Adhyaya 17

Verse 1

राजोवाच । विचित्रमिदमाख्यानं त्वत्प्रसादाच्छ्रुतं मया । दृष्ट्वा नारायणं शक्रं नारदो मंदरे गिरौ

அரசன் கூறினான்—உமது அருளால் இந்த அற்புதக் கதையை நான் கேட்டேன். நாராயணனையும் சக்ரனையும் கண்ட பின் மந்தர மலைமேல் நாரதர் என்ன செய்தார்?

Verse 2

किं चकार मुनींद्रोऽथ तन्मे विस्तरतो मुने । वद संसारसरणोद्भूतमायाप्रपीडितम् । कथामृतजलौघेन वितृषं कुरु मां प्रभो

அப்போது முனிவரின் தலைவன் என்ன செய்தார்? முனியே, விரிவாகச் சொல்லும். உலகவாழ்வின் பாதைகளில் எழும் மாயையால் நான் வாடுகிறேன்; கதையமுத நீர்வெள்ளத்தால் என் தாகத்தைத் தணியச் செய், ஆண்டவனே.

Verse 3

सारस्वत उवाच । अथासौ नारदो देवं ज्ञात्वा शप्तं द्विजन्मना । भृगुणा च तथा पूर्वं नान्यथैतद्भविष्यति

சாரஸ்வதர் கூறினார்—அப்போது நாரதர், அந்த தேவன் ஒரு த்விஜன் (பிராமணன்) சாபமடைந்ததை அறிந்து, முன்பும் ப்ருகுவால் அப்படியே சபிக்கப்பட்டதையும் நினைந்து, ‘இது வேறுவிதமாக ஆகாது’ என்று உறுதி கொண்டார்।

Verse 4

भविष्यं यद्भवं देव वर्तमानं विचिंत्यताम् । अयं च वामनो भूत्वा विष्णुर्यास्यति तां पुरीम्

தேவனே! வரவிருப்பதையும் இப்போதைய நிலையையும் நன்கு சிந்தியுங்கள். ஏனெனில் இந்த விஷ்ணு வாமனராகி அந்த நகரத்திற்குச் செல்வார்।

Verse 5

निग्रहं स बलेः पश्चात्करिष्यति मम प्रियम् । युद्धं विना कथं स्थेयं वर्तमानं महोल्बणम्

அவர் பின்னர் பலியை அடக்கி, எனக்குப் பிரியமானதை நிறைவேற்றுவார்; ஆனால் போரின்றி இப்போதைய மிகக் கடுமையான நிலையை எவ்வாறு தாங்குவது?

Verse 6

देवदानवयुद्धानि दैत्यगन्धर्व रक्षसाम् । निवारितानि सर्वाणि सरीसृपपतत्रिणाम्

தேவர்கள்-தானவர்கள், தைத்தியர்-கந்தர்வர்-ராக்ஷசர் ஆகியோரின் போர்கள் அனைத்தும் தடுக்கப்பட்டன; ஊர்வனங்களும் பறவைகளும் இடையிலான சண்டைகளும் கூட அடக்கப்பட்டன।

Verse 7

सापत्नजः कलिर्नास्ति मम भाग्यपरिक्षये । देवेन्द्रो गुरुणा पूर्वं वारितः किं करोम्यहम्

என் பாக்கியம் சுருங்கும்போது போட்டியால் எழும் கலகம் இனி இல்லை. தேவேந்திரனும் முன்பு குருவால் தடுக்கப்பட்டான்; அப்படியிருக்க நான் என்ன செய்வேன்?

Verse 8

माननीयो गुरुर्मेऽयमतस्तं न शपाम्यहम् । युद्धार्थं तु ततो यत्नो न सिध्यति करोमि किम्

என் குரு வணக்கத்திற்குரியவர்; ஆகையால் அவரை நான் சபிக்கமாட்டேன். ஆனால் போருக்கான என் முயற்சி வெற்றி பெறவில்லை—நான் என்ன செய்வேன்?

Verse 9

केनापि दैवयोगेन पुरुषार्थो न सिध्यति । तथापि यत्नः कर्तव्यः पुरुषार्थे विपश्चिता । दैवं पुरुषकारेण विनापि फलति क्वचित्

விதியால் மட்டும் மனித முயற்சி நிறைவேறாது. ஆயினும் அறிவுடையோர் உரிய முயற்சியில் உழைக்க வேண்டும். ஏனெனில் விதி, தனிப்பட்ட முயற்சி இன்றியும், சில வேளைகளில் மட்டுமே பலன் தரும்.

Verse 10

यदुक्तं तद्वचो व्यर्थं यतः सिद्धिः प्रयत्नतः । बलिं गत्वा भणिष्यामि यथा युद्धं करिष्यति

சொல்லப்பட்ட அந்த வார்த்தைகள் வீண்; ஏனெனில் வெற்றி முயற்சியாலே உண்டாகும். நான் பலியிடம் சென்று, அவன் எவ்வாறு போர் செய்ய வேண்டும் என்று கூறுவேன்.

Verse 11

न श्रोष्यति स चेद्वाक्यं निश्चितं तं शपाम्यहम् । इत्युक्त्वा स ययौ वेगान्नारदो बलिमंदिरे । निमेषांतरमात्रेण शिष्याभ्यां गगने स्थितः

அவன் என் வார்த்தையை கேளாவிட்டால், நிச்சயமாக அவனை நான் சபிப்பேன். என்று கூறி நாரதர் வேகமாக பலியின் அரண்மனைக்குச் சென்றார்; ஒரு கணநேரத்திலேயே இரு சீடர்களுடன் ஆகாயத்தில் நிலைத்தார்.

Verse 12

प्रासादे शैलसंकाशे सप्तभौमे महोज्ज्वले । तस्योपरि सभा दिव्या निर्मिता विश्वकर्मणा

மலைபோல் தோன்றும், ஏழு மாடிகளும் மிக ஒளிவீசும் அந்த அரண்மனையின் மேலே, விஸ்வகர்மனால் அமைக்கப்பட்ட தெய்வீக சபாமண்டபம் இருந்தது.

Verse 13

तस्यां सिंहासनं दिव्यं तत्रासीनो बलिर्नृप । दैत्यैः परिवृतः सर्वैः प्रौढिहास्यकथापरैः

அங்கே தெய்வீக சிங்காசனத்தில் மன்னன் பலி அமர்ந்திருந்தான்; எல்லா தைத்தியர்களாலும் சூழப்பட்டு, துணிச்சலான நகைச்சுவைச் சொற்களிலும் பெருமைமிகு பேச்சிலும் மூழ்கியிருந்தான்।

Verse 14

ऋषिभिर्ब्राह्मणैः शांतैस्त थैवोशनसा स्वयम् । पुत्रमित्रकलत्रैश्च संवृतो दिव्यमन्दिरे

அந்த தெய்வீக மாளிகையில் அமைதியான ரிஷிகளும் பிராமணர்களும் அவனைச் சேவித்தனர்; உஷனஸும் தாமே அங்கே இருந்தார்; மேலும் மகன்கள், நண்பர்கள், மனைவிகள் சூழ அவன் இருந்தான்।

Verse 15

देवांगनाकरग्राहगृहीतैर्दिव्यचामरैः । संवीज्यमानो दैत्येन्द्रः स्तूयमानः स चारणैः

தேவமங்கையரின் கரங்களில் பிடிக்கப்பட்ட தெய்வீக சாமரங்களால் தைத்தியேந்திரன் விசிறப்பட்டான்; சாரணர்கள் அவனைப் புகழ்ந்து பாடினர்।

Verse 16

यावदास्ते मदोन्मत्ता मन्त्रयंति परस्परम् । दैत्यदानवमुख्या ये ते सर्वे युद्धकांक्षिणः

அவன் பெருமைமதத்தில் மயங்கி அமர்ந்திருக்க, அவர்கள் ஒருவரோடு ஒருவர் ஆலோசித்தனர்; அந்த முதன்மை தைத்திய-தானவர்கள் அனைவரும் போருக்காக ஏங்கினர்।

Verse 17

उत्थायोत्थाय भाषंते प्रगल्भंते सुरैः सह । अस्मदीयमिदं सर्वं त्रैलोक्यं सांप्रतं गतम्

அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் எழுந்து அகந்தையுடன் பேசினர்; தேவர்களை எதிர்த்து மேலும் மேலும் துணிச்சலடைந்தனர்—“இப்போது இந்த முழு திரிலோகம் எங்கள் அதிகாரத்திற்குள் வந்துவிட்டது।”

Verse 18

शुक्रबुद्ध्या विना युद्धं प्राप्स्यते किं महोदयः । दैत्येन्द्रो देवराजेन स्नेहं च कुरुतो यदि

சுக்ரரின் ஆலோசனை இன்றி இந்த மாபெரும் போர் முயற்சி எவ்வாறு நிறைவேறும்? குறிப்பாக தைத்யேந்திரன் தேவராஜ இந்திரனுடன் நட்பு கொள்கிறான் என்றால்.

Verse 19

ऐरावणं सदा मत्तं कथं नो याचते बलिः । चतुरं तुरगं कस्मान्नार्पयति दिवाकरः

எப்போதும் மதமுற்ற ஐராவதத்தை பலி எங்களிடம் ஏன் கேட்கவில்லை? மேலும் திவாகரன் (சூரியன்) தன் சாமர்த்தியமும் வேகமும் கொண்ட குதிரையை அவனுக்கு ஏன் அர்ப்பணிக்கவில்லை?

Verse 20

यावन्नाक्रम्यते लुब्धो धनाध्यक्षो रणाजिरे । तावन्नार्पयते वित्तं यदा तत्संचितं सुरैः

போர்க்களத்தில் பேராசை கொண்ட செல்வாதிபதி தாக்கப்படும்வரை, அவன் செல்வத்தை வழங்கான்—அந்த நிதிகள் தேவர்களால் சேர்க்கப்பட்டவையாக இருந்தாலும்.

Verse 21

न दर्शयति रत्नानि जलराशी रसातलात् । यावन्न मन्दरं क्षिप्त्वा विमथ्नीमो वयं च तम्

ஜலராசியான கடல், ரசாதலத்தின் ஆழத்திலிருந்து ரத்தினங்களை வெளிப்படுத்தாது; மந்தரமலை எறிந்து அதை மத்தனம் செய்யும்வரை.

Verse 22

यथामृतकलाश्चन्द्राद्भुज्यन्ते क्रमशः सुरैः । एवं भागं बलेः कस्मान्न ददाति जलात्मकः

சந்திரனிடமிருந்து அமிர்தக் கலசங்களின் பங்குகளை தேவர்கள் வரிசையாக அனுபவிப்பதுபோல், ஜலாத்மகன் (கடல்) பலிக்கு அவன் உரிய பங்கை ஏன் வழங்கவில்லை?

Verse 23

स्वर्धुनी शीतलो वातः पद्मर्किजल्कवासितः । स्वर्गे वाति शनैर्यद्वत्तथा न बलिमंदिरे

சுவர்க கங்கையின் குளிர்ந்த தென்றல், சூரிய வெப்பம் பெற்ற தாமரை நார்களின் மணத்தால் மணமூட்டப்பட்டு, சுவர்கத்தில் மெதுவாக வீசுவது போல—அத்தகைய தென்றல் பலியின் மந்திரத்தில் வீசாது.

Verse 24

इन्द्रचापोद्यता मेघा जलं मुंचंति भूतले । बलिखङ्गोद्धुताः स्वर्गं पुनस्ते यांति भूतलात्

இந்திர வில்லுடன் உயர்ந்த மேகங்கள் பூமியில் நீரைப் பொழிகின்றன; ஆனால் பலியின் வாளால் மேலே தள்ளப்பட்டு, அவை பூமியிலிருந்து மீண்டும் சுவர்கத்திற்குச் செல்கின்றன.

Verse 25

अस्मदीये धरापृष्ठे यमो मारयते जनम् । नैवं स्वर्गे न पाताले पश्याहो कार्यकारणम्

எங்கள் இந்த பூமிப் பரப்பில் யமன் மக்களை அழிக்கிறான்; சுவர்கத்திலும் இல்லை, பாதாளத்திலும் இல்லை—அஹோ, காரண-காரியத்தின் இந்த வியப்பான ஒழுங்கை நோக்குக!

Verse 26

आयुर्वृत्तिं सुतान्सौख्यमस्माकं लिखति स्वयम् । ललाटे चित्रगुप्तोऽसौ न देवानां तु तत्समम्

எங்கள் ஆயுள், வாழ்வாதாரம், பிள்ளைகள், இன்பம்—இவற்றைச் சித்ரகுப்தன் தானே நெற்றியில் எழுதுகிறான்; ஆனால் தேவர்களிடத்தில் அதற்கு ஒப்பானது இல்லை.

Verse 27

वर्षाशीतातपाः काला वर्तंते भुवि सांप्रतम् । न स्वर्गे नैव पाताले भीता भूमौ भ्रमंति हि

இப்போது பூமியில் மழை, குளிர், வெப்பம் ஆகிய காலங்கள் நிலவுகின்றன; சுவர்கத்திலும் இல்லை, பாதாளத்திலும் இல்லை—அவை அஞ்சித் திண்ணமாக பூமியிலேயே அலைகின்றன.

Verse 28

एकवीर्योद्भवा यूयं स्वस्रीया देवदानवाः । भूमौ स्थिता वयं कस्माद्देवाः केनोपरिकृताः

நீங்கள் தேவரும் தானவரும் ஒரே வீர்யத்தில் பிறந்தவர்கள்; சகோதரிகளின் உறவால் நெருங்கியோர். அப்படியிருக்க நாம் ஏன் பூமியில் நிற்கிறோம்? தேவர்கள் மேலே யாரால் நிறுவப்பட்டனர்?

Verse 29

समुद्रे मथ्यमाने तु दैत्येन्द्रो वंचितः सुरैः । एकतः सर्वदेवाश्च बलिश्चैवैकतः स्थितः

கடல் மத்தனம் நடந்தபோது தைத்யேந்திரன் பலி தேவர்களால் ஏமாற்றப்பட்டான். ஒரு புறம் எல்லாத் தேவர்களும் ஒன்றாக, மறுபுறம் பலி ஒருவனே நின்றான்.

Verse 30

उत्पन्नेषु च रत्नेषु भाग्यं वै यस्य यादृशम् । गजाश्वकल्पवृक्षाद्याश्चंद्रगोगणदंतिनः

ரத்தினங்கள் தோன்றியபோது, யாருக்கு எவ்வளவு பாக்கியம் இருந்ததோ அதற்கேற்ப அவரவர் பங்கு பெற்றனர்—யானைகள், குதிரைகள், கற்பவிருட்சம் முதலியன, மேலும் சந்திரகணம், கோகணம், தந்திகள் போன்ற அதிசயச் செல்வங்கள்.

Verse 31

गृहीत्वा ह्यमृतं देवैर्वयं पाने नियोजिताः । एतया चूर्णिता यूयं न जानीथातिगर्विताः

தேவர்கள் அமிர்தத்தை கைப்பற்றி, நம்மை வெறும் குடிப்பதற்கே நியமித்தனர். மிக அகந்தையுடையோரே, இந்த (மாயை/ஏமாற்றம்) மூலம் நீங்கள் நசுங்கியதை அறியவில்லை.

Verse 32

पीतावशेषं पीयूषं सत्यलोके धृतं सुरैः । अहोतिकुटिला देवाः कस्माच्छेषं न दीयते

குடித்த பின் மீதமிருந்த அமிர்தத்தை தேவர்கள் சத்தியலோகத்தில் வைத்துள்ளனர். அய்யோ, தேவர்கள் எவ்வளவு மிகக் கபடமானோர்! மீதியை எங்களுக்கு ஏன் தரவில்லை?

Verse 33

सुरामृतमिति ज्ञात्वा पीयूषाद्वंचिता वयम् । तिलतैलमेवमिष्टं यैर्न दृष्टं घृतं क्वचित्

இதை ‘தேவர்களின் அமிர்தம்’ என எண்ணி, உண்மைப் பீயூஷத்திலிருந்து நாம் ஏமாற்றப்பட்டோம். நெய்யை ஒருபோதும் கண்டதில்லாதோர் எள்ளெண்ணெயையே சிறந்தது என விரும்புவது போல, நாமும் மயங்கினோம்.

Verse 34

विष्णोर्वक्रचरित्राणां संख्या कर्तु न शक्यते । तथापि कथ्यते तुष्टैर्हृष्टैस्तैर्यदनुष्ठितम्

விஷ்ணுவின் வியப்பூட்டும், நுண்ணிய தந்திர லீலைகளின் எண்ணிக்கையை கணிக்க இயலாது. ஆயினும் மகிழ்ந்து களித்த அவர்கள் செய்த செயல்கள் இங்கே கூறப்படுகின்றன.

Verse 35

गौरांगी सुन्दरी सुभ्रूः पीनोन्नतपयोधरा । सुकेशा चंद्रवदना कर्णासक्तविलोचना

அவள் வெண்மையான அங்கங்களுடன் அழகியவள்; இனிய புருவங்களுடன்; நிறைந்தும் உயர்ந்தும் உள்ள மார்பகங்களுடன்; அழகிய கூந்தலுடன், நிலவுபோன்ற முகத்துடன், காதுகள்வரை நீளும் கண்களுடன் இருந்தாள்.

Verse 36

वलित्रयांकिता मध्ये बाला मुष्ट्यापि गृह्यते । स्थलारविंदचरणा लतेव भुजभूषिता

அவளது இடை மூன்று அழகிய மடிப்புகளால் குறியிடப்பட்டிருந்தது; அவ்வளவு மெலிந்ததால் ஒரு கைமுட்டியில்கூட பிடிக்கலாம். அவளின் பாதங்கள் நிலத்திலுள்ள தாமரைகள் போலவும், கரங்கள் கொடிபோல் அலங்கரித்தவையாகவும் இருந்தன.

Verse 37

सा सर्वाभरणोपेता सर्वलक्षणसंयुता । त्रैलोक्यमोहिनी देवी संजाताऽमृतमन्थने

அவள் எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவள்; எல்லா மங்கள லட்சணங்களாலும் நிறைந்தவள். மூன்று உலகங்களையும் மயக்கும் அந்த தேவி அமிர்த மந்தனத்தின் போது தோன்றினாள்.

Verse 38

अमृतादुत्थिता पूर्वं यस्य सा तस्य तद्ध्रुवम् । त्रैलोक्यं वशगं तस्य यस्य सा चारुलोचना

அமிர்தத்திலிருந்து முதலில் யாரை நோக்கி அவள் எழுந்தாளோ, நிச்சயமாக அவள் அவருக்கே உரியவள். அந்தச் சாருலோசனா தேவி யாருடையவளோ, அவரின் வசத்தில் மூவுலகமும் அடங்கும்.

Verse 39

तया संमोहिताः सर्वे देवदानवराक्षसाः । विमुच्य मन्थनं सर्वे तां ग्रहीतुं समुद्यताः

அவளின் மோகத்தில் மயங்கிய தேவர்கள், தானவர்கள், ராக்ஷசர்கள் அனைவரும் மந்தனத்தை விட்டுவிட்டு அவளைப் பிடிக்க ஆவலுடன் ஓடினர்.

Verse 40

एका स्त्री बहवो देवा दानवादैत्यराक्षसाः । विवादः सुमहाञ्जातः कथमत्र भविष्यति

ஒரே பெண்; ஆனால் தேவர்கள், தானவர்கள், தைத்தியர்கள், ராக்ஷசர்கள் பலர்! பெரும் தகராறு எழுந்தது; இங்கு இது எவ்வாறு தீரும்?

Verse 41

आगत्य विष्णुना सर्वे भुजे धृत्वा निवारिताः । अस्यार्थे किमहो वादः क्रियते भोः परस्परम्

அப்போது விஷ்ணு வந்து தம் புஜங்களால் அனைவரையும் தடுத்து, “ஏன், இந்தக் காரியத்திற்காக நீங்கள் ஒருவரோடு ஒருவர் சண்டை செய்கிறீர்கள்?” என்றார்.

Verse 42

अमृतार्थे समारम्भो महिलार्थे विनश्यति । संकेतं प्रथमं कृत्वा विष्णुना चुंबिता पुनः

“அமிர்தத்திற்காகத் தொடங்கிய முயற்சி பெண்ணாசையால் சிதைகிறது.” என்று கூறி, முதலில் ஒப்பந்தம் செய்து, பின்னர் அவள் விஷ்ணுவால் மீண்டும் முத்தமிடப்பட்டாள்.

Verse 43

दिव्यरूपधरः स्रग्वी वनमालाविभूषितः । कौस्तुभोद्द्योतिततनुः शंखचक्रगदाधरः

அவர் திவ்ய ரூபம் தாங்கி, மாலையணிந்து வனமாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டார். கௌஸ்துப மணியின் ஒளியால் உடல் பிரகாசித்து, சங்கம், சக்கரம், கதையைத் தாங்கினார்.

Verse 44

तस्या हस्ते शुभां मालां दत्त्वा विष्णुः पुरः स्थितः । उद्धृत्य बाहुं सर्वेषां बभाषे वचनं हरिः

அவளின் கையில் சுப மாலையை அளித்து விஷ்ணு அவர்களின் முன் நின்றார். பின்னர் ஹரி அனைவரின் கரங்களையும் உயர்த்தி இவ்வசனத்தை உரைத்தார்.

Verse 45

कुर्वंतु कुण्डलं सर्वे तिष्ठन्तु स्वयमासने । विलोक्य स्वेच्छया लक्ष्मीर्वरमालां प्रयच्छतु

‘நீங்கள் அனைவரும் வட்டமாக அமர்ந்து, தத்தம் ஆசனங்களில் நிலைத்திருங்கள். லக்ஷ்மி தேவி பார்த்து, தன் விருப்பப்படி யாரைத் தேர்வுசெய்கிறாளோ அவருக்கு வரமாலையை அளிக்கட்டும்.’

Verse 46

स्वयंवरविभेदं यः करिष्यत्यतिलंपटः । स वध्यः सहितैः सर्वैः परस्त्रीलुब्धको यथा

‘பேராசையால் இந்த ஸ்வயம்வரத்தை குலைக்க முயல்வோர் யாராயினும், அனைவரும் சேர்ந்து அவரை வதம் செய்யத் தகுதி உடையவர்—பரஸ்திரீ மீது ஆசை கொள்ளும் மனிதனைப் போல.’

Verse 47

परदारकृतं पापं स्त्रीवध्या तस्य जायताम् । अन्योऽपि यः करोत्येवमेवमस्तु तदुच्यताम्

‘பரதாராபராதத்தால் உண்டாகும் பாவம், பெண்களைத் துன்புறுத்தி தண்டனைக்குரிய அவனுக்கே சேரட்டும். இதேபோல் மற்றொருவனும் செய்தால், அவனுக்கும் இதுவே உறுதியாகட்டும்.’

Verse 48

साधारणं हरिं ज्ञात्वा तथेत्युक्त्वा तथा कृतम् । देवदानवदैत्यानां गंधर्वोरगरक्षसाम् । मध्ये योऽभिमतो भर्ता स ते सत्यं भवेदिति

ஹரியைப் பாகுபாடற்ற தீர்ப்பாளன் என அறிந்து அனைவரும் “ததாஸ்து” என்று கூறி அதன்படியே செய்தனர். “தேவர், தானவர், தைத்யர், கந்தர்வர், நாகர், இராட்சசர் இவர்களுள் நீ கணவராக விரும்புபவனே உண்மையாய் உன் கணவனாகட்டும்.”

Verse 49

तेनासौ मोहिता पूर्वं दृष्टिदानेन कर्षिता । आद्यं संमोहनं स्त्रीणां चक्रे दृष्टिनिरीक्षणम्

அவனால் முன்பே ‘தृष्टிதானம்’ எனும் பார்வை அருளால் அவள் மயங்கி ஈர்க்கப்பட்டாள். பெண்களை வசீகரிக்கும் முதல் செயலில், அவன் வெறும் பார்வை-நோக்கின் வல்லமையையே பயன்படுத்தினான்.

Verse 50

एवमेवेति तत्कर्णे हस्तं दत्त्वा यदुच्यते । दधाति हृदि यं नारी कामबाणप्रपीडिता

காதில் கை வைத்து ‘இப்படியே, இப்படியே’ என்று மெளனமாகச் சொல்லப்படுவது எதுவோ, காமனின் அம்புகளால் வாடும் பெண் அதையே இதயத்தில் உறுதியாகப் பதித்துக் கொள்கிறாள்.

Verse 51

तमेव वरयेदत्र कश्चिन्नास्त्येव संशयः । संजाते कलहे पूर्वं हरिणा तं निवर्तितुम्

இங்கே அவள் அவனையே வரித்திருப்பாள்—இதில் ஐயமில்லை. ஆனால் முன்பு கலகம் எழுந்தபோது, ஹரி அதைத் தடுத்து நிலையை மாற்றி அமைக்கச் செயல்பட்டான்.

Verse 52

यदा गृहीता सर्वैः सा हरिं नैव विमुंचति । त्वमेव भर्ता साऽचष्टे मुंच मां व्रज दूरतः

அனைவரும் பிடித்திருந்தாலும் அவள் ஹரியைச் சிறிதும் விடவில்லை. “நீயே என் கணவர்; என்னை விடுங்கள், நீங்கள் தூரம் போங்கள்” என்று அவள் கூறினாள்.

Verse 53

मुक्त्वा दूरं ततो विष्णुः प्रविष्टः सुरमण्डले । तदा सर्वे च मामुक्त्वा यथास्थानं स्वयं गताः

அப்போது விஷ்ணு தன்னை விடுவித்துக் கொண்டு தூரம் சென்று தேவர்சபையில் புகுந்தார். பின்னர் அவர்கள் அனைவரும் என்னையும் விடுவித்து தத்தம் இடங்களுக்கு தாமே திரும்பிச் சென்றனர்.

Verse 54

आचष्ट विजया पूर्वं सर्वान्देवान्यथाक्रमम् । सा च निरीक्षते पश्चात्तं विचार्य विमुञ्चति

விஜயா முதலில் முறையே எல்லாத் தேவர்களையும் சுட்டிக் காட்டினாள். பின்னர் அவனைப் பார்த்து, ஆராய்ந்து, அவனை விடுவித்தாள்.

Verse 55

उदासीनः शिवः शांतो गौरीकांतस्त्रिलोचनः । नान्यां निरीक्षते नित्यं ध्यानासक्तस्त्रिलोचनः

சிவன் பற்றற்றவன், அமைதியானவன், கௌரியின் நாயகன், முக்கண்ணன். அவர் பிறரைக் கண்ணோட்டமிடார்; தியானத்தில் லயித்த முக்கண்ணன் எப்போதும் உள்ளே நிலைத்திருப்பான்.

Verse 56

पितामहोयमित्युक्तं यदा सख्या तदा तया । नमस्कृत्य गतं दूरे कृत्वा मौनं न पश्यति

தோழி ‘இவர் பிதாமஹன் (பிரம்மா)’ என்று சொன்னபோது அவள் வணங்கினாள். அவர் தூரம் சென்றபின் அவள் மௌனம் காத்து பின்னால் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை.

Verse 57

आदित्यं पद्मकं मुञ्च दहनं दहनात्मकम् । वाति वातो गता दूरे वरुणो मे पिता यतः

‘ஆதித்யன், பத்மகன், தீயே வடிவான தஹனன்—இவர்களை விடுவி. காற்று வீசி தூரம் சென்றது; ஏனெனில் வருணன் என் தந்தை.’

Verse 58

पौलोमीवदनासक्तो देवेन्द्रो मे न रोचते

பௌலோமியின் முகத்தில் ஆசக்தமான மனத்தையுடைய தேவேந்திரன் எனக்கு இனிமையளிப்பதில்லை.

Verse 59

वधबंधकृतच्छेदभेददण्डविकर्ष णम् । कुर्वन्न कुरुते सौम्यं रूपं वैवस्वतो यमः

அருளாளனே! கொலை, கட்டுதல், வெட்டுதல், பிளத்தல், தண்டனை, இழுத்துச் செல்லுதல் ஆகியவற்றைச் செய்தாலும் வைவர்ஸ்வத யமன் மென்மையான வடிவம் எடுப்பதில்லை.

Verse 60

देवदानवगंधर्वदैत्यपन्नगराक्षसान्

தேவர்கள், தானவர்கள், கந்தர்வர்கள், தைத்தியர்கள், பன்னகர்கள் (நாகர்கள்), ராட்சசர்கள்—

Verse 61

दृष्ट्वात्युग्रांस्ततो याति दृष्टोऽसौ पुरुषो त्तमः । कर्णांतलोचनभ्रांतवक्त्रं दृष्ट्यावलोक्य तम्

அந்த மிகக் கொடூரர்களைக் கண்டதும் அந்த புருஷோத்தமன் அங்கிருந்து அகல்கிறான்; அவர்கள் அவனை நோக்கிப் பார்த்தவுடனே, அந்தக் காட்சியால் அவர்களின் முகங்கள் சிதைந்து, கண்கள் காதின் விளிம்புகள்வரை சுழல்கின்றன.

Verse 62

सौभाग्यातिशयाक्रांतं रम्यं काममनोहरम् । संजातपुलकोद्भेदस्वेदवारिकणांकितम्

அவன் அளவற்ற நற்பேறால் நிறைந்தவன்—அழகும் மனம்கவரும் தன்மையும் உடையவன்; ரோமாஞ்சத்தால் எழுந்த புலகமும், வியர்வை மற்றும் நீர்த்துளிகளின் குறியீடுகளும் உடையவன்.

Verse 63

देवदानवदैत्येन्द्रक्रोधदृष्टिनिरीक्षितम् । रम्यं रामा वरं चक्रे ददौ मालां ततः स्वयम्

தேவர், தானவர், தைத்தியரின் தலைவர்களின் கோபக் கண்களால் நோக்கப்பட்ட அவனைப் பார்த்து, அழகிய ராமா அவனையே வரனாகத் தேர்ந்து, பின்னர் தானே அவன் கழுத்தில் மாலையை அணிவித்தாள்।

Verse 64

दैत्याः परस्परं प्रोचुः प्रेक्ष्य तत्सुरचेष्टितम् । विभागं पश्य देवानां स्वर्गे सर्वे स्वयं गताः

தேவர்களின் அந்தச் செயலைக் கண்டு தைத்தியர்கள் ஒருவருக்கொருவர் கூறினர்— ‘தேவர்களின் ஏற்பாட்டைப் பாருங்கள்; அனைவரும் தாமாகவே சொர்க்கத்திற்குச் சென்றுவிட்டனர்!’

Verse 65

पातालस्य तले यूयं मानवा धरणीतले । देवास्त्रिभुवने यांतु न वयं स्वर्गगामिनः

‘நீங்கள் பாதாளத்தின் ஆழத்திற்குரியோர்; மனிதர் பூமித்தளத்திற்குரியோர். தேவர்கள் மூவுலகிலும் நடமாடட்டும்— ஆனால் நாம் சொர்க்கம் செல்ல விதிக்கப்பட்டோர் அல்லோம்।’

Verse 66

मानवाः क्षत्रिया राज्यं कुर्वंतु पृथिवीतले । पातालं तु परित्यज्य धात्री यदि तु रक्ष्यते

‘மனிதக் க்ஷத்திரியர்கள் பூமித்தளத்தில் ஆட்சி செய்யட்டும். ஆனால் பாதாளத்தை விட்டு, இந்தத் தாத்ரீயை காக்க வேண்டுமெனில்—’

Verse 67

दैत्यदानवजैः कैश्चिद्राक्षसैस्तन्न शोभनम् । अथ किं बहुनोक्तेन राजा त्रिभुवने बलिः

‘சில தைத்தியர், தானவர், இராட்சசர் கைகளால் பூமியைப் பாதுகாப்பது ஏற்றதல்ல. அதிகம் சொல்ல வேண்டுமா? மூவுலகிலும் அரசன் பலியே.’

Verse 68

संविभज्याथ रत्नानि समं राज्यं विधीयताम् । यावदेवं प्रगल्भंते तावत्पश्यंति नारदम्

அப்போது அவர்கள்—“ரத்தினங்களை முறையாகப் பகிர்ந்து, அரசையும் சமமாக அமைக்க வேண்டும்” என்று துணிவுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தபோதே நாரதரை அவர்கள் கண்டனர்।

Verse 69

गगनात्समुपायांतं द्वितीयमिव भास्करम् । ब्रह्मदंडकरासक्तयुद्धपुस्तकधारिणम्

வானிலிருந்து இறங்கி வந்த அவர் இரண்டாம் சூரியனைப் போல ஒளிர்ந்தார்; கையில் பிரம்மதண்டம், தர்மத்திற்கான போருக்கு ஆயத்தம், ஞானநூலைத் தாங்கியவர்.

Verse 70

कृष्णाजिनधरं शांतं छत्रवीणाकमण्डलून् । मौंजीगुणत्रयासक्तग्रंथिप्रवरमेखलम्

அவர் அமைதியானவர்; கரிய மான் தோலை அணிந்தவர்; குடை, வீணை, கமண்டலு ஆகியவற்றைத் தாங்கியவர்; இடுப்பில் முந்தை புல் நாரின் மும்மடித் தண்டு முடிச்சுகளுடன் கட்டிய சிறந்த மேகலை விளங்கியது।

Verse 71

ब्रह्मरूपधरं शांतं दिव्यरुद्राक्षभूषितम् । गत कल्पकृतग्रंथिसूत्रमालावलंबितम्

அவர் பிரம்மரூபம் தாங்கி அமைதியுடன், தெய்வீக ருத்ராட்ச மணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டார்; பழங்கால கல்பங்களில் கட்டப்பட்ட முடிச்சுகளுடன் கூடிய புனித நூல் மாலைகள் அவர்மேல் தொங்கின.

Verse 72

विरंचिहरसंवादो जन्माहंकारगर्वितः । संक्रुद्धैः क्रियते कोऽद्य चिंतातत्परमानसम्

விரஞ்சியும் (பிரம்மா) ஹரனும் (சிவன்) இடையிலான, பிறப்பின் பெருமிதமும் அகந்தையும் வீங்கச் செய்த அந்தத் தகராறை—இன்று கோபத்தில் மீண்டும் யார் கிளப்புகிறார்? யாருடைய மனம் முழுதும் கவலையிலேயே மூழ்கியுள்ளது?

Verse 73

आयातं नारदं दृष्ट्वा विस्मिताः समुपस्थिताः । प्रभो प्रसादः क्रियतामागंतव्यं गृहे मम

நாரதர் வந்ததைப் பார்த்த அவர்கள் வியப்புடன் எழுந்து நின்று கூறினர்—“பிரபோ, அருள் புரிவீராக; தயை செய்து என் இல்லத்திற்கு வருக.”

Verse 74

धन्योऽहं कृतपुण्योऽहं यस्य मे त्वं गृहागतः । इत्युक्तो बलिना विप्रो विवेशासुरमंदिरे । आसनं पाद्यमर्घ्यं च दत्त्वा संपूजितो द्विजः

“நான் பாக்கியவான், நான் புண்ணியம் செய்தவன்; ஏனெனில் நீங்கள் என் இல்லத்திற்கு வந்தீர்கள்”—என்று பலி கூற, அந்தப் பிராமணர் அசுர மாளிகையில் நுழைந்தார். அவருக்கு ஆசனம், பாத்யம், அர்க்யம் அளித்து அந்தத் த்விஜரை முறையாகப் போற்றினர்.

Verse 75

प्रविश्य सहिताः सर्वे संविष्टा दैत्यदानवाः । शुक्रेण सहितो दैत्यो बभाषे नारदं बलिः

அனைத்து தைத்ய-தானவர்களும் ஒன்றாக உள்ளே நுழைந்து அமர்ந்தனர். அப்போது சுக்ரருடன் கூடிய தைத்யராஜன் பலி நாரதரிடம் பேசினார்.

Verse 76

इदं राज्यमिमे दारा इमे पुत्रा अहं बलिः । ब्रूहि येनात्र ते कार्यं दानं मे प्रथमं व्रतम्

“இது என் ராஜ்யம்; இவர்கள் என் மனைவியர்; இவர்கள் என் புதல்வர்—நான் பலி. இங்கே உமக்கு என்ன வேண்டுமோ கூறுக; தானமே என் முதன்மை விரதம்.”

Verse 77

नारद उवाच । भक्त्या तुष्यंति ये विप्रास्ते विप्रा भूमिदेवताः । न तु ये पूजिताः शक्त्या पुनर्याचंति तेऽधमाः

நாரதர் கூறினார்—“பக்தியால் திருப்தி அடையும் பிராமணர்களே பூமிதேவர்கள். ஆனால் தம் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப போற்றப்பட்டும் மீண்டும் கேட்போர் தாழ்ந்தவர்கள்.”

Verse 78

त्वयाऽहं पूजितो हृष्टो न वित्तैर्मे प्रयोजनम् । हृष्टोऽहं तव राज्येन यज्ञैर्दानैर्व्रतैस्तथा

நீ என்னை முறையாகப் பூஜித்தாய்; நான் மகிழ்ந்தேன், எனக்கு செல்வம் வேண்டாம். உன் தர்மமிகு ஆட்சியாலும், யாகம், தானம், விரதங்களாலும் நான் பேரானந்தம் அடைகிறேன்।

Verse 79

देवैः कृतं विप्रियं ते किंचित्पश्याम्यहं बले । त्वया संपूज्यमानोऽपि देवराजो न तुष्यति

ஓ பலி, தேவர்கள் உனக்குச் சிறிது விரோதமானதைச் செய்துள்ளனர் என்று நான் காண்கிறேன். நீ முறையாகப் பூஜித்தாலும் தேவராஜன் இந்திரன் திருப்தியடைவதில்லை।

Verse 80

न क्षमंति सुराः सर्वे तव राज्यं धरातले । स्वर्गे मे तापको जातो देवानां तव विग्रहे

பூமியில் உன் ஆட்சியை எல்லாத் தேவர்களும் பொறுக்கமாட்டார்கள். தேவர்கள் உன்னிடம் கொண்ட பகைமையால், சுவர்க்கத்திலும் எனக்குள் எரியும் கவலை எழுந்துள்ளது।

Verse 81

संनह्य प्रथमं याति यः सैन्यं शत्रुभूमिषु । स क्षत्रियो विजयते तस्य राज्यं च वर्धते

எந்தக் க்ஷத்திரியன் முதலில் ஆயுதம் தரித்து பகைவர் நாட்டில் தன் படையை நடத்திச் செல்கிறானோ, அவனே வெற்றி பெறுவான்; அவனுடைய அரசு வளர்ச்சி அடையும்।

Verse 82

उच्छेदस्तव राज्यस्य भविष्यति श्रुतं मया । एवं ज्ञात्वा यथायुक्तं तच्छीघ्रं तु विधीयताम्

உன் அரசின் அழிவு நிகழும் என்று நான் கேட்டேன். இதை அறிந்து, தக்கதானதைத் தாமதமின்றி உடனே ஏற்பாடு செய்।

Verse 83

बलिरुवाच । यैर्गुणैः कुरुते राज्यं राजा तान्वद मे विभो । दानं पात्रे प्रदातव्यं मया त्वमपि तं वद

பலி கூறினார்—ஹே விபோ! எந்த குணங்களால் அரசன் நாட்டை முறையாக ஆள்கிறான் என்பதை எனக்குச் சொல்லுங்கள். மேலும் தானம் யாருக்கு உரிய பாத்திரமாக வழங்க வேண்டும் என்பதையும் நீங்களே கூறுங்கள்.

Verse 84

नारद उवाच । षड्विंशद्गुणसंपन्नो राजा राज्यं करोति च । स राज्यफलमाप्नोति शृणु तत्कथयाम्यहम्

நாரதர் கூறினார்—இருபத்தாறு குணங்களால் நிறைந்த அரசன் தான் அரசாட்சியை முறையாகத் தாங்கி நடத்துவான். அவன் தர்மமிகு ஆட்சியின் பலனை அடைவான்; கேள், அந்தக் குணங்களை நான் கூறுகிறேன்.

Verse 85

चरेद्धर्मानकटुको मुंचेत्स्नेहमनास्तिके । अनृशंसश्चरेदर्थं चरेत्काममनुद्धतः

அவன் கடுமையின்றி தர்மத்தைப் பின்பற்ற வேண்டும்; நாத்திகரிடம் பற்றை விட வேண்டும். கொடுமையின்றி செல்வத்தை நாட வேண்டும்; அகந்தையின்றி நியாயமான இன்பங்களை அனுபவிக்க வேண்டும்.

Verse 86

प्रियं ब्रूयादकृपणः शूरः स्यादविकत्थनः । दाता चाऽयामवर्जः स्यात्प्रगल्भः स्यादनिष्ठुरः

அவன் இனிய சொற்கள் பேச வேண்டும்; கஞ்சன் ஆகக் கூடாது. வீரன் ஆக வேண்டும்; ஆனால் பெருமை பேசக் கூடாது. தானம் செய்பவன் ஆக வேண்டும்; உழைப்பைத் தவிர்க்காதவன் ஆக வேண்டும். திடமுள்ளவன் ஆக வேண்டும்; ஆனால் கொடூரன் ஆகக் கூடாது.

Verse 87

संदधीत न चानार्यान्विगृह्णीयान्न बंधुभिः । नानाप्तैश्चारयेच्चारान्कुर्यात्कार्यमपीडयन्

அவன் உடன்படிக்கை செய்ய வேண்டும்; ஆனால் அநாரியருடன் அல்ல. தன் உறவினருடன் பகை கொள்ளக் கூடாது. நம்பத்தகுந்தவர்களின் மூலம் உளவாளர்களை இயக்கி, யாரையும் துன்புறுத்தாமல் காரியங்களை நிறைவேற்ற வேண்டும்.

Verse 88

अर्थान्ब्रूयान्न चापत्सु गुणान्ब्रूयान्न चात्मनः । आदद्यान्न च साधुभ्यो नासत्पुरुषमाश्रयेत्

செல்வமும் நெறியும் பற்றி உரைக்கலாம்; ஆனால் ஆபத்துக் காலத்தில் அல்ல. நற்குணங்களைப் பேசலாம்; ஆனால் தன் குணங்களைப் புகழ்ந்து அல்ல. சான்றோரிடமிருந்து எதையும் எடுத்துக்கொள்ளாதே; தீயோரின் அடைக்கலத்தை ஒருபோதும் நாடாதே.

Verse 89

नापरीक्ष्य नयेद्दण्डं न च मंत्रं प्रकाशयेत् । विसृजेन्न च लुब्धेभ्यो विश्वसेन्नापकारिषु

முறையாக ஆராயாமல் தண்டனை விதிக்காதே; ரகசிய ஆலோசனையை வெளிப்படுத்தாதே. பேராசையுள்ளோரிடம் காரியங்களை ஒப்படைக்காதே; தீங்கு செய்தவர்களை நம்பாதே.

Verse 90

आप्तैः सुगुप्तदारः स्याद्रक्ष्यश्चान्यो घृणी नृपः । स्त्रियं सेवेत नात्यर्थं मृष्टं भुंजीत नाऽहितम्

அரசன் நம்பிக்கைக்குரியோரால் தன் இல்லறத்தை நன்கு காக்கச் செய்ய வேண்டும்; கருணையுடன் பிறரையும் பாதுகாக்க வேண்டும். இன்பவெறியில் அளவுக்கு மீறி ஈடுபடாதே; சுத்தமும் நலமும் தரும் உணவை உண்ண வேண்டும்; தீங்கு தருவதை அல்ல.

Verse 91

अस्तेयः पूजयेन्मान्यान्गुरुं सेवेदमायया । अर्च्यो देवो न दम्भेन श्रियमिच्छेदकुत्सिताम्

அவன் திருட்டிலிருந்து விடுபட்டவனாக இருக்கட்டும்; மதிக்கத்தக்கோரைக் கௌரவிக்கட்டும்; குருவை வஞ்சமின்றி சேவிக்கட்டும். தம்பத்தால் தெய்வத்தை வழிபடாதே; இழிவற்ற செல்வத்தை நாடுக.

Verse 92

सेवेत प्रणयं कृत्वा दक्षः स्यादथ कालवित् । सांत्ववाक्यं सदा वाच्यमनुगृह्णन्न चाक्षिपेत्

நல்லிணக்கம் ஏற்படுத்தி நடக்க வேண்டும்; திறமை உடையவனாகவும் காலம் அறிந்தவனாகவும் இருக்க வேண்டும். எப்போதும் சமாதானமளிக்கும் சொற்களைப் பேச வேண்டும்; அருளுடன் நடக்க வேண்டும்; கடுமையாக இகழ்ந்து பேசாதே.

Verse 93

प्रहरेन्न च विप्राय हत्वा शत्रून्न शेषयेत् । क्रोधं कुर्यान्न चाकस्मान्मृदुः स्यान्नापकारिषु

பிராமணனை ஒருபோதும் தாக்காதே; பகைவர்களை வென்று அவர்கள் மீண்டும் எழும்புமாறு விடாதே. காரணமின்றி கோபிக்காதே; தீங்கு செய்பவர்களிடம் அளவுக்கு மீறி மென்மையாயும் இருக்காதே।

Verse 94

एवं राज्ये चिरं स्थेयं यदि श्रेय इहेच्छसि । तपःस्वाध्यायदानानि तीर्थयात्राऽश्रमाणि च

இவ்வாழ்விலேயே நலன் வேண்டினால், இவ்விதமாக அரசாட்சியில் நீண்ட காலம் நிலைத்திரு. தவம், சுவாத்யாயம், தானம் செய்; மேலும் தீர்த்தயாத்திரையும் ஆசிரம தரிசனமும் செய்।

Verse 95

योगेनात्मप्रबोधस्य कलां नार्हंति षोडशीम् । त्वया संसारवैराग्यं कर्त्तव्यं विप्रपूजनम्

யோகத்தால் அவர்கள் ஆத்மப் பிரபோதத்தின் பதினாறில் ஒரு பங்கையும் அடையார். ஆகவே நீ உலக வாழ்வில் வைராக்யம் வளர்த்து, பிராமணர்களை பூஜித்து மரியாதை செய்ய வேண்டும்।

Verse 96

यष्टव्यं विविधैर्यज्ञैर्ध्येयो नारायणो हरिः । प्रसंगेन समायातो यास्ये रैवतके गिरौ

பலவகை யாகங்களைச் செய்ய வேண்டும்; நாராயண ஹரியைத் தியானிக்க வேண்டும். நல்வாய்ப்பால் இங்கு வந்தேன்; இப்போது ரைவதக மலைக்குச் செல்வேன்।

Verse 97

तत्रास्ते भगवान्विष्णुर्नदी त्रैलोक्यपावनी । तत्रास्ते च शिवावृक्षो बहुपुष्पफलान्वितः । तत्र गत्वा करिष्यामि व्रतं तद्विष्णुवल्लभम्

அங்கே பகவான் விஷ்ணு வாசம் செய்கிறார்; மூவுலகையும் தூய்மைப்படுத்தும் நதியும் அங்கே உள்ளது. அங்கே மலரும் கனியும் நிறைந்த சிவா மரமும் நிற்கிறது. அங்கே சென்று விஷ்ணுவுக்கு பிரியமான அந்த விரதத்தை நான் மேற்கொள்வேன்।

Verse 98

बलिरुवाच । कोऽयं रैवतकोनाम व्रतं किं विष्णुवल्लभम् । शिवावृक्षास्तु के प्रोक्तास्तत्कथं कथयस्व मे

பலி கூறினான்— ‘ரைவதக’ எனப்படும் இந்தத் தலம் எது? விஷ்ணுவுக்கு அருமையான விரதம் எது? ‘சிவவிருட்சங்கள்’ என்று எவற்றைச் சொல்கிறார்கள்? இதனை எனக்கு முறையாக விளக்குங்கள்।

Verse 99

नारद उवाच । पुरा युगादौ दैत्येन्द्र सपक्षाः पर्वताः कृताः । संचिंत्य ब्रह्मणा पश्चादचलास्ते कृताः पुनः

நாரதர் கூறினார்— ஓ தைத்யேந்திரா! பழங்காலத்தில் யுகத்தின் தொடக்கத்தில் மலைகள் இறக்கைகளுடன் படைக்கப்பட்டன. பின்னர் பிரம்மா சிந்தித்து, அவையே மீண்டும் இறக்கையற்ற அசையாத மலைகளாக ஆக்கினார்।

Verse 100

उत्पतंति महाकाया निपतंति यदृच्छया । मेरुमंदरकैलासा वचसा संस्थिताः स्थिराः

அந்தப் பெருஞ்சரீர மலைகள் மேலே பறந்து எழுந்தும், தன்னிச்சையாகக் கீழே விழுந்தும் இருந்தன. ஆனால் மேரு, மந்தர, கைலாசம் ஆகியவை தெய்வ வாக்கினால் உறுதியாக நிலைநிறுத்தப்பட்டன।

Verse 101

वारिता न स्थिता ये तु त इंद्रेण स्थिरीकृताः । मेरोर्दक्षिण शृंगे तु कुमुदेति स पर्वतः

தடுக்கப்பட்டாலும் நிலைநிற்காத மலைகளை இந்திரன் உறுதியாக நிலைநிறுத்தினான். மேருவின் தென் சிகரத்தில் ‘குமுத’ எனப்படும் அந்த மலை உள்ளது।

Verse 102

दिव्यः सपक्षः सौवर्णो दिव्यवृक्षैः समावृतः । तस्योपरि पुरी दिव्या वैष्णवी विष्णुना कृता

அது தெய்வீகமானது; இறக்கைகளுடன் பொன்ன்மயமாகவும், தெய்வ மரங்களால் சூழப்பட்டதாகவும் உள்ளது. அதன் மேல் விஷ்ணு அமைத்த ‘வைஷ்ணவீ’ எனும் தெய்வ நகரம் இருக்கிறது।

Verse 103

तस्या मध्ये गृहं दिव्यं यस्मिल्लंक्ष्मीः सदा स्थिता । मेरोः शृंगे पुरी रम्या गृहं तत्र मनोरमम्

அந்த நகரத்தின் நடுவில் ஒரு தெய்வீக மாளிகை உள்ளது; அதில் திருமகள் (லக்ஷ்மி) எப்போதும் உறைகிறாள். மேரு சிகரத்தில் இனிய நகரம் உள்ளது; அங்கே மிக மனம்கவரும் இல்லம் விளங்குகிறது.

Verse 104

तत्रास्ते स भवो देवो भवानी यत्र संस्थिता । सभा माहेश्वरी रम्या सौवर्णी रत्नमंडिता

அங்கேயே பவதேவன் (சிவன்) உறைகிறான்; அங்கே பவானி நிறுவப்பட்டிருக்கிறாள். அங்கே அழகிய மாஹேஸ்வரீ சபை உள்ளது; அது பொன்னால் செய்யப்பட்டு ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது.

Verse 105

तत्रास्ते भगवान्विष्णुर्देवैर्ब्रह्मादिभिर्वृतः । तस्यां विष्णुः सदा याति देवं द्रष्टुं महेश्वरम्

அங்கே பகவான் விஷ்ணுவும் பிரம்மா முதலிய தேவர்களால் சூழப்பட்டு உறைகிறார். அந்த இடத்தில் விஷ்ணு எப்போதும் மகேஸ்வரன் (சிவன்) தரிசனம் செய்யச் செல்கிறார்.

Verse 106

सौवर्णैः कुमुदैर्यस्मादसौ सर्वत्र मंडितः । कुमुदेति कृतं नाम देवैस्तत्र समागतैः

அது எங்கும் பொன்னான குமுத மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருப்பதால், அங்கே கூடிய தேவர்கள் அதற்கு ‘குமுதா’ என்று பெயரிட்டனர்.

Verse 107

एकदा भगवान्रुद्रो गिरौ तस्मिन्समागतः । द्रष्टुं तच्छिखरे रम्ये तां पुरीं विष्णुपालिताम्

ஒருமுறை பகவான் ருத்ரன் அந்த மலைக்கு வந்தான்; அதன் இனிய சிகரத்தில் விஷ்ணுவால் காக்கப்படும் அந்த நகரத்தைப் பார்ப்பதற்காக.

Verse 108

गृहागतं हरं दृष्ट्वा हरिणा स तु पूजितः । लक्ष्म्या संपूजिता गौरी हर्षिता तत्र संस्थिता

தன் இல்லத்திற்கு வந்த ஹரன் (சிவன்) என்பதைப் பார்த்து ஹரி (விஷ்ணு) அவரை வழிபட்டார். லக்ஷ்மி முறையாகப் போற்றிய கௌரி (பார்வதி) மகிழ்ந்து அங்கேயே அமர்ந்திருந்தாள்.

Verse 109

एकासनोपविष्टौ तौ मंत्रयंतौ परस्परम् । हरेण कारणं ज्ञात्वा तत्सर्वं कथितं हरेः

அவர்கள் இருவரும் ஒரே ஆசனத்தில் அமர்ந்து ஒருவரோடு ஒருவர் ஆலோசித்தனர். ஹரன் (சிவன்) மூலம் காரணத்தை அறிந்து, ஹரி (விஷ்ணு) அந்த முழு நிகழ்வையும் ஹரனிடம் கூறினார்.

Verse 110

त्वयेयं नगरी कार्या मंदरे पर्वतोत्तमे । प्रष्टव्यः कारणं नाहमवश्यं तद्भविष्यति

“மந்தரா, பர்வதங்களில் சிறந்தவனே! இந்த நகரத்தை நீயே நிறுவ வேண்டும். காரணம் பற்றி என்னைக் கேட்காதே; அது நிச்சயமாக நிறைவேறும்.”

Verse 111

हर एव विजानाति कारणं कतमोऽपि न । एवं तथेति तौ प्रोक्त्वा संस्थितौ पर्वतोऽपि सः

“காரணத்தை ஹரன் (சிவன்) ஒருவனே அறிவான்; வேறு யாரும் இல்லை.” என்று கூறி, “அப்படியே ஆகட்டும்” என அவர்கள் இருவரும் அங்கே நிலைத்திருந்தனர்; அந்த மலைவும் உறுதியாக நின்றது.

Verse 112

तं दृष्ट्वा संगतं रुद्रं कुमुदः स्वयमाययौ । धन्योऽहं कृतपुण्योऽहं यस्य मे गृहमागतौ

ருத்ரன் உடன் வந்திருப்பதைப் பார்த்து குமுதன் தானே முன்னே வந்தான். அவன், “நான் பாக்கியவான், நான் புண்ணியம் செய்தவன்; ஏனெனில் நீங்கள் இருவரும் என் இல்லத்திற்கு வந்தீர்கள்” என்றான்.

Verse 113

द्वाभ्यामुक्तो गिरिवरो ददाव किं वरं तव । इत्युक्तः पर्वतस्ताभ्यां वरं वव्रे स मूढधीः

இருவராலும் உரைக்கப்பட்ட சிறந்த மலை— “உங்களுக்கு என்ன வரம் அளிப்பேன்?” என்றது. அவர்களால் சொல்லப்பட்டபோது, மயக்கமுற்ற அறிவுடைய அந்த மலை ஒரு வரத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தது.

Verse 114

भविष्यत्कार्यहेतुत्वाद्भविष्यति न तद्वृथा । यत्राहं तत्र वस्तव्यं भवद्भ्यामस्तु मे वरः

இது வருங்காலக் காரியத்திற்குக் காரணமாதலால் வீணாகாது. நான் எங்கே இருப்பேனோ அங்கேயே நீங்கள் இருவரும் தங்க வேண்டும்— இதுவே என் வரம்.

Verse 116

मत्सन्निधौ समागत्य स्थातव्यं ब्रह्मवासरम् । तथेत्युक्त्वा सपत्नीकौ गतौ हरिहरावुभौ

என் சன்னிதியில் வந்து பிரம்மாவின் ஒரு நாளளவும் நிலைத்திருக்க வேண்டும். “அப்படியே” என்று கூறி, துணைவியருடன் ஹரியும் ஹரனும் இருவரும் புறப்பட்டனர்.

Verse 117

ऋषिरासीन्महाभाग ऋतवागिति विश्रुतः । तस्यापुत्रस्य पुत्रोऽभूद्रेवत्यन्ते महात्मनः

‘ருதவாக்’ எனப் புகழ்பெற்ற மிகப் பாக்கியசாலியான ஒரு ரிஷி இருந்தார். அந்த மகாத்மாவுக்கு மகன் இல்லாதபோதும், ரேவதி நட்சத்திரத்தின் இறுதியில் ஒரு மகன் பிறந்தான்.

Verse 118

स तस्य विधिवच्चक्रे जातकर्मादिकाः क्रियाः । तथोपनयनाद्याश्च स चाशीलोऽभवन्नृप

அவன் விதிப்படி ஜாதகர்மம் முதலான சடங்குகளையும், உபநயனம் முதலானவற்றையும் செய்தான். ஆயினும், அரசே, அந்தப் பையன் தீயொழுக்கமுடையவனானான்.

Verse 119

यतः प्रभृति जातोऽसौ ततः प्रभृत्यसावृषिः । दीर्घरोगपरामर्शमवापातीव दुर्द्धरम्

அந்தக் குழந்தை பிறந்த நாளிலிருந்தே, அந்த ரிஷி நீண்டநாள் நோயின் தாங்கமுடியாதத் தொடுதலால் பாதிக்கப்பட்டவர்போல் ஆனார்।

Verse 120

माता चास्य परामार्तिं कुष्ठरोगाभिपीडिता । जगाम चिन्तां स ऋषिः किमेतदिति दुःखितः

அவனுடைய தாயும் குஷ்டநோயால் கடுமையாகப் பீடிக்கப்பட்டு பேர்துயரில் ஆழ்ந்தாள். அதைக் கண்ட ரிஷி வருந்தி, “இது என்ன?” என்று கவலை கொண்டார்।

Verse 121

मूर्खस्तु मंदधीः पुत्रो दुःखं जनयते पितुः । अमार्गगो विशेषेण दुःखाद्दुःखतरं हि तत्

மூடனும் மந்தபுத்தியுமான மகன் தந்தைக்கு துயரை உண்டாக்குகிறான்; அவன் அதர்மப் பாதையில் நடந்தால் அந்தத் துயர் துயரைவிடவும் மிகுந்ததாகிறது।

Verse 122

अपुत्रता मनुष्याणां श्रेयसे न कुपुत्रता । सुहृदां नोपकाराय पितॄणां नापि तृप्तये

மனிதரின் நலனுக்குக் கெட்ட மகன் இருப்பதைவிட மகவின்மைமே சிறந்தது; ஏனெனில் அவன் நண்பர்களுக்கு உதவாது, பித்ருக்களுக்கும் திருப்தி அளிக்காது।

Verse 123

सुपुत्रो हृदयेऽभ्येति मातापित्रोर्दिनेदिने । पित्रोर्दुःखाय धिग्जन्म तस्य दुष्कृतकर्मणः

நல்ல மகன் நாள்தோறும் தாய் தந்தையின் இதயத்தில் மேலும் மேலும் பதிகிறான்; ஆனால் தீவினையன் பெற்றோரின் துயரக் காரணமாயின், அவன் பிறப்பே நிந்தைக்குரியது।

Verse 124

धन्यास्ते तनया ये स्युः सवर्लोकाभिसंमताः । परोपकारिणः शांताः साधुकर्मण्यनुव्रताः

எல்லா உலகங்களாலும் போற்றப்படுகின்ற மகன்கள் பாக்கியவான்கள்; பிறர்க்கு உபகாரம் செய்பவர்கள், அமைதியுடையவர்கள், நற்கருமங்களில் நிலைத்திருப்பவர்கள்.

Verse 125

अनिर्वृतं निरानंदं दुःखशोकपरिप्लुतम् । नरकाय न स्वर्गाय कुपुत्रत्वं हि जन्मिनः

மகிழ்ச்சியற்றது, அமைதியற்றது, துயர்-சோகத்தில் மூழ்கியது—தீய மகன் இருப்பது ஒருவனைச் சொர்க்கத்திற்கல்ல, நரகத்திற்கே இட்டுச் செல்கிறது.

Verse 126

करोति सुहृदां दैन्यमहितानां तथा मुदम् । अकाले तु जरां पित्रोः कुपुत्रः कुरुते किल

தீய மகன் நல்வாழ்த்துநர்களைத் துயருறச் செய்து, பகைவர்களுக்கு மகிழ்ச்சி அளிக்கிறான்; பெற்றோரை காலத்துக்கு முன்பே முதுமையுறச் செய்கிறான்.

Verse 127

नारद उवाच । एवं सोऽत्यन्तदुष्टस्य पुत्रस्य चरितैर्मुनिः । दह्यमानमनोवृत्तिर्वृद्धगर्गमपृच्छत

நாரதர் கூறினார்—மிகக் கொடிய மகனின் செயல்களால் உள்ளம் எரிந்த அந்த முனிவர், முதிய கர்கரை வினவினார்.

Verse 128

ऋतवागुवाच । सुव्रतेन पुरा वेदा अधीता विधिना मया । समाप्य विद्या विधवत्कृतो दारपरिग्रहः

ருதவாக் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் உறுதியான விரதத்துடன் விதிப்படி வேதங்களை நான் பயின்றேன். கல்வியை முறையாக நிறைவு செய்து, பின்னர் விதிவழியாக மனைவியை ஏற்று இல்லறத்தில் புகுந்தேன்.

Verse 129

सदारेण हि याः कार्याः श्रौतस्मार्त्तादिकाः क्रियाः । ताः कृताश्च विधानेन कामं समनुरुध्य च

மனைவியுடன் செய்ய வேண்டிய ச்ரௌத, ஸ்மார்த்த முதலான கர்மங்களை நான் விதிமுறையுடன் செய்தேன்; மேலும் தர்மம்-அர்த்தம்-காமம் எனும் நியாயமான இலக்குகளையும் பின்பற்றினேன்।

Verse 130

पुत्रार्थं जनितश्चायं पुंनाम्नो विच्युतौ मुने । सोऽयं किमात्मदोषेण मातुर्दोषेण किं मम । अस्मद्दुःखावहो जातो दौःशील्याद्वद कोविद

முனிவரே! புத்திரப் பயனுக்கும் ‘பும்-நாம’ நரகத்திலிருந்து விடுதலைக்கும் இவன் பிறந்தான். அப்படியிருக்க, என் எந்தக் குற்றத்தால் அல்லது அவன் தாயின் எந்தக் குற்றத்தால் இவன் எங்கள் இல்லத்திற்கு துயரக் காரணமாக ஆனான்? அறிவாளியே, இந்தத் தீநடத்தை எங்கிருந்து வந்தது கூறுங்கள்।

Verse 131

गर्ग उवाच । रेवत्यन्ते मुनिश्रेष्ठ जातोऽयं तनयस्तव । तेन दुःखाय ते दुष्टे काले यस्मादजायत

கர்கர் கூறினார்—முனிவர்களில் சிறந்தவரே! உமது இந்த மகன் ரேவதியின் இறுதி-சந்தியில் பிறந்தான். ஆகவே அசுப காலத்தில் பிறந்ததால் உமக்கு துயரக் காரணமாக ஆனான்।

Verse 132

तवापचारो नैवास्य मातुर्नापि कुलस्य च । अन्यद्दौःशील्यहेतुत्वं रेवत्यंत उपागतम्

இதில் உமக்கு குற்றமில்லை; தாய்க்கும் இல்லை; குலத்திற்கும் இல்லை. இந்தத் தீநடத்தின் காரணம் ரேவதியின் இறுதி-சந்திக் காலத்திலிருந்தே வந்தது।

Verse 133

रेवती अश्विनोर्मध्यमाश्लेषामघयोस्तथा । ज्येष्ठामूलर्क्षयोः प्रोक्तं गंडांतं तु भयावहम्

ரேவதியின் முடிவும் அஸ்வினியின் தொடக்கமும் இடையிலான சந்தி, அதுபோல் ஆச்லேஷா–மகா இடையிலும், ஜ்யேஷ்டா–மூல இடையிலும் உள்ள சந்தி—பயமூட்டும் ‘கண்டாந்தம்’ எனச் சொல்லப்படுகிறது।

Verse 134

गंडत्रये तु ये जाता नरनारीतुरंगमाः । तिष्ठंति न चिरं गेहे तिष्ठन्तोऽपि भयंकराः । एवमुक्तोऽथ गर्गेण चुक्रोधातीव कोपनः

அந்த மூன்று கண்டாந்தச் சந்திகளில் பிறக்கும் ஆண்கள், பெண்கள், குதிரைகள் வீட்டில் நீண்ட நாள் தங்கார்; தங்கினாலும் அச்சத்திற்குக் காரணமாவர். இவ்வாறு கர்கர் கூறியதும் அந்தக் கோபக்காரன் மிகுந்த கோபமுற்றான்.

Verse 135

ऋतवागुवाच । यस्मान्ममैक पुत्रस्य रेवत्यन्ते समुद्भवः

ருதவாகு கூறினார்— என் ஒரே மகன் ரேவதியின் இறுதிச் சந்தியில் பிறந்ததால்…

Verse 136

रेवती किं न जानाति मां विप्रः शापयिष्यति । जाज्वल्यमाना गगनात्तस्मात्पततु रेवती

ரேவதிக்கு தெரியாதா— ஒரு பிராமணன் என்னை சபிப்பான் என்று? ஆகவே ரேவதி தீப்பொலிவுடன் வானத்திலிருந்து வீழ்க!

Verse 137

नारद उवाच । तेनैवं व्याहृते वाक्ये रेवत्यृक्षं पपात ह पश्यतः सर्वलोकस्य विस्मयाविष्टचेतसः

நாரதர் கூறினார்— அவ்வாறு சொற்கள் உச்சரிக்கப்பட்டதும் ரேவதியின் நட்சத்திரம் உண்மையிலேயே வீழ்ந்தது; எல்லா உலகங்களும் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, அவர்களின் மனங்கள் வியப்பில் ஆழ்ந்தன.

Verse 138

ईश्वरेच्छाप्रभावेन पतिता गिरिमूर्द्धनि । रेवत्यृक्षं निपतितं कुमुदाद्रौ समन्ततः

ஈசுவரின் இச்சை-வல்லமையால் அது மலைச் சிகரத்தில் விழுந்தது; குமுத மலைமீது எல்லாத் திசைகளிலும் ரேவதியின் நட்சத்திரம் இறங்கி விழுந்தது.

Verse 139

सुराष्ट्रदेशे स प्राप्तः पतितो भूतले शुभे । हिमाचलस्य पुत्रो य उज्जयंतो गिरिर्महान्

அது சுராஷ்டிர தேசத்தை அடைந்து, புனிதமான பூமியில் வீழ்ந்தது—ஹிமாசலத்தின் புதல்வன் எனப் புகழ்பெற்ற மகா உஜ்ஜயந்த மலை அதுவே.

Verse 140

कुमुदेन समं मैत्री कृता पूर्वं परस्परम् । यत्र त्वं स्थास्यसे स्थाता तत्राहमपि निश्चितम्

முன்னர் குமுதனுடன் எனக்கு பரஸ்பர நட்பு ஏற்பட்டது. நீ நிலைத்தவனாய் எங்கே நிலைபெறுவாயோ, அங்கே நானும் உறுதியாகத் தங்குவேன்.

Verse 141

इति कृत्वा गृहीत्वाथ गंगावारि सयामुनम् । सारस्वतं तथा पुण्यं सिंचितुं तं समागतः

இவ்வாறு செய்து, கங்கை-யமுனையின் நீரையும், புனிதமான சரஸ்வதி நீரையும் எடுத்துக் கொண்டு, அந்தத் தூய நீரால் அவனைத் தெளித்து அபிஷேகம் செய்ய அங்கே வந்தான்.

Verse 142

आहूतसंप्लवं यावत्संस्थितौ तौ परस्परम् । कुमुदाद्रिश्च तत्पातात्ख्यातो रैवतकोऽभवत्

அழைக்கப்பட்ட வெள்ளம் அடங்கும் வரை அவர்கள் இருவரும் அங்கே ஒன்றாக நிலைத்திருந்தனர். அந்த இறங்குதலினால் குமுத மலை ‘ரைवतக’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றது.

Verse 143

अतीव रम्यः सर्वस्यां पृथिव्यां पृथिवीपते । कुमुदाद्रिश्च सौवर्णो रेवतीच्यवनात्पुनः

ஓ பூமிபதி! குமுத மலை உலகமெங்கும் மிக இனிமையானதாக இருந்தது; மேலும் ரேவதியின் இறங்குதலால் அது பொன்னொளியால் மீண்டும் பிரகாசித்தது.

Verse 144

पंकजाभः स बाह्येन जातो वर्णेन भूपते । मेरुवर्णः स मध्ये तु सौवर्णः पर्वतोत्तमः

ஏ அரசே! அந்தப் பர்வதோத்தமன் வெளிப்புறத்தில் தாமரைப் போன்ற நிறம் கொண்டான்; நடுவில் மேருவைப் போலத் தங்கநிற ஒளியால் விளங்கினான்।

Verse 145

ततः सञ्जनयामास कन्यां रैवतको गिरिः । रेवतीकांति संभूतां रेवतीसदृशाननाम्

பின்னர் ரைவதக மலை ஒரு கன்னியைப் பெற்றெடுத்தது—ரேவதியின் காந்தியிலிருந்து பிறந்தவள், முகத்தில் ரேவதியை ஒத்தவள்।

Verse 146

प्रमुचो नाम राजर्षिस्तेन दृष्टा वरांगना । पितृवद्रेवतीनाम कृतं तस्या नृपोत्तम

பிரமுசன் என்னும் அரசரிஷி அந்தச் சிறந்த கன்னியை கண்டான்; அரசே! தந்தைபோல் அவளுக்கு ‘ரேவதி’ என்று பெயரிட்டான்।

Verse 147

रेवतीति च विख्याता सा सर्वत्र वरांगना । सर्वतेजोमयं स्थानं सर्वतीर्थजलाश्रयम्

அந்தச் சிறந்த கன்னி ‘ரேவதி’ என எங்கும் புகழ்பெற்றாள்; அந்த இடம் அனைத்துத் தேஜஸாலும் நிறைந்தது, எல்லாத் தீர்த்தநீருக்கும் ஆதாரமாக உள்ளது।

Verse 148

गंगाजलप्रवाहैश्च संयुक्तं यामुनैस्तथा । स्थितं सारस्वतं तोयं तत्र गर्तेषु तत्त्रयम्

அங்கே கங்கைநீரின் ஓட்டங்களோடும், யமுனைநீரோடும் இணைந்து சரஸ்வதி நீர் நிலைத்திருந்தது; அங்குள்ள பள்ளங்களில் அந்த மூன்று புனித நீர்களும் ஒன்றாகத் தங்கின।

Verse 149

विख्यातं रेवतीकुंडं यत्र जाता च रेवती । स्मरणाद्दर्शनात्स्नानात्सर्वपापक्षयो भवेत्

ரேவதி பிறந்த இடமான புகழ்பெற்ற ரேவதீ குண்டம். அதனை நினைதல், தரிசனம், அதில் நீராடுதல் ஆகியவற்றால் எல்லாப் பாவங்களும் நாசமடையும்.

Verse 150

सा बाला वर्द्धिता तेन प्रमुंचेन महात्मना । यौवनं तु तया प्राप्तं तस्मिन्रैवतके गिरौ

அந்த சிறுமியை மகாத்மா பிரமுஞ்ச முனிவர் வளர்த்தார்; அந்த ரைவதக மலையிலேயே அவள் யௌவனம் அடைந்தாள்.

Verse 151

तां तु यौवनसंपन्नां दृष्ट्वाऽथ प्रमुचो मुनि । एकांते चिन्तयामास कोऽस्या भर्ता भविष्यति

யௌவனச் செழிப்புடன் அவளைப் பார்த்த முனி பிரமுஞ்சர் தனிமையில் சிந்தித்தார்—“இவளின் கணவன் யார் ஆவார்?”

Verse 152

हूत्वाहूत्वा स पप्रच्छ गुरुं वह्निं द्विजोत्तमः । प्रसादं कुरु मे ब्रूहि कोऽस्या भर्ता भविष्यति

மீண்டும் மீண்டும் அழைத்து அந்த த்விஜோத்தமன் தன் குருவான அக்னியை வினவினான்—“அருள் புரிந்து சொல்லும்; இவளின் கணவன் யார்?”

Verse 153

अन्योऽस्याः सदृशः कोऽपि वंशे नास्ति करोमि किम् । वह्निकुण्डात्समुत्थाय प्रोक्तवान्हव्यवाहनः

“இவளுக்கு ஒப்பானவர் அவள் வம்சத்தில் வேறு யாரும் இல்லை—நான் என்ன செய்வேன்?” என்று ஹவ்யவாஹனன் (அக்னி) அக்னிகுண்டத்திலிருந்து எழுந்து கூறினான்.

Verse 154

शृणु मे वचनं विप्र योऽस्या भर्ता भविष्यति । प्रियव्रतान्वयभवो महाबलपराक्रमः

ஓ விப்ரரே, என் சொல்லைக் கேளுங்கள்—இவளின் வருங்கால கணவன் பிரியவ்ரத வம்சத்தில் பிறந்து, மாபெரும் வலமும் வீரப் பராக்கிரமமும் உடையவனாக இருப்பான்।

Verse 155

पुत्रो विक्रमशीलस्य कालिंदीजठरोद्भवः । दुर्दमो नाम भविता भर्ता ह्यस्या महीपतिः

அவன் விக்ரமசீலனின் மகன்; காலிந்தியின் கருவிலிருந்து பிறந்தவன்; ‘துர்தம’ என்ற பெயருடன், பூமிபதியாக இவளின் கணவனாக நிச்சயம் ஆவான்।

Verse 156

अत्रांतरे समायातो दुर्दमः स महीपतिः । गिरौ मृगवधाकांक्षी मुनिं गेहे न पश्यति । प्रियेऽयि तातः क्व गत एहि सत्यं ब्रवीहि मे

அந்நேரத்தில் மலைவில் வேட்டையாட விரும்பி அரசன் துர்தம அங்கு வந்தான். வீட்டில் முனிவரை காணாமல், “பிரியமே, உன் தந்தை எங்கே சென்றார்? வா, எனக்கு உண்மையைச் சொல்” என்றான்।

Verse 157

नारद उवाच । अग्निशालास्थितेनैव तच्छ्रुतं वचनं प्रियम् । प्रियेत्यामन्त्रणं कोऽयं करोति मम वेश्मनि

நாரதர் கூறினார்—அக்னிசாலையில் இருந்தபடியே அவர் அந்த அன்புமிகு சொற்களை கேட்டார். “என் இல்லத்தில் ‘பிரியே’ என்று யார் அழைக்கிறார்?” என்று எண்ணினார்।

Verse 158

स ददर्श महात्मानं राजानं दुर्दमं मुनिः । जहर्ष दुर्दमं दृष्ट्वा मुनिः प्राह स गौतमम्

முனிவர் மகாத்மையான அரசன் துர்தமனை கண்டார். அவனைப் பார்த்ததும் முனிவர் மகிழ்ந்து, மரியாதையுடன், “ஓ கௌதமா, வருக” என்று கூறினார்।

Verse 159

शिष्यं विनयसम्पन्नमर्घ्यं पाद्यं समानय । एकं तावदयं भूपश्चिरकालादुपागतः

வினயமிக்க என் சீடனை உடனே அழைத்து வா; அர்க்கியம் மற்றும் பாத்யமும் கொண்டு வா. இந்த அரசன் நீண்ட காலத்திற்குப் பின் இங்கு வந்துள்ளார்.

Verse 160

जामाता सांप्रतं राजा योग्यास्य च सुता मम । ततः स चिंतयामास राजा जामातृ कारणम्

இப்போது இந்த அரசன் என் மருமகனாகத் தகுதியானவன்; என் மகளும் அவனுக்குத் தகுதியானவள். ஆகவே அரசன் மருமகனாகும் காரணமும் முறையும் பற்றி சிந்திக்கத் தொடங்கினான்.

Verse 161

मौनेन विधिना राजा जगृहेऽर्घ्यं द्विजाज्ञया । तमासनगतं विप्रो गृहीतार्घ्यं महामुनिः

மௌன விதியைப் பின்பற்றி அரசன் அந்தத் த்விஜரின் ஆணைப்படி அர்க்கியத்தை ஏற்றுக் கொண்டான். அர்க்கியத்தைப் பெற்ற அந்த மகாமுனி பிராமணர் தம் ஆசனத்தில் அமர்ந்தபடியே இருந்தார்.

Verse 162

प्रस्तुतं प्राह राजेन्द्रं नृपते कुशलं पुरे । कोशे बले च मित्रे च भृत्यामात्य प्रजासु च । तथात्मनि महाबाहो यत्र सर्वं प्रतिष्ठितम्

பின்னர் பொருத்தமான முறையில் அவர் அரசாதிராஜனை நோக்கி— ‘ஓ நற்பதி, நகரத்தில் எல்லாம் நலமா? கருவூலம், படை, நண்பர்கள், பணியாளர்கள்-அமைச்சர்கள், குடிமக்கள்—அனைவரும் க்ஷேமமா? மேலும் ஓ மகாபாஹோ, எல்லாம் நிலைபெறும் நீயும் நலமா?’ என்று கேட்டார்.

Verse 163

पत्नी च ते कुशलिनी याऽत्र स्थाने हि तिष्ठति । अन्यासां कुशलं ब्रूहि याः संति तव मंदिरे

மேலும் இங்கு இந்த இடத்தில் வசிக்கும் உன் மனைவி நலமா? உன் அரண்மனையில் உள்ள பிற பெண்களும் க்ஷேமமாக உள்ளார்களா—அதையும் கூறு.

Verse 164

राजोवाच । त्वत्प्रसादादकुशलं नास्ति राज्ये क्वचिन्मम । जातकौतूहलोऽस्म्यस्मि मम भार्याऽत्र का मुने

அரசன் கூறினான்—உமது அருளால் என் நாட்டில் எங்கும் அமங்கலம் இல்லை. ஆயினும் எனக்கு ஆவல் எழுகிறது; முனிவரே, இவ்விடத்தில் என் மனைவி யார்?

Verse 165

प्रमुच उवाच । रेवती ते वरा भार्या किं न वेत्सि नृपोत्तम । त्रैलोक्यसुन्दरी या तु कथं सा विस्मृता तव

பிரமுசன் கூறினான்—அரசர்களில் சிறந்தவனே, ரேவதியே உன் உத்தம மனைவி; இதை நீ அறியாததேன்? மும்முலக அழகியான அவள் உனக்கு எவ்வாறு மறந்தாள்?

Verse 166

राजोवाच । सुभद्रां शांतपापां च कावेरीतनयां तथा । सूरात्मजानुजातां च कदंबां च वरप्रजाम्

அரசன் கூறினான்—சுபத்ரை, சாந்தபாபை, காவேரீதனயை ஆகியோரையும் நான் நினைக்கிறேன்; மேலும் சூராத்மஜானுஜை, சிறந்த சந்ததியுடைய கடம்பையையும் நினைக்கிறேன்.

Verse 168

ऋषिरुवाच । प्रियेति सांप्रतं प्रोक्ता रेवती सा प्रिया तव । तदन्यथा न भविता वचनं नृपसत्तम

ரிஷி கூறினார்—இப்பொழுதே அவள் ‘பிரியா’ என்று சொல்லப்பட்டது; அந்த ரேவதியே உன் பிரியமானவள். அரசர்களில் சிறந்தவனே, இந்த வாக்கு வேறாகாது.

Verse 169

राजोवाच । नास्ति भावकृतो दोषः क्षम्यतां तद्वचो मम । विनिर्गतं वचोवक्त्रान्नाहं जाने द्विजोत्तम

அரசன் கூறினான்—என் சொற்களில் மனமார்ந்த குற்றம் இல்லை; தயை செய்து அந்தச் சொல்லை மன்னியருளுங்கள். த்விஜோத்தமரே, வாயிலிருந்து வெளிவந்த பின் வாக்கை நான் முழுதும் அறியவும் ஆளவும் இயலாது.

Verse 170

ऋषिरुवाच । नास्ति भावकृतो दोषः परिवेद्मि कुरुष्व तत् । वह्निना कथितस्त्वं मे जामाताद्य भविष्यसि

ரிஷி கூறினார்—உள்ளார்ந்த எண்ணத்தால் உண்டான குற்றம் இல்லை; நான் அறிந்தேன். முறையாகச் செய். அக்னி உன்னைப் பற்றி எனக்குச் சொன்னான்; இன்று நீ என் மருமகனாவாய்.

Verse 171

इत्यादिवचनै राजा भार्या मेने स रेवतीम् । ऋषिस्तथोद्यतः कर्तुं विवाहं विधि पूर्वकम् । उवाच कन्या पितरं किञ्चिन्मे श्रूयतां पितः

இவ்வாறான சொற்களால் அரசன் ரேவதியைத் தன் மனைவியாக ஏற்றான். பின்னர் ரிஷி விதிமுறையுடன் திருமணத்தை நடத்தத் தயாரானார். அப்போது கன்னி தந்தையிடம்—அப்பா, என் ஒரு வேண்டுகோளைச் செவிமடுக்கவும் என்றாள்.

Verse 172

यदि मे पतिना तात विवाहं कर्तुमिच्छसि । रेवत्यृक्षं विवाहं मे तत्करोतु प्रसादतः

கன்னி கூறினாள்—அப்பா, இந்த கணவருடன் எனது திருமணத்தை நடத்த விரும்பினால், உங்கள் அருளால் ரேவதி நக்ஷத்திரத்திலேயே என் திருமணம் நடைபெறட்டும்.

Verse 173

ऋषिरुवाच । रेवत्यृक्षश्च न वै भद्रे चन्द्रयोगे दिवि स्थितम् । ऋक्षाण्यन्यान्यपि संति सुभ्रूर्वैवाहकानि च

ரிஷி கூறினார்—அம்மையே, இப்போது சந்திரயோகத்துடன் வானில் ரேவதி நக்ஷத்திரம் நிலைபெறவில்லை. அழகிய புருவமுடையவளே, திருமணத்திற்குத் தகுந்த பிற நக்ஷத்திரங்களும் உள்ளன.

Verse 174

कन्योवाच । तात तेन विना कालो विकलः प्रतिभाति मे । विवाहो विकले तात मद्विधायाः कथं भवेत्

கன்னி கூறினாள்—அப்பா, அது இல்லாமல் காலமே எனக்குக் குறைவானதாகத் தோன்றுகிறது. அப்பா, குறைபட்ட காலத்தில் என்னைப் போன்றவளின் திருமணம் எவ்வாறு முறையாக நிறைவேறும்?

Verse 175

प्रमुञ्च उवाच । ऋतवागिति विख्यातस्तपस्वी रेवतीं प्रति । चकार कोपं क्रुद्धेन तेनर्क्षं तन्निपातितम्

பிரமுஞ்சன் கூறினான்—ரேவதியை முன்னிட்டு ‘ருதவாக்’ எனப் புகழ்பெற்ற மகாதபஸ்வி கோபமுற்றான்; அந்தக் கோபத்தில் அந்த நட்சத்திரத்தை வீழ்த்தச் செய்தான்।

Verse 176

मया चास्मै प्रतिज्ञाता भार्येति विदितं तव । न चेच्छसि विवाहं त्वं संकटं नः समागतम्

மேலும், உன்னை அவனுக்குப் பாரியையாக அளிப்பேன் என்று நான் வாக்குறுதி செய்துள்ளேன்—இது உனக்குத் தெரியும். நீ திருமணத்திற்கு சம்மதிக்காவிட்டால், நமக்கு பெரும் இடர் வந்தடைந்தது।

Verse 177

कन्योवाच । ऋतवागेव स मुनिः किमेतत्तप्तवान्स्वयम् । न त्वया मम तातेन ब्रह्मबन्धोः सुताऽस्मि किम्

கன்னி கூறினாள்—அந்த முனிவர் உண்மையில் ருதவாக் தானா? அவர் தாமே இத்தகைய தவத்தைச் செய்தாரா? அல்லது, தந்தையே, உம்மால் என்னை ‘பிரம்மபந்து’வின் மகளெனக் கருதி இவ்வாறு நடத்துகிறார்களா?

Verse 178

ऋषिरुवाच । ब्रह्मबन्धोः सुता न त्वं तपस्वी नास्ति मेऽधिकः । सुता त्वं च मया देया नान्यत्कर्तुं समुत्सहे

ரிஷி கூறினார்—நீ பிரம்மபந்துவின் மகள் அல்ல; என்னைவிட உயர்ந்த தவசி எவரும் இல்லை. மேலும், உன்னை என் மூலமே (திருமணத்தில்) அளிக்க வேண்டும்; வேறொன்றைச் செய்ய எனக்கு மனத் துணிவு இல்லை।

Verse 179

कन्योवाच । तपस्वी यदि मे तातस्तत्किमृक्षमिदं दिवि । समारोप्य विवाहो मे कस्मान्न क्रियते पुनः

கன்னி கூறினாள்—தந்தையே, அவர் உண்மையில் தவசி என்றால் வானில் இந்நட்சத்திரம் என்ன? அதை மீண்டும் மேலே நிறுவி என் திருமணத்தை மறுபடியும் ஏன் நடத்தவில்லை?

Verse 180

ऋषिरुवाच एवं भवतु भद्रं ते भद्रे प्रीतिमती भव । आरोपयामीन्दुमार्गे रेवत्यृक्षं कृते तव

ரிஷி கூறினார்—“அவ்வாறே ஆகுக; ஓ நற்கருணையுள்ளவளே, உனக்கு மங்கலம் உண்டாகுக, நீ மகிழ்ச்சியால் நிறைந்திருப்பாயாக. உன் பொருட்டு சந்திரப் பாதையில் ரேவதி நட்சத்திரத்தை நிறுவுவேன்.”

Verse 181

ततस्तपःप्रभावेन रेवत्यृक्षं महामुनिः । यथा पूर्वं तथा चक्रे सोमयोगि द्विजोत्तमः । विवाहं दुहितुः कृत्वा जामातरमुवाच ह

பின்னர் தவத்தின் வல்லமையால் அந்த மகாமுனி—சோமயோகத்தில் நிலைத்த உயர்ந்த த்விஜன்—ரேவதி நட்சத்திரத்தை முன்போலவே மீட்டமைத்தார். மகளின் திருமணத்தை நடத்தி முடித்து, மருமகனிடம் கூறினார்.

Verse 182

औद्वाहिकं ते भूपाल कथ्यतां किं ददाम्यहम् । दुष्प्रापमपि दास्यामि विद्यते मे महत्तपः

“ஓ பூபாலா, உனக்கான திருமணப் பரிசு என்னவென்று கூறு—நான் என்ன தர வேண்டும்? பெற அரிதானதாயினும் தருவேன்; எனக்கு மாபெரும் தவவலிமை உண்டு.”

Verse 183

राजोवाच । मनोः स्वायंभुवस्याहमुत्पन्नः संततौ मुने । मन्वंतराधिपं पुत्रं त्वत्प्रसादाद्वृणोम्यहम्

அரசன் கூறினான்—“ஓ முனிவரே, நான் ஸ்வாயம்புவ மனுவின் வம்சத்தில் பிறந்தவன். உங்கள் அருளால் வரமாக நான் வேண்டுவது—ஒரு மன்வந்தரத்தின் அதிபதியாக விளங்கும் மகன்.”

Verse 184

ऋषिरुवाच । भविष्यति महीपालो महाबलपराक्रमः । रेवती रेवतीकुण्डे स्नात्वा पुत्रं जनिष्यति

ரிஷி கூறினார்—“மிகுந்த வலமும் வீரமும் உடைய ஒரு பூமிபதி நிச்சயமாகப் பிறப்பான். ரேவதி, ரேவதி குண்டத்தில் நீராடி, ஒரு மகனைப் பெறுவாள்.”

Verse 185

एवं कृत्वा गतो राजा सा च पुत्रमजीजनत् । रैवतेति कृतं नाम बभूव स मनुर्नृपः

இவ்வாறு செய்து அரசன் புறப்பட்டான்; அவளும் ஒரு மகனைப் பெற்றாள். அந்த அரசரிஷி மனுவுக்கு ‘ரைवत’ எனப் பெயர் வைக்கப்பட்டது.

Verse 186

अमुना च तदा प्रोक्तमस्मिन्रैवतके गिरौ । स्त्रियः स्नानं करिष्यंति तासां पुत्रा महाबलाः । दीर्घायुषो भविष्यंति दुःखदारिद्र्यवर्जिताः

அப்போது ரைवतக மலையில் அவர் இவ்வாறு அறிவித்தார்—இங்கு நீராடும் பெண்களுக்கு மிகுந்த வலிமையுடைய மகன்கள் பிறப்பர்; அவர்கள் நீண்ட ஆயுளும் துயர்-வறுமையற்ற வாழ்வும் பெறுவர்.

Verse 187

नारद उवाच । इत्युक्ते पर्वतो राजन्दीर्घो भूत्वा पपात सः । एतौ तौ संस्मृतौ देवौ सभार्यौ हरिशंकरौ

நாரதர் கூறினார்—அரசே, இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் அந்த மலை நீண்டு பின்னர் விழுந்தது. அப்போது துணைவியருடன் ஹரி மற்றும் சங்கரர் ஆகிய இரு தேவரும் நினைவுகூரப்பட்டு (ஆஹ்வானிக்கப்பட்டு) அழைக்கப்பட்டனர்.

Verse 188

स्मृतमात्रौ तदाऽयातौ तेन बद्धौ पुरा यतः । यत्राहं तत्र स्थातव्यं भवद्भ्यामिति निश्चितम्

நினைத்த மாத்திரத்தில் அவர்கள் இருவரும் உடனே வந்தனர்; ஏனெனில் முன்பு அவர் அவர்களைப் பிணைத்திருந்தார். “நான் எங்கு இருப்பேனோ அங்கேயே நீங்கள் இருவரும் இருக்க வேண்டும்” என்று உறுதியாகத் தீர்மானிக்கப்பட்டிருந்தது.

Verse 189

अतो विष्णुहरौ देवौ स्थितौ तौ पर्वतोत्तमे । गिरौ रैवतके रम्ये स्वर्णरेखानदीजले । आराधयद्धरिं देवं रेवती तां च सोब्रवीत्

ஆகவே அந்த இரு தேவர்கள்—விஷ்ணுவும் ஹரனும்—அந்த சிறந்த மலையில், அழகிய ரைवतக கிரியில், ஸ்வர்ணரேகா நதியின் நீரருகே தங்கினர். அங்கே ரேவதி திருமால் ஹரியை ஆராதித்தாள்; அவர் அவளிடம் உரைத்தார்.

Verse 190

भवताच्चंद्रयोगस्ते गगने ब्राह्मणाज्ञया । अन्यद्वृणीष्व तुष्टोऽहं वरं मनसि यत्स्थितम्

பிராமணரின் ஆணையால் வானில் உனக்கு சந்திரனுடன் யோகம் நிகழ்ந்தது. இப்போது நான் மகிழ்ந்துள்ளேன்; உன் உள்ளத்தில் இருப்பதைக் கொண்டு மற்றொரு வரத்தை வேண்டு.

Verse 191

रेवत्युवाच । गिरौ रैवतके देव स्थातव्यं भवता सदा । मया स्नानं कृतं यत्र तत्र स्नास्यंति ये जनाः

ரேவதி கூறினாள்—தேவா, நீர் எப்போதும் ரைவதக மலையில் தங்க வேண்டும். நான் எங்கு புனித நீராடல் செய்தேனோ, அங்கேயே மக்கள் நீராடுவர்.

Verse 192

तेषां विष्णुपुरे वासो भवत्विति वृतं मया । एवमस्तु तदा प्रोच्य गिरौ रैवतके स्थितः । दामोदरश्चतुर्बाहुः स्वयं रुद्रोपि संस्थितः

“அவர்களுக்கு விஷ்ணுபுரியில் வாசம் உண்டாகுக” என்று நான் விரதம் கொண்டேன். அப்போது “அப்படியே ஆகுக” என்று கூறி நான்கு கரங்களையுடைய தாமோதரன் ரைவதக மலையில் நிலைத்தான்; ருத்ரனும் தானே அங்கே தங்கினான்.

Verse 193

गंगाद्याः सरितः सर्वाः संस्थिता विष्णुना सह । क्षीरोदे मथ्यमाने तु यदा वृक्षः समुत्थितः

கங்கை முதலிய எல்லா நதிகளும் விஷ்ணுவுடன் அங்கே ஒன்றாகத் தோன்றின; பாற்கடல் கடையப்பட்டபோது அந்தத் தெய்வீக மரம் எழுந்தது.

Verse 194

आमर्द्दे देवदैत्यानां तेन सामर्दकी स्मृता । अस्मिन्वृक्षे स्थिता लक्ष्मीः सदा पितृगृहे नृप

தேவர்கள்-அசுரர்கள் மோதிய மிதிப்புப் போரின் நடுவே அது எழுந்ததால் அது ‘சாமர்தகீ’ என நினைக்கப்படுகிறது. அரசே, இந்த மரத்தில் லக்ஷ்மி எப்போதும் பித்ருகிரகத்தில் இருப்பதுபோல் தங்குகிறாள்.

Verse 195

शिवालक्ष्मीः स्मृतो वृक्षः सेव्यते सुरसत्तमैः । देवैर्ब्रह्मादिभिः सर्वैर्वृक्षोऽसौ वैष्णवः स्मृतः

அவ்விருட்சம் ‘சிவாலக்ஷ்மி’ என நினைக்கப்படுகிறது; தேவர்களில் சிறந்தோர் பக்தியுடன் அதைச் சேவிக்கின்றனர். பிரம்மா முதலிய எல்லாத் தேவர்களும் அந்த விருட்சம் நிச்சயமாக வைஷ்ணவ இயல்புடையது எனப் புகழ்கின்றனர்.

Verse 196

सर्वैः संचिंत्य मुक्तोऽसौ गिरौ रैवतके पुरा । अस्य वृक्षस्य यात्रां ये करिष्यंति हरेर्दिने

அனைவரும் நன்கு ஆலோசித்து, அது முன்பு ரைவதக மலையில் நிறுவப்பட்டது. ஹரியின் நாளில் இந்த விருட்சத்திற்குப் புனித யாத்திரை செய்வோர்…

Verse 197

फाल्गुने च सिते पक्ष एकादश्यां नृपोत्तम । तेषां पुत्राश्च पौत्राश्च भविष्यंति गुणाधिकाः । प्रांते विष्णुपुरे वासो जायतेनात्र संशयः

பால்குண மாதத்தின் சுக்லபட்ச ஏகாதசியில், அரசர்களில் சிறந்தவனே, அவர்களின் மகன்களும் பேரன்களும் நற்குணங்களில் மேம்படுவர். இறுதியில் விஷ்ணுபுரியில் வாசம் கிடைக்கும்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 198

बलिरुवाच । कथमेतद्व्रतं कार्यं वैष्णवं विष्णुवल्लभम् । रात्रौ जागरणं कार्यं विधिना केन तद्वद

பலியான் கூறினான்—விஷ்ணுவுக்கு அன்பான இந்த வைஷ்ணவ விரதத்தை எவ்வாறு செய்ய வேண்டும்? மேலும் இரவு ஜாகரணத்தை எந்த விதியின்படி கடைப்பிடிக்க வேண்டும்? அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 199

नारद उवाच । फाल्गुनस्य सिते पक्ष एकादश्यामुपोषितः । स्नात्वा नद्यां तडागे वा वाप्यां कूपे गृहेऽपि वा

நாரதர் கூறினார்—பால்குண சுக்லபட்ச ஏகாதசியில் உபவாசமிருந்து, நதியிலோ, குளத்திலோ, தடாகத்திலோ, கிணற்றிலோ, அல்லது வீட்டிலேயேனும் நீராட வேண்டும்…

Verse 200

गत्वा गिरौ वने वाऽपि यत्र सा प्राप्यते शिवा । पूज्या पुष्पैः शुभै रात्रौ कार्यं जागरणं नरैः

மலைக்கோ வனத்திலோ எங்கு அந்தத் திருநிலை சிவா-ஸ்வரூபிணி அருள்சன்னிதி கிடைக்கிறதோ, அங்கே அவளைப் புனித மலர்களால் வழிபட வேண்டும்; இரவில் பக்தர்கள் ஜாகரணம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 201

अष्टाधिकशतैः कार्या फलैस्तस्याः प्रदक्षिणा । प्रदक्षिणीकृत्य नगं भोक्तव्यं तु फलं नरैः

நூற்று எட்டு கனிகளுடன் அவளுக்குப் பிரதட்சிணை செய்ய வேண்டும். புனித மரத்தைச் சுற்றி வணங்கி முடித்த பின், பக்தர்கள் அந்தக் கனியைப் பிரசாதமாக உண்ண வேண்டும்।

Verse 202

करकं जलपूर्णं तु कर्त्तव्यं पात्रसंयुतम् । हविष्यान्नं तु कर्त्तव्यं दीपः कार्यो विधानतः

நீரால் நிரம்பிய கலசத்தை உரிய பாத்திரத்துடன் அமைக்க வேண்டும். ஹவிஷ்ய அன்னம் தயாரிக்க வேண்டும்; விதிப்படி தீபமும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।