஷுவிற்காக அசௌசம் இல்லை, அக்னிகாரியம் இல்லை, பிண்டதானம் இல்லை, உதகக்ரியையும் இல்லை; பார்வணாதி கர்மங்களையும் செய்யக் கூடாது॥௯॥

Verse 10

दग्धस्य दहनं नास्ति पक्वस्य पचनं यथा। ज्ञानाग्निदग्धदेहस्य न च श्राद्धं न च क्रिया॥१०॥

எரிந்ததற்கு மீண்டும் எரிதல் இல்லாததுபோலும், சமைந்ததற்கு மீண்டும் சமைத்தல் இல்லாததுபோலும்; ஞானாக்னியால் தேகாபிமானம் எரிந்தவர்க்கு சிராத்தமும் இல்லை, கர்மகிரியையும் இல்லை॥१०॥

Verse 11

यावच्चोपाधिपर्यन्तं तावच्छुश्रूषयेद्गुरुम्। गुरुवद्गुरुभार्यायां तत्पुत्रेषु च वर्तनम्॥११॥

உபாதிகளின் எல்லைக்குள் இருப்பதுவரை குருவைச் சுச்ரூஷை செய்து சேவிக்க வேண்டும்; மேலும் குருபத்னி மற்றும் குருபுத்திரர்களிடமும் குருவைப் போலவே நடந்து கொள்ள வேண்டும்॥১১॥

Verse 12

शुद्धमानसः शुद्धचिद्रूपः सहिष्णुः सोऽहमस्मि सहिष्णुः सोऽहमस्मीति प्राप्ते ज्ञानेन विज्ञाने ज्ञेये परमात्मनि हृदि संस्थिते देहे लब्धशान्तिपदं गते तदा प्रभामनोबुद्धिशून्यं भवति॥१२॥

தூய மனத்துடன், தூய சைதன்ய-ஸ்வரூபனாய், பொறுமையுடையவனாய்—‘ஸோऽஹமஸ்மி, பொறுமையுடைய ஸோऽஹமஸ்மி’ என்று; ஞானமும் அனுபவநிலையான விஜ்ஞானமும் கிடைத்து, அறியத்தக்க பரமாத்மா இதயத்தில் நிலைபெற்று, தேகத்தில் சாந்திப்பதம் அடைந்தபோது, அப்போது (அந்தக்கரணம்) மனம்-புத்தியின் தோற்றமட்டத்திலிருந்தும் கூட வெறுமையாகிறது॥१२॥

Verse 13

अमृतेन तृप्तस्य पयसा किं प्रयोजनम्। एवं स्वात्मानं ज्ञात्वा वेदैः प्रयोजनं किं भवति। ज्ञानामृततृप्तयोगिनो न किञ्चित्कर्तव्यमस्ति। तदस्ति चेन्न स तत्त्वविद्भवति। दूरस्थोऽपि न दूरस्थः पिण्डवर्जितः पिण्ड...

அமிர்தத்தால் திருப்தியடைந்தவனுக்கு பாலால் என்ன பயன்? அதுபோல தன் ஆத்மஸ்வரூபத்தை அறிந்தபின் வேதங்களால் என்ன பயன்? ஞானாமிர்தத்தில் திருப்தியடைந்த யோகிக்கு எதுவும் செய்யவேண்டியது இல்லை. ஏதேனும் செய்யவேண்டியது மீதமிருந்தால் அவன் தத்துவவித் அல்ல. தூரத்தில் இருந்தும் தூரமல்ல; தேஹமற்றவனாக இருந்தும் தேஹத்தில் இருந்தும்—உள்ளாத்மா (பிரத்தியகாத்மா) அனைத்திலும் வியாபிக்கிறது॥१३॥

Verse 14

हृदयं निर्मलं कृत्वा चिन्तयित्वाप्यनामयम्। अहमेव परं सर्वमिति पश्येत्परं सुखम्॥१४॥

இதயத்தை நிர்மலமாக்கி, நோயற்ற ஆத்மாவை தியானித்து—‘நானே பரம்; நானே அனைத்தும்’ என்று தெளிவாகக் காண வேண்டும்; அப்பொழுது பரம ஆனந்தம் வெளிப்படும்॥१४॥

Verse 15

यथा जले जलं क्षिप्तं क्षीरे क्षीरं घृते घृतम्। अविशेषो भवेत् तद्वज्जीवात्मपरमात्मनोः॥१५॥

நீரில் நீர், பாலில் பால், நெய்யில் நெய் சேர்த்தால் வேறுபாடு இல்லாததுபோல், ஜீவாத்மாவுக்கும் பரமாத்மாவுக்கும் அபேதமே உள்ளது॥१५॥

Verse 16

देहे ज्ञानेन दीपिते बुद्धिरखण्डाकाररूपा यदा भवति तदा विद्वान् ब्रह्मज्ञानाग्निना कर्मबन्धं निर्दहेत् ॥१६॥

உடல் ஞானத்தால் ஒளிவிட, புத்தி அகண்டாகார (அத்வைத) ரூபமாகும்போது, ஞானி பிரம்மஞானத்தின் அக்னியால் கர்மபந்தத்தைச் சுட்டெரித்துவிட வேண்டும்.

Verse 17

ततः पवित्रं परमेश्वराख्यमद्वैतरूपं विमलाम्बराभम्। यथोदके तोयमनुप्रविष्टं तथात्मरूपो निरुपाधिसंस्थितः ॥१७॥

அதன்பின் பரமப் புனிதமான, ‘பரமேஸ்வரன்’ என அழைக்கப்படும், அத்வைத-ஸ்வரூபமான—மாசற்ற ஆகாயத்தைப் போன்ற—அத்தத்துவம் உணரப்படுகிறது. நீரில் நீர் கலப்பதுபோல், ஆத்மஸ்வரூபம் உபாதியற்ற நிலையில் நிலைபெறுகிறது.

Verse 18

आकाशवत्सूक्ष्मशरीर आत्मा न दृश्यते वायुवदन्तरात्मा। स बाह्यमभ्यन्तरनिश्चलात्मा ज्ञानोल्कयापश्यति चान्तरात्मा ॥१८॥

ஆகாயம்போல், சூக்ஷ்மசரீரத்துடன் தொடர்பிருந்தாலும் ஆத்மா காணப்படாது; காற்றுபோல் அந்தராத்மா பிடிபடாது. வெளி-உள் அனைத்திலும் வியாபித்து அசையாத அந்த ஆத்மாவை ஞானத்தின் தீப்பந்தத்தால் ‘காணலாம்’.

Verse 19

यत्र यत्र मृतो ज्ञानी येन वा केन मृत्युना । यथा सर्वगतं व्योम तत्र तत्र लयं गतः ॥१९॥

ஞானி எங்கே எங்கே எந்த வகை மரணத்தால் உடலை விட்டு நீங்கினாலும், எல்லாவிடமும் பரவி நிற்கும் வியோமம் போல அங்கே அங்கேயே லயத்தில் ஒன்றிவிடுகிறான்.

Verse 20

घटाकाशमिवात्मानं विलयं वेत्ति तत्त्वतः । स गच्छति निरालम्बं ज्ञानालोकं समन्ततः ॥२०॥

குடத்தில் உள்ள ஆகாயம் போல ஆத்மாவின் லயத்தை தத்துவமாக அறிந்தவன், எல்லாத் திசைகளிலும் ஆதாரமற்ற (நிராலம்ப) ஞானஒளியை அடைகிறான்.

Verse 21

तपेद् वर्षसहस्राणि एकपादस्थितो नरः । एतस्य ध्यानयोगस्य कलां नार्हति षोडशीम् ॥२१॥

ஒருவன் ஒரு காலில் நின்று ஆயிரம் ஆண்டுகள் தவம் செய்தாலும், இந்த தியானயோகத்தின் பதினாறில் ஒரு பங்கிற்கும் அவன் தகுதி பெறமாட்டான்.

Verse 22

इदं ज्ञानमिदं ज्ञेयं तत्सर्वं ज्ञातुमिच्छति। अपि वर्षसहस्रायुः शास्त्रान्तं नाधिगच्छति॥२२॥

“இது ஞானம், இது அறியத்தக்கது”—என்று அனைத்தையும் அறிய விரும்புபவன், ஆயிரம் ஆண்டுகள் வாழ்ந்தாலும் சாஸ்திரங்களின் முடிவை அடையான்।

Verse 23

विज्ञेयोऽक्षरतन्मात्रो जीवितं वापि चञ्चलम्। विहाय शास्त्रजालानि यत्सत्यं तदुपासताम्॥२३॥

அழியாத அக்‌ஷரத் தத்துவமே அறியத்தக்கது; வாழ்க்கை நிச்சயமாக நிலையற்றது. சாஸ்திர வலைகளை விட்டு, எது சத்தியமோ அதையே உபாசித்து தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 24

अनन्तकर्मशौचं च जपो यज्ञस्तथैव च। तीर्थयात्राभिगमनं यावत्तत्त्वं न विन्दति॥२४॥

முடிவற்ற கர்மச் சடங்குகள், சௌச-சுத்திகள், ஜபம், யாகம், மேலும் தீர்த்தயாத்திரை—தத்துவத்தை கண்டறியாதவரை இவை அனைத்தும் தொடர்கின்றன।

Verse 25

अहं ब्रह्मेति नियतं मोक्षहेतुर्महात्मनाम्। द्वे पदे बन्धमोक्षाय न ममेति ममेति च॥२५॥

மகாத்மர்களுக்கு மோட்சத்தின் உறுதியான காரணம் ‘அஹம் பிரஹ்மாஸ்மி’ என்ற நிலையான ஞானமே. பந்தமும் விடுதலையும் இரண்டு சொற்களால்—‘எனது’ மற்றும் ‘எனது அல்ல’.

Verse 26

ममेति बध्यते जन्तुर्निर्ममेति विमुच्यते। मनसो ह्युन्मनीभावे द्वैतं नैवोपलभ्यते॥२६॥

‘எனது’ என்ற எண்ணத்தால் ஜீவன் பந்தப்படுகிறான்; ‘நிர்மம’ (எனது அல்ல) என்ற எண்ணத்தால் விடுதலை பெறுகிறான். மனம் உன்மனீ நிலையில் நிலைத்தால், இருமை எவ்விதமும் உணரப்படாது.

Verse 27

यदा यात्युन्मनीभावस्तदा तत्परमं पदम्। यत्रयत्र मनो याति तत्रतत्र परं पदम्॥२७॥

உன்மனீ-நிலை அடையப்படும் போது அதுவே பரம பதம். மனம் எங்கே எங்கே செல்கிறதோ அங்கே அங்கேயே பரம பதம் வெளிப்படுகிறது.

Verse 28

तत्र तत्र परं ब्रह्म सर्वत्र समवस्थितम्। हन्यान्मुष्टिभिराकाशं क्षुधार्तः खण्डयेत्तुषम्। नाहं ब्रह्मेति जानाति तस्य मुक्तिर्न जायते॥२८॥

அங்கே அங்கே பரம்பிரம்மம் எங்கும் சமமாக நிலைத்துள்ளது. ஒருவர் குத்துகளால் ஆகாயத்தை அடித்தாலும், பசியால் வாடுபவன் உமியை நசித்தாலும்—அதுபோல ‘நான் பிரம்மம்’ என்று அறியாதவனுக்கு முக்தி உண்டாகாது.

Verse 29

य एतदुपनिषदं नित्यमधीते सोऽग्निपूतो भवति। स वायुपूतो भवति। स आदित्यपूतो भवति। स ब्रह्मपूतो भवति। स विष्णुपूतो भवति। स रुद्रपूतो भवति। स सर्वेषु तीर्थेषु स्नातो भवति। स सर्वेषु वेदेष्वधीतो भवति। स सर्व...

இந்த உபநிஷத்தை தினமும் படிப்பவன் அக்னியால் தூய்மையடைகிறான்; வாயுவால் தூய்மையடைகிறான்; சூரியனால் தூய்மையடைகிறான்; பிரம்மாவால் தூய்மையடைகிறான்; விஷ்ணுவால் தூய்மையடைகிறான்; ருத்ரனால் தூய்மையடைகிறான். அவன் எல்லா தீர்த்தங்களிலும் நீராடியவனாகவும், எல்லா வேதங்களையும் கற்றவனாகவும், எல்லா வைதிக விரத-ஆசாரங்களையும் அனுஷ்டித்தவனாகவும் ஆகிறான். இதனால் இதிஹாச-புராணங்களும் ருத்ரஜபமும் நூறாயிரக் கணக்கில் ஜபித்த பலன் கிடைக்கும்; பிரணவத்தை பத்தாயிரம் முறை ஜபித்த பலனும் உண்டாகும். அவன் பத்து முன்னோர்களையும் பத்து பின்வந்தவர்களையும் தூய்மைப்படுத்துகிறான்; பங்க்தி-பாவனனாகிறான்; மகானாகிறான். பிராமணஹத்தி, மதுபானம், பொன் திருட்டு, குருவின் படுக்கையை மீறுதல் மற்றும் அவற்றுடன் சேர்ந்த மகாபாதகங்களிலிருந்தும் அவன் தூய்மையடைகிறான்.

Verse 30

तद्विष्णोः परमं पदं सदा पश्यन्ति सूरयः। दिवीव चक्षुराततम्॥३०॥

விஷ்ணுவின் அந்த பரம பதத்தை ஞானிகள் எப்போதும் காண்கிறார்கள்—வானில் விரிந்த கண்போல.

Verse 31

तद्विप्रासो विपन्यवो जागृवांसः समिन्धते। विष्णोर्यत्परमं पदम्। ॐ सत्यमित्युपनिषत्॥३१॥

ஊக்கமுற்ற முனிவர்கள்—ஸ்தோத்திரம் அறிந்தோர், விழிப்புணர்வுடன் இருப்போர்—அதையே ஒளிரச் செய்கின்றனர்; அதாவது விஷ்ணுவின் பரம பதத்தை. ॐ—“சத்தியம்” இதி; இதுவே உபநிஷத்॥