Adhyaya 74

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि शाकल्येश्वरमुत्तमम् । दैत्यसूदनवायव्ये धनुषां त्रिंशता स्थितम्

ஈஸ்வரன் கூறினான்—பின்னர், ஓ மகாதேவி, தைத்யசூதனத்தின் வாயவ்ய (வடமேற்கு) திசையில் முப்பது வில் அளவு தூரத்தில் உள்ள உத்தமமான சாகல்யேஸ்வரனைச் சென்று தரிசிக்க வேண்டும்।

Verse 2

शाकल्येन महादेवि पूजितं सर्वकामदम् । शाकल्योनाम राजर्षिर्यत्र तप्त्वा महत्तपः

ஓ மகாதேவி, இது சாகல்யனால் பூஜிக்கப்பட்டது; எல்லா விருப்பங்களையும் அருள்வது. அங்கே சாகல்யன் என்னும் ராஜரிஷி மகத்தான தவம் செய்தான்।

Verse 3

समाराध्य महादेवं प्रत्यक्षीकृतवान्भवम् । लिंगेऽवतारयामास प्रसन्नं तं महेश्वरम्

மகாதேவனை முறையாக ஆராதித்து, அவர் பவனை நேரில் வெளிப்படுத்தினார்; மேலும் அருள்மிகு அந்த மகேஸ்வரனை லிங்கத்தில் அவதரிக்கச் செய்து (பிரதிஷ்டை செய்து) வைத்தார்।

Verse 4

तस्मिन्दृष्टे वरारोहे सप्तजन्मकृतं नृणाम् । पापं प्रणश्यते शीघ्रं तमः सूर्योदये यथा

ஓ வராரோஹே, அதனை ஒருமுறை தரிசித்தாலே மனிதர்களின் ஏழு பிறவிகளில் சேர்ந்த பாவம் விரைவில் அழியும்—சூரியோதயத்தில் இருள் மறைவதுபோல்।

Verse 5

तत्राष्टम्यां चतुर्द्दश्यां स्नापयेत्पयसा शिवम् । पूजयेच्च विधानेन गन्धपुष्पादिभिः क्रमात्

அங்கே அஷ்டமி மற்றும் சதுர்தசி நாள்களில் பாலால் சிவனை அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் விதிப்படி வரிசையாக சந்தனம், மலர்கள் முதலியவற்றால் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 6

हिरण्यं तत्र दातव्यं सम्यग्यात्राफलेप्सुभिः । चत्वारि तस्य नामानि कथ्यमानानि मे शृणु

அங்கே யாத்திரையின் முழுமையான பலனை விரும்புவோர் பொன்னைக் தானமாக அளிக்க வேண்டும். இப்போது அந்தத் தெய்வத்தின் நான்கு நாமங்களை நான் கூறுகிறேன்; கேளுங்கள்.

Verse 7

आदौ कृतयुगे देवि कीर्तितो भैरवेश्वरः । ततः सावर्णिमनुना सम्यगाराधितः प्रिये

தேவி! ஆதியில் க்ருதயுகத்தில் அவர் ‘பைரவீஸ்வரர்’ எனப் புகழப்பட்டார். பின்னர், பிரியே, சாவர்ணி மனு அவரை முறையாக ஆராதித்தார்.

Verse 8

सावर्णिकेश्वरं नाम त्रेतायां तस्य संज्ञितम् । ततस्तु द्वापरे देवि गालवेन महात्मना । सम्यगाराधितस्तत्र लिंगरूपीवृषध्वजः

த்ரேதாயுகத்தில் அவர் ‘சாவர்ணிகேஸ்வரர்’ என்ற நாமத்தால் அறியப்பட்டார். பின்னர் த்வாபரயுகத்தில், தேவி, மகாத்மா காலவர் அங்கே லிங்கரூபமாகத் திகழும் வृषத்வஜப் பெருமானை முறையாக ஆராதித்தார்.

Verse 9

तृतीयं तस्य देवस्य गालवेश्वरसंज्ञितम् । कलौ युगे तु संप्राप्ते शाकल्योनाम वै मुनिः

அந்தத் தேவனின் மூன்றாம் நாமம் ‘காலவேஸ்வரர்’ என அறிவிக்கப்படுகிறது. கலியுகம் வந்தபோது ‘சாகல்ய’ என்ற முனிவர் இருந்தார்.

Verse 10

यत्र सिद्धिमनुप्राप्त ऐश्वर्यं चाणिमादिकम् । शाकल्येश्वरनामेति ततः ख्यातं तुरीयकम्

அங்கே சித்தியை அடைந்து, அணிமை முதலான ஐஸ்வரியங்களும் பெற்றதால், அது நான்காம் நாமமாக ‘சாகல்யேஸ்வர’ என்று புகழ்பெற்றது.

Verse 11

एवं चातुर्युगं नाम तस्य लिंगस्य कीर्तितम् । पापघ्नं पुण्यदं नॄणां कीर्त्तितं सर्वकामदम्

இவ்வாறு அந்த லிங்கத்தின் ‘சாதுர்யுக’ நாமத் தொகுதி கூறப்பட்டது. இதன் கீர்த்தனமும் ஸ்மரணமும் பாவத்தை அழித்து, மனிதர்க்கு புண்ணியம் அளித்து, எல்லா விருப்பங்களையும் அருள்வதாகச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 12

तस्यैव देवदेवस्य क्षेत्रोत्पत्तिं शृणु प्रिये

அன்பே, இப்போது அந்த தேவர்களின் தேவனுடைய புனிதக் க்ஷேத்திரத்தின் தோற்றத்தை கேள்; அதை நான் உண்மையாய் உரைக்கிறேன்.

Verse 13

अष्टादशधनुर्देवि समंतात्परिमण्डलम् । महापापहरं देवि तत्र क्षेत्रनिवासिनाम्

தேவி, அந்தக் க்ஷேத்திரம் எல்லாத் திசைகளிலும் பதினெட்டு தனுசு அளவு வட்டப் பரிமண்டலமாக உள்ளது. தேவி, அங்கே வாழ்வோரின் மகாபாபங்களை அது நீக்குகிறது.

Verse 14

कृमिकीटपतंगानां तिरश्चामपि मोक्षदम् । यत्र कूपादितोयेषु जलं सारस्वतं स्मृतम्

இது புழு, பூச்சி, பட்டாம்பூச்சி முதலான தாழ்ந்த உயிர்களுக்கும், பிற விலங்குகளுக்கும் கூட முக்தி அளிக்கிறது. அங்கே கிணறு முதலிய நீர்நிலைகளின் நீர் ‘சாரஸ்வத’ (சரஸ்வதியொத்த புனிதம்) என நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 15

यत्र तत्र नरः स्नात्वा स्वर्गलोके महीयते । अश्वमेधसहस्रस्य वाजपेयशतस्य च

அங்கே எங்கு எவரும் நீராடினால், அவர் ஸ்வர்கலோகத்தில் மதிக்கப்படுவார். அப்புண்ணியம் ஆயிரம் அச்வமேதமும் நூறு வாஜபேயமும் செய்த பலனுக்கு ஒப்பென கூறப்படுகிறது.

Verse 16

तत्फलं समवाप्नोति तस्य लिंगस्य दर्शनात् । सोमपर्वणि संप्राप्ते यस्तत्र शुचिरात्मवान्

அந்தத் திருலிங்கத்தைப் பார்த்த மாத்திரத்திலே அப்பலன் கிடைக்கும். சோமபர்வம் வந்தபோது அங்கே தூய்மையுடனும் தன்னடக்கத்துடனும் இருப்பவன் அந்தப் புண்ணியத்தை அடைவான்.

Verse 17

अघोरं च जपेत्सम्यगाज्यहोमसमन्वितम् । तल्लिंगस्य समीपस्थो यावन्मासावधिः प्रिये

நெய் ஹோமத்துடன் ‘அகோர’ மந்திரத்தை முறையாக ஜபிக்க வேண்டும். பிரியே, அந்த லிங்கத்தின் அருகில் ஒரு மாதம் வரை தங்க வேண்டும்.

Verse 18

महापातकयुक्तोऽपि युक्तो वाऽप्युपपातकैः । स सर्वां लभते सिद्धिमुत्तमां वरवर्णिनि

வரவர்ணினியே, மகாபாதகங்களால் சுமக்கப்பட்டவனாக இருந்தாலும், உபபாதகக் களங்கம் உடையவனாக இருந்தாலும்—அவனும் அங்கே முழுமையான உயர்ந்த சித்தியை அடைவான்.

Verse 19

कामिकं तत्स्मृतं लिंगं सर्वकामफलप्रदम् । अघोर वक्त्रं देवस्य तत्रस्थं भैरवं महत्

அந்த லிங்கம் ‘காமிகம்’ என நினைக்கப்படுகிறது; அது எல்லாக் காமங்களின் பலனையும் அருள்வது. அங்கே இறைவனின் அகோர-வதன ரூபமான மகா பைரவம் திகழ்கிறது.

Verse 20

भैरवेश्वरनामेति पूर्वं ख्यातमभूद्भुवि । अस्मिन्युगे तु संप्राप्ते शाकल्येश्वरनामकम्

முன்னொரு காலத்தில் பூமியில் இது ‘பைரவేశ்வர’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றது. ஆனால் இக்கால யுகத்தில் இது ‘சாகல்யேஸ்வர’ என்ற பெயரால் அறியப்படுகிறது.