Adhyaya 9

Verse 1

देव्युवाच । दिव्यं तेजो नमस्यामि यन्मे दृष्टं पुरातने । कालाग्निरुद्रमध्यस्थं प्रभासे शंकरोद्भवम्

தேவி கூறினாள்: நான் பழங்காலத்தில் கண்ட அந்த தெய்வீக ஒளிக்குப் பணிகிறேன்—பிரபாசத்தில் சங்கரனிடமிருந்து தோன்றி, காலாக்னிருத்ரரின் நடுவில் நிலைபெற்றது.

Verse 2

यो वेदसंघैरृषिभिः पुराणैर्वेदोक्तयोगैरपि इज्यमानः । तं देवदेवं शरणं व्रजामि सोमेश्वरं पापविनाशहेतुम्

வேதக்கூட்டங்களாலும், ரிஷிகளாலும், புராணங்களாலும், வேதம் உரைத்த யோகநெறிகளாலும் வழிபடப்படுபவரான அந்த தேவாதிதேவன் சோமேஸ்வரரையே நான் சரணடைகிறேன்; அவர் பாவநாசத்தின் காரணம்.

Verse 3

देवदेव जगन्नाथ भक्तानुग्रहकारक । संशयो हृदि मे कश्चित्तं भवाञ्छेत्तुमर्हति

தேவர்களின் தேவனே, ஜகந்நாதனே, பக்தர்க்கு அருள்புரிபவனே! என் இதயத்தில் ஒரு சந்தேகம் உள்ளது; அதை அறுத்திடத் தகுதியானவர் நீரே.

Verse 4

ईश्वर उवाच । कः संशयः समुत्पन्नस्तव देवि यशस्विनि । तन्मे कथय कल्याणि तत्सर्वं कथयाम्यहम्

ஈஸ்வரன் கூறினார்: புகழ்மிகு தேவியே! உனக்குள் எந்தச் சந்தேகம் எழுந்தது? கல்யாணியே, அதை எனக்குச் சொல்; அனைத்தையும் நான் விளக்குவேன்.

Verse 5

देव्युवाच । यदि त्वं च महादेवो मुण्डमाला कथं कृता । अनादि निधनो धाता सृष्टिसंहारकारकः

தேவி கூறினாள்—நீ உண்மையிலே மகாதேவரானால், முண்டமாலை எவ்வாறு அணிந்துள்ளாய்? நீ ஆதியுமில்லா அந்தமுமில்லா விதாதா; படைப்பு-அழிவின் கர்த்தா.

Verse 6

ततो विहस्य देवेशः शंकरो वाक्यमब्रवीत् । अनेकमुण्डकोटीभिर्या मे माला विराजते

அப்போது தேவேசன் சங்கரன் புன்னகைத்து கூறினான்—“எண்ணிலடங்கா கோடி முண்டங்களால் ஆன இந்த மாலை என்மேல் ஒளிர்கிறது.”

Verse 7

नारायण सहस्राणां ब्रह्मणामयुतस्य च कृता शिरःकरोटीभिरनादिनिधना ततः

“ஆயிரம் நாராயணர்களும், பத்தாயிரம் பிரம்மாக்களும் ஆகியோரின் தலைக்கரோட்டிகளால் இந்த மாலை செய்யப்பட்டது; ஆகவே இது ஆதியுமில்லா அந்தமுமில்லாதது.”

Verse 8

अन्यो विष्णुश्च भवति अन्यो ब्रह्मा भवत्यपि । कल्पे कल्पे मया सृष्टः कल्पे विष्णुः प्रजापतिः

“ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் விஷ்ணுவும் வேறுபடுகிறார்; பிரம்மாவும் வேறுபடுகிறார். ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் என்னாலேயே விஷ்ணுவும் பிரஜாபதியும் படைக்கப்படுகின்றனர்.”

Verse 9

अहमेवंविधो देवि क्षेत्रे प्राभासिके स्थितः । कालाग्निलिंगमूले तु मुंडमालाविभूषितः

“தேவி, நான் இவ்வாறே—பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தில் நிலைத்து, காலாக்னிலிங்கத்தின் அடியில் முண்டமாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன்.”

Verse 10

अक्षसूत्रधरः शान्त आदिमध्यांतवर्जितः । पद्मासनस्थो वरदो हिमकुन्देन्दुसन्निभः

அட்சசூத்திரம் தாங்கி, அமைதியுடன், ஆதியும் நடுவும் முடிவும் அற்றவனாய்; பத்மாசனத்தில் அமர்ந்து, வரம் அருள்வோனாய், பனி, குந்தமலர், நிலா போன்ற ஒளியுடன் விளங்குகின்றான்.

Verse 11

मम वामे स्थितो विष्णुर्दक्षिणे च पितामहः । जठरे चतुरो वेदाः हृदये ब्रह्म शाश्वतम्

என் இடப்புறத்தில் விஷ்ணு நிற்கிறார்; வலப்புறத்தில் பிதாமஹன் பிரம்மா. என் வயிற்றில் நான்கு வேதங்கள்; என் இதயத்தில் நித்திய பிரம்மம் உறைகிறது.

Verse 12

अग्निः सोमश्च सूर्यश्च लोचनेषु व्यवस्थिताः

அக்னி, சோமன், சூரியன் என் கண்களில் நிறுவப்பட்டுள்ளனர்.

Verse 13

एवंविधो महादेवि प्रभासे संव्यवस्थितः । आप्यतत्त्वात्समानीते मा ते भूत्संशयः क्वचित्

மகாதேவி! இவ்விதமாகவே நான் பிரபாசத்தில் உறுதியாக நிலைபெற்றுள்ளேன். இந்த வெளிப்பாடு ஆப்யத் தத்துவம் (நீர்த் தத்துவம்) இலிருந்து கொண்டுவரப்பட்டது; ஆகவே உனக்குச் சிறிதும் சந்தேகம் எழாதிருப்பதாக.

Verse 14

एवमुक्ता तदा देवी हर्षगद्गदया गिरा । तुष्टाव देवदेवेशं भक्त्या परमया युता

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், தேவி ஆனந்தத்தால் குரல் தழுதழுக்க, பரம பக்தியுடன், தேவர்களுக்கும் ஈசனான தேவதேவேசனைப் போற்றிப் புகழ்ந்தாள்.

Verse 15

देव्युवाच जय देव महादेव सर्वभावन ईश्वर । नमस्तेऽस्तु सुरेशाय परमेशाय वै नमः

தேவி கூறினாள்—ஜயம் உனக்கு, ஓ தேவா! ஓ மகாதேவா! எல்லாப் பாவங்களையும் உயிர்களையும் எழுப்பும் ஈச்வரா! தேவர்களின் ஆண்டவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; பரமேச்வரனே, உமக்கும் நமஸ்காரம்।

Verse 16

अनादिसृष्टिकर्त्रे च नमः सर्वगताय च । सर्वस्थाय नमस्तुभ्यं धाम्नां धाम्ने नमोऽस्तु ते

ஆதியற்ற படைப்பாளனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; எங்கும் நிறைந்தவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். அனைத்திலும் உறையும் உமக்கு நமஸ்காரம்; தாமங்களின் தாமமே, உமக்கு நமோ நமः।

Verse 17

षडंताय नमस्तुभ्यं द्वादशान्ताय ते नमः । हंसभेद नमस्तुभ्यं नमस्तुभ्यं च मोक्षद

ஷடந்தத் தத்துவமாக விளங்குபவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; த்வாதசாந்தப் பரமநிலையாய் நிற்பவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். ஹம்ஸபேதம் (ஆத்மவிவேகம்) அருள்பவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; மோட்சதா, உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 18

इति स्तुतस्तदा देव्या प्रचलच्चन्द्रशेखरः । ततस्तुष्टस्तु भगवानिदं वचनमब्रवीत्

தேவி இவ்வாறு துதித்தபோது சந்திரசேகரன் (சிவன்) ஆனந்தத்தில் அசைந்தான்; பின்னர் திருப்தியுற்ற பகவான் இவ்வாக்கியங்களை உரைத்தான்।

Verse 19

ईश्वर उवाच । साधुसाधु महाप्राज्ञे तुष्टोऽहं व्रियतां वरः

ஈச்வரன் கூறினான்—சாது, சாது! ஓ மஹாப்ராஜ்ஞே, நான் திருப்தியுற்றேன்; விரும்பிய வரத்தைத் தேர்ந்தெடு।

Verse 20

देव्युवाच । यदि तुष्टोऽसि देवेश वरार्हा यदि वाप्यहम् । प्रभास क्षेत्रमाहात्म्यं पुनर्विस्तरतो वद

தேவி கூறினாள்—தேவேசரே! நீங்கள் திருப்தியடைந்திருந்தால், நான் வரம் பெறத் தகுதியுடையவளாயிருந்தால், பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தின் மஹாத்மியத்தை மீண்டும் விரிவாக உரையுங்கள்।

Verse 21

भूतेश भगवान्विष्णुर्दैत्यानामन्तकाग्रणीः । स कस्माद्द्वारकां हित्वा प्रभासक्षेत्रमाश्रितः

ஹே பூதேசரே! தைத்யர்களை அழிப்பதில் முன்னணியான பகவான் விஷ்ணு ஏன் த்வாரகையை விட்டுப் பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தை அடைக்கலமாகக் கொண்டார்?

Verse 22

षष्टि तीर्थसहस्राणि षष्टिकोटिशतानि च । द्वारकामध्यसंस्थानि कथं न्यक्कृतवान्हरिः

த்வாரகையின் நடுவே அறுபதாயிரம் தீர்த்தங்களும் அறுபது கோடி (மேலும்) நிறுவப்பட்டுள்ளன—அவற்றை ஹரி எவ்வாறு குறைவாகக் கருதி (பிரபாசத்தை) மேலானதாகத் தேர்ந்தார்?

Verse 23

अमरैरावृतां पुण्यां पुण्यकृद्भिर्निषेविताम् । एवं तां द्वारकां त्यक्त्वा प्रभासं कथमागतः

த்வாரகை புனிதமானது—அமரர்களால் சூழப்பட்டதும், புண்ணிய செயல்வோரால் சேவிக்கப்படுவதும். அப்படியிருக்க, அவர் அந்தத் த்வாரகையை விட்டுப் பிரபாசத்திற்கு எவ்வாறு வந்தார்?

Verse 24

देवमानुषयोर्नेता द्योभुवोः प्रभवो हरिः । किमर्थं द्वारकां त्यक्त्वा प्रभासे निधनं गतः

ஹரி தேவர்கள்-மனிதர்களின் வழிகாட்டி, விண்ணும் மண்ணும் தோன்றக் காரணமானவர்; அப்படியிருக்க, எந்த காரணத்தால் அவர் த்வாரகையை விட்டுப் பிரபாசத்தில் தம் முடிவை அடைந்தார்?

Verse 25

यश्चक्रं वर्त्तयत्येको मानुषाणां मनोमयम् । प्रभासे स कथं कालं चक्रे चक्रभृतां वरः

மனிதரின் மனோமயச் செயல்சக்கரத்தை ஒருவனாகவே இயக்குவான்; அந்தச் சக்கரதாரிகளில் சிறந்தவன் பிரபாசத்தில் காலத்தை எவ்வாறு கழித்தான்?

Verse 26

गोपायनं यः कुरुते जगतः सार्वलौकिकम् । स कथं भगवान्विष्णुः प्रभासक्षेत्रमाश्रितः

முழு உலகத்தையும் பொதுவாகக் காக்கும் பகவான் விஷ்ணு, பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தை அடைக்கலமாகக் கொண்டார் என்று எவ்வாறு கூறலாம்?

Verse 27

योंतकाले जलं पीत्वा कृत्वा तोयमयं वपुः । लोकमेकार्णवं चक्रे दृष्ट्या दृष्टेन चात्मना

பிரளயக் காலத்தில் நீரை அருந்தி நீர்மய உடலை ஏற்று, தன் பார்வையாலும் வெளிப்பட்ட ஆத்மஸ்வரூபத்தாலும் உலகை ஒரே பேர்கடலாக்கியவனை, பிரபாசத்தில் சாதாரண சொற்களால் எவ்வாறு சொல்ல இயலும்?

Verse 28

स कथं पञ्चतां प्राप प्रभासे पार्वतीपते । यः पुराणे पुराणात्मा वाराहं वपुरास्थितः

பார்வதீபதியே! புராணங்களில் ‘புராணாத்மா’ எனப் போற்றப்பட்டு வராக உடலை ஏற்றவன், பிரபாசத்தில் பஞ்சபூத நிலையைக் (லயம்/மரணம்) எவ்வாறு அடைந்தான்?

Verse 29

उद्दधार महीं कृत्स्नां सशैलवनकाननाम् । स कथं त्यक्तवान्गात्रं प्रभासे पापनाशने

மலைகள், காடுகள், தோப்புகள் உடன் முழுப் பூமியையும் உயர்த்தியவன், பாபநாசகமான பிரபாசத்தில் தன் உடலை எவ்வாறு துறக்க முடியும்?

Verse 30

येन सिंहं वपुः कृत्वा हिरण्यकशिपुर्हतः । स कथं देवदेवेशः प्रभासं क्षेत्रमाश्रितः

நரசிம்ம வடிவம் கொண்டு ஹிரண்யகசிபுவை வதைத்த அந்த தேவர்களின் தேவேசன், பிரபாசத் திருத்தலத்தில் எவ்வாறு அடைக்கலம் புகுவான்?

Verse 31

सहस्रचरणं देवं सहस्राक्षं महाप्रभम् । सहस्रशिरसं वेदा यमाहुर्वै युगेयुगे

ஆயிரம் பாதங்களும் ஆயிரம் கண்களும் கொண்ட மகாபிரபுவான அந்த தேவனை—வேதங்கள் யுகம் யுகமாக ‘ஆயிரம் தலைகள்’ உடையவன் எனப் போற்றுகின்றன.

Verse 32

तत्याज स कथं देवः प्रभासे स्वं कलेवरम् । नाभ्यरण्यां समुद्भूतं यस्य पैतामहं गृहम्

யாருடைய நாபிக் கமலத்திலிருந்து பிதாமகன் பிரம்மாவின் வாசஸ்தலம் தோன்றியதோ, அந்த தேவன் பிரபாசத்தில் தன் உடலை எவ்வாறு துறக்க முடியும்?

Verse 33

एकार्णवगते लोके तत्पंकजमपंकजम् । येनोद्धृतं क्षणेनैव प्रभासस्थः स किं हरिः

உலகம் ஒரே பெருங்கடலாகி மூழ்கியபோது, களங்கமற்ற அந்தத் தாமரையை கணநேரத்தில் உயர்த்தியவன்—அந்த ஹரி பிரபாசத்தில் இருப்பின், மேலும் என்ன சொல்லலாம்?

Verse 34

उत्तरांशे समुद्रस्य क्षीरोदस्या मृतोदधेः । यः शेते शाश्वतं योगमास्थाय परवीरहा । स कथं त्यक्तवान्देहं प्रभासे परमेश्वरः

கடலின் வடபகுதியில், க்ஷீரசாகரம் எனும் அமிர்தக் கடலில், நித்திய யோகத்தில் நிலைத்து சயனிக்கும் பரவீரஹா பரமேச்வரன் பிரபாசத்தில் உடலை எவ்வாறு துறப்பான்?

Verse 35

हव्यादान्यः सुरांश्चक्रे कव्यादांश्च पितॄ नपि । स कथं देवदेवेशः प्रभासं क्षेत्रमाश्रितः

யார் தேவர்களை ஹவ்யப் பங்காளிகளாகவும், பித்ருக்களை கவ்யப் பங்காளிகளாகவும் விதித்தாரோ, அந்த தேவதேவேசன் எவ்வாறு பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தைச் சரணடைந்தான்?

Verse 36

युगानुरूपं यः कृत्वा रूपं लोकहिताय वै । धर्ममुद्धरते देवः स कथं क्षेत्रमाश्रितः

உலக நலனுக்காக யுகத்திற்கேற்ற உருவம் கொண்டு தர்மத்தை உயர்த்தும் அந்த தேவன், எவ்வாறு ஒரே க்ஷேத்திரத்திற்கே சார்ந்திருப்பான்?

Verse 37

त्रयो वर्णास्त्रयो लोकास्त्रैविद्यं पाठकास्त्रयः । त्रैकाल्यं त्रीणि कर्माणि त्रयो देवास्त्रयो गुणाः । सृष्टं येन पुरा देवः स कथं क्षेत्रमाश्रितः

மூன்று வர்ணங்கள், மூன்று உலகங்கள், த்ரைவித்யமும் அதன் மூன்று ஓதுவோரும், மூன்று காலங்கள், மூன்று கர்மங்கள், மூன்று தேவர்கள், மூன்று குணங்கள்—இவற்றை முற்காலத்தில் படைத்த அந்த படைப்பாளர்-தேவன் எவ்வாறு ஒரே க்ஷேத்திரத்திற்கே சார்ந்திருப்பான்?

Verse 38

या गतिर्द्धर्मयुक्तानामगतिः पापकर्मिणाम् । चातुर्वर्ण्यस्य प्रभवश्चातुर्वर्ण्यस्य रक्षिता

தர்மநெறியோர்க்கு அவரே பரமகதி; பாவகர்மிகளுக்கோ அவரே அகதி; சாத்துர்வர்ண்யத்தின் தோற்றமும் அவரே, அதன் காவலனும் அவரே.

Verse 39

चातुर्विद्यस्य यो वेत्ता चातुराश्रम्यसंस्थितः । कस्मात्स द्वारकां हित्वा प्रभासे पंचतां गतः

சதுர்வித்யத்தை அறிந்தும் சதுராஷ்ரம ஒழுக்கத்தில் நிலைத்தும் உள்ளவர், ஏன் த்வாரகையை விட்டு பிரபாசத்தில் ‘பஞ்சதா’ நிலையை அடைந்தார்?

Verse 40

दिगंतरं नभोभूमिरापो वायुर्विभावसुः । चंद्रसूर्यद्वयं ज्योतिर्युगेशः क्षणदातनुः

அவரே திசைகளின் விரிவு, ஆகாயமும் பூமியும்; அவரே நீர், காற்று, எரியும் அக்னி. சந்திரன்–சூரியன் இரட்டையின் ஒளியும் அவரே; யுகங்களின் ஈசன் அவரே—கணநேரம் அளக்கும் காலமே அவரது திருமேனி.

Verse 41

यः परं श्रूयते ज्योतिर्यः परं श्रूयते तपः । यः परं परतः प्रोक्तः परं यः परमात्मवान्

‘பரம ஒளி’ எனச் ச்ருதியில் கேட்கப்படுபவர், ‘பரம தவம்’ எனவும் புகழப்படுபவர். ‘பராத்பரன்’ என்று அறிவிக்கப்பட்டவர்; பரமாத்ம-ஸ்வபாவம் உடைய பரமன் அவரே.

Verse 42

आदित्यादिश्च यो दिव्यो यश्च दैत्यांतको विभुः । स कथं देवकीसूनुः प्रभासे सिद्धिमीयिवान्

சூரியனைப் போல முதன்மையான தெய்வீகன், தைத்யர்களை அழிக்கும் வல்லவன்—அதே ஆண்டவன் தேவகியின் புதல்வனாகப் பிறந்து, பிரபாசத்தில் ‘சித்தி’யை எவ்வாறு அடைந்தான்?

Verse 43

युगांते चांतको यश्च यश्च लोकांतकांतकः । सेतुर्यो लोकसत्तानां मेध्यो यो मेध्यकर्मणाम्

யுக முடிவில் அந்தகனாக இருப்பவர், உலகங்களை அழிப்பவனையும் அழிப்பவர். உலக உயிர்களுக்கு பாலமாக இருப்பவர்; தூய்மையாக்கும் கர்மங்களில் ஈடுபடுவோர்க்கு தாமே பரிசுத்தம்.

Verse 44

वेत्ता यो वेदविदुषां प्रभुर्यः प्रभवात्मनाम् । सोमभूतस्तु भूतानामग्निभूतोऽग्निवर्त्मनाम्

வேதம் அறிந்தோரிலும் அறிந்தவன், பிரபவ-ஸ்வரூபங்களின் ஆண்டவன் அவர். உயிர்களுக்குச் சோமமாக அவர் ஆகிறார்; அக்னி-வழி ஒழுக்கம் கடைப்பிடிப்போர்க்கு அக்னியாக அவர் விளங்குகிறார்.

Verse 45

मनुष्याणां मनोभूतस्तपोभूतस्तपस्विनाम् । विनयो नयभूतानां तेजस्तेजस्विनामपि

மனிதர்களிடையே அவரே மனமாகிறார்; தவசிகளிடையே அவரே தவமாகிறார். நெறியுடையோரிடையே அவரே பணிவு; ஒளிமிக்கோரிடையிலும் அவரே ஒளி-தேஜஸ்.

Verse 46

विग्रहो विग्रहाणां यो गतिर्गतिमतामपि । स कथं द्वारकां हित्वा प्रभासक्षेत्रमाश्रितः

எல்லா உருவங்களுக்கும் ஆதியுருவாய், உயர்ந்த பாதை அடைந்தோர்க்கும் பரமகதியாய் இருப்பவர்—எப்படி த்வாரகையை விட்டுப் பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தை அடைக்கலமாகக் கொள்வார்?

Verse 47

आकाशप्रभवो वायुर्वायुप्राणो हुताशनः । देवा हुताशनप्राणाः प्राणोऽग्नेर्मधुसूदनः । सकथं पद्मजप्राणः प्रभासं क्षेत्रमाश्रितः

ஆகாயத்திலிருந்து வாயு தோன்றுகிறது; வாயுவின் உயிர் அக்னி. தேவர்கள் அக்னியால் வாழ்கின்றனர்; அக்னியின் உயிரே மதுசூதனன் (விஷ்ணு). அப்படியிருக்க, பத்மஜன் (பிரம்மா) உயிராக இருப்பவர் எவ்வாறு பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தை அடைக்கலமாகக் கொள்வார்?

Verse 48

सूत उवाच । इति प्रोक्तस्तदा देव्या शंकरो लोकशंकरः । उवाच प्रहसन्वाक्यं पार्वतीं द्विजसत्तमाः

சூதர் கூறினார்—தேவி இவ்வாறு சொன்னபோது, உலகங்களுக்கு நன்மை செய்பவனான சங்கரன் புன்னகையுடன் பார்வதியிடம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான், ஓ சிறந்த இருபிறப்பினரே.

Verse 49

ईश्वर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि प्रभासक्षेत्रविस्तरम् । रहस्यं सर्वपापघ्नं देवानामपि दुर्ल्लभम्

ஈசுவரன் கூறினார்—தேவி, கேள்; பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தின் மகிமையை விரிவாக உரைப்பேன். இது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும் இரகசியம்; தேவர்களுக்குமே அரிது.

Verse 50

देवि क्षेत्राण्यनेकानि पृथिव्यां संति भामिनि । तीर्थानि कोटिसंख्यानि प्रभावस्तेषु संख्यया

தேவி, ஒளிமிகு பெண்ணே! பூமியில் பல புனிதக் க்ஷேத்திரங்கள் உள்ளன; தீர்த்தங்கள் கோடிக்கணக்கில் உள்ளன—அவற்றின் ஆன்மிகப் பிரபாவமும் ஒவ்வொன்றுக்கும் தனித்த அளவில் உள்ளது।

Verse 51

असंख्येय प्रभावं हि प्रभासं परिकीर्तितम् । ब्रह्मतत्त्वं विष्णुतत्त्वं रौद्रतत्त्वं तथैव च

பிரபாசத்தின் பிரபாவம் அளவிட முடியாதது என்று போற்றப்படுகிறது; ஏனெனில் அங்கே பிரம்மத் தத்துவம், விஷ்ணுத் தத்துவம், மேலும் ரௌத்ரத் தத்துவமும் நிலைபெற்றுள்ளன।

Verse 52

तत्र भूयः समायोगो दुर्ल्लभोऽन्येषु पार्वति । प्रभासे देवदेवेशि तत्त्वानां त्रितयं स्थितम्

பார்வதி! இத்தகைய நிறைந்த சங்கமம் வேறு இடங்களில் அரிது. தேவர்களின் ஆண்டவனின் தேவியே! பிரபாசத்தில் இத்தத்துவங்களின் மும்மூர்த்தித் தத்துவம் உறுதியாக நிலைபெற்றுள்ளது।

Verse 53

चतुर्विंशतितत्त्वैश्च ब्रह्मा लोकपितामहः । बालरूपी च नाम्नां च तत्र स्थाने स्थितः स्वयम्

அங்கே இருபத்துநான்கு தத்துவங்களோடு உலகப் பிதாமகன் பிரம்மா தாமே அந்த இடத்தில் தங்கியுள்ளார்; குழந்தை வடிவம் கொண்டு, புகழ்பெற்ற நாமங்களால் போற்றப்படுகிறார்।

Verse 54

पंचविशतितत्त्वानाम धिपो देवताग्रणीः । तस्मिन्स्थाने स्थितः साक्षाद्दैत्यानामंतकः शुभे

அருள்மிகு பெண்ணே! இருபத்திஐந்து தத்துவங்களின் அதிபதி, தேவர்களில் முதன்மை, தைத்யர்களை அழிப்பவன்—அந்த இறைவன் அங்கே நேரடியாகவே நிலைபெற்றுள்ளார்।

Verse 55

अहं देवि त्वया सार्द्धं षट्त्रिंशत्तत्त्वसंयुतः । निवसामि महाभागे प्रभासे पापनाशने

தேவி! நான் உன்னுடன் சேர்ந்து முப்பத்தாறு தத்துவங்களால் நிறைந்தவனாய், பாபநாசகமான பிரபாசத்தில், மகாபாக்யவதியே, வாசம் செய்கிறேன்.

Verse 56

एवं तत्त्वमयं क्षेत्रं सर्वतीर्थमयं शुभम् । प्रभासमेव जानीहि मा कार्षीः संशयं क्वचित्

இவ்வாறு இந்த க்ஷேத்திரம் தத்துவமயம், மங்களகரம், எல்லா தீர்த்தங்களையும் தன்னகத்தே கொண்டது. இதை நிச்சயமாகப் பிரபாசமே என அறி; எப்போதும் சந்தேகம் கொள்ளாதே.

Verse 57

अपि कीटपतंगा ये म्रियंते तत्र ये नराः । तेऽपि यांति परं स्थानं नात्र कार्या विचारणा

அங்கு இறக்கும் பூச்சி-பட்டாம்பூச்சிகளும், அங்கு மரணமடையும் மனிதர்களும் கூட பரம பதத்தை அடைகின்றனர்; இதில் ஆராய வேண்டியதில்லை.

Verse 58

स्त्रियो म्लेच्छाश्च शूद्राश्च पशवः पक्षिणो मृगाः । प्रभासे तु मृता देवि शिवलोकं व्रजंति ते

தேவி! பெண்கள், ம்லேச்சர்கள், சூத்ரர்கள், மேலும் விலங்குகள்—பறவைகள், மிருகங்கள்—பிரபாசத்தில் இறந்தால் அவர்கள் சிவலோகத்தை அடைகின்றனர்.

Verse 59

कामक्रोधेन ये बद्धा लोभेन च वशीकृताः । अज्ञानतिमिराक्रांता मायातत्त्वे च संस्थिताः

காமமும் கோபமும் கட்டிப்போட்டவர்களாய், பேராசையால் அடக்கப்பட்டவர்களாய், அறியாமையின் இருளால் மூடப்பட்டவர்களாய், மாயாதத்துவத்தில் நிலைத்திருப்போர்—

Verse 60

कालपाशेन ये बद्धास्तृष्णाजालेन मोहिताः । अधर्मनिरता ये च ये च तिष्ठंति पापिनः

காலத்தின் பாசத்தால் கட்டுண்டு, ஆசையின் வலையால் மயங்கியோர்; அதர்மத்தில் ஈடுபட்டு, பாவத்தில் நிலைத்திருப்போர்—

Verse 61

ब्रह्मघ्नाश्च कृतघ्नाश्च ये चान्ये गुरुतल्पगाः । महापातकिनश्चापि ते यान्ति परमां गतिम्

பிராமணஹந்தர், நன்றிக்கெட்டோர், குருவின் படுக்கையை மீறுவோர்—இத்தகைய மகாபாதகிகளும் பரமகதியை அடைகின்றனர்.

Verse 62

मातृहंता नरो यस्तु पितृहंता तथैव च । ते सर्वे मुक्तिमायांति किं पुनः शुभकारिणः

தாயைக் கொன்றவனும், தந்தையைக் கொன்றவனும்—அவர்களும் எல்லாம் முக்தியை அடைகின்றனர்; அப்படியெனில் நற்காரியம் செய்பவர்களைப் பற்றி என்ன சொல்ல வேண்டும்!