Adhyaya 96

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततोगच्छेन्महादेवि कामेश्वरमिति स्मृतम् । तस्यैवोत्तरदिग्भागे धनुषां त्रितये स्थितम् । रतीश्वरमिति ख्यातं त्रेतायां तत्सुरे श्वरि

ஈஸ்வரர் கூறினார்—அதன்பின், தேவியே, ‘காமேஸ்வர’ எனப் புகழப்படும் திருத்தலத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். அதன் வடதிசைப் பகுதியில், மூன்று வில் அளவு தூரத்தில், ‘ரதீஸ்வர’ எனப் பெயர் பெற்ற தெய்வம் நிலைகொண்டுள்ளது—தேவராணியே, அது த்ரேதா யுகத்திலிருந்தே பிரசித்தம்.

Verse 2

यस्मिन्दृष्टे मनुष्याणां पूजिते तु वरानने । नश्येच्च सप्तजन्माघं गृहभंगश्च नो भवेत्

அழகிய முகத்தையுடைய தேவியே, அதைக் காண்பதாலேயே—மேலும் விசேஷமாக வழிபட்டால்—மனிதர்களின் ஏழு பிறவிகளின் பாபம் அழிகிறது; இல்லறம் சிதைவுறாது.

Verse 3

देव्युवाच । केनायं स्थापितो देव कस्मात्प्रोक्तो रतीश्वरः । दर्शनेनास्य किं श्रेयः सर्वं विस्तरतो वद

தேவி கூறினாள்—ஓ தேவா! இதை யார் நிறுவினார்? ஏன் இவர் ‘ரதீஸ்வரர்’ என அழைக்கப்படுகிறார்? இவரது தரிசனத்தால் என்ன நன்மை கிடைக்கும்? அனைத்தையும் விரிவாகச் சொல்லுங்கள்।

Verse 4

ईश्वर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि कथां पापप्रणाशिनीम् । रतिर्नामाभवत्साध्वी कामपत्नी यशस्विनी

ஈஸ்வரர் கூறினார்—தேவி, கேள்; பாபநாசினியான கதையை நான் உரைக்கிறேன். ரதி என்னும் சாத்வி இருந்தாள்; அவள் காமதேவனின் புகழ்மிகு மனைவி।

Verse 5

दग्धे मनसिजे पूर्वं देवेन त्रिपुरारिणा । तदर्थाय तपस्तेपे तस्मिन्देशे रतिः किल

முன்னொரு காலத்தில் திரிபுராரி தேவன் (சிவன்) மனசிஜன் (காமன்) ஐ எரித்தபோது, அவன் மீளுதற்காக ரதி அந்தத் தேசத்திலேயே தவம் செய்தாள்।

Verse 6

अंगुष्ठाग्रेण तिष्ठन्त्या यावद्युगचतुष्टयम् । आराधितो महादेवः शांतेन मनसा प्रिये

அன்பே! அவள் பெருவிரலின் நுனியில் நின்றபடியே நான்கு யுகங்கள் வரை அமைதியான மனத்துடன் மகாதேவரை ஆராதித்தாள்।

Verse 7

कस्मिंश्चिदथ काले तु निर्भिद्य धरणीतलम् । तदग्रतः समुत्तस्थौ लिगं माहेश्वरं प्रिये

பின்னர் ஒரு காலத்தில் பூமித்தளத்தைப் பிளந்து, அவளின் முன்னே மாஹேஸ்வர லிங்கம் எழுந்து வெளிப்பட்டது, அன்பே।

Verse 8

एतस्मिन्नेव काले तु वागुवाचाशरीरिणी । आह्लादयंती सहसा तस्याश्चित्तं वरानने

அதே நேரத்தில் உடலற்ற ஒரு வாணி ஒலித்தது; ஓ அழகிய முகத்தாளே, அது திடீரென அவளுடைய உள்ளத்தை மகிழ்வித்தது।

Verse 9

यस्मान्माहेश्वरं लिंगं त्वद्भक्त्या सहसोत्थितम् । पूजयेस्तन्महाभागे ततः कांतमवाप्स्यसि

உன் பக்தியின் வலிமையால் இந்த மஹேஸ்வர லிங்கம் உடனே தோன்றியது, ஓ பெரும்பாக்கியவளே; இதை வழிபடு, அப்பொழுது உன் காதலனை அடைவாய்।

Verse 10

एतच्छुत्वा तु सा साध्वी देवदूतस्य भाषितम् । तल्लिंगं पूजयामास स भक्त्या परमया युता

தெய்வதூதன் கூறிய இவ்வசனங்களை கேட்ட அந்த சாத்வி, பரம பக்தியுடன் அந்த லிங்கத்தை வழிபட்டாள்।

Verse 11

ततः कामः समुत्तस्थौ सुप्तोत्थित इव प्रिये । ततः प्रभृति तल्लिंगं कामेश्वरमिति श्रुतम्

அப்போது, ஓ பிரியமே, உறக்கத்திலிருந்து விழித்தெழுந்தவன் போல காமன் மீண்டும் எழுந்தான். அந்நாளிலிருந்து அந்த லிங்கம் ‘காமேஸ்வரன்’ என்று புகழ்பெற்றது।

Verse 12

ततः सा कामदयिता वाक्यमेतदुवाच ह । प्रहृष्टा कामदेवाप्त्या पुरतः पुष्पधन्वनः

பின்னர் காமனின் பிரியமானவள் இவ்வார்த்தைகளை கூறினாள்; காமதேவனை மீண்டும் பெற்ற மகிழ்ச்சியில் அவள் பேரானந்தமடைந்தாள், பூஷ்பதன்வன் (காமன்) அவள்முன் நின்றான்।

Verse 13

पूजयिष्यंति ये चान्ये लिंगमेतत्समाहिताः । एवं ते वांछितां सिद्धिं भूयो यास्यंति सद्गतिम्

மேலும் யாரெல்லாம் ஒருமனத்துடன் இந்த லிங்கத்தை வழிபடுவார்களோ, அவர்கள் விரும்பிய சித்தியை அடைந்து, மீண்டும் நற்கதியை அடைவார்கள்।

Verse 14

मनोऽभीष्टं तथा सर्वं यद्यपि स्यात्सदुर्ल्लभम् । तत्प्राप्स्यंति न संदेहो लिंगस्यास्य प्रसादतः

மனத்திற்குப் பிடித்த அனைத்தும்—அது மிக அரிதாக இருந்தாலும்—இந்த லிங்கத்தின் அருளால் ஐயமின்றி கிடைக்கும்।

Verse 15

एवमुक्त्वा गता साध्वी रतिः कामेन संयुता । स्वस्थाने पूर्णकामा सा प्रहृष्टेनांतरात्मना

இவ்வாறு கூறி, சாத்வியான ரதி காமனுடன் இணைந்து புறப்பட்டாள். தன் இருப்பிடத்தை அடைந்து, அவள் பூர்ணகாமையாகி, உள்ளம் பேரானந்தத்தில் திளைத்தது।

Verse 16

एनं चैत्रत्रयोदश्यां शुक्लायां यः समर्चति । सकामवद्भवेन्नृणां श्रुतं सौभाग्यदायकम्

சைத்ர மாதத்தின் சுக்ல திரயோதசியில் யார் இவரை முறையாக வழிபடுகிறாரோ, அவர் மனிதர்களில் விருப்பம் நிறைவேறியவராவார்; இது நல்வாழ்வு அளிப்பதாகக் கேள்விப்பட்டது।

Verse 96

हृति श्रीस्कांदेमहापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्य एकादशरुद्रमाहात्म्ये कामेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम षण्णवतितमोऽध्यायः

இவ்வாறு, ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்று ஆயிரம் சுலோகங்களுடைய ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தில், முதல் பிரபாசக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தின் உட்பட்ட ஏகாதசருத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘காமேஸ்வர மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் தொண்ணூற்றாறாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।