Adhyaya 1

Verse 1

ईश्वर उवाच । अथ ते संप्रवक्ष्यामि क्षेत्रगर्भं महोदयम् । तद्वस्त्रापथमाहात्म्यं यत्र रैवतको गिरिः

ஈஸ்வரன் கூறினார்—இப்போது உனக்கு திருத்தலத்தின் ‘கர்ப்பம்’ எனப்படும் மஹோதயமான, மங்களகரமான பொருளை முழுமையாக உரைப்பேன்; அதாவது ரைவதக மலை நிற்கும் வஸ்த்ராபதத்தின் மாஹாத்மியம்।

Verse 2

दामोदरं रैवतके भवं वस्त्रापथे तथा । एतद्रैवतकं क्षेत्रं वस्त्रापथमिति स्मृतम्

ரைவதகத்தில் தாமோதரன், வஸ்த்ராபதத்தில் பவனாகிய சிவனும் உள்ளார்; ஆகவே இந்த ரைவதகத் திருத்தலம் ‘வஸ்த்ராபதம்’ என நினைக்கப்படுகிறது।

Verse 3

सुवर्णरेवा यत्रस्था नदी पातकनाशनी । यत्र साक्षात्स्थितः कृष्णो दामोदर इति स्मृतः

அங்கே பாவங்களை அழிக்கும் ‘சுவர்ணரேவா’ நதி ஓடுகிறது; அங்கேயே சாக்ஷாத் கிருஷ்ணன் ‘தாமோதரன்’ என்ற நாமத்தில் தங்கியுள்ளார்।

Verse 4

यत्र स्थितं मृगीकुण्डं महापातकनाशनम् । सकृच्छ्राद्धे कृते यत्र कल्पकोटिसहस्रकम् । पितॄणां जायते तृप्तिरपुनर्भवकांक्षिणी

எங்கு மிருகீகுண்டம் நிலைத்திருக்கிறதோ அது மகாபாதகங்களை அழிப்பது. அங்கே ஒருமுறை கூட ஸ்ராத்தம் செய்தால், பித்ருக்களுக்கு ஆயிரக் கோடி கல்பங்களுக்கு ஒப்பான திருப்தி உண்டாகும்; அது மறுபிறவியை விரும்பாது.

Verse 5

देव्युवाच । भगवन्विस्तराद्ब्रूहि दामोदरमहोदयम् । क्षेत्रगर्भस्य माहात्म्यं कर्णिकारूपसंस्थितम्

தேவி கூறினாள்— பகவனே, தாமோதரனின் மகத்தான மகிமையை விரிவாக உரையுங்கள்; மேலும் க்ஷேத்திரத்தின் கர்ப்பமான உள்ளார்ந்த சாரத்தின் மஹாத்மியத்தையும், கர்ணிகா (தாமரை மையம்) வடிவில் நிலைபெற்றதையும் கூறுங்கள்.

Verse 6

ईश्वर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि दामोदरहरिं प्रति । इतिहासं पुराख्यातमृषिभिः कल्पवासिभिः

ஈஸ்வரன் கூறினான்— தேவியே, கேள்; தாமோதர-ஹரியைப் பற்றிய, கல்பங்களில் தங்கியிருந்த ரிஷிகள் முன்பே உரைத்த பழம்பெரும் இதிஹாசத்தை நான் கூறுவேன்.

Verse 7

गंगातीरे शुभे रम्ये पुण्ये जनपदाकुले । ऋषिभिः सेविते नित्यं स्वर्गमार्गप्रदे ध्रुवम्

கங்கையின் சுபமான, இனிய, புனிதமான கரையில்—ஊர்களால் நிறைந்த அந்த இடம்—ரிஷிகளால் எப்போதும் சேவிக்கப்படுகிறது; அது உறுதியாக ஸ்வர்க மார்க்கத்தை அளிக்கிறது.

Verse 8

तत्र ज्ञानविदो विप्रा यजंति विविधैर्मखैः । ऋषयः सांख्ययोगेन दानेनैवेतरे जनाः

அங்கே ஞானத்தில் தேர்ந்த பிராமணர்கள் பலவகை யாகங்களால் ஆராதனை செய்கிறார்கள்; ரிஷிகள் ஸாங்க்யமும் யோகமும் கொண்டு சாதனை செய்கிறார்கள்; மற்றவர்கள் தானம் செய்வதாலேயே புண்ணியம் ஈட்டுகிறார்கள்.

Verse 9

ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः शूद्रा स्वर्गमभीप्सवः । सेवंते तज्जलं दिव्यं देवानामपि दुर्लभम्

பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்ரர்—சுவர்க்கத்தை விரும்பி—தேவர்களுக்கே அரிதான அந்தத் தெய்வீக நீரை நாடி அருந்துகின்றனர்.

Verse 10

तत्र राजा गजोनाम बली सर्वजनाधिपः । गंगाजलाभिषेकार्थं त्यक्वा राज्यं जगाम ह

அங்கே ‘கஜ’ எனப் பெயருடைய வல்லமையுள்ள அரசன், எல்லாப் பிரஜைகளின் அதிபதி, கங்காநீரால் அபிஷேகம் பெறும் பொருட்டு அரசைத் துறந்து புறப்பட்டான்.

Verse 11

भार्या तस्य सती साध्वी पुत्रिणी रूपसंयुता । साऽप्ययात्सह तेनैव भर्त्रा वै भर्तृवत्सला

அவனுடைய மனைவி சதி-சாத்வி; பிள்ளைகள் பெற்றவள், அழகால் நிறைந்தவள்; கணவன்பால் அன்புடையவளாக அவளும் அதே கணவனுடன் சென்றாள்.

Verse 12

संगता नाम नाम्ना च दक्षा दाक्षायणी यथा । एवं निवसतोस्तत्र वर्षाणामयुतं गतम्

அவளின் பெயர் ‘சங்கதா’; தக்ஷகன்னி தாக்ஷாயணியைப் போல திறமையுடையவள். இவ்வாறு அங்கே வாழ்ந்தபோது பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் கடந்தன.

Verse 13

आजगाम ऋषिस्तत्र भद्रोनाम महायशाः । सहितो बहुभिर्विप्रैर्जपहोमपरायणैः

அப்போது அங்கே ‘பத்ர’ எனப் பெயருடைய பெரும் புகழுடைய ரிஷி வந்தார்; ஜபமும் ஹோமமும் மேற்கொள்ளும் பல விப்ரர்களுடன் அவர் வந்தார்.

Verse 14

त्यक्त्वा संसारमार्गं तु स्वर्गमार्गजिगीषवः । गंगानिषेवणं कृत्वा स्फोटयित्वाऽत्मजं मलम्

சம்சாரப் பாதையைத் துறந்து, ஸ்வர்கப் பாதத்தை அடைய விரும்பியோர் கங்கையைப் பக்தியுடன் சேவித்து, தம்முள் பிறந்த மாசை அகற்றினர்।

Verse 15

जलं दत्त्वा तु भूतेभ्यः पूजयित्वा जनार्द्दनम् । यावद्यांति नदीतीर ऋषयो भद्रकादयः । तावत्पश्यंति राजानं गजं वरगजोपमम्

உயிர்களுக்குத் தண்ணீர் தானம் செய்து, ஜனார்தனனைப் பூஜித்த பின், பத்ரக முதலிய ரிஷிகள் நதிக்கரையை நோக்கிச் செல்லும் வரை, அவர்கள் அரசன் கஜனை கண்டனர்—அவன் உயர்ந்த யானையைப் போல ஒளிமிக்கவன்।

Verse 16

तेनैव दृष्टा मुनयो राज्ञा निहतकल्मषाः । सप्तर्षयो यथा स्वर्गे सुरराजेन धीमता

பாவங்கள் நீங்கிய அந்த அரசன் அந்த முனிவர்களைக் கண்டான்; அது ஸ்வர்கத்தில் ஞானமிக்க தேவராஜன் சப்தரிஷிகளைப் பார்ப்பதுபோல இருந்தது।

Verse 17

तमृषिं स च संप्रेक्ष्य पदानि दश पंच च । आगच्छन्त्वत्र पूजार्हा भवतो मम मन्दिरम्

அந்த ரிஷியைப் பார்த்தவுடன் அவன் பதினைந்து அடிகள் முன்னே சென்று கூறினான்—“பூஜைக்குரிய பெருமக்களே, இங்கே வாருங்கள்; தயவுசெய்து என் இல்லத்திற்குப் வாருங்கள்।”

Verse 18

पश्यंतु संगतां सर्वे मम भार्यां यशस्विनीम् । तस्याः पूजां समादाय यो मार्गो मनसि स्थितः

“எல்லோரும் என் புகழ்மிக்க மனைவி சங்கதாவைக் காணுங்கள். அவளின் பூஜையை ஏற்று, உங்கள் மனத்தில் நிலைத்துள்ள வழியையே பின்பற்றுங்கள்।”

Verse 19

तं गच्छध्वं महाभागाः पुण्याः पुण्यमभीप्सवः । एवमुक्तास्तु ते राज्ञा ऋषयः कौतुकान्विताः । आजग्मुर्मंदिरं शुभ्रं पुरंदरपुरोपमम्

“அங்கே செல்லுங்கள், மகாபாக்யவான்களே—நீங்கள் புனிதர்கள், புண்ணியத்தை நாடுபவர்கள்.” அரசன் இவ்வாறு கூற, ஆர்வம் நிறைந்த முனிவர்கள் புரந்தரபுரம் போன்ற அந்த ஒளிமிகு மாளிகையை அடைந்தனர்.

Verse 20

आसनानि विचित्राणि दत्त्वा तेषां मनस्विनी । संगता राजराजेन सार्द्धमग्रे व्यवस्थिता

அவர்களுக்கு பலவகை அழகிய ஆசனங்களை அளித்து, அந்த மனவலிமைமிக்க பெண்மணி அரசராஜனுடன் இணைந்து முன்னிலையில் அமர்ந்தாள்.

Verse 21

कृत्वा करपुटं राजा ऋषीणां पुण्यकर्मणाम् । बभाषे वचनं राजा भद्रो भद्रं सुसंगतम्

புண்ணியச் செயல்களுடைய முனிவர்களின் முன்னிலையில் அரசன் கைகூப்பி வணங்கி, பொருத்தமானவும் மங்களமானவும் சொற்களை உரைத்தான்.

Verse 22

वसुधा वसुसंपूर्णा मंडिता नगरी पुरी । पर्वतैश्च समुद्रैश्च सरिद्भिश्च सरोवरैः

செல்வநிதிகளால் நிறைந்த பூமி அந்த நகரை அலங்கரித்தது; அது மலைகள், கடல்கள், நதிகள், ஏரிகளால் ஒளிர்ந்தது.

Verse 23

ग्रामैश्चतुष्पथैर्घोरैर्गोकुलैराकुलीकृता । नररत्नैरश्वरत्नैर्गजरत्नैस्तु संकुला

அது கிராமங்களாலும் பரபரப்பான நான்கு வழிச்சந்திகளாலும் கோகுலங்களாலும் நிரம்பியது; மேலும் மனிதரத்தினங்கள், சிறந்த குதிரைகள், யானைரத்தினங்களாலும் களைகட்டியது.

Verse 24

दुस्त्यजा भोगभोक्तृणां परं ज्ञानमजानताम् । संसारेऽत्र महाघोरे पुनरावृत्तिकारिणि

இன்பங்களை மட்டுமே அனுபவித்து பரம ஞானத்தை அறியாதவர்களுக்கு, இந்த மிகக் கொடிய சம்சாரம் துறக்க அரிது—இது மீண்டும் மீண்டும் பிறவி வரச் செய்கிறது।

Verse 25

पतंति पुरुषा भद्र पत्राणीव पुनःपुनः । कृतेन येन विप्रेंद्र स्वर्गं प्राप्नोति निर्मलम् । दानेन तपसा चैव तत्त्वमा चक्ष्व सुव्रत

ஓ பத்ரா! மனிதர்கள் இலைகளைப் போல மீண்டும் மீண்டும் வீழ்கிறார்கள். ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே! எந்தக் கர்மத்தால் மாசற்ற சொர்க்கம் கிடைக்கும்? தானமும் தவமும் பற்றிய உண்மைத் தத்துவத்தைச் சொல்லும், ஓ நல்விரதனே।

Verse 26

भद्र उवाच । तीर्थानि तोयपूर्णानि देवाः पाषाणमृन्मयाः । आत्मस्थं ये न पश्यंति ते न पश्यंति तत्परम्

பத்ரன் கூறினான்—தீர்த்தங்கள் நீரால் நிரம்பிய நீரே; தேவர்கள் கல் அல்லது மண் உருவங்களே. ஆத்மாவில் உறையும் பரமனை காணாதவர், உண்மையில் பரமனை காணார்।

Verse 27

संति तीर्थान्यनेकानि पुण्यान्यायतनानि च । पुण्यतोया पवित्रश्च सरितः सागरास्तथा । बहुपुण्यप्रदा पृथ्वी स्थानेस्थाने पदेपदे

பல தீர்த்தங்களும் பல புண்ணியத் தலங்களும் உள்ளன. நதிகளும் கடல்களும் தூய்மையுடையவை; அவற்றின் நீர் புண்ணியமிக்கது. பூமி இடமிடமாக, அடியடியாக மிகுந்த புண்ணியம் அளிக்கிறது।

Verse 28

यद्यस्ति तव राजेंद्र ज्ञानं ज्ञानवतां वर । विष्णुं जिष्णुं हृषीकेशं शंखिनं गदिनं तथा

ஓ அரசேந்திரா, உன்னிடம் உண்மையாக ஞானம் இருந்தால்—ஞானிகளுள் சிறந்தவனே—விஷ்ணுவை அறி: ஜிஷ்ணு, ஹ்ருஷீகேசன், சங்கம் தாங்கியவன், கதையை ஏந்தியவன்।

Verse 29

चतुर्भुजं महाबाहुं प्रभासे दैत्यसूदनम् । वाराहं वामनं चैव नारसिंहं बलार्जुनम्

பிரபாசத்தில் நான்கு கரங்களும் மாபெரும் தோள்களும் உடைய, அசுரரை அழிப்பவனான ஆண்டவன்—அவனே வராகன், வாமனன், மேலும் அர்ஜுனனைப் போல் வீரமுடைய வலிமைமிகு நரசிம்மன் என அறிக।

Verse 30

रामं रामं च रामं च पुरुषोत्तममेव च । पुंडरीकेक्षणं चैव गदापाणिं तथैव च

‘ராமா—ராமா—ராமா’ என்று நினைந்து போற்றுங்கள்; மேலும் புருஷோத்தமன், தாமரை-கண் உடையவன், கையில் கதையைத் தாங்கிய ஸ்ரீஹரியையும் துதியுங்கள்।

Verse 31

राघवं शक्रदमनं गोविंदं बहुपुण्यदम् । जयं च भूधरं चैव देवदेवं जनार्द्दनम्

ராகவன், இந்திரனை அடக்குபவன், கோவிந்தன்—மிகுந்த புண்ணியத்தை அளிப்பவன்; ஜயன், பூதரன், தேவர்களின் தேவன், ஜனார்தனன்—இவர்களை நினையுங்கள்।

Verse 32

सुरोत्तमं श्रीधरं च हरिं योगीश्वरं तथा । कपिलेशं भूतनाथं श्वेतद्वीपपतिं हरिम्

தேவர்களில் சிறந்தவன், ஸ்ரீதரன், ஹரி, யோகீஸ்வரன்; கபிலேசன், பூதநாதன்; மேலும் ஸ்வேதத்வீபத்தின் அதிபதியான ஹரி—இவர்களை நினையுங்கள்।

Verse 33

बदर्याश्रमवासौ च नरनारायणौ तथा । पद्मनाभं सुनाभं च हयग्रीवं विशां पते

பதரீ ஆசிரமத்தில் வாசிக்கும் நர-நாராயணர்; மேலும் பத்மநாபன், சுநாபன், ஹயக்ரீவன்—மக்களின் தலைவனே—இவர்களை நினையுங்கள்।

Verse 34

द्विजनाथं धरानाथं खड्गपाणिं तथैव च । दामोदरं जलावासं सर्वपापहरं हरिम्

இருமுறை பிறந்தோரின் நாதன், பூமியின் ஆண்டவன், வாளேந்தியவன்; தாமோதரன்; நீரில் வாசமுடையவன்; மேலும் எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும் ஹரியை நினைவு கொள்ள வேண்டும்.

Verse 35

एतान्येव हि स्थानानि देवदेवस्य चक्रिणः । गच्छते यत्र तत्रैव मुच्यते सर्वपातकैः

இவையே சக்கரதாரியான தேவதேவனின் புனிதத் தலங்கள். யார் எங்கு எங்கு (இத்தீர்த்தங்களுக்கு) செல்கிறாரோ, அங்கேயே அவர் எல்லா மகாபாதகங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறார்.

Verse 36

गंगा च यमुना चैव तथा देवी सरस्वती । दृषद्वती गोमती च तापी कावेरिणी तथा

கங்கை, யமுனை, மேலும் தேவியான சரஸ்வதி; த்ருஷத்வதி, கோமதி; தாபி, அதுபோல காவேரி.

Verse 37

नर्मदा शर्मदा चैव नदी गोदावरी तथा । शतद्रुश्च तथा विंध्या पयोष्णी वरदा तथा

நர்மதா, சர்மதா, மேலும் கோதாவரி நதி; சதத்ரு, அதுபோல (நதி) விந்த்யா; பயோஷ்ணீ, வரதா ஆகியவையும்.

Verse 38

चर्मण्वती च सरयूर्गंडकी चंडपापहा । चंद्रभागा विपाशा च शोणश्चैव पुनःपुनः

சர்மண்வதி, சரயூ; கந்தகி—கடுமையாகப் பாவத்தை அழிப்பவள்; சந்திரபாகா, விபாசா, மேலும் சோணமும்—மீண்டும் மீண்டும் (புகழத்தக்கவை).

Verse 39

एताश्चान्याश्च बहवो हिमवत्प्रभवाः शुभाः । तासु स्नातो नरः स्वर्गं याति पातकवर्जितः

இவையும் மேலும் பலவும் ஹிமவத் மலையிலிருந்து தோன்றிய புனித நதிகள்; அவற்றில் நீராடினவன் பாவமின்றி ஸ்வர்க்கம் அடைவான்।

Verse 40

वनानि नंदनादीनि पर्वता मंदरादयः । नामोच्चारेण येषां हि पापं याति रसातले

நந்தன முதலிய வனங்களும் மந்தர முதலிய மலைகளும்—அவற்றின் பெயரை உச்சரித்தாலே பாவம் ரசாதலத்தில் வீழ்கிறது।

Verse 41

गज उवाच । भद्रं हि भाषितं भद्र आख्यानममृतोपमम् । पृच्छामि सर्वधर्मज्ञ त्वामहं किंचिदेव हि

கஜன் கூறினான்—ஓ பத்ரா! நீ சொன்னது மங்களமானது; இந்த ஆக்யானம் அமிர்தம் போன்றது. ஓ எல்லா தர்மங்களையும் அறிந்தவரே! உம்மிடம் இன்னும் ஒன்றைக் கேட்க விரும்புகிறேன்।

Verse 42

यस्मिन्मासे दिने यस्मिंस्तीर्थे यस्मिन्क्रमान्नरैः । अक्षयं सेव्यते स्वर्गस्तन्ममाचक्ष्व सुव्रत

எந்த மாதத்தில், எந்த நாளில், எந்த தீர்த்தத்தில், மனிதர்கள் எந்த முறையால் சேவித்தால் ஸ்வர்க்கப் பலன் அక్షயமாகும்—ஓ சுவ்ரதா! அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 43

स्नानं दानं जपो होमः स्वाध्यायो देवतार्चनम् । अक्षयो येन वै स्वर्गस्तन्मे गदितुमर्हसि

நீராடல், தானம், ஜபம், ஹோமம், ஸ்வாத்யாயம், தேவதார்ச்சனை—இவற்றில் எதனால் ஸ்வர்க்கப் பலன் அசையாது அక్షயமாகும்? அதை எனக்குச் சொல்ல வேண்டும்।

Verse 44

भद्र उवाच । श्रूयतां राजशार्दूल कथां कथयतो मम । यां श्रुत्वा मुच्यते पापान्नरो नरवरोत्तम

பத்ரன் கூறினான்—ஓ அரசசார்தூலா! நான் சொல்லும் இந்தக் கதையை கேளும். இதைக் கேட்டால் மனிதன் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான், ஓ நரசிறந்தவனே।

Verse 45

ऋषीणां कथितं पूर्वं नारदेन महात्मना

முன்னொரு காலத்தில் மகாத்மா நாரதர் இந்தக் கதையை ரிஷிகளிடம் கூறினார்।

Verse 46

एवं पृष्टश्च तैः सर्वैर्नारदो मुनिसत्तमः । कथयामास संहृष्टो मेघदुदुभिनिस्वनैः

அவர்கள் அனைவரும் கேட்டபோது, முனிவர்களில் சிறந்த நாரதர் மகிழ்ந்து, மேகத் துந்துபி முழங்குவது போன்ற ஒலியுடன் கதையை உரைக்கத் தொடங்கினார்।

Verse 47

रम्ये हिमवतः पृष्ठे समवाये मया श्रुतम् । तदहं तव वक्ष्यामि श्रोतुकामं नरर्षभ

இமயத்தின் இனிய சரிவுகளில் நடந்த அழகிய சபையில் நான் இந்தக் கதையை கேட்டேன். இப்போது கேட்க விரும்பும் உனக்கு, ஓ நரரிஷபா, இதைச் சொல்கிறேன்।

Verse 48

तीर्थान्येव हि सर्वाणि पुनरावर्त्तकानि तु । अक्षयांल्लभते लोकांस्तत्तीर्थं कथयामि ते

மற்ற எல்லா தீர்த்தங்களும் மீண்டும் திரும்ப வேண்டிய பலன்களையே தருகின்றன; ஆனால் அந்தத் தீர்த்தம் அழியாத லோகங்களை அளிக்கிறது. அந்தத் தீர்த்தத்தையே உனக்குச் சொல்கிறேன்।

Verse 49

मार्गशीर्षे कान्यकुब्ज उषित्वा राजसत्तम । न शोचति नरो नारी स्वर्गं याति परावरम्

அரசருள் சிறந்தவனே! மார்கசீர்ஷ மாதத்தில் கான்யகுப்ஜத்தில் தங்கினால் ஆணும் பெண்ணும் துயருறார்; அவர்கள் பரமமான ஸ்வர்கலோகத்தை அடைவர்.

Verse 50

पौषस्य पौर्णमासी या यदि सा क्रियतेऽर्बुदे । वर्षाणामर्बुदं स्वर्गे मोदते पितृभिः सह

அர்புதத்தில் பௌஷ மாதப் பௌர்ணமி விரதத்தை முறையாகச் செய்தால், அவன் ஸ்வர்கத்தில் பித்ருக்களுடன் கூடி ஒரு கோடி ஆண்டுகள் மகிழ்வான்.

Verse 51

माघ्यां यदि गयाश्राद्धं पितॄणां यच्छते नरः । त्रयाणामपि देवानां चतुर्थः स प्रजायते

மாசி (மா஘) மாதத்தில் பித்ருக்களுக்காக கயா-ஸ்ராத்தம் அளிப்பவன், தேவர்களின் மூன்று வகைகளில் ‘நான்காவன்’ போல் தெய்வ நிலையை அடைவான்.

Verse 52

फाल्गुन्यां हिमवत्पृष्ठे वसन्नेकां निशां नरः । स याति परमं स्थानं यत्र देवो जनार्द्दनः

பால்குன மாதத்தில் ஹிமவத் மலையின் சரிவில் ஒரே இரவு தங்கும் மனிதன், பகவான் ஜனார்தனன் உறையும் பரம தாமத்தை அடைவான்.

Verse 53

चैत्र्यां श्राद्धं प्रभासे तु ये कुर्वंति मनीषिणः । न ते मर्त्त्या भवन्तीह कुलजैः सह सत्तमाः

சைத்ர மாதத்தில் பிரபாசத்தில் ஸ்ராத்தம் செய்கிற ஞானிகள், இங்கே வெறும் மானிடராக நில்லார்; தம் குலத்தாருடன் உயர்ந்த நிலையை அடைவர்.

Verse 54

चतुर्भुजे तु वैशाख्यां ये कुर्वंति जलप्रिये । तथावंत्यां नरः कश्चित्स याति परमां गतिम्

வைசாக மாதத்தில், நீர்பிரியே, சதுர்புஜத் தலத்தில் விதிப்படி செயல் செய்பவரும், அவந்தியிலும் அவ்வாறே செய்பவரும் பரமகதியை அடைவார்।

Verse 55

ज्यैष्ठ्यां ज्येष्ठर्क्षयुक्तायां श्राद्धं च त्रितकूपके । कुर्युर्युगानि ते त्रीणि वसंति नाकसद्मनि

ஜ்யேஷ்ட மாதத்தில் ஜ்யேஷ்டா நக்ஷத்திர யோகம் இருக்கும் போது, திரிதகூபகத்தில் சிராத்தம் செய்பவர்கள் மூன்று யுகங்கள் விண்ணுலகத் தாமத்தில் வாழ்வர்।

Verse 56

यो व्रजेशवने नद्यां दिनानि नव पंच च । तिष्ठते च नरः स्वर्गं वैकुण्ठमभिगच्छति

வ்ரஜேசவனத்தின் நதிக்கரையில் பதினான்கு நாட்கள் தங்குபவன், சொர்க்கத்தை அடைந்து, நிச்சயமாக வைகுண்டத்தையும் அடைவான்।

Verse 57

श्रावणस्य तु मासस्य पूर्णायां पूर्वसागरे । स्नानं दानं जपं श्राद्धं नरः कुर्वन्न शोचति

ஸ்ராவண மாதப் பௌர்ணமியில் கிழக்குக் கடலில் நீராடி, தானம், ஜபம், சிராத்தம் செய்பவன் இனி துயருறான் அல்லன்।

Verse 58

तथा भाद्रपदे क्षेत्रे प्रभासे शशिभूषणम् । पूजयित्वा नरो लिंगं देवलिंगी भवेत्ततः

பாத்ரபதத்தில் பிரபாசத் தலத்தில் ‘சசிபூஷண’ எனப்படும் லிங்கத்தை வழிபட்டால், மனிதன் பின்னர் ‘தேவலிங்கி’—தெய்வீக லிங்கநிலையுடன் கூடியவன்—ஆகிறான்।

Verse 59

आश्विने चंद्रभागायां श्राद्धं स्नानं करोति यः । स्थानं युगसहस्राणां कृतं तेन त्रिविष्टपे

ஆச்வின மாதத்தில் சந்திரபாகையில் நீராடி ஸ்ராத்தம் செய்பவன், திரிவிஷ்டபம் (சுவர்க்கம்) இல் ஆயிரம் யுகங்கள் நிலைக்கும் பதவியை அடைவான்.

Verse 60

अष्टाक्षरैश्चतुर्बाहुं ध्यायंति मुनिसत्तमाः । बहुनाऽत्र किमुक्तेन गजाहं प्रवदामि ते

அஷ்டாக்ஷர மந்திரத்தால் முனிவருள் சிறந்தோர் நான்கு கரங்களுடைய ஆண்டவனைத் தியானிக்கின்றனர். இங்கே மேலும் என்ன சொல்ல வேண்டும்? ஓ யானையே, உனக்கு நான் தெளிவாக உரைக்கிறேன்.

Verse 61

दामोदरसमं तीर्थं न भूतं न भविष्यति । मासानां कार्त्तिकः श्रेष्ठः कार्त्तिके भीष्मपंचकम्

தாமோதரத்துக்கு ஒப்பான தீர்த்தம் முன்பு இல்லை; இனியும் தோன்றாது. மாதங்களில் கார்த்திகை சிறந்தது; கார்த்திகையில் பீஷ்ம-பஞ்சகம் மிகப் புனிதம்.

Verse 62

तत्रापि द्वादशी श्रेष्ठा राजन्दामोदरे जले । किमन्यैर्बहुभिस्तीर्थेः कि क्षेत्रैः कि महावनैः । दामोदरे नरः स्नात्वा सर्वपापैः प्रमुच्यते

அங்கேயும், அரசே, தாமோதரத்தின் நீரில் த்வாதசி சிறந்த நாள். பல தீர்த்தங்கள், பிற க்ஷேத்திரங்கள், பெரிய வனங்கள் எதற்கு? தாமோதரத்தில் நீராடினால் மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 63

गज उवाच । भद्र भद्रं त्वया प्रोक्तं रसायनमिवापरम् । भूयोऽहं श्रोतुमिच्छामि तीर्थस्यास्य महाफलम्

யானை கூறியது— ஓ பத்திரா, நீ சொன்னது மிக மங்களமானது; இன்னொரு ரசாயன அமிர்தம் போல. இந்தத் தீர்த்தத்தின் மாபெரும் பலனை மேலும் கேட்க விரும்புகிறேன்.

Verse 64

के देशाः किं प्रमाणं तु का नदी केः च पर्वताः । जना वसंति के तत्र ऋषयः के तपस्विनः

அங்கே எந்தெந்த நாடுகள் உள்ளன, அவற்றின் அளவு எவ்வளவு, எந்த நதி உள்ளது, எந்த மலைகள் உள்ளன? அங்கே எந்த மக்கள் வாழ்கிறார்கள், அந்த இடத்தில் எந்த ரிஷிகளும் தவசிகளும் வாசம் செய்கிறார்கள்?

Verse 65

भद्र उवाच । पृथिवी वसुसंपूर्णा सागरेण तु वेष्टिता । मंडिता नगरैर्ग्रामैः सुरैः परपुरंजय

பத்ரன் கூறினான்—ஓ பகைநகரங்களை வென்றவனே! பூமி செல்வச் செழிப்பால் நிறைந்தது; கடலால் சூழப்பட்டுள்ளது; நகரங்களாலும் கிராமங்களாலும், மேலும் தேவர்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது.

Verse 66

वाराणसी प्रभासं च संगमं सितकृष्णयोः । एवं साराणि तीर्थानि यस्मान्मृत्युहराणि च

வாரணாசி, பிரபாசம், மேலும் வெள்ளை மற்றும் கருப்பு (நதிகள்) சங்கமம்—இவையே சாரமான தீர்த்தங்கள்; ஏனெனில் இவை மரணப் பயத்தையும் மானுடப் பந்தத்தையும் நீக்குகின்றன.

Verse 67

दामोदरेति ये नूनं स्मरंतो यत्र तत्र हि । ते वसंति हरेर्गेहं न सरंति कदाचन

‘தாமோதர’ என்ற நாமத்தை உறுதியாக நினைப்பவர்கள்—எங்கே இருந்தாலும்—ஹரியின் இல்லத்தில் வாசம் செய்கிறார்கள்; அவர்கள் எப்போதும் அந்த நிலையிலிருந்து வழுவுவதில்லை.

Verse 68

सोमनाथस्य सान्निध्य उदयन्तो गिरिर्महान् । तस्य पश्चिमभागे तु रैवतक इति स्मृतः

சோமநாதரின் சன்னிதியில் ‘உதயந்த’ எனும் மகா மலை உள்ளது; அதன் மேற்கு பகுதியில் ‘ரைவதக’ என்று நினைவுகூரப்படும் (மலை) உள்ளது.

Verse 69

वाहिनी वहते तत्र नदी कांचनशेखरात् । धातवस्तत्र ते रक्ताः श्वेता नीलास्तथाऽसिताः

அங்கே காஞ்சனசேகரத்திலிருந்து தோன்றிய வாஹினி நதி ஓடுகிறது. அங்கே சிவப்பு, வெள்ளை, நீலம் மற்றும் கருப்பு நிறத் தாதுக்கள் காணப்படுகின்றன.

Verse 70

पाषाणाः कुञ्जराकाराश्चान्ये सैरिभसन्निभाः । चणकाकृतयश्चान्ये अन्ये गोक्षुरकप्रभाः

அங்கே சில கற்கள் யானை வடிவமாகவும், சில வலிமைமிக்க எருமை போன்றவையாகவும் உள்ளன. சில கடலை வடிவம்; சில கோக்ஷுரக் கனிபோல் ஒளிர்கின்றன.

Verse 71

वृक्षा वल्ल्यश्च गुल्माश्च संतानाः संत्यनेकशः । सर्वं तत्कांचनमयं मूलं पुष्पं फलं दलम्

அங்கே எண்ணற்ற மரங்கள், கொடிகள், புதர்கள் உள்ளன. அவற்றின் வேர், மலர், கனி, இலை—அனைத்தும் பொன்னியல்புடையவை.

Verse 72

न हि पश्यति पापात्मा मुक्तः पापेन पश्यति । सेव्यते स गिरिर्नित्यं धातुवादपरैर्नरैः

பாவத்தில் கட்டுண்டவன் அதை உண்மையாகக் காணமாட்டான்; பாவமுக்தனே காண முடியும். ஆகவே தாதுவாதத்தில் ஈடுபட்டோர் அந்த மலையை எப்போதும் நாடுகின்றனர்.

Verse 73

ब्राह्मणैः क्षत्रियैर्वैश्यैः शूद्रैः शूद्रानुगैर्बहिः । पक्षिणस्तत्र बहवः शिवाशिवगिरस्तदा

வெளியில் பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்ரர் மற்றும் சூத்ரரின் துணையோர் பலர் இருந்தனர். அங்கே பல பறவைகளும் இருந்து, சுபமும் அசுபமும் ஆகிய ஒலிகளை எழுப்பின.

Verse 74

हंससारसचक्राह्वाः शुककोकिलबर्हिणः । मृगाश्च वानरेन्द्राश्च हंसा व्याघ्रास्तथैव च

அங்கே அன்னங்கள், சாரசங்கள், சக்கரவாகப் பறவைகள், கிளிகள், குயில்கள், மயில்கள் இருந்தன. மேலும் மான்களும் வானரராஜர்களும்; அன்னங்களோடு புலிகளும் அங்கே இருந்தன.

Verse 76

सर्वे विमानमारूढा गच्छन्ति हरिमन्दिरम् । वायुना पातितं यत्र पत्रपुष्पफलादिकम्

அவர்கள் அனைவரும் விமானங்களில் ஏறி ஹரியின் ஆலய-தாமத்திற்குச் செல்கின்றனர். அங்கே காற்றால் கீழே வீழ்த்தப்படும் இலை, மலர், கனி முதலியவை—

Verse 77

तस्या नद्या जलं स्पृष्ट्वा सर्वं वै मुक्तिमाप्नुते । सा नदी पृथिवीं भित्त्वा पातालादागता नृप

அந்த நதியின் நீரைத் தொட்ட மாத்திரத்தில் அனைவரும் நிச்சயமாக முக்தியை அடைகின்றனர். அரசே! அந்த நதி பூமியைப் பிளந்து பாதாளத்திலிருந்து மேலே வந்தது.

Verse 78

पूर्वं पन्नगराजस्तु तेन मार्गेण चागतः । स्नातुं दामोदरे तीर्थे यममृत्युप्रघातिनि

முன்னொரு காலத்தில் நாகராஜனும் அதே வழியால் வந்தான்—யமனையும் மரணத்தையும் ஒடுக்குகின்ற தாமோதர தீர்த்தத்தில் நீராடுவதற்காக.

Verse 79

स्वर्गादागत्य चन्द्रोऽपि यष्टुं यज्ञं सुपुष्कलम् । यक्ष्मरोगाद्विनिर्मुक्तो गतः स्वर्गं निरामयः

சுவர்கத்திலிருந்து இறங்கி சந்திரனும் மிகச் செழுமையான யாகத்தைச் செய்ய வந்தான். யக்ஷ்மா நோயிலிருந்து விடுபட்டு, நிராமயனாய் சுவர்கத்திற்குத் திரும்பினான்.

Verse 80

बलिना चैव दानानि दत्तान्यागत्य कार्तिके । हरिश्चन्द्रेण विधिना नलेन नहुषेण च

பலியும் கார்த்திக மாதத்தில் இங்கு வந்து தானங்களை அளித்தான்; அதுபோல ஹரிச்சந்திரன் விதிமுறையுடன், நலனும் நஹுஷனும் தானம் செய்தனர்।

Verse 81

नाभागेनांबरीषाद्यैः कृतं कर्म सुदुष्करम् । दत्त्वा दानान्यनेकानि गजा गावो हया रथाः

நாபாகன், அம்பரீஷன் முதலியோர் மிகக் கடினமான செயலைச் செய்தனர்—பலவகைத் தானங்களாக யானைகள், பசுக்கள், குதிரைகள், ரதங்கள் அளித்து।

Verse 82

अनडुत्कांचना भूमिं रत्नानि विविधानि च । छत्राणि विप्रमुख्येभ्यो यानानि चैव वाससी

அவர்கள் காளைகள், பொன், நிலம், பலவகை ரத்தினங்களையும் தானமாக அளித்தனர்; மேலும் முதன்மை பிராமணர்களுக்கு குடைகள், வாகனங்கள், ஆடைகளையும் வழங்கினர்।

Verse 83

अन्नानि रसमिश्राणि दत्त्वा दामोदराग्रतः । गतास्ते विष्णु भुवनं नागच्छंति महीतले

தாமோதரன் முன்னிலையில் சுவைமிகு அன்னத்தை அர்ப்பணித்து அவர்கள் விஷ்ணுலோகத்திற்குச் சென்றனர்; பின்னர் பூமிக்கு மீண்டும் வரார்।

Verse 84

पत्रं पुष्पं फलं तोयं तस्मिंस्तीर्थे ददाति यः । द्विजानां भक्तिसंयुक्तः स याति जलशायिनम्

அந்த தீர்த்தத்தில் இருமுறை பிறந்தோரிடம் பக்தியுடன் இலை, மலர், கனி அல்லது நீரை அர்ப்பணிப்பவன், நீர்மேல் சயனிக்கும் இறைவனை அடைகிறான்।

Verse 85

प्रकृतिं चापि यो दद्यान्मुष्टिं वाथ क्षुधार्थिने । विमानवरमारूढः स सोमं प्रति गच्छति

பசித்தவர்க்கு சிறிதளவு அன்னம், ஒரு கைப்பிடி அளவாயினும் தானம் செய்பவன், சிறந்த விமானத்தில் ஏறி சோமலோகத்தை அடைகிறான்।

Verse 86

दामोदराग्रतः कृत्वा पर्वतानन्नसंभवान् । पूजितान्फलपुष्पैश्च दीपं दद्यात्सवर्त्तिकम्

தாமோதரன் முன்னிலையில் அன்னத்தால் ‘மலைகள்’ அமைத்து, அவற்றை பழம்-மலர்களால் பூஜித்து, திரியுடன் கூடிய தீபத்தை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 87

अवाप्य दुष्करं स्थानं कुलानां तारयेच्छतम् । चतुरंगुलमात्रेपि दत्ते दामोदराग्रतः

தாமோதரன் முன்னிலையில் நான்கு விரல் அளவாயினும் தானம் செய்தால், அவன் அரிதான நிலையை அடைந்து நூறு குலங்களைத் தார்க்கிறான்।

Verse 88

दाने युगसहस्राणि स्वर्गलोके महीयते । मा गच्छ हिमवत्पृष्ठं मलयं मा च मन्दरम्

இத்தகைய தானத்தால் அவன் சுவர்க்கலோகத்தில் ஆயிரம் யுகங்கள் மதிக்கப்படுகிறான். இமவத் உச்சிகளுக்கும், மலயத்திற்கும், மந்தரத்திற்கும் செல்லாதே।

Verse 89

गच्छ रैवतकं शैलं यत्र दामोदरः स्थितः । कृत्वा मासोपवासं तु द्विजो दामोदराग्रतः

தாமோதரன் தங்கியுள்ள ரைவதக மலைக்கு செல். தாமோதரன் முன்னிலையில் ஒரு மாத உபவாசம் செய்து பிராமணன் (வாக்குறுதியான பலனை) பெறுகிறான்।

Verse 90

न निवर्तति कालेन दामोदरपुरं व्रजेत् । करोत्यनशनं यश्च नरो नार्यथवा पुनः । सर्व लोकानतिक्रम्य स हरेर्गेहमाप्नुयात्

அவன் காலம் வந்தாலும் மீளான்; தாமோதரனின் நகரம் செல்வான். ஆணோ பெண்ணோ முழு நோன்பு மேற்கொள்வோர், எல்லா உலகங்களையும் தாண்டி ஹரியின் திருவீட்டினை அடைவர்.

Verse 91

विघ्नानि तत्र तिष्ठन्ति नित्यं पञ्चशतानि च । धर्मविध्वंसकर्तॄणि नरस्तत्र न गच्छति

அங்கே எப்போதும் ஐந்நூறு தடைகள் நிலைத்திருக்கும்; அவை தர்மத்தை அழிப்பவை. ஆகையால் மனிதன் அங்கே செல்லான்.

Verse 92

प्रद्युम्नबलशैनेयगदाचक्रादिभिः सदा । शतलक्षप्रमाणैस्तु सेव्यते स गिरिर्महान्

அந்த மாபெரும் மலை எப்போதும் பிரத்யும்னன், பலன், ஷைனேயன், கதா, சக்கரம் முதலியோரால்—நூறு லட்சம் அளவில்—சேவிக்கப்படுகிறது.

Verse 93

क्रीडंति नार्यस्तेषां हि नित्यं दामोदराग्रतः । सुचन्द्रवदना गौर्यः श्यामाश्चैव सुमध्यमाः

அவர்களின் பெண்கள் எப்போதும் தாமோதரன் முன்னிலையில் விளையாடுகின்றனர்—சிலர் சந்திரன் போன்ற முகத்தினர், சிலர் வெண்மை நிறத்தினர், சிலர் கருநிறத்தினர்; அனைவரும் மெலிந்த இடையினர்.

Verse 94

नितंबिन्यः सुकेशाश्च शुभ्राः स्वायतलोचनाः । सुगंडा ललिताश्चैव सुकक्षाः सुपयोधराः

அவர்கள் அழகிய இடுப்பும் நளினமான கூந்தலும் உடையோர்; ஒளிவீசும் பரந்த கண்களுடையோர்; இனிய கன்னங்களும் நயமும் கொண்டோர்; நன்றாக அமைந்த இடையும் நிறைந்த மார்பும் உடையோர்.

Verse 95

शोभमानाः सुजंघाश्च सुपादाः सुन्दरांगुलीः । राजपुत्र्यो गिरौ तस्मिन्हसंति च रमंति च

ஒளிவீசும், அழகிய குதிகால்களும், இனிய பாதங்களும், மனம்கவரும் விரல்களும் உடைய அரசகுமாரிகள் அந்த மலையில் சிரித்து விளையாட்டில் மகிழ்கின்றனர்।

Verse 96

कौसुंभं पादयुगले कुंकुमं पीतकंचुकम् । ब्राह्मणीभ्यो ददन्तीह स्पर्द्धमानाः पृथक्पृथक्

இங்கே அவர்கள் ஒருவரையொருவர் போட்டியிட்டு, பிராமணிப் பெண்களுக்கு தனித்தனியாக—பாதயுகலத்திற்கு கௌசும்ப நிறம், குங்குமம், மஞ்சள் கஞ்சுகம்—அளிக்கின்றனர்।

Verse 97

भक्ष्यं भोज्यं च पेयं च लेह्यं चोष्यं च पिच्छिलम् । तांबूलं पुष्पसंयुक्तं कार्तिके हरिवासरे

கார்த்திகையில் ஹரியின் புனித நாளில் உண்ணத்தக்கவை, உணவுகள், பானங்கள், நக்கிச் சுவைப்பவை, மென்றுண்பவை, மென்மையான இனிப்புகள்; மேலும் மலருடன் கூடிய தாம்பூலம் அர்ப்பணிக்கப்படுகிறது।

Verse 98

दृष्ट्वा तु रेवतीकुंडं प्रदद्यात्फलमुत्तमम् । पुत्रिणी ऋद्धिसंपन्ना सुभगा जायते सती

ரேவதீ குண்டத்தை தரிசித்தாலே உயர்ந்த பலன் கிடைக்கும்; சதியான பெண் பிள்ளைபேறு பெற்று, செல்வச் செழிப்புடன், நல்வாழ்வுடையவளாகிறாள்।

Verse 99

एवं कृत्वा तु सा रात्रि नीयते निद्रया विना । वेदघोषैः सुपुण्यैस्तु भारताख्यानवाचनैः

இவ்வாறு செய்து அந்த இரவு உறக்கமின்றி கழிகிறது; மிகப் புண்ணியமான வேத ஒலிகளாலும் பாரதக் கதைகளின் வாசிப்பாலும் நிரம்பியதாகும்।

Verse 100

हुंकृतैस्तलशब्दैश्च तालशब्दैः पुनःपुनः । देशभाषाविभाषिण्यो रामामण्डलमध्यतः । हास्यनृत्यसमायुक्ता राजन्दामोदराग्रतः

ஹுங்காரமும், கைதட்டல் ஒலியும், மீண்டும் மீண்டும் தாளநாதமும் எழ, நாட்டுமொழிகளில் பேசிக்கொண்டு, பெண்கள் வட்டத்தின் நடுவே அவர்கள் சிரிப்பும் நடனமும் இணைந்து, அரசே, தாமோதரன் முன்னிலையில் களித்தனர்।

Verse 101

पञ्चपाषाणकं हर्म्यं यः करोति शिवालयम् । पंचवर्षसहस्राणि स्वर्ग लोके महीयते

ஐந்து கற்களால் இல்லம் போன்ற சிவாலயத்தை யார் அமைக்கிறாரோ, அவர் சொர்க்கலோகத்தில் ஐயாயிரம் ஆண்டுகள் பெருமைப்படுத்தப்படுவார்।

Verse 102

दशपाषाणसंयुक्तं कृत्वा दामोदराग्रतः । दशवर्षसहस्राणि स्वर्गे हल्लति मल्लति

தாமோதரன் முன்னிலையில் பத்து கற்கள் இணைந்த அமைப்பை அமைத்தால், அவர் சொர்க்கத்தில் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் களித்து மகிழ்வார்।

Verse 103

शतपाषाणकं हर्म्यं यः करोति महन्नृप । मन्दिरं सुन्दरं शुभ्रं स याति हरिमन्दिरम्

மகா அரசே! நூறு கற்களால் அழகும் தூய்மையும் கொண்ட வெண்மையான ஆலய இல்லத்தை யார் அமைக்கிறாரோ, அவர் ஹரியின் திருக்கோயில் தாமத்தை அடைவார்।

Verse 104

कृत्वा साहस्रिकं चैत्यं बहुरूपसमन्वितम् । सर्वांल्लोकानतिक्रम्य परं ब्रह्माधिगच्छति

ஆயிரமடங்கு சிறப்புடைய, பல வடிவங்களால் நிறைந்த சைத்யத்தை அமைத்து, அவர் எல்லா உலகங்களையும் தாண்டி பரம்பிரம்மத்தை அடைவார்।

Verse 105

पंचवर्णध्वजं दद्याद्दामोदरगृहोपरि । तं तु प्रमाणवर्षाणि दिव्यानि स दिवं व्रजेत्

தாமோதரர் ஆலயத்தின் மேல் பஞ்சவர்ணக் கொடியை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; அளவிடப்பட்ட தெய்வ ஆண்டுகள் வரை அவன் ஸ்வர்க்கம் அடைவான்।

Verse 106

तस्य गव्यूतिमात्रेण क्षेत्रं वस्त्रापथं शुभम् । यद्दृष्ट्वा सर्वपापानि विलीयन्ते बहूनि च

அந்த புனிதமான வஸ்த்ராபதக் க்ஷேத்திரம் ஒரு கவ்வ்யூதி அளவே; அதைத் தரிசித்த மாத்திரத்தில் பல—அதாவது எல்லாப்—பாவங்களும் கரைந்து போகும்।

Verse 107

राजंस्तत्पदमायाति यद्गत्वा न निवर्त्तते । पूजयित्वा भवं देवं भवसंभवनाशनम्

அரசே, அவன் அந்த பரமப் பதத்தை அடைகிறான்; அங்கு சென்றால் மீளுதல் இல்லை—பவதேவன் (சிவன்) எனும், சம்சாரப் பவத்தின் மறுபிறப்பை அழிப்பவனை வழிபட்டு।

Verse 108

नरो नारी नृपश्रेष्ठ शिवलोके महीयते । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य भद्रस्य च सुभाषितम्

அரசர்களில் சிறந்தவரே, ஆணாக இருந்தாலும் பெண்ணாக இருந்தாலும்—அனைவரும் சிவலோகத்தில் மதிக்கப்படுவர். பத்திரனின் இனிய உரையை கேட்டபின் (கதை தொடர்கிறது)।

Verse 109

आगतः कार्तिकीं कर्त्तुं देवे दामोदरे ततः । ऋग्यजुःसामसंयुक्तैर्ब्राह्मणैर्ब्रह्मवित्तमैः

பின்னர் அவன் தேவ தாமோதரரிடம் கார்த்திகீ விரதத்தை ஆற்ற வந்தான்; ரிக்-யஜுஸ்-சாம வேதங்களில் தேர்ந்தும் பிரம்மவித்தையில் சிறந்தும் உள்ள பிராமணர்களுடன்।

Verse 110

क्षत्रियैः क्षत्रधर्मज्ञैर्वैश्यैर्दानपरायणैः । सह शूद्रैः समायातस्तस्मिंस्तीर्थे गजो नृपः

அரசர்தர்மம் அறிந்த க்ஷத்திரியர், தானத்தில் ஈடுபட்ட வைசியர், மேலும் சூத்ரர் ஆகியோருடன் அரசன் கஜன் அந்தத் தீர்த்தத்துக்கு ஒன்றாக வந்தான்।

Verse 111

दत्त्वा दानान्यनेकानि हुत्वा हविर्हुताशने । अग्निष्टोमादिकान्यज्ञान्हयमेधादिकान्बहून् । चकार विधिवद्राजा गजस्तत्र समाहितः

பலவகை தானங்களை அளித்து, ஹுதாசன அக்கினியில் ஹவியை அர்ப்பணித்து, அந்தப் புனித இடத்தில் மனத்தை ஒருமுகப்படுத்திய அரசன் கஜன் விதிப்படி அக்னிஷ்டோமம் முதலிய பல யாகங்களையும், அச்வமேதம் முதலிய இன்னும் பல யாகங்களையும் செய்தான்।

Verse 112

ततश्च न्यवसत्तत्र तपः कर्तुं सहर्षिभिः । ऊर्द्ध्वपादाः स्थिता विप्राः पीत्वा धूममधोमुखाः । शुष्कपत्राशनाश्चान्ये अन्ये वै फलभोजनाः

பின்னர் அவர் ரிஷிகளுடன் தவம் செய்ய அங்கேயே தங்கினார். சில பிராமணர்கள் கால்களை உயர்த்தி நின்றனர்; சிலர் தலைகீழாக இருந்து புகையை அருந்தினர்; சிலர் உலர்ந்த இலைகளை உண்டனர்; மற்றவர்கள் பழங்களையே உண்டு வாழ்ந்தனர்।

Verse 113

मूलानि चान्ये भक्षंति अन्ये वार्यंशना द्विजाः । आलोकंति स्वमन्ये च तथान्ये जलशायिनः

சிலர் கிழங்குகளை உண்டனர்; மற்ற இருபிறப்பினர் நீரையே உணவாகக் கொண்டனர். சிலர் தம்முள் ஆத்மாவிலே பார்வையை நிலைநிறுத்தினர்; மற்றவர்கள் நீரில் படுத்திருக்கும் விரதத்தை மேற்கொண்டனர்।

Verse 114

पञ्चाग्निसाधकाश्चान्ये शिलाचूर्णस्य भक्षकाः । जपंति चान्ये संशुद्धा गायत्रीं वेदमातरम् । सावित्रीं मनसा चान्ये देवीमन्ये सरस्वतीम्

சிலர் பஞ்சாக்னி சாதனையை மேற்கொண்டனர்; சிலர் கல்லின் தூளையும் உண்டனர். மற்றவர்கள் தூய்மையடைந்து வேதமாதா காயத்ரியை ஜபித்தனர்; சிலர் மனத்தில் சாவித்ரியைத் தியானித்தனர்; மற்றவர்கள் தேவியான சரஸ்வதியை வழிபட்டனர்।

Verse 115

सूक्तानि हि पवित्राणि ब्रह्मणा निर्मितानि च । अन्येऽवसंस्तदा तत्र द्वादशाक्षरचिन्तकाः

சூக்தங்கள் புனிதப்படுத்துவன; அவை பிரம்மனால் இயற்றப்பட்டவை. அக்காலத்தில் அங்கே மற்றவர்களும் த்வாதசாக்ஷர மந்திரத்தைத் தியானிப்பவர்களாய் வாழ்ந்தனர்.

Verse 116

आलोक्य सर्वशास्त्राणि विचार्य च पुनःपुनः । इदमेव सुनिष्पन्नं ध्येयो नारायणः सदा

அனைத்து சாஸ்திரங்களையும் நோக்கி, மீண்டும் மீண்டும் சிந்தித்தபின் இதுவே உறுதியான முடிவு—நாராயணனே எப்போதும் தியானிக்கப்பட வேண்டியவன்.

Verse 117

आराधितः सुदुष्पारे भवे भगवतो विना । तथा नान्यो महादेवात्पतन्तं योऽभिरक्षति

தாண்ட இயலாத இந்த பவசாகரத்தில் பகவானைத் தவிர வேறு ஆராத்யன் இல்லை; அதுபோல வீழ்பவனை மகாதேவனைத் தவிர வேறு யாரும் காக்கார்.

Verse 118

गतागतानि वर्तंते चंद्रसूर्यादयो ग्रहाः । अद्यापि न निवर्तंते द्वादशाक्षरचिंतकाः

சந்திரன், சூரியன் முதலிய கிரகங்கள் வரவும் போகவும் செய்கின்றன; ஆனால் இன்றும் த்வாதசாக்ஷர மந்திரச் சிந்தகர்கள் தங்கள் உறுதியான சாதனையிலிருந்து விலகார்.

Verse 119

येऽक्षरा ऋषयश्चान्ये देवलोकजिगीषवः । प्राप्नुवंति ततः स्थानं दग्धबीजं च तत्तथा

அழியாத ரிஷிகளும் பிறரும் தேவலோகத்தை அடைய விரும்பினால், அவர்கள் அந்த நிலையைப் பெறுவர்; அங்கே அவர்களின் விதை எரிந்ததுபோல் ஆகும்—அதாவது மறுபிறப்பின் காரணம் அழியும்.

Verse 120

सकृदुच्चरितं येन हरिरित्यक्षरद्वयम् । बद्धः परिकरस्तेन मोक्षाय गमनं प्रति

யார் ஒருமுறையாவது ‘ஹரி’ எனும் இரண்டெழுத்துப் பெயரை உச்சரிக்கிறாரோ, அவர்க்கு மோட்சத்திற்கான சாதனங்கள் உறுதியாகி, மோட்சப் பயணம் தொடங்குகிறது।

Verse 121

एकभक्तं तथा नक्तमयाच्यमुषितं तथा । एवमादीनि चान्यानि कृत्वा दामोदराग्रतः । कृतकृत्या भवंतीह यावदाभूतसंप्लवम्

ஒருநேர உணவு (ஏகபக்தம்), இரவில் மட்டும் உணவு (நக்தம்), பிச்சை கேட்காமல் வாழ்தல் (அயாச்யவாசம்) முதலிய விரதங்களை தாமோதரன் முன்னிலையில் செய்தால், இவ்வாழ்விலேயே நிறைவு பெற்று, பிரளயம் வரை அப்படியே நிலைத்திருப்பான்।

Verse 122

स राजा ऋषिभिः सार्द्धं यावत्तिष्ठति तत्र वै । विमानानि सहस्राणि तावत्तत्रागतानि च

அரசன் முனிவர்களுடன் அங்கே எத்தனை காலம் தங்குகிறானோ, அதே காலம் ஆயிரக்கணக்கான தெய்வ விமானங்களும் அங்கே வந்து சேர்கின்றன।

Verse 123

गंधर्वाप्सरस्तत्र सिद्धचारणकिन्नराः । सर्वे विमानमारूढाः शतशोऽथ सहस्रशः

அங்கே கந்தர்வர், அப்சரைகள், சித்தர், சாரணர், கின்னரர்—அனைவரும் தெய்வ விமானங்களில் ஏறி—நூற்றுக்கணக்காகவும் ஆயிரக்கணக்காகவும் கூடுகின்றனர்।

Verse 124

सर्वैर्जनपदैः सार्द्ध स राजा भार्यया सह । गतो विमानमारूढो यत्तत्पदमनामयम्

அனைத்து குடிகளுடனும் ராணியுடனும் அந்த அரசன் தெய்வ விமானத்தில் ஏறி, மாசற்ற துயரற்ற பரம பதத்திற்குப் புறப்பட்டுச் சென்றான்।

Verse 125

य इदं पठते नित्यं शृणुयाद्वाऽपि मानवः । सर्वपापविनिर्मुक्तः परं ब्रह्माधिगच्छति

யார் இதனை தினமும் பாராயணம் செய்கிறாரோ அல்லது பக்தியுடன் கேட்கிறாரோ, அவர் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு பரம்பிரம்மத்தை அடைவார்.

Verse 785

तत्तीर्थस्य प्रभावेन न दुष्टान्याचरंति ते । कालेन मृत्युमायांति पशुपक्षिसरीसृपाः

அந்த தீர்த்தத்தின் மகிமையால் அவர்கள் தீச்செயல்கள் செய்யார்; காலம் வந்தபோது மிருகங்கள், பறவைகள், ஊர்வனங்களும் ஒழுங்காக இயல்பான மரணத்தை அடைவர்.