Adhyaya 10

Verse 1

पार्वत्युवाच । अहो तीर्थस्य माहात्म्यं गिरे रैवतकस्य च । भवस्य देवदेवस्य तथा वस्त्रापथस्य च

பார்வதி கூறினாள்—ஆஹா! இந்த தீர்த்தத்தின் மகிமையும், ரைவதக மலை மகிமையும், தேவர்களின் தேவனான பவனின் (சிவனின்) மகிமையும், வஸ்த்ராபதத்தின் மகிமையும் மிகப் பெரிது।

Verse 2

गंगा सरस्वती चैव गोमती नर्मदा नदी । स्वर्णरेखाजले सर्वास्तथा ब्रह्मा सवासवः

கங்கை, சரஸ்வதி, கோமதி, நர்மதா—இந்நதிகள் அனைத்தும் ஸ்வர்ணரேகையின் நீரில் உள்ளன; மேலும் இந்திரனுடன் பிரம்மாவும் அங்கே உள்ளார்.

Verse 3

ब्रह्मेन्द्र विष्णुमुख्यानां देवानां शंकरस्य च । वासो विरचितस्तत्र यावद्ब्रह्मदिनं भवेत्

அங்கே பிரம்மா, இந்திரன், விஷ்ணு முதலிய முதன்மை தேவர்களுக்கும்—சங்கரருக்கும்—பிரம்மாவின் ஒரு நாள் அளவும் நிலைக்கும் ஆடைகள் அமைக்கப்பட்டன.

Verse 4

क्षेत्रतीर्थप्रभावं च प्रसादात्तव शंकर । श्रुतं सविस्तरं सर्वमिदं त्वदुदितं मया

ஓ சங்கரா, உமது அருளால் இந்தக் க்ஷேத்திரமும் அதன் தீர்த்தங்களும் கொண்ட மகிமையை நான் விரிவாகக் கேட்டேன்; நீர் உரைத்த அனைத்தையும் நான் கேட்டறிந்தேன்.

Verse 5

महेश्वर प्रभो ब्रूहि किं चकार जनेश्वरः । भोजराजो मृगीं प्राप्य स च सारस्वतो मुनिः

ஓ மகேஸ்வரப் பிரபுவே, கூறுவீராக—மான் பெண்ணை அடைந்த பின் மனிதரின் அரசன் போஜராஜன் என்ன செய்தான்? மேலும் சாரஸ்வத முனிவர் என்ன செய்தார்?

Verse 6

ईश्वर उवाच । तासु सर्वासु नारीषु रूपौदार्यगुणाधिका । नित्यं प्रमुदिता शांता नित्यं मंगलकारिका

ஈஸ்வரர் கூறினார்—அந்தப் பெண்கள் அனைவரிலும் அவள் அழகு, தாராளம், நற்குணம் ஆகியவற்றில் சிறந்தவள்; எப்போதும் மகிழ்வுடன், அமைதியுடன், என்றும் மங்களம் விளைவிப்பவள்.

Verse 7

माता स्वसा सखी पुत्री स्त्रीषु संबन्धवर्धनी । पिता भ्राता गुरुः पुत्रः पुरुषेषु तथा कृतः

பெண்களிடையே அவள் உறவுகளை வளர்ப்பவளாய்—தாய், சகோதரி, தோழி, மகளாக இருந்தாள்; ஆண்களிடையிலும் அதுபோலத் தந்தை, சகோதரன், குரு, மகனாகக் கருதப்பட்டாள்।

Verse 8

एवं गुणवतीं भार्यां प्राप्य हृष्टो जनेश्वरः । सारस्वतं मुनिं स्तुत्वा राजा वचनमब्रवीत्

இவ்வாறு குணமிக்க மனைவியைப் பெற்ற அரசன் மகிழ்ந்தான்; சாரஸ்வத முனிவரைப் போற்றி, அரசன் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்।

Verse 9

राजोवाच । ब्रह्मा विष्णुर्हरः सूर्य इन्द्रोऽग्निर्मरुतां गणः । ब्रह्मचर्येण तपसा त्वया सन्तोषिताः प्रभो

அரசன் கூறினான்—பிரபோ! பிரம்மா, விஷ்ணு, ஹரன், சூரியன், இந்திரன், அக்னி மற்றும் மருதர் கூட்டம்—உமது பிரம்மச்சரியமும் தவமும் கொண்டு மகிழ்ந்துள்ளனர்।

Verse 10

दैवतं परमं मे त्वं पिता माता गुरुः प्रभुः । येन जन्मांतरं सर्वं प्रत्यक्षं कथितं मम

நீங்களே என் பரம தெய்வம்—தந்தை, தாய், குரு, ஆண்டவன்; உம்மால் என் முழு முன்னைய பிறவி எனக்கு நேரில் கண்டதுபோல் சொல்லப்பட்டது।

Verse 11

सुराष्ट्रदेशो विख्यातो गिरी रैवतको महान् । भवः स्वयंभूर्भगवान्क्षेत्रे वस्त्रापथे श्रुतः

சுராஷ்டிர தேசம் புகழ்பெற்றது; மகத்தான ரைவதக மலைவும் பிரசித்தம்; வஸ்த்ராபதத் திருத்தலத்தில் பகவான் பவன் ஸ்வயம்பூவெனப் புகழ்ந்து கேட்கப்படுகிறார்।

Verse 12

उज्जयंतगिरेर्मूर्ध्नि गौरीस्कन्दगणेश्वराः । भावयंतो भवं सर्वे संस्थिता ब्रह्मवासरम्

உஜ்ஜயந்த மலைச் சிகரத்தில் கௌரி, ஸ்கந்தன், கணேசன்—அனைத்து கணங்களுடன்—பவனாகிய சிவனைத் தியானித்து வழிபட்டு ஒரு பிரம்மதினம் முழுதும் தங்கினர்।

Verse 13

वामनो नगरं स्थाप्य शिवं सिद्धेश्वरं प्रति । जित्वा दैत्यं बलिं बद्ध्वा स्वयं रैवतके स्थितः

வாமனன் ஒரு நகரை நிறுவி, சித்தேஸ்வரராகிய சிவனை நோக்கி சென்றான். அசுரன் பலியை வென்று கட்டி, தானே ரைவதக மலையில் வாசம் செய்தான்।

Verse 14

इत्येतत्सर्वमाश्चर्यं जीवद्भिर्यदि दृश्यते । तीर्थयात्राविधानेन भवो वस्त्रापथे हरिः

இவ்வாறு இத்தனை அதிசயங்களையும் உயிர்கள் காண்பதாயின், அது தீர்த்தயாத்திரை விதியை முறையாகக் கடைப்பிடித்ததினால். வஸ்த்ராபதத்தில் பவனாகிய சிவனே ஹரியாகிய விஷ்ணு.

Verse 15

त्यक्त्वा राज्यं प्रियान्पुत्रान्पत्त्यश्वरथकुञ्जरान् । पुत्रं राज्ये प्रतिष्ठाप्य गन्तव्यं निश्चितं मया

அரசையும், அன்புப் புதல்வர்களையும், காலாட்படை, குதிரை, தேர்கள், யானைகள் ஆகியவற்றையும் துறந்து, புதல்வனை அரசில் அமர்த்தி, நான் புறப்பட உறுதியாகத் தீர்மானித்தேன்।

Verse 16

त्वत्प्रसादाच्छ्रुतं सर्वं गम्यते यदि दृश्यते । तीर्थयात्राविधानेन भवो वस्त्रापथे हरिः

உங்கள் அருளால் அனைத்தையும் நான் கேட்டேன்; அங்கு சென்று காண இயன்றால், தீர்த்தயாத்திரை விதியை முறையாக அனுஷ்டிப்பதினால்—வஸ்த்ராபதத்தில் பவனாகிய சிவனே ஹரியாகிய விஷ்ணு.

Verse 17

सूर्यलोकं सोमलोकमिंद्रलोकं हरेः पुरम् । ब्रह्मलोकमतिक्रम्य यास्येऽहं शिवमंदिरम्

சூரியலோகம், சோமலோகம், இந்திரலோகம் மற்றும் ஹரியின் நகரத்தைத் தாண்டி, பிரம்மலோகத்தையும் மீறி, நான் சிவன் ஆலய-தாமத்திற்குச் செல்வேன்।

Verse 18

श्रुत्वा हि वाक्यं विविधं नरेन्द्रात्प्रहृष्टरोमा स मुनिर्बभूव । जिज्ञासमानो हि नृपस्य सर्वं निवारयामास मुनिर्नरेन्द्रम्

அரசனின் பலவகைச் சொற்களை கேட்ட மুনি மகிழ்ச்சியால் மெய்சிலிர்த்தார்; ஆயினும் அரசனின் நோக்கமெல்லாம் அறிய விரும்பி, மன்னனைத் தடுக்க முயன்றார்।

Verse 19

सारस्वत उवाच । गृहेऽपि देवा हरविष्णुमुख्या जलानि दर्भा नृपते तिलाश्च । अनेकदेशांतरदर्शनार्थं मनो निवार्यं नृपते त्वयेति

சாரஸ்வதர் கூறினார்—அரசே, இல்லத்திலேயே ஹரன்-விஷ்ணு முதலிய தேவர்கள் உள்ளனர்; நீர், தர்ப்பை, எள்ளும் உள்ளன. ஆகவே பல தேசங்களைப் பார்க்கவே வெளியில் ஓடும் மனத்தை நீ கட்டுப்படுத்து।