Adhyaya 9

Verse 1

ब्रह्मोवाच । यदि सृष्टं मया सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम् । तदा मूर्तिमिमां त्यक्त्वा भवः सृष्टो मयाऽधुना

பிரம்மா கூறினார்—நான் மூன்று உலகங்களையும், அசர-சரங்களுடன், படைத்தேன் என்பது உண்மையாயின், இவ்வுருவை விட்டு இப்போது என் மூலம் பவ (சிவன்) படைக்கப்படுவானாக.

Verse 2

पितामहमहत्त्वं स्यात्तथा शीघ्रं विधीयताम् । ब्रह्मणो वचनं श्रुत्वा विष्णुना स प्रमोदितः

‘பிதாமஹ’ எனும் பதவியும் மகிமையும் நிலைபெறட்டும்—அது விரைவில் நிறைவேறட்டும். பிரம்மாவின் சொற்களைக் கேட்டு அவர் விஷ்ணுவால் மகிழ்வுற்றார்.

Verse 3

महदाश्चर्यजनके संप्राप्तो गिरिमूर्द्धनि । न विचारस्त्वयाकार्यः कर्त्तव्यं ब्रह्मभाषितम्

இந்த மாபெரும் அதிசயத்தை உண்டாக்கும் வேளையில், மலைச் சிகரத்தை அடைந்தபின் நீ தயங்கித் தியானிக்க வேண்டாம்; பிரம்மா கூறியதையே நிறைவேற்ற வேண்டும்.

Verse 4

तथेत्युक्त्वा शिवो देवस्तत्रैवांतरधीयत । ब्रह्मा ययौ मेरुशृंगं मनसः शिरसि स्थितम्

“அப்படியே ஆகட்டும்” என்று கூறி தேவன் சிவன் அங்கேயே மறைந்தான். பின்னர் பிரம்மா மேரு சிகரத்திற்குச் சென்றார்; அது அவரது மனத்தின் உச்சியில் நிலைத்ததாக, தெய்வச் சங்கல்பத்தால் அடையப்பட்டது.

Verse 5

तपस्तेपे प्रजानाथो वेदोच्चारणतत्परः । अथर्ववेदोच्चरणं यावच्चक्रे पितामहः

பிரஜைகளின் அதிபதியான பிதாமகர் வேத உச்சாரணத்தில் ஒருமுகமாகத் தவம் செய்தார். தேவையான அளவு காலம் அவர் அதர்வவேதத்தை ஜபித்து உச்சரித்தார்.

Verse 6

मुखाद्रुद्रः समभवद्रौद्ररूपो भवापहः । अर्द्धनारीनरवपुर्दुष्प्रेक्ष्योऽतिभयंकरः

அவர் (பிரம்மாவின்) வாயிலிருந்து ரௌத்ர ரூபமுடைய, பவபந்தத்தை அகற்றும் ருத்ரன் தோன்றினான். அவன் உடல் அர்த்தநாரி-அர்த்தநர வடிவம்; காண அரிது, மிகப் பயங்கரம்.

Verse 7

विभजात्मानमित्युक्त्वा ब्रह्मा चांतर्दधे भयात् । तथोक्तोसौ द्विधा स्त्रीत्वं पुरुषत्वं तथाऽकरोत्

“உன்னைப் பிரித்துக்கொள்” என்று கூறி பிரம்மா அச்சத்தால் மறைந்தார். அவ்வாறு உத்தரவிடப்பட்ட ருத்ரன் இரண்டாக—பெண்மை மற்றும் ஆண்மை—ஆனான்.

Verse 8

बिभेद पुरुषत्वं च दशधा चैकधा पुनः । एकादशैते कथिता रुद्रास्त्रिभुवनेश्वराः

அவன் ஆண்மையை பத்து பகுதிகளாகப் பிரித்து, மீண்டும் ஒரே வடிவமாகவும் ஆக்கினான். இவர்களே மூவுலகின் அதிபதிகளான ‘பதினொரு ருத்ரர்கள்’ எனக் கூறப்படுகின்றனர்.

Verse 9

कृत्वा नामानि सर्वेषां देवकार्ये नियोजिताः । विभज्य पुनरीशानी स्वात्मानं शंकराद्विभोः

அவர்களுக்கெல்லாம் பெயர்கள் அளித்து தேவர்களின் பணிகளில் நியமித்தனர். பின்னர் அனைத்திலும் வியாபித்துள்ள சங்கரனிடமிருந்து தன் சுயத்தைப் பிரித்து ஈசானி தனியாக நின்றாள்.

Verse 10

महादेवनियोगेन पितामहमुपस्थिता । तामाह भगवान्ब्रह्मा दक्षस्य दुहिता भव

மகாதேவனின் ஆணையால் அவள் பிதாமகன் பிரம்மாவை அணுகினாள். அப்போது பகவான் பிரம்மா அவளிடம்— “தட்சனின் மகளாக நீ பிறப்பாயாக” என்று கூறினார்.

Verse 11

सापि तस्य नियोगेन प्रादुरासीत्प्रजापतेः । नियोगाद्ब्रह्मणो दक्षो ददौ रुद्राय तां सतीम्

அவரின் ஆணையால் அவள் பிரஜாபதியின் மகளாக வெளிப்பட்டாள். மேலும் பிரம்மாவின் கட்டளையால் தட்சன் அந்த சதியை ருத்ரனுக்கு மணமாக அளித்தான்.

Verse 12

दाक्षीं रुद्रोऽपि जग्राह स्वकीयामेव शूलभृत् । अथ ब्रह्मा बभाषे तं सृष्टिं कुरु सतीपते

திரிசூலதாரியான ருத்ரனும் தாட்சீ (சதி)யை தன் சொந்தமாக ஏற்றுக்கொண்டான். பின்னர் பிரம்மா அவனிடம்— “சதீபதே, படைப்பைச் செய்” என்று உரைத்தார்.

Verse 13

रुद्र उवाच । सृष्टिर्मया न कर्त्तव्या कर्त्तव्या भवता स्वयम् । पालनं विष्णुना कार्यं संहर्ताऽहं व्यवस्थितः

ருத்ரன் கூறினான்— “படைப்பு என்னால் செய்யப்பட வேண்டியது அல்ல; அதை நீங்களே செய்ய வேண்டும். காப்பு விஷ்ணுவின் கடமை; நான் சங்காரகராக நிலைத்துள்ளேன்.”

Verse 14

स्थाणुवत्संस्थितो यस्मा त्तस्मात्स्थाणुर्भवाम्यहम्

நான் அசையாத தூணைப் போல நிலைத்திருப்பதால், அதனால் நான் ‘ஸ்தாணு’ எனப் பெயர்பெற்றேன்.

Verse 15

रजोरूपाः सत्त्वरूपास्तमोरूपाश्च ये नराः । सर्वे ते भवता कार्या गुणत्रयविभागतः

ரஜோகுண இயல்புடையோர், சத்த்வகுண இயல்புடையோர், தமோகுண இயல்புடையோர் ஆகிய அனைவரையும், மும்முகுணப் பிரிவின்படி நீ படைக்க வேண்டும்.

Verse 16

यदा ते तामसैः कार्यं तदा रौद्रो भव स्वयम् । यदा ते राजसैः कार्यं तदा त्वं राजसो भव । सात्त्विकैस्ते यदा कार्यं तदा त्वं सात्त्विको भव

உன் செயல் தமோகுணத்தால் நிகழ வேண்டுமெனில் நீயே தன்னிச்சையாக ரௌத்ரமாக (உக்கிரமாக) ஆகு; ரஜோகுணச் செயல் வேண்டுமெனில் ரஜஸாகு; சத்த்வச் செயல் வேண்டுமெனில் சத்த்வமாகு.

Verse 17

ईश्वर उवाच । इत्याज्ञाप्य च ब्रह्माणं स्वयं सृष्ट्यादिकर्मसु । गृहीत्वा तां सतीं रुद्रः कैलासमधितिष्ठति

ஈஸ்வரன் கூறினார்—இவ்வாறு படைப்பு முதலிய காரியங்களில் பிரம்மாவுக்கு ஆணையிட்டு, ருத்ரன் சதியை உடன் கொண்டு கைலாசத்தில் வாசம் செய்தான்.

Verse 18

दक्षः कालेन महता हरस्यालयमाययौ

நீண்ட காலத்திற்குப் பின் தக்ஷன் ஹரன் (சிவன்) இருப்பிடத்துக்கு வந்தான்.

Verse 19

अथ रुद्रः समुत्थाय कृतवान्गौरवं बहु । ततो यथोचितां पूजां न दक्षो बहु मन्यते

அப்போது ருத்ரன் எழுந்து தக்ஷனை மிகுந்த மரியாதையுடன் வரவேற்றான்; ஆயினும் உரிய முறையில் செய்யப்பட்ட பூஜை-மரியாதையை தக்ஷன் பெரிதாக மதிக்கவில்லை.

Verse 20

तदा वै तमसाविष्टः सोऽधिकं ब्राह्मणः शुभः । पूजामनर्घ्यामन्विच्छञ्जगाम कुपितो गृहम्

அப்போது தமஸால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட அந்த நற்குணமிக்க உயர்ந்த பிராமணன், ஒப்பற்ற மரியாதை-பூஜையை நாடி, கோபத்துடன் இல்லம் சென்றான்।

Verse 21

कदाचित्तां गृहं प्राप्तां सतीं दक्षः सुदुर्मनाः । भर्त्रा सह विनिंद्यैनां भर्त्सयामास वै रुषा

ஒருமுறை சதி அவன் இல்லத்துக்கு வந்தபோது, மிகுந்த மனவருத்தமுற்ற தக்ஷன், அவளை அவள் கணவருடன் சேர்த்து நிந்தித்து, கோபத்துடன் கடிந்தான்।

Verse 22

पंचवक्त्रो दशभुजो मुखे नेत्रत्रयान्वितः । कपर्द्दी खंडचंद्रोसौ तथासौ नीललोहितः

“அவன் ஐந்து முகங்களும் பத்து கரங்களும் உடையவன்; முகத்தில் மும்மணிக்கண் (திரிநேத்திரம்) கொண்டவன். அவன் கபர்தி, உடைந்த பிறைச்சந்திரத்தைத் தரித்தவன்; அவனே நீலலோஹிதனும்.”

Verse 23

कपाली शूलहस्तोऽसौ गजचर्मावगुंठितः । नास्य माता न च पिता न भ्राता न च बान्धवः

“அவன் கபாலி; கையில் திரிசூலம்; யானைத்தோலில் மூடப்பட்டவன். அவனுக்கு தாய் இல்லை, தந்தை இல்லை, சகோதரன் இல்லை, உறவினர் இல்லை.”

Verse 24

सर्पास्थिमंडितग्रीवस्त्यक्त्वा हेमविभूषणम् । भिक्षया भोजनं यस्य कथमन्नं प्रदास्यति

“அவன் கழுத்து பாம்புகளாலும் எலும்புகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டது; பொன்னாபரணங்களைத் துறந்தவன். பிச்சையால் உண்பவன், பிறர்க்கு அன்னம் எவ்வாறு அளிப்பான்?”

Verse 25

कदाचित्पूर्वतो याति गच्छन्याति स पश्चिमे । दक्षिणस्यां वृषो याति स्वयं याति स चोत्तरे

சிலவேளையில் அவர் கிழக்கே செல்கிறார்; நடக்க நடக்கவே மேற்கே சென்றடைகிறார். அவரது வृषபம் தெற்கே செல்கிறது; அவர் தாமே வடக்கே செல்கிறார்॥

Verse 26

तिर्यगूर्ध्वमधो याति नैव याति न तिष्ठति । इति चित्रं चरित्रं ते भर्त्तुर्नान्यस्य दृश्यते

அவர் குறுக்காகவும் மேலாகவும் கீழாகவும் நகர்கிறார்; ஆயினும் உண்மையில் ‘செல்வதுமில்லை’, ஒருபோதும் நிலைத்தும் நிற்பதில்லை. இது உமது ஆண்டவரின் வியத்தகு, முரண்மிகு நடத்தை—வேறெவரிடமும் காணப்படாது॥

Verse 27

निर्गुणः स गुणातीतो निःस्नेहो मूकवत्स्थितः । सर्वज्ञः सर्वगः सर्वः पठ्यते भुवनत्रये

அவர் நிர்குணன், குணாதீதன்; பற்றற்றவன், மௌனமுடையவன் போல நிலைத்திருப்பவன். அனைத்தறிவன், அனைத்திடத்தும் நிறைந்தவன், அனைத்துமாய் இருப்பவன்—என்று மூவுலகிலும் போற்றப்படுகிறார்॥

Verse 28

कदाचिन्नैव जानाति न शृणोति न पश्यति । दैत्यानां दानवानां च राक्षसानां ददाति यः

சிலவேளையில் அவர் அறியவும் இல்லை, கேட்கவும் இல்லை, காணவும் இல்லை; ஆயினும் தைத்தியர், தானவர், இராட்சசர் ஆகியோருக்கும் வரம் அளிப்பவர் அவரே॥

Verse 29

न चास्य च पिता कश्चिन्न च भ्रातास्ति कश्चन । एक एव वृषारूढो नग्नो भ्रमति भूतले

அவருக்கு தந்தை யாருமில்லை; சகோதரனும் யாருமில்லை. அவர் ஒருவரே, வृषபமேல் ஏறி, திகம்பரனாய் பூமியில் உலாவுகிறார்॥

Verse 30

न गृहं न धनं गोत्रमनादिनिधनोव्ययः । स्थिरबुद्धिर्न चैवासौ क्रीडते भुवनत्रये

அவர்க்கு வீடும் இல்லை, செல்வமும் இல்லை, குலமும் இல்லை—அவர் ஆதியற்றவர், அந்தமற்றவர், அழிவிலாதவர். நிலைத்த அறிவுடன் மூவுலகிலும் விளையாடுகின்றார்.

Verse 31

कदाचित्सत्यलोके सौ पातालमधितिष्ठति । गिरिसानुषु शेतेऽसावशिवोपि शिवः स्मृतः

சிலவேளை அவர் சத்தியலோகத்தில் தங்குகிறார்; சிலவேளை பாதாளத்தில் ஆட்சி செய்கிறார். மலைச்சரிவுகளில் படுத்திருப்பார்—அசிவன் போலத் தோன்றினாலும் ‘சிவன்’ எனவே நினைக்கப்படுகிறார்.

Verse 32

श्रीखंडादीनि संत्यज्य सदा भस्मावगुंठितः । सर्वदेति वचः सत्यं किमन्यत्स प्रदास्यति

சந்தனம் முதலியவற்றை விட்டு, அவர் எப்போதும் புனித விபூதியால் மூடப்பட்டிருப்பார். ‘அவர் அனைவருக்கும் அருள்வார்’—இது உண்மை; அவர் அருளாதது என்ன உள்ளது?

Verse 33

धिक्त्वां जामातरं धिक्तं ययोः स्नेहः परस्परम् । तस्य त्वं वल्लभा भार्या स च प्राणाधिकस्तव

உன்னையும், அந்த மருமகனையும் நிந்திக்கிறேன்—ஒருவருக்கொருவர் மட்டுமே பாசம் கொண்ட நீங்கள் இருவரையும்! நீ அவனுடைய அன்புப் மனைவி; அவன் உனக்கு உயிரைவிட இனியவன்.

Verse 34

न च पित्रास्ति ते कार्यं न मात्रा न सखीषु च । केवलं भर्तृभक्ता त्वं तस्माद्गच्छ गृहान्मम

இங்கே உனக்கு தந்தையிடமும் கடமை இல்லை, தாயிடமும் இல்லை, தோழிகளிடமும் இல்லை. நீ கணவனுக்கே பக்தியுடையவள்; ஆகவே என் வீட்டிலிருந்து இப்போது போய்விடு.

Verse 35

अन्ये जामातरः सर्वे भर्तुस्तव पिनाकिनः । त्वमद्यैवाशु चास्माकं गृहाद्गच्छ वरं प्रति

மற்ற மருமக்கள் எல்லோரும் சாதாரண கணவர்களுக்கு உரியவர்கள்; ஆனால் உன் கணவர் பினாகி ஶம்பு. ஆகவே இன்று உடனே எங்கள் வீட்டை விட்டு உன் வரனிடம் செல்।

Verse 36

तस्य तद्वाक्यमाकर्ण्य सा देवी शंकरप्रिया । विनिंद्य पितरं दक्षं ध्यात्वा देवं महेश्वरम्

அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட சங்கரப்ரியா தேவியானவள் தந்தை தக்ஷனை கண்டித்து, மகேஸ்வரனை தியானித்து, மனத்தை ஒரே சிவனில் நிலைநிறுத்தினாள்।

Verse 37

श्वेतवस्त्रा जले स्नात्वा ददाहात्मानमात्मना । याचितस्तु शिवो भर्त्ता पुनर्जन्मांतरे तया

வெள்ளை ஆடை அணிந்து நீரில் நீராடி, தன் விருப்பத்தால் தன் உடலை அக்கினியில் அர்ப்பணித்தாள். பின்னர் மற்றொரு பிறவியில் சிவனை கணவராக வேண்டினாள்।

Verse 38

पिता मे हिमवानस्तु मेनागर्भे भवाम्यहम् । अत्रांतरे हिमवता तपसा तोषितो हरः । प्रत्यक्षं दर्शनं दत्त्वा हिमवंतं वचोऽब्रवीत्

“ஹிமவான் எனக்கு தந்தையாக இருக்கட்டும்; மேனாவின் கருவில் நான் பிறக்கட்டும்.” இதற்கிடையில் ஹிமவானின் தவத்தால் ஹரி (சிவன்) மகிழ்ந்து, நேரில் தரிசனம் தந்து ஹிமவானிடம் உரைத்தார்।

Verse 39

एषा दत्ता सुता तुभ्यं परिणेष्यामि तामहम् । देवानां कार्य्यसिद्ध्यर्थं गिरिराजो भविष्यसि

“இந்த மகள் உனக்கு அளிக்கப்பட்டாள்; நான் அவளை மணம் புரிவேன். தேவர்களின் காரியம் நிறைவேறுவதற்காக நீ கிரிராஜன்—மலைகளின் அரசன்—ஆவாய்.”

Verse 40

आत्ममूर्त्तौ प्रविष्टां तां ज्ञात्वा देवो महेश्वरः । शशाप दक्षं कुपितः समागत्याथ तद्गृहम्

அவள் தன் ஆத்மமூர்த்தியில் லயித்து புகுந்தாள் என்பதை அறிந்து, தேவன் மகேஸ்வரன் கோபமுற்றான். தக்ஷனின் இல்லத்துக்கு வந்து அவனைச் சபித்தான்.

Verse 41

त्यक्त्वा देहमिमं ब्राह्म्यं क्षत्रियाणां कुले भव । स्वायंभुवत्वं संत्यज्य दक्ष प्राचेतसो भव

“இந்தப் பிராமணப் பிறவித் தேகத்தைத் துறந்து, நீ க்ஷத்திரிய குலத்தில் பிற. ஸ்வாயம்புவ நிலையை விட்டுத், தக்ஷா, பிராசேதசனாகு.”

Verse 42

स्वस्यां सुतायामूढायां पुत्रमुत्पादयिष्यसि । एवं शप्त्वा महादेवो ययौ कैलासपर्वतम्

“உன் மயக்கமுற்ற மகளிடமே நீ ஒரு மகனைப் பெறுவாய்.” இவ்வாறு சபித்து மகாதேவன் கைலாசப் பர்வதத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 43

स्वायभुवोऽपि कालेन दक्षः प्राचेतसोऽभवत् । भवानीं स सुतां लब्ध्वा गिरिस्तुष्टो हिमा लयः

காலப்போக்கில் ஸ்வாயம்புவ தக்ஷனும் பிராசேதசனானான். இமாலயம் பவானியை மகளாகப் பெற்றதும், பர்வதராஜன் மகிழ்ந்தான்.

Verse 44

मेनापि तां सुतां लब्ध्वा धन्यं मेने गृहाश्रमम् । तां दृष्ट्वा जायमानां च स्वेच्छयैव वराननाम्

மேனாவும் அந்த மகளைப் பெற்றபின் தன் இல்லறத்தைப் பாக்கியமெனக் கருதினாள். அழகிய முகத்தையுடைய அவள் பிறப்பதைப் பார்த்து—தன் விருப்பத்தாலேயே வந்ததுபோல்—மகிழ்ந்தாள்.

Verse 45

मेना हिमवतः पत्नी प्राहेदं पर्वतेश्वरम् । पश्य बालामिमां राजन्राजीवसदृशाननाम्

இமவானின் மனைவி மேனா மலைநாதனை நோக்கி கூறினாள்— “ஓ அரசே, இச்சிறுமியைப் பார்; அவள் முகம் தாமரையை ஒத்தது.”

Verse 46

हिताय सर्वभूतानां जातां च तपसा शुभाम् । सोऽपि दृष्ट्वा महादेवीं तरुणादित्यसन्निभाम्

அனைத்து உயிர்களின் நலனுக்காகப் புனிதத் தவத்தால் அவள் தோன்றினாள். உதயசூரியனைப் போல ஒளிரும் மகாதேவியைப் பார்த்த அவனும் வியப்பில் ஆழ்ந்தான்.

Verse 47

कपर्दिनीं चतुर्वक्त्रां त्रिनेत्रामतिलालसाम् । अष्टहस्तां विशालाक्षीं चंद्रावयवभूषणाम्

அவன் ஜடையுடையவள், நான்முகத்தாள், மும்முகக் கண்களுடையவள், மிகுந்த ஒளியுடையவள்—எட்டுக் கரங்களுடன், விரிந்த கண்களுடன், சந்திர வடிவ ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தேவியை கண்டான்.

Verse 48

प्रणम्य शिरसा भूमौ तेजसा तु सुविह्वलः । भीतः कृतांजलिः स्तब्धः प्रोवाच परमेश्वरीम्

அவன் தரையில் தலை வைத்து வணங்கி, அவளின் தேஜஸால் மிகுந்த கலக்கமடைந்தான். அச்சத்தால் உறைந்து, கைகளை கூப்பி பரமேஸ்வரியிடம் பேசினான்.

Verse 49

हिमवानुवाच । का त्वं देवि विशालाक्षि शंस मे संशयो महान्

இமவான் கூறினான்— “ஓ விரிந்த கண்களுடைய தேவியே, நீ யார்? எனக்குச் சொல்; என் ஐயம் மிகப் பெரியது.”

Verse 50

देव्युवाच । मां विद्धि परमां शक्तिं महेश्वरसमाश्रयाम् । अनन्यामव्ययामेकां यां पश्यंति मुमुक्षवः

தேவி கூறினாள்—என்னை மகேஸ்வரனில் நிலைபெற்ற பரம சக்தியாக அறிந்துகொள். நான் ஒரே, அழிவிலா, இரண்டற்றவள்; முக்தியை நாடுவோர் என்னைத் தரிசிக்கின்றனர்.

Verse 51

दिव्यं ददामि ते चक्षुः पश्य मे रूपमैश्वरम् । एतावदुक्त्वा विज्ञानं दत्त्वा हिमवते स्वयम्

நான் உனக்கு தெய்வீகக் கண்களை அளிக்கிறேன்—என் ஈஸ்வரிய ரூபத்தைப் பார். இவ்வாறு கூறி, அவள் தானே ஹிமவானுக்கு உண்மை அறிவை அருளினாள்.

Verse 52

सूर्यकोटिप्रतीकाशं तेजोबिंबं निराकुलम् । ज्वाला मालासहस्राढ्यं कालानलशतोपमम्

அவன் கோடி சூரியரைப் போல் ஒளிரும், கலக்கமற்ற அமைதியான தேஜோமண்டலத்தை கண்டான்; ஆயிரம் ஜ்வாலாமாலைகளால் நிறைந்தது, பிரளயாக்னியின் நூறு மடங்கு ஒப்பானது.

Verse 53

दंष्ट्राकरालमुद्धर्षं जटामंडलमंडितम् । प्रशांतं सौम्यवदनमनंताश्चर्यसंयुतम्

பற்கள் வெளிப்பட்டு அச்சமூட்டும், தீவிர உயர்வுடன்; ஜடாமண்டலத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; ஆயினும் அமைதியானது, இனிய முகத்துடன், முடிவில்லா அதிசயங்களால் நிறைந்தது.

Verse 54

चंद्रावयवलक्ष्माणं चंद्रकोटिसमप्रभम् । किरीटिनं गदाहस्तं नुपुरैरुपशोभितम्

சந்திரனை ஒத்த அங்கலட்சணங்களுடன், கோடி சந்திரரைப் போல் ஒளிர்வுடன்; கிரீடம் தரித்து, கையில் கதையை ஏந்தி, நூபுரங்களால் மேலும் அழகுபெற்றது.

Verse 55

दिव्यमाल्यांबरधरं दिव्यगंधानुलेपनम् । शंखचक्रधरं काम्यं त्रिनेत्रं कृत्तिवाससम्

தெய்வ மாலைகளும் ஆடைகளும் அணிந்து, தெய்வ நறுமணங்களால் அனுலேபனம் செய்யப்பட்டு; சங்கமும் சக்கரமும் தாங்கி, கண்ணுக்கு இனியவன்—மூன்று கண்களுடன், கிறுத்திவாசம் அணிந்தவன்.

Verse 56

अंडस्थं चांडबाह्यस्थं बाह्यमभ्यंतरं परम् । सर्वशक्तिमयं शुभ्रं सर्वालंकारसंयुतम्

அவன் பரமனை கண்டான்—அண்டத்தின் உள்ளிலும் இருப்பவனையும், அண்டத்திற்குப் புறத்திலும் இருப்பவனையும்; வெளியும் உள்ளுமாய், அனைத்தையும் கடந்தவனை—அனைத்து சக்திகளும் நிறைந்த, ஒளிமிகு தூயவனாய், எல்லா தெய்வ அலங்காரங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவனை.

Verse 57

ब्रह्मेन्द्रोपेन्द्रयोगीन्द्रैर्वन्द्यमान पदांबुजम् । सर्वतः पाणिपादांतं सर्वतोऽक्षिशिरोमुखम्

பிரம்மா, இந்திரன், உபேந்திரன் (விஷ்ணு) மற்றும் யோகீந்திரர்கள் வணங்கும் தாமரைத் திருவடிகளை உடையவன்; எங்கும் கைகளும் கால்களும் உடையவன், எல்லாத் திசைகளிலும் கண்கள், தலைகள், முகங்கள் உடையவன்.

Verse 58

सर्वमावृत्य तिष्ठंतं ददर्श परमेश्वरम् । दृष्ट्वा नन्दीश्वरं देवं देव्या महेश्वरं परम्

அவன் அனைத்தையும் சூழ்ந்து நிற்கும் பரமேஸ்வரனை கண்டான். நந்தீஸ்வர தேவனை தரிசித்து, தேவியுடன் கூடிய பரம மகேஸ்வரனையும் தரிசித்தான்.

Verse 59

भयेन च समाविष्टः स राजा हृष्टमानसः । आत्मन्याधाय चात्मानमोंकारं समनुस्मरन्

பயம் சூழ்ந்திருந்தாலும் அந்த அரசன் உள்ளம் மகிழ்ந்தது; தன்னைத் தன்னுள்ளே நிலைநிறுத்தி, இடையறாது ஓங்காரத்தை நினைந்து கொண்டிருந்தான்.

Verse 60

नाम्नामष्टसहस्रेण स्तुत्वाऽसौ हिम वान्गिरिः

அப்போது கிரிராஜன் ஹிமவான் எட்டாயிரம் நாமங்களால் தேவியைத் துதித்து வழிபட்டான்।

Verse 61

भूयः प्रणम्य भूतात्मा प्रोवाचेदं कृतांजलिः । यदेतदैश्वरं रूपं जातं ते परमेश्वरि

மீண்டும் வணங்கி, கைகூப்பிய மகாத்மா கூறினான்— “ஓ பரமேஸ்வரி! உமக்கு இவ்வைஸ்வர்ய ரூபம் தோன்றியதே—”

Verse 62

भीतोऽस्मि सांप्रतं दृष्ट्वा तत्त्वमन्यत्प्रदर्शय । एवमुक्ता च सा देवी तेन शैलेन पार्वती

“இப்பொழுது இதைக் கண்டு நான் அஞ்சுகிறேன்; வேறொரு தத்துவத்தை (மற்றொரு உண்மையை) காட்டுக.” என்று அந்த மலை கூற, தேவி பார்வதி (பதிலளித்தாள்).

Verse 63

संहृत्य दर्शयामास स्वरूपमपरं परम् । नीलोत्पलदलप्रख्यं नीलोत्पलसुगंधिकम्

அந்த ரூபத்தை ஒடுக்கி, தேவி மற்றொரு பரம ஸ்வரூபத்தை வெளிப்படுத்தினாள்— நீலத் தாமரையின் இதழ்போல் ஒளிர்வதும், நீலத் தாமரை மணம்போல் நறுமணமுடையதும்।

Verse 64

द्विनेत्रं द्विभुजं सौम्यं नीलालकविभूषितम् । रक्तपादांबुजतलं सुरक्तकरपल्लवम्

அவள் சௌம்ய ரூபம் இரு கண்களும் இரு கரங்களும் உடையது; நீல நிறக் கூந்தல் சுருள்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; தாமரைப் பாதத் தளங்கள் சிவந்தவை, மென்மையான கைமொட்டுகள் செம்மையாக விளங்கின।

Verse 65

श्रीमद्विशालसद्वृत्तं ललाटतिलकोज्ज्वलम् । भूषितं चारुसर्वांगं भूषणैरतिकोमलम्

அவள் திருச்செல்வமிக்கவள்; விரிந்தும் ஒழுங்குமிக்க வடிவத்தாள்; நெற்றித் திலக ஒளி பிரகாசித்தது. அவளது அழகிய அங்கங்கள் ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, மிகச் சுகுமாரமாக விளங்கின.

Verse 66

दधानं चोरसा मालां विशालां हेमनिर्मिताम् । ईषत्स्मितं सुबिंबोष्ठं नूपुरारावशोभितम्

அவள் மார்பில் பொன்னால் செய்யப்பட்ட விரிந்த மாலையை அணிந்திருந்தாள். மென்மையான புன்னகை, பிம்பப் பழம்போன்ற இதழ்கள், சிலம்பின் இனிய ஒலியால் அவள் மேலும் ஒளிர்ந்தாள்.

Verse 67

प्रसन्नवदनं दिव्यं चारुभ्रूमहिमास्पदम् । तदीदृशं समालोक्य स्वरूपं शैलसत्तमः । भयं संत्यज्य हृष्टात्मा बभाषे परमेश्वरीम्

அவளது முகம் அமைதியும் தெய்வீகமும் நிறைந்தது; அழகிய புருவங்களின் மகிமை அங்கே திகழ்ந்தது. அத்தகைய ரூபத்தை கண்ட மலைமுதல்வன் அச்சத்தை நீக்கி, மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன் பரமேஸ்வரியிடம் உரைத்தான்.

Verse 68

हिमवानुवाच । अद्य मे सफलं जन्म अद्य मे सफलाः क्रियाः । यन्मे साक्षात्त्वमव्यक्ता प्रसन्ना दृष्टिगोचरा । इदानीं किं मया कार्यं तन्मे ब्रूहि महेश्वरि

ஹிமவான் கூறினான்—இன்று என் பிறவி நிறைவேறியது; இன்று என் செயல்களும் பலித்தன. ஏனெனில், ஹே அவ்யக்தையே, நீ அருளுடன் என் கண்முன் சாட்சாத் தோன்றினாய். இப்போது நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? ஹே மகேஸ்வரி, சொல்லருள்வாய்.

Verse 69

महेश्वर्युवाच । शिवपूजा त्वया कार्या ध्यानेन तपसा सदा । अहं तस्मै प्रदातव्या केनचित्कारणेन वै

மகேஸ்வரி உரைத்தாள்—நீ எப்போதும் தியானமும் தவமும் கொண்டு சிவபூஜை செய். ஒரு தெய்வீக காரணத்தினால் நான் அவருக்கே அர்ப்பணிக்கப்பட வேண்டியவள்.

Verse 70

यादृशस्तु त्वया दृष्टो ध्येयो वै तादृशस्त्वया । एक एव शिवो देवः सर्वाधारो धराधरः

நீ அவரை எவ்வாறு தரிசித்தாயோ, அவ்வாறே அவரைத் தியானிக்க வேண்டும். சிவன் ஒரே தேவன்—அனைத்திற்கும் ஆதாரம், ஹே தராதரா.

Verse 71

सारस्वत उवाच । तपश्च कृतवान्रुद्रः समागम्य हिमाचलम् । तस्योमा परमां भक्तिं चकार शिवसंनिधौ

சாரஸ்வதர் கூறினார்—ஹிமாசலத்திற்கு வந்து ருத்ரன் தவம் செய்தான்; அங்கே உமா சிவன் சன்னிதியில் பரம பக்தியை அர்ப்பணித்தாள்.

Verse 72

देवकार्येण केनापि देवो वै ज्ञापितः प्रभुः । उपयेमे हरो देवीमुमां त्रिभुवनेश्वरीम्

ஏதோ தெய்வீகக் காரியத்தால் ஆண்டவருக்கு அறிவிக்கப்பட்டது; அப்போது ஹரன், திரிபுவனேஸ்வரி தேவியான உமையை மணந்தான்.

Verse 73

स शप्तः शंभुना पूर्वं दक्षः प्राचेतसो नृपः । विनिंद्य पूर्ववैरेण गंगाद्वारेऽयजद्धरिम्

பிராசேதஸன் மகன் அரசன் தக்ஷன் முன்பு சம்புவால் சபிக்கப்பட்டான். பழைய பகையால் தூண்டப்பட்டு நிந்தித்து, கங்காத்வாரத்தில் ஹரிக்குப் யாகம் செய்தான்.

Verse 74

देवाश्च यज्ञभागार्थमाहूता विष्णुना स्वयम् । सहैव मुनिभिः सर्वैरागता मुनिपुंगवाः

யாகப் பங்கிற்காக தேவர்களை விஷ்ணு தாமே அழைத்தார்; மேலும் எல்லா முனிவர்களுடன் தலைசிறந்த ரிஷிகளும் அங்கே வந்தடைந்தனர்.

Verse 75

दृष्ट्वा देवकुलं कृत्स्नं शंकरेण विनाऽगतम् । दधीचो नाम विप्रर्षिः प्राचेतसमथाब्रवीत्

சங்கரன் இன்றியே முழு தேவர்கூட்டமும் வந்ததைப் பார்த்து, ததீசி என்னும் பிராமண ரிஷி அப்போது பிராசேதஸபுத்திரன் தக்ஷனை நோக்கி உரைத்தார்।

Verse 76

दधीचिरुवाच । ब्रह्माद्यास्तु पिशाचांता यस्याज्ञानुविधायिनः । स हि वः सांप्रतं रुद्रो विधिना किं न पूज्यते

ததீசி கூறினார்—பிரம்மா முதலாகப் பிசாசுகள் வரை யாவரும் யாருடைய ஆணையைப் பின்பற்றுகிறார்களோ, அந்த ருத்ரனே இப்போது உங்கள் நடுவில் உள்ளார்; ஆகவே விதிப்படி அவரை ஏன் வழிபடக் கூடாது?

Verse 77

दक्ष उवाच । सर्वेष्वेव हि यज्ञेषु न भागः परिकल्पितः । न मंत्रा भार्यया सार्द्धं शंकरस्येति नेष्यते

தக்ஷன் கூறினான்—எல்லா யாகங்களிலும் அவருக்கென பங்கு நிர்ணயிக்கப்படவில்லை. மேலும் சங்கரனை அவரது மனைவியுடன் சேர்த்து மந்திரங்களால் அழைப்பதும் ஏற்றுக்கொள்ளப்படாது.

Verse 78

विहस्य दक्षं कुपितो वचः प्राह महामुनिः । शृण्वतां सर्वदेवानां सर्वज्ञानमयः स्वयम्

தக்ஷனை நகைத்து, கோபமுற்ற மகாமுனி இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தார்; எல்லாத் தேவரும் கேட்க, அவர் தாமே முழுஞ்ஞானம் நிறைந்தவராயிருந்தார்.

Verse 79

यतः प्रवृत्तिर्विश्वात्मा यश्चासौ भुवनेश्वरः । न त्वं पूजयसे रुद्रं देवैः संपूज्यते हरः

எதிலிருந்து எல்லாச் செயல்பாடும் தோன்றுகிறதோ, யார் உலகாத்மாவும் புவனேஸ்வரனுமோ—அந்த ருத்ரனை நீ வழிபடவில்லை; ஆனால் தேவர்கள் ஹரனை முறையாக வழிபடுகின்றனர்.

Verse 80

दक्ष उवाच । अस्थिमालाधरो नग्नः संहर्ता तामसो हरः । विषकंठः शूलहस्तः कपाली नागवेष्टितः

தக்ஷன் கூறினான்—ஹரன் எலும்புமாலை அணிந்தவன், நிர்வாணன், சம்ஹாரகன், தாமஸ இயல்புடையவன்; விஷகண்டன், சூலஹஸ்தன், கபாலி, நாகவেষ্টிதன்.

Verse 81

ईश्वरो हि जगत्स्रष्टा प्रभुर्योऽसौ सनातनः । सत्त्वात्मकोऽसौ भगवानिज्यते सर्वकर्मसु

ஏனெனில் ஈசுவரனே உலகின் ஸ்ருஷ்டிகரன்; அவனே சனாதனப் பிரபு. சத்த்வஸ்வரூபமான அந்த பகவான் எல்லாக் கர்மங்களிலும் பூஜிக்கப்படுகிறார்.

Verse 82

दधीचिरुवाच । किं त्वया भगवानेष सहस्रांशुर्न दृश्यते । सर्वलोकैकसंहर्ता कालात्मा परमेश्वरः

ததீசி கூறினார்—இந்த ஸஹஸ்ராம்சு பகவானை நீ ஏன் அறியவில்லை? அவர் எல்லா லோகங்களின் ஒரே சம்ஹாரகர்; காலஸ்வரூப பரமேசுவரன்.

Verse 83

एष रुद्रो महादेवः कपर्द्दी चाग्रणीर्हरः । आदित्यो भगवान्सूर्यो नीलग्रीवो विलोहितः

இவரே ருத்ரன்—மஹாதேவன்—கபர்தி, முன்னணித் தலைவர் ஹரன். இவரே ஆதித்யன், பகவான் சூரியன்; நீலக்ரீவன், விலோஹிதன்.

Verse 85

एवमुक्ते तु मुनयः समायाता दिदृक्षवः । बाढमित्यब्रुवन्दक्षं तस्य साहाय्यकारिणः

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் முனிவர்கள் காண விரும்பி ஒன்றுகூடினர். அவர்கள் தக்ஷனிடம் “பாடம் (ததாஸ்து)” என்று சொல்லி, அவனுக்கு உதவியாளர்களாயினர்.

Verse 86

तपसाविष्टमनसो न पश्यंति वृषध्वजम् । सहस्रशोऽथ शतशो बहुशोऽथ य एव हि

தவத்தில் ஆழ்ந்த மனத்தினர் வृषத்வஜன் (சிவன்) ஐக் காணார்; அவர் ஆயிரமாயும் நூறுமாயும் பலவகை உருவங்களாயும் எங்கும் விளங்குகின்றான்।

Verse 87

देवांश्च सर्वे भागार्थमागता वासवादयः । नापश्यन्देवमीशानमृते नारायणं हरिम्

வாசவன் முதலிய எல்லாத் தேவரும் பங்குக்காக வந்தனர்; ஆனால் ஈசானன் (சிவன்) எங்கும் காணப்படவில்லை—நாராயணன் ஹரியே மட்டும் தோன்றினார்।

Verse 88

रुद्रं क्रोधपरं दृष्ट्वा ब्रह्मा ब्रह्मासनाद्ययौ । अन्तर्हिते भगवति दक्षो नारायणं हरिम्

கோபத்தில் எரிந்த ருத்ரனைப் பார்த்து பிரம்மா பிரம்மாசனத்திலிருந்து எழுந்து சென்றான்; பகவான் மறைந்தபோது தக்ஷன் நாராயணன் ஹரியைச் சரணடைந்தான்।

Verse 89

रक्षकं जगतां देवं जगाम शरणं स्वयम् । प्रवर्तयामास च तं यज्ञं दक्षोऽथ निर्भयः

தக்ஷன் தானே உலகங்களைப் பாதுகாக்கும் தேவனைச் சரணடைந்தான்; பின்னர் அஞ்சாமலே அந்த யாகத்தை மீண்டும் நடத்தத் தொடங்கினான்।

Verse 90

रक्षको भगवान्विष्णुः शरणागतरक्षकः । पुनः प्राहाध्वरे दक्षं दधीचो भगवन्नृप

காப்பவன் பகவான் விஷ்ணுவே, சரணடைந்தவர்களை அருளுடன் காக்கும் தெய்வம்; அப்போது அந்த யாகத்தில் ததீசி—அரசே—தக்ஷனிடம் மீண்டும் கூறினார்।

Verse 91

निर्भयः शृणु दक्ष त्वं यज्ञभंगो भवि ष्यति । अपूज्यपूजनाद्दक्ष पूज्यस्य च विवर्जनात्

தக்ஷா, அஞ்சாது கேள்—இந்த யாகம் சிதறும்; ஏனெனில் நீ அப்பூஜ்யரைப் போற்றி, உண்மையில் பூஜ்யனானவரை விலக்குகிறாய்।

Verse 92

नरः पापमवाप्नोति महद्वै नात्र संशयः । असतां प्रग्रहो यत्र सतां चैव विमानता

மனிதன் பெரும் பாவத்தை அடைகிறான்—இதில் ஐயமில்லை—எங்கு தீயோர் ஆதரிக்கப்படுகின்றார்களோ, நல்லோர் அவமதிக்கப்படுகின்றார்களோ அங்கே।

Verse 93

दण्डो देवकृतस्तत्र सद्यः पतति दारुणः । एवमुक्त्वा स विप्रर्षिः शशापेश्वरविद्विषः

அங்கே தேவரால் நிகழ்த்தப்பட்ட கொடிய தண்டம் உடனே விழும். இவ்வாறு கூறி அந்த பிராமண-ரிஷி ஈசுவரனை வெறுப்போருக்கு சாபமிட்டார்.

Verse 94

यस्माद्बहिष्कृतो देवो भवद्भिः परमेश्वरः । भविष्यध्वं त्रयीबाह्याः सर्वेऽपीश्वरविद्विषः

நீங்கள் பரமேசுவரனாகிய தேவனை விலக்கினதால், நீங்கள் அனைவரும்—ஈசுவரனை வெறுப்போர்—வேதத் திரயத்திற்குப் புறம்பானவர்களாக ஆகுவீர்கள்।

Verse 95

मिथ्यारीतिसमाचारा मिथ्याज्ञानप्रभाषिणः । प्राप्ते कलियुगे घोरे कलिजैः किल पीडिताः

அவர்கள் பொய்யான மரபுகளும் நடத்தைகளும் பின்பற்றி, போலி ஞானத்தைப் பேசுவார்கள்; கொடிய கலியுகம் வந்தபோது கலியால் பிறந்த தீமைகளால் நிச்சயமாகத் துன்புறுவர்।

Verse 96

कृत्वा तपोबलं घोरं गच्छध्वं नरकं पुनः । भविष्यति हृषीकेशः स्वामी वोऽपि पराङ्मुखः

கடுமையான தவமும் தவோபலமும் செய்தாலும் நீங்கள் மீண்டும் நரகத்திற்குச் செல்வீர்கள்; உங்கள் ஆண்டவன் ஹ்ருஷீகேசன் (விஷ்ணு) கூட உங்களைப் புறக்கணிப்பான்।

Verse 97

सारस्वत उवाच । एवमुक्त्वा स ब्रह्मर्षिर्विरराम तपोनिधिः । जगाम मनसा रुद्रमशेषाध्वरनाशनम्

சாரஸ்வதர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி அந்த தவநிதியான பிரம்மரிஷி மௌனமானார். பின்னர் மனோபலத்தால், கெடுபிடியான யாகங்களை அழிப்பவனான ருத்ரனை அணைந்தார்।

Verse 98

एतस्मिन्नंतरे देवी महादेवं महेश्वरम् । गत्वा विज्ञापयामास ज्ञात्वा दक्षमखं शिवा

அவ்வேளையில் தேவியான சிவா, தக்ஷனின் யாகத்தை அறிந்து, மகாதேவ மகேஸ்வரனை அணைந்து அவரிடம் அறிவித்தாள்।

Verse 99

देव्युवाच । दक्षो यज्ञेन यजते पिता मे पूर्वजन्मनि । तेन त्वं दूषितः पूर्वमहं चातीव दुःखिता । विनाशयस्व तं यज्ञं वरमेनं वृणोम्यहम्

தேவி கூறினாள்—முன்ஜன்மத்தில் என் தந்தை தக்ஷன் யாகம் செய்கிறான். அதனால் முன்பு நீர் அவமதிக்கப்பட்டீர்; நானும் மிகுந்த துயரில் ஆழ்ந்தேன். ஆகவே அந்த யாகத்தை அழியச் செய்க; இதுவே நான் தேர்ந்த வரம்।

Verse 100

सारस्वत उवाच । एवं विज्ञापितो देव्या देवदेवो महेश्वरः । ससर्ज सहसा रुद्रं दक्षयज्ञजिघांसया

சாரஸ்வதர் கூறினார்—தேவியின் விண்ணப்பத்தால் தேவர்களின் தேவனான மகேஸ்வரன், தக்ஷ யாகத்தை அழிக்க எண்ணி உடனே ருத்ரனை வெளிப்படுத்தினார்।

Verse 101

सहस्रशिरसं क्रूरं सहस्राक्षं महाभुजम् । सहस्रपाणिं दुर्द्धर्षं युगांतानलसन्निभम्

அவன் ஆயிரம் தலைகளுடன் கொடியவன்; ஆயிரம் கண்களுடன் மகாபுஜன்; ஆயிரம் கைகளுடன் அடக்கமுடியாதவன்—யுகாந்தப் பிரளயத் தீயைப் போன்றவன்.

Verse 102

दंष्ट्राकरालं दुष्प्रेक्ष्यं शंखचक्रधरं प्रभुम् । दण्डहस्तं महानादं शार्ङ्गिणं भूतिभूषणम्

பற்கள் நீட்டியதால் பயங்கரன், காண அரிதானவன்; சங்கு-சக்கரம் தாங்கிய ஆண்டவன்—கையில் தண்டம், பேரொலி எழுப்புபவன், சார்ங்கம் ஏந்தியவன், திருநீற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன்.

Verse 103

वीरभद्र इति ख्यातं देवदेवसमन्वितम् । स जातमात्रो देवेशमुपतस्थे कृतांजलिः

அவன் ‘வீரபத்ரன்’ எனப் புகழ்பெற்றான், தேவர்களால் சூழப்பட்டவன். பிறந்த உடனே தேவேசன் முன் கைகூப்பி பணிந்தான்.

Verse 104

तमाह दक्षस्य मखं विनाशय शमस्तु तं । विनिन्द्य मां स यजते गंगाद्वारे गणेश्वर

அப்போது (சிவன்) அவனிடம் கூறினார்—“தக்ஷனின் யாகத்தை அழித்து, அதற்கு முடிவை ஏற்படுத்து. என்னை இகழ்ந்து அவன் கங்காத்வாரத்தில் யாகம் செய்கிறான்—ஓ கணேஸ்வரா!”

Verse 105

ततो बंधप्रमुक्तेन सिंहेनेव च लीलया । वीरभद्रेण दक्षस्य नाशार्थं रोम चोद्धुतम्

அப்போது வீரபத்ரன்—கட்டுப்பாட்டிலிருந்து விடுபட்ட சிங்கம்போல், விளையாட்டென—தக்ஷனின் அழிவிற்காக தன் உடல்மயிர்களை உலுக்கினான்.

Verse 106

रोम्णा सहस्रशो रुद्रा निसृष्टास्तेन धीमता । रोमजा इति विख्यातास्तत्र साहाय्यकारिणः

அந்த ஞானி தன் ரோமங்களிலிருந்து ஆயிரமாயிரம் ருத்ரர்களை வெளிப்படுத்தினார். அவர்கள் ‘ரோமஜர்’ எனப் புகழ்பெற்று அங்கே அவருக்கு உதவியாளர்களாயினர்.

Verse 107

शूलशक्तिगदाहस्ता दण्डोपलकरास्तथा । कालाग्निरुद्रसंकाशा नादयन्तो दिशो दश

அவர்கள் திரிசூலம், சக்தி, கதையை ஏந்தினர்; சிலர் தண்டமும் கல்லும் கொண்டிருந்தனர். காலாக்னி ருத்ரனை ஒத்த கொடியவர்கள் கர்ஜித்து பத்து திசைகளையும் முழங்கச் செய்தனர்.

Verse 108

सर्वे वृषसमारूढाः सभा र्याश्चातिभीषणाः । समाश्रित्य गणश्रेष्ठं ययुर्दक्षमखं प्रति

அவர்கள் அனைவரும் காளைகளின் மேல் ஏறி, துணைவியருடன் மிகப் பயங்கரமாய், கணங்களில் முதன்மையானவரின் அடைக்கலத்தில் தக்ஷனின் யாகத்தினை நோக்கிச் சென்றனர்.

Verse 109

देवांगनासहस्राढ्यमप्सरोगीतिनादितम् । वीणावेणुनिनादाढ्यं वेदवादाभि नादितम्

அது ஆயிரக்கணக்கான தேவாங்கனைகளால் நிரம்பி, அப்சரஸ்களின் பாடலொலியால் முழங்கியது; வீணை, வேணு இசைநாதம் செறிந்ததாய், வேதவாக்கியங்களின் பாராயணத்தால் எதிரொலித்தது.

Verse 110

दृष्ट्वा दक्षं समासीनं देवैब्रह्मर्षिभिः सह । उवाच स वृषारूढो दक्षं वीरः स्मयन्निव

தேவர்களும் பிரம்மரிஷிகளும் உடன் அமர்ந்திருந்த தக்ஷனைப் பார்த்து, அந்த வீரன் காளையின் மேல் ஏறியவனாய், புன்னகை புரிவதுபோல் தக்ஷனை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 111

वयं ह्यचतुराः सर्वे शर्वस्यामितते जसः । भागार्थलिप्सया प्राप्ता भागान्यच्छ त्वमीप्सितान्

அமித ஒளியுடைய சர்வனின் முன்னிலையில் நாங்கள் அனைவரும் உண்மையிலே அசட்டர்கள். பங்கினை நாடி இங்கு வந்தோம்; நீர் ஏற்றதாகக் கருதும் பங்குகளை எங்களுக்கு அருள்வீராக.

Verse 112

भागो भवद्भ्यो देयस्तु नास्मभ्यमिति कथ्यताम् । ततो वयं विनिश्चित्य करिष्यामो यथोचितम्

தெளிவாகச் சொல்லப்படுக—“பங்கு உங்களுக்கே அளிக்கப்பட வேண்டும்; எங்களுக்கு அல்ல.” அதன்பின் நாங்கள் தீர்மானித்து முறையாகச் செயல்படுவோம்.

Verse 113

एवमुक्ता गणेशेन प्रजापतिपुरःसराः

கணங்களின் தலைவன் கணேசன் இவ்வாறு கூறியபோது, பிரஜாபதி (தக்ஷன்) முதலியோர் பதிலளித்தனர்.

Verse 114

देवा ऊचुः । प्रमाणं नो विजानीथ भागं मंत्रा इति धुवम्

தேவர்கள் கூறினர்—யாகப் பங்கின் விதிக்கு உரிய பிரமாணத்தை மந்திரங்களே அறிவன; இது உறுதி.

Verse 115

मंत्रा ऊचुः । सुरा यूयं तमोभूतास्तमोपहतचेतसः । ये नाध्वरस्य राजानं पूजयेयुर्महेश्वरम्

மந்திரங்கள் கூறின—தேவர்களே, நீங்கள் இருளாகி விட்டீர்கள்; மயக்கத்தால் உங்கள் மனம் மூடப்பட்டுள்ளது, ஏனெனில் யாகத்தின் அரசனான மகேஸ்வரனை நீங்கள் வழிபடவில்லை.

Verse 116

ईश्वरः सर्वभूतानां सर्वदेवतनुर्हरः । गण उवाच । पूज्यते सर्वयज्ञेषु कथं दक्षो न पूजयेत्

ஈசன் எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆண்டவன்; ஹரனே எல்லாத் தேவர்களின் உருவமாய் நிற்பவன். கணன் கூறினான்—அவர் எல்லா யாகங்களிலும் வழிபடப்படுகிறார்; அப்படியிருக்க தக்ஷன் எவ்வாறு வழிபடாமல் இருப்பான்?

Verse 117

मंत्राः प्रमाणं न कृता युष्माभिर्बलगर्वितैः । यस्मादसह्यं तस्मान्नो नाशयाम्यद्य गर्वितम्

வலத்தின் அகந்தையால் வீங்கிய நீங்கள் புனித மந்திரங்களின் பிரமாணத்தை ஏற்கவில்லை. இந்தத் திமிர் சகிக்க முடியாதது; ஆகவே இன்று உங்கள் அகந்தையை நான் நொறுக்குவேன்.

Verse 118

इत्युक्त्वा यज्ञशालां तां देवोऽहन्गणपुंगवः । गणेश्वराश्च संक्रुद्धा यूपानुत्पाट्य चिक्षिपुः

இவ்வாறு கூறி தேவர்கணத் தலைவன் அந்த யாகசாலையைத் தாக்கினான். சினமுற்ற கணேச்வரர்கள் யூபங்களைப் பிடுங்கி எறிந்தனர்.

Verse 119

प्रस्तोतारं सहोतारमध्वर्युं च गणेश्वरः । गृहीत्वा भीषणाः सर्वे गंगास्रोतसि चिक्षिपुः

கணேச்வரர்கள் பிரஸ்தோதா, உத்காதா, அத்வர்யு ஆகியோரைப் பிடித்து, பயங்கரத் தோற்றத்துடன் அனைவரையும் கங்கையின் ஓட்டத்தில் எறிந்தனர்.

Verse 120

वीरभद्रोऽपि दीप्तात्मा वज्रयुक्तं करं हरेः । व्यष्टंभयददीनात्मा तथान्येषां दिवौकसाम्

வீரபத்ரனும் தீப்தமான உள்ளத்துடன் தளராதவனாய், வஜ்ரம் போன்ற வலிமை கொண்ட ஹரியின் கரத்தைத் தடுத்து நிறுத்தினான்; அதுபோல மற்ற தேவர்களின் கரங்களையும் கட்டுப்படுத்தினான்.

Verse 121

भगनेत्रे तथोत्पाट्य कराग्रेणैव लीलया । निहत्य मुष्टिना दंडैः सप्ताश्वं च न्यपातयत्

அவன் விரல்களின் நுனியாலே லீலையாக பகனின் கண்களைப் பறித்தான்; பின்னர் குத்தினால் தண்டனை வீழ்த்தி, சப்தாஶ்வனையும் தரையில் சாய்த்தான்।

Verse 122

तथा चंद्रमसं देवं पादांगुष्ठेन लीलया । धर्षयामास वलवान्स्मयमानो गणेश्वरः

அவ்வாறே புன்னகையுடன் வல்ல கணேச்வரன், காலின் பெருவிரலால் லீலையாகச் சந்திரதேவனை அவமதித்து அடக்கினான்।

Verse 123

वह्नेर्हस्तद्वयं छित्त्वा जिह्वामुत्पाट्य लीलया । जघान मूर्ध्नि पादेन मुनीनपि मुनीश्वरान्

அவன் அக்னியின் இரு கைகளையும் வெட்டி, நாவையும் லீலையாகப் பறித்தான்; பின்னர் தன் பாதத்தால் முனிவர்களின்—முனிவராதிகளின் கூட—தலையில் அடித்தான்।

Verse 124

तथा विष्णुं सगरुडं समायातं महाबलः । विव्याध निशितैर्बाणैः स्तंभयित्वा सुदर्शनम्

அவ்வாறே கருடனுடன் வந்த விஷ்ணுவை அந்த மஹாபலன் முதலில் சுதர்சனச் சக்கரத்தின் இயக்கத்தைத் தடுத்து, கூரிய அம்புகளால் குத்தினான்।

Verse 125

ततः सहस्रशो भद्रः ससर्ज गरुडान्बहून् । वैनतेयादभ्यधिकान्गरुडं ते प्रदुद्रुवुः

அப்போது பத்ரன் ஆயிரக்கணக்கான கருடர்களை உருவாக்கினான்—பலர் வைநதேயனைவிட வலிமைமிக்கவர்கள்; அந்த கருடர்கள் கருடனையே நோக்கி பாய்ந்தனர்।

Verse 126

तान्दृष्ट्वा गरुडो धीमान्पलायनपरोऽभवत् । तत्स्थितो माधवो वेगाद्यथा गौः सिंहपीडिता

அவர்களைப் பார்த்த ஞானமிகு கருடன் தப்பிச் செல்லத் துணிந்தான்; அங்கே நின்ற மாதவன் திடீரென வேகத்தால் நடுங்கினான்—சிங்கத்தால் வதைக்கப்படும் பசுவைப் போல।

Verse 127

अंतर्हिते वैनतेये विष्णौ च पद्मसंभवः । आगत्य वारयामास वीरभद्रं शिवप्रियम्

கருடாரூட விஷ்ணு மறைந்தபோது, தாமரையில் பிறந்த பிரம்மா அங்கே வந்து சிவபிரிய வீரபத்ரனைத் தடுத்தார்।

Verse 128

प्रसादयामास स तं गौरवात्परमेष्ठिनः । तेऽदृश्यं नैव जानंति रुद्रं तत्रागतं सुराः

பரமேஷ்டி பிரம்மாவின் பெருமைக்காக அவன் அவரை அமைதிப்படுத்த முயன்றான்; அங்கே வந்த தேவர்கள், காணப்படாத ரூத்ரனைச் சிறிதும் அறியவில்லை।

Verse 129

स देवो विष्णुना ज्ञातो ब्रह्मणा च दधीचिना । तुष्टाव भगवान्ब्रह्मा दक्षो विष्णुदिवौकसः

அந்த தேவனை விஷ்ணுவும், பிரம்மாவும், ததீசியும் அறிந்தனர்; பின்னர் பகவான் பிரம்மா, தக்ஷன் மற்றும் விஷ்ணுபக்த தேவர்கள் அவரைத் துதித்தனர்।

Verse 130

विशेषात्पार्वतीं देवीमीश्वरार्द्धशरीरिणीम् । स्तोत्रैर्नानाविधैर्दक्षः प्रणम्य च कृताञ्जलिः

சிறப்பாக தக்ஷன் கைகூப்பி வணங்கி, ஈசுவரின் அர்த்தாங்கியான தேவிப் பார்வதியைப் பலவகை ஸ்தோத்திரங்களால் துதித்தான்।

Verse 131

ततो भगवती प्राह प्रहसंती महेश्वरम् । त्वमेव जगतः स्रष्टा संहर्ता चैव रक्षकः

அப்போது பகவதீ தேவி புன்னகையுடன் மகேஸ்வரனை நோக்கி கூறினாள்— “நீயே உலகின் படைப்பவன், அழிப்பவன், காப்பவன்.”

Verse 132

अनुग्राह्यो भगवता दक्षश्चापि दिवौ कसः । ततः प्रहस्य भगवान्कर्पद्दी नीललोहितः । उवाच प्रणतान्देवान्दक्षं प्राचेतसं हरः

தக்ஷனும் எல்லா தேவர்களும் பகவானின் அருளைப் பெறத் தகுதியானவர்கள். அப்போது நீலலோஹிதனாகிய பகவான் ஹரன் புன்னகையுடன், வணங்கிய தேவர்களுக்கும் பிராசேதஸன் புதல்வன் தக்ஷனுக்கும் உரைத்தான்.

Verse 133

गच्छध्वं देवताः सर्वाः प्रसन्नो भवतामहम् । संपूज्यः सर्वयज्ञेषु प्रथमं देवकर्मणि

“எல்லா தேவர்களே, நீங்கள் செல்லுங்கள்; நான் உங்கள்மேல் प्रसன்னன். ஒவ்வொரு யாகத்திலும் தெய்வச் சடங்கின் தொடக்கத்தில் முதலில் என்னையே வழிபட வேண்டும்.”

Verse 134

त्वं चापि शृणु मे दक्ष वचनं सर्वरक्षणम् । त्यक्त्वा लोकेषणामेनां मद्भक्तो भव यत्नतः

“தக்ஷா, எல்லாவிதமாகவும் காக்கும் என் வாக்கை நீயும் கேள்: உலகப் புகழ் என்ற ஆசையை விட்டுவிட்டு, முயற்சியுடன் என் பக்தனாகு.”

Verse 135

भविष्यसि गणेशानः कल्पांतेऽनुग्रहान्मम । तावत्तिष्ठ ममादेशात्स्वाधिकारेषु निर्वृतः । इत्युक्त्वाऽदर्शनं प्राप्तो दक्षस्यामिततेजसः

“என் அருளால் கல்பாந்தத்தில் நீ கணேசானாக ஆகுவாய். அதுவரை என் ஆணைப்படி உன் உரிய பொறுப்புகளில் திருப்தியுடன் நிலைபெறு.” என்று கூறி அளவற்ற தேஜஸுடைய ஆண்டவன் தக்ஷனின் பார்வையிலிருந்து மறைந்தான்.

Verse 136

दधीचिना शिवो दृष्टो विज्ञप्तः शापमोचने । कथं शापं मया दत्तं तरिष्यंति तवाज्ञया

ததீசி சிவனைத் தரிசித்து சாபவிமோசனத்திற்காக விண்ணப்பித்து—“என்னால் அளிக்கப்பட்ட சாபத்தை அவர்கள் உமது ஆணையால் எவ்வாறு கடந்து விடுவர்?” என்றான்.

Verse 137

शिव उवाच । भविष्यंति त्रयी बाह्याः संप्राप्ते तु कलौ युगे । पठिष्यंति च ये वेदास्ते विप्राः स्वर्गगामिनः

சிவன் கூறினான்—கலியுகம் வந்தபோது வேதத் திரயத்திற்கு வெளியே நிற்போர் தோன்றுவர்; ஆனால் வேதங்களைப் படித்து ஜபிக்கும் பிராமணர்கள் ஸ்வர்க்கம் அடைவர்.

Verse 138

आगमा विष्णुरचिताः पठ्यन्ते ये द्विजातिभिः । तेपि स्वर्गं प्रयास्यंति मत्प्रसादान्न संशयः

விஷ்ணு இயற்றிய ஆகமங்களை இருபிறப்பினர் படித்தால், அவர்களும் என் அருளால் ஸ்வர்க்கம் செல்வர்—சந்தேகம் இல்லை.

Verse 139

कलिकालप्रभावेन येषां पाठो न विद्यते । गृहस्थधर्माचरणं कर्तव्यं मम पूजनम्

கலிக்காலத்தின் தாக்கத்தால் சாஸ்திரப் பாராயணம் செய்ய இயலாதவர்கள், இல்லற தர்மத்தைச் செய்து, என்னை வழிபடவும் வேண்டும்.

Verse 140

अवश्यं च मया कार्यं तेषां पापविमोचनम् । भिक्षां भ्रमामि मध्याह्ने अतीते भस्मगुंठितः

அவர்களின் பாவவிமோசனத்தை நான் நிச்சயமாகச் செய்ய வேண்டும். மதியநேரம் கடந்தபின், திருநீறு பூசி, பிச்சைக்காகச் சுற்றித் திரிகிறேன்.

Verse 141

जटाजूटधरः शांतो भिक्षापात्रकरो द्विजः । यो ददाति च मे भिक्षां स्वर्गं याति स मानवः

ஜடாஜூடம் தரித்த அமைதியான இருபிறப்பன், பிச்சைப் பாத்திரம் கையில் கொண்டு—என் இவ்வுருவிற்கு பிச்சை அளிப்பவன் அந்த மனிதன் சொர்க்கம் அடைவான்.

Verse 142

उपानहौ वा च्छत्रं वा कौपीनं वा कमंडलुम् । यो ददाति तपस्विभ्यो नरो मुक्तः स पातकैः । दधीचेः स वरान्दत्त्वा वभाषे सह विष्णुना

பாதுகை அல்லது குடை, கௌபீனம் அல்லது கமண்டலம்—இவற்றை தவசிகளுக்கு அளிப்பவன் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான். ததீசியுக்கு வரங்களை அளித்து, விஷ்ணுவுடன் சேர்ந்து அவர் இவ்வாறு உரைத்தார்.

Verse 143

रुद्र उवाच । यस्ते मित्रं स मे मित्रं यस्ते रिपुः स मे रिपुः । यस्त्वां पूजयते विष्णो स मां पूजयते ध्रुवम्

ருத்ரன் கூறினான்—உன் நண்பன் என் நண்பன்; உன் பகைவன் என் பகைவன். விஷ்ணுவே, உன்னை வழிபடுபவன் நிச்சயமாக என்னையும் வழிபடுகிறான்.

Verse 144

यः स्तौति त्वां स मां स्तौति प्रियो यस्ते स मे प्रियः । अहं यत्र च तत्र त्वं नास्ति भेदः परस्परम्

உன்னைப் புகழ்பவன் என்னையும் புகழ்கிறான்; உனக்குப் பிரியமானவன் எனக்கும் பிரியமானவன். நான் எங்கே இருக்கிறேனோ அங்கே நீ இருக்கிறாய்—நமக்குள் எந்த வேறுபாடும் இல்லை.

Verse 145

कृष्ण उवाच । एवमेतत्परं देव वक्तव्यं यत्तथैव तत् । अर्द्धनारीनरवपुर्यदा दृष्टो मया पुरा

கிருஷ்ணன் கூறினான்—பரமதேவனே, இது அப்படியே உண்மை; நீர் சொன்னது அப்படியே ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்கது. முன்பு, நான் அந்த அர்த்தநாரி-அர்த்தநர உடலுருவை கண்டபோது…

Verse 146

नेयं नारी मया दृष्टा दृष्टं रूपं किलात्मनः । शंखचक्रगदाहस्तं वनमालाविभूषितम्

நான் கண்டது பெண் அல்ல; உண்மையில் நான் என் சொந்த ரூபத்தையே கண்டேன்—கையில் சங்கம், சக்கரம், கதையைத் தாங்கி, வனமாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டது.

Verse 147

श्रीवत्सांकं पीतवस्त्रं कौस्तुभेन विराजि तम् । द्वितीयार्द्धं मया दृष्टं शूलहस्तं त्रिलोचनम्

ஒரு பாதியை ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னமுடன், மஞ்சள் ஆடை அணிந்து, கௌஸ்துப மணியால் ஒளிர்வதாகக் கண்டேன்; மற்ற பாதியை மும்முகக் கண்களுடன், கையில் சூலம்தாங்கியதாகக் கண்டேன்.

Verse 148

चंद्रावयवसंयुक्तं जटाजूटकपालिनम् । एकीभावं प्रपन्नोहं यथा पूर्वं तथाऽधुना । न मां गौरी प्रपश्येत प्रपश्यामि तथैव च

அந்த ரூபத்தைச் சந்திரக்கலையுடன், ஜடாமுடி உடையதாகவும், கபாலப் பாத்திரம் தாங்கியதாகவும் நான் கண்டேன். முன்புபோல இப்போதும் அந்த ஒருமையில் நான் சரணடைந்தேன். கௌரி என்னைக் காணாதிருக்கட்டும்; நானும் அவளை அதேபோல் காண்பேன்.

Verse 149

ईश्वर उवाच । आवयोरंतरं नास्ति चैकरूपावुभावपि । यो जानाति स जानाति सत्यलोकं स गच्छति

ஈசுவரன் கூறினார்—நமக்குள் வேறுபாடு இல்லை; நாமிருவரும் ஒரே ரூபமே. இதை அறிந்தவன் உண்மையையே அறிந்தவன்; அவன் சத்யலோகத்தை அடைவான்.

Verse 150

इत्युक्त्वा स ययौ तत्र कैलासं पर्वतोत्तमम् । कृष्णोपि मंदरं प्राप्तो देवकार्येण केनचित्

இவ்வாறு கூறி அவர் அங்கிருந்து மலைகளில் சிறந்த கைலாசத்திற்குச் சென்றார். கிருஷ்ணனும் ஏதோ ஒரு தேவகாரியத்தின் பொருட்டு மந்தர மலைக்கு வந்தடைந்தான்.

Verse 151

अत्रांतरे दैत्यराजो महादेवप्रसादतः । हिरण्यनेत्रतनयो बाधतेसौ जगत्त्रयम्

அந்நேரத்தில் மகாதேவரின் அருள்வரத்தால் தானவர்களின் அரசன்—ஹிரண்யநேத்திரனின் மகன்—மூன்று உலகங்களையும் துன்புறுத்தத் தொடங்கினான்।

Verse 152

अमरत्वं हराल्लब्ध्वा कामांधो नैव पश्यति । हरांगधारिणीं देवीं दिव्यरूपां सुलोचनाम्

ஹரனிடமிருந்து அமரத்துவம் பெற்ற அவன், காமத்தால் குருடனாய், ஹரனைத் தன் அலங்காரமாகத் தாங்கும் திவ்யரூபிணி, அழகிய கண்களையுடைய தேவியை அறியவில்லை।

Verse 153

ममेति स च जानाति याचते च हरं प्रति । हरोऽपि कार्यव्यसनस्त्यक्त्वा कैलासपर्वतम्

“அவள் எனக்கே” என்று எண்ணி அவன் ஹரனிடம் வேண்டினான்; ஹரனும் கடமையின் அவசரத்தால் கைலாசப் பர்வதத்தை விட்டு புறப்பட்டார்।

Verse 154

मंदरं समनुप्राप्तो देवं द्रष्टुं जनार्द्दनम् । परस्परं समालोच्यामुंचद्देवीं स मंदरे

ஜனார்தனப் பெருமானை தரிசிக்க அவன் மந்தர மலைக்கு வந்தான்; ஒருவருடன் ஒருவர் ஆலோசித்து, தேவியை அங்கே மந்தரத்திலேயே விட்டுச் சென்றான்।

Verse 155

नारायणगृहे देवी स्थिता देवीगणैर्वृता । अत्रांतरे गौतमस्तु गोवधान्मलिनीकृतः

தேவி நாராயணனின் இல்லத்தில் தேவியரின் கூட்டத்தால் சூழப்பட்டு தங்கினாள்; இதற்கிடையில் கௌதமன் பசுக்கொலையால் மாசடைந்தான்।

Verse 156

पवित्रीकरणायास्य भिक्षुरूपधरो हरः । गौतमस्य गृहं प्राप्तो मंदरं चांधको गतः

புனிதிகரணத்திற்காக ஹரன் பிச்சைக்காரன் வடிவம் கொண்டு கௌதமரின் இல்லம் வந்தான்; அந்நேரம் அந்தகனும் மந்தர மலைக்குச் சென்றான்.

Verse 157

ययाचे पार्वतीं दुष्टो युद्धं चक्रे स विष्णुना । हारितं तु गणैः सर्वैर्देवीं दैत्यो न पश्यति

அந்த துஷ்டன் அந்தகன் பார்வதியை வேண்டி, பின்னர் விஷ்ணுவுடன் போர் செய்தான்; ஆனால் எல்லா கணங்களும் தேவியை விரைவில் எடுத்துச் சென்றதால், அரக்கன் அவளை இனி காணவில்லை.

Verse 158

स्त्रीरूपधारी कृष्णोऽसौ गौरीं रक्षति मंदिरे । गौरीणां तु शतं चक्रे हरिस्तत्र स मायया

பெண் வடிவம் கொண்ட அந்தக் கிருஷ்ணன் கோவிலில் கௌரியை காத்தான்; அங்கே ஹரி தன் மாயையால் கௌரியின் நூறு வடிவங்களை உருவாக்கினான்.

Verse 159

विष्णोर्देहसमुद्भूता दिव्यरूपा वरस्त्रियः । अन्धको नैव जानाति कैषा गौरी नु पार्वती

விஷ்ணுவின் உடலிலிருந்து தெய்வீக வடிவமுடைய சிறந்த பெண்கள் தோன்றினர்; யார் கௌரி, யார் பார்வதி என்பதை அந்தகன் முற்றிலும் அறியவில்லை.

Verse 160

विलंबस्तत्र सञ्जातो मोहितो विष्णुमायया । तावच्छिवः समायातः कृत्वा गौतमपावनम्

அங்கே விஷ்ணுவின் மாயையால் மயங்கியதால் அவனுக்கு தாமதம் ஏற்பட்டது; அதற்குள் கௌதமரைப் புனிதப்படுத்தி சிவன் வந்து சேர்ந்தான்.

Verse 161

भिक्षामात्रेण चान्नेन गौतमो निर्मलीकृतः । सोंधकेन तदा युद्धं चक्रे रुद्रोऽपि कोपितः

பிச்சையாகக் கிடைத்த சிறிதளவு அன்னத்தினாலே கௌதமர் தூய்மையடைந்தார். அப்போது கோபமுற்ற ருத்ரனும் அந்தகனுடன் போர் செய்தான்.

Verse 162

अमरोऽसौ हराज्जातः शूले प्रोतः सुदारुणे । शूलस्थस्तु स्तुतिं चक्रे तस्य तुष्टो महेश्वरः

அவன் ஹரனிடமிருந்து பிறந்து ‘அமரன்’ ஆனான்; மிகக் கொடுமையான திரிசூலத்தில் குத்தப்பட்டான். திரிசூலத்தில் இருந்தபோதும் ஸ்துதி செய்தான்; அதனால் மகேஸ்வரர் மகிழ்ந்தார்.

Verse 163

गणेशत्वं ददौ तस्मै यावदाभूतसंप्लवम् । स्वसरूपामुमादेवीं कृष्णस्तस्मै ददौ स्वयम्

பிரளயம்வரை அவனுக்கு கணேசத்துவம் அளித்தார். மேலும் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தானே உமாதேவியை அவளுடைய உண்மைச் சொரூபத்திலேயே அவனுக்குத் தந்தான்.

Verse 164

गौरीरूपाः स्त्रियश्चान्या धरित्र्यां तास्तु प्रेषिताः । कृत्वा नामानि सर्वासां लोके पूज्या भविष्यथ

கௌரியின் வடிவம் கொண்ட பிற பெண்கள் அப்போது பூமிக்கு அனுப்பப்பட்டனர். அனைவருக்கும் பெயர்கள் அளிக்கப்பட்டபின், நீங்கள் உலகில் வணங்கத்தக்கவர்களாவீர்கள்.

Verse 165

एता ये पूजयिष्यंति पूजयिष्यन्ति ते शिवाम् । शिवां ये पूजयिष्यंति तेऽर्चयन्ते हरं हरिम्

இந்த வடிவங்களை வணங்குவோர் சிவையையே வணங்குகின்றனர். சிவையை வணங்குவோர் உண்மையில் ஹரனையும் ஹரியையும்—இருவரையும் அர்ச்சிக்கின்றனர்.

Verse 167

ब्रह्मेशनारायणपुण्यचेतसां शृण्वन्ति चित्रं चरितं महात्मनाम् । मुच्यंति पापैः कलिकालसंभवैर्यास्यंति नाकं गणवृन्दवंदिताः

பிரம்மா, ஈசன், நாராயணன் மீது பக்தியால் தூய்மையான மனத்துடன் மகாத்மர்களின் இந்த அற்புதச் சரிதத்தை கேட்போர், கலியுகத்தில் தோன்றிய பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு, கணவிருத்தங்களால் வணங்கப்பட்டு ஸ்வர்க்கம் செல்கின்றனர்।

Verse 168

एवं काले वर्त्तमाने हरः कैलासपर्वते । रक्षोदानवदैत्यैस्तु गृह्यतेऽसौ वरान्बहून्

இவ்வாறு காலம் நகர்ந்தபோது ஹரன் (சிவன்) கைலாசப் பர்வதத்தில் தங்கினார். அங்கே ராக்ஷசர், தானவர், தைத்யர் அவரை அணுகி அவரிடமிருந்து பல வரங்களைப் பெற்றனர்।

Verse 169

ब्रह्मदत्तवरो रौद्रस्तारकाख्यो महासुरः । तेन सर्वं जगद्व्याप्तं तस्य नष्टा सुरा रणे

பிரம்மன் அளித்த வரத்தால் வலிமை பெற்ற, ‘தாரகன்’ எனும் கொடிய மகாசுரன் இருந்தான். அவனால் உலகமெங்கும் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, போரில் தேவர்கள் அவனால் தோற்கடிக்கப்பட்டனர்।

Verse 170

महादेवसुतेनाजौ हंतव्योऽसौ ससर्ज तम् । कार्तिकेयमुमापुत्रं रुद्रवीर्यसमुद्भवम्

‘அவன் போரில் மகாதேவனின் புதல்வனால் மட்டுமே கொல்லப்பட வேண்டும்’ என்று விதி நிலைபெற்றது. ஆகவே ருத்ரவீரியத்திலிருந்து பிறந்த, உமையின் புதல்வன் கார்த்திகேயன் வெளிப்பட்டான்।

Verse 171

देवैरिन्द्रादिभिः सर्वैः सेनाध्यक्ष्येभिषेचितः । तेनापि दैवयोगेन तारकाख्यो निपातितः

இந்திரன் முதலிய எல்லாத் தேவர்களும் அவரை சேனாதிபதியாக அபிஷேகம் செய்தனர். அவராலேயே—தெய்வ ஒழுங்கினால்—தாரகன் வீழ்த்தப்பட்டான்।

Verse 172

कैलासशिखरासीनो देवदेवो जगद्गुरुः । उमया सह संतुष्टो नन्दिभद्रादिभिर्वृतः

கைலாசச் சிகரத்தில் அமர்ந்த தேவர்களின் தேவன், உலககுரு, உமையுடன் மகிழ்ந்து நந்தி, பத்ர முதலியோரால் சூழப்பட்டிருந்தான்.

Verse 173

स्कन्देन गजवक्त्रेण धनाध्यक्षेण संयुतः । अथ हासपरं देवं शनैः प्रोवाच तं शिवा

அவர் ஸ்கந்தன், யானைமுகன் கணேசன், செல்வத்தின் தலைவர் குபேரன் ஆகியோருடன் இருந்தார். பின்னர் தேவன் விளையாட்டுத் தனத்தில் இருப்பதைப் பார்த்து சிவை (உமா) மெதுவாக அவரிடம் கூறினாள்.

Verse 174

केन देव प्रकारेण तोषं यास्यसि शंकर । मर्त्यानां केन दानेन तपसा नियमेन वा

தேவா, சங்கரா! எந்த முறையில் நீர் மகிழ்வீர்? மனிதர்களின் எந்த தானத்தால்—எந்த தவத்தால் அல்லது எந்த நியமக் கடைப்பிடிப்பால்—நீர் திருப்தியடைவீர்?

Verse 175

केन वा कर्मणा देव केन मन्त्रेण वा पुनः । स्नानेन केन देवेश केन धूपेन तुष्यसि

அல்லது தேவா! எந்த செய்கையால், மீண்டும் எந்த மந்திரத்தால்? தேவேசா! எந்த ஸ்நானத்தால், எந்த தூபத்தால் நீர் மகிழ்வீர்?

Verse 176

पुष्पेण केन मे नाथ केन पत्रेण शंकर । कया संतुष्यसे स्तुत्या साहसेन च केन वै

என் நாதா, சங்கரா! எந்த மலரால், எந்த இலைவழிபாட்டால்? எந்த ஸ்துதியால் நீர் திருப்தியடைவீர், மேலும் உண்மையில் எந்த துணிச்சல் செய்கையால்?

Verse 177

नैवेद्येन च केन त्वं केन होमेन तुष्यसि । केन कष्टेन वा देव केनार्घेण मम प्रभो

என் ஆண்டவனே! எந்த நைவேத்யத்தால் நீர் மகிழ்கிறீர், எந்த ஹோமத்தால் திருப்தியடைகிறீர்? ஓ தேவா! எந்தத் துன்பத் தவத்தால், எந்த அர்க்ய அர்ப்பணத்தால், என் பிரபுவே?

Verse 178

षोडशैते मया प्रश्नाः पृष्टा मे निर्णयं वद

இந்த பதினாறு கேள்விகளை நான் கேட்டேன்; இவற்றின் தீர்மானமான முடிவை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 179

शंकर उवाच । साधु पृष्टं त्वया देवि कथयिष्ये मम प्रियम् । शिवपूजाप्रकारोऽयं क्रियते वचसा गुरोः

சங்கரர் கூறினார்—தேவி! நீ நன்றாகக் கேட்டாய்; எனக்கு பிரியமானதை நான் சொல்கிறேன். இந்த சிவபூஜை முறை குருவின் வாக்கின்படி செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 180

अभयं सर्वजंतूनां दानं देवि मम प्रियम् । सत्यं तपः समाख्यातं परदारविवर्जनम्

தேவி! எல்லா உயிர்களுக்கும் அச்சமின்மை அளிப்பது எனக்கு பிரியமான தானம். சத்தியமே தவம் என்று கூறப்படுகிறது; பிறரின் மனைவியை விலக்குதல் (பரதார விலக்கம்) தான் கட்டுப்பாடு.

Verse 181

प्रियो मे नियमो देवि कर्म तल्लोकरञ्जनम् । मयों नमः शिवायेति मन्त्रोऽयमुररीकृतः

தேவி! நியமம் (ஒழுக்கம்) எனக்கு பிரியம்; உலகை மகிழ்விக்கும் செயலும் பிரியம். ‘நமோ நமः சிவாய’—இந்த மந்திரத்தை நான் அதிகாரமாக ஏற்றுக்கொண்டேன்.

Verse 182

सर्वपापविनिर्मुक्तो मम देवि स वल्लभः । पापत्यागो भवेत्स्नानं धूपो मे गौग्गुलः प्रियः

தேவி! எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டவன் எனக்கு அன்பானவன். பாவத்தைத் துறப்பதே உண்மையான ஸ்நானம்; குக்குலு தூபம் எனக்கு பிரியம்.

Verse 183

धत्तूरकस्य पुष्पं मे बिल्वपत्रं मम प्रियम् । स्तुतिः शिवशिवायेति साहसं रणकर्मणि

தத்தூரப் பூவும் வில்வ இலைவும் எனக்கு பிரியம். ‘சிவா, சிவா’ எனும் ஸ்துதி, போர்க் கடமையில் துணிவும் எனக்கு உகந்தவை.

Verse 184

न बिभेति नरो यस्तु तस्याग्रे संभवाम्यहम् । हंतकारो गवां यस्तु नैवेद्यं मम वल्लभम्

அஞ்சாத மனிதன் முன் நான் தோன்றுவேன். ஆனால் பசுக்களை கொல்லுபவனின் நைவேத்யம் எனக்கு பிரியமல்ல.

Verse 185

पूर्णाहुत्या परा प्रीतिर्जायते मम सुन्दरि । शुश्रूषा वल्लभं कष्टं यतीनां च तपस्विनाम्

அழகியே! பூர்ணாஹுதியால் எனக்கு உன்னத ஆனந்தம் உண்டாகிறது. யதிகள், தபஸ்விகள் ஆகியோருக்கு செய்யும் சேவையும் அவர்கள் தாங்கும் தவமும் எனக்கு பிரியம்.

Verse 186

सूर्योदये महादेवि मध्याह्नेऽस्तमने तथा । अर्घो यो दीयते सूर्ये वल्लभोऽसौ मम प्रिये

மகாதேவி! சூரியோதயம், மதியநேரம், சூரியாஸ்தமனம் ஆகிய வேளைகளில் சூரியனுக்கு அர்க்யம் அளிப்பவன் எனக்கு பிரியமானவன், பிரியையே.

Verse 187

किं दानैः किं तपोभिर्वा किं यज्ञैर्भाववर्जितैः । दया सत्यं घृणाऽस्तेयं दंभपैशुन्यवर्जितम् । भक्त्या यद्दीयते स्तोकं देवि तद्वल्लभं मम

உள்ளார்ந்த பக்தியில்லாத தானம், தவம், யாகம் இவற்றால் என்ன பயன்? தயை, சத்தியம், கருணை, அஸ்தேயம், வஞ்சகம் மற்றும் பழிசொல் அற்ற நிலை—தேவி, பக்தியுடன் சிறிதளவு அர்ப்பணித்தாலும் அது எனக்கு அருமை।

Verse 188

एवं यावत्कथयति प्रश्नान्सूक्ष्मान्यथोदितान् । तावद्ब्रह्मादिभिर्देवैर्विष्णुस्तत्र ययौ स्वयम्

அவர் கேட்கப்பட்ட நுண்ணிய கேள்விகளை அப்படியே விளக்கிக் கூறிக் கொண்டிருந்தபோது, பிரம்மா முதலிய தேவர்களுடன் விஷ்ணு தாமே அங்கே வந்தடைந்தார்।

Verse 189

विष्णुरुवाच । नाहं पालयितुं शक्तस्त्वं ददासि वरान्बहून् । दैत्यानां दानवादीनां राक्षसानां महेश्वर

விஷ்ணு கூறினார்—மகேஸ்வரா, நான் ஒழுங்கை காக்க இயலவில்லை; ஏனெனில் நீங்கள் தைத்யர், தானவர், ராக்ஷசர் ஆகியோருக்கு பல வரங்களை அளிக்கிறீர்।

Verse 190

विकृतिं यांति पश्चात्ते कष्टं वध्या भवंति मे । पत्रेण पुष्पमात्रेण ओंकारेण शिवेन च । मुक्तिं याति नरो देव भवभक्तिं करोतु कः

பின்னர் அவர்கள் விகாரத்தில் வீழ்ந்து, எனக்குக் கட்டுப்படுத்தக் கடினமாகி, கொல்லத்தக்கவர்களாகிறார்கள். ஆனால் தேவா, ஒரு இலை, ஒரு மலர், ‘ஓம்’காரம், ‘சிவ’ நாமம்—இவற்றினாலேயே மனிதன் முக்தி அடைகிறான்; அப்படியிருக்க, யார் ‘பவபக்தி’ (சம்சார ஆசை) வளர்ப்பார்?

Verse 191

इन्द्रादयोऽपि ये देवा यज्ञैराप्याययंति ते । न यजंति द्विजा यज्ञान्भिक्षादानेन तुष्यसि

இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் யாகங்களால் போஷிக்கப்படுகிறார்கள்; ஆனால் நீங்கள் இருபிறப்போர் செய்யும் யாகங்களை விரும்புவதில்லை—பிச்சைதானத்தால் நீங்கள் திருப்தியடைகிறீர்।

Verse 192

रुद्र उवाच । इन्द्रादिभिर्न मे कार्यं ब्रह्मा मे किं करिष्यति । येन केन प्रकारेण प्रजाः पाल्यास्त्वया ऽधुना

ருத்ரன் கூறினான்—இந்திரன் முதலியோரால் எனக்கு எவ்விதப் பயனும் இல்லை; பிரம்மா எனக்கென்ன செய்ய முடியும்? எவ்வாறு ஆனாலும் இப்போது நீயே பிரஜைகளைப் பாதுகாக்க வேண்டும்।

Verse 193

मदीया प्रकृतिस्त्वेषा तां कथं त्यक्तुमुत्सहे । त्वयाहं ब्रह्मणा देवैर्वरकर्मणि योजितः

இது என் இயல்பான இயற்கை; இதை நான் எவ்வாறு விட்டு விட முடியும்? நீ, பிரம்மா, தேவர்கள் எனை வரம் அளிக்கும் பணியில் நியமித்துள்ளீர்கள்।

Verse 194

इदानीमेव किं नष्टं मुक्त्वा देवीं तवाग्रतः । भूत्वा मूर्तिं परित्यज्य एकाकी विचराम्यहम्

இப்போதே உன் கண்முன்னே தேவியை விட்டு விட்டால் என்ன இழப்பு? ஒரு உருவம் எடுத்துப் பின்னர் அந்த உருவைத் துறந்து நான் தனியே அலைவேன்।

Verse 195

इत्युक्त्वा स शिवो देवस्तत्रैवांतरधीयत । गते तस्मिञ्छिवे तत्र संक्षोभः सुमहानभूत्

இவ்வாறு சொல்லி அந்த தேவன் சிவன் அங்கேயே மறைந்தான். சிவன் சென்றபின் அங்கே மிகப் பெரிய கலக்கம் ஏற்பட்டது।

Verse 196

उमा प्रोवाच चेन्द्रादीन्ब्रह्मविष्णुगणांस्तथा । इदानीं किं मया कार्यं भवद्भिः शिववर्जितैः

உமா இந்திரன் முதலியோரிடமும், பிரம்மா-விஷ்ணுவின் கணங்களிடமும் கூறினாள்—இப்போது சிவன் இல்லாத உங்களுடன் எனக்கென்ன தொடர்பு?

Verse 197

अत्रान्तरे च ये चान्ये देवास्तत्र समागताः । ऋषयश्चैव सिद्धाश्च तथा नारदपर्वतौ

அச்சமயத்தில் அங்கே மற்ற தேவர்களும் கூடினர்; அதுபோல ரிஷிகளும் சித்தர்களும், நாரதரும் பர்வத முனிவரும் வந்தனர்।

Verse 198

गंगासरस्वतीनद्यो नागा यक्षाः समागताः । ब्रह्मादिभिः समालोच्य कथमेतद्भविष्यति

கங்கை, சரஸ்வதி நதிகளும், நாகர்களும் யக்ஷர்களும் அங்கே கூடினர். பிரம்மா முதலிய தேவர்களுடன் ஆலோசித்து—“இது எவ்வாறு முடியும், இனி என்ன நிகழும்?” என்று கேட்டனர்।

Verse 199

विष्णुरुवाच । सहैव गम्यतां तत्र यत्र देवो गतः शिवः । स्वल्पा यासेन ते यान्तु नराः स्वर्गं शिवाज्ञया

விஷ்ணு கூறினார்—“எல்லோரும் ஒன்றாக, தேவன் சிவன் சென்ற இடத்திற்குச் செல்வோம். சிவனின் ஆணையால் அந்த மனிதர்கள் சிறிது முயற்சியிலேயே ஸ்வர்க்கத்தை அடையட்டும்.”

Verse 200

सत्यलोके नरा यान्तु देवा यान्तु धरातलम् । रक्षोदानवदैत्यानां वरान्यच्छतु शंकरः

“மனிதர்கள் சத்யலோகத்திற்குச் செல்லட்டும்; தேவர்கள் பூமித்தளத்திற்கு இறங்கட்டும். ராக்ஷசர், தானவர்கள், தைத்யர்களுக்கு சங்கரன் வரங்களை அருளட்டும்.”

Verse 201

तेषां बाधा मया कार्या यै च स्युर्धर्मलोपकाः । हृष्टे शिवे मया कार्या व्यवस्था स्वर्गगामिनाम्

“தர்மத்தை அழிக்க முயல்வோரை நான் கட்டுப்படுத்த வேண்டும். சிவன் மகிழ்ந்தபின், ஸ்வர்க்கம் செல்லும் மக்களுக்கான உரிய ஒழுங்கை நான் நிறுவ வேண்டும்.”

Verse 202

त्रयीधर्मं परित्यज्य येऽन्यं धर्ममुपासते । ते नरा नरकं यांतु यावदाभूतसंप्लवम्

மூன்று வேதங்களின் தர்மத்தை விட்டு வேறு (குபாதை) தர்மத்தை நாடுவோர், படைப்புப் பிரளயம் வரையிலும் நரகத்தை அடைவாராக.