Adhyaya 57

Verse 1

ईश्वर उवाच । पंचैवं सिद्धलिंगानि कथितानि तव प्रिये । यश्चैनं वेद संकेतं क्षेत्रवासी स उच्यते

ஈஸ்வரன் கூறினார்—அன்பே! இவ்வாறு ஐந்து சித்தலிங்கங்கள் உனக்குச் சொல்லப்பட்டன. இந்தப் புனிதச் சங்கேதத்தை அறிந்தவனே உண்மையில் க்ஷேத்ரவாசி எனப்படுவான்।

Verse 2

अथ शक्तित्रयाणां ते रौद्रीणां वच्मि विस्तरम् । इच्छा क्रियाज्ञानशक्त्यस्तिस्रस्ताः परिकीर्त्तिताः

இப்போது ருத்ரனுடைய சக்தித் திரயத்தின் விரிவை உனக்குச் சொல்கிறேன். இச்சா-சக்தி, கிரியா-சக்தி, ஞான-சக்தி என மூன்று சக்திகள் புகழப்படுகின்றன.

Verse 3

पुनस्तासां पूजनायानुक्रमं क्रमतः शृणु । चतुर्दश तथा पंच पूर्वमुक्तानि यानि तु

மீண்டும் அவற்றை வழிபடுவதற்கான வரிசையை முறையாகக் கேள். முன்பு கூறப்பட்ட பதினான்கு, அதுபோல ஐந்து—

Verse 4

चत्वारि त्रीणि चैकं वा यथाशक्त्याभिपूज्य च । लिंगानि तानि संपूज्य शक्तीस्तिस्रस्ततोऽर्चयेत्

தன் ஆற்றலுக்கேற்ப நான்கு, அல்லது மூன்று, அல்லது ஒன்றையேனும் வழிபடு. அந்த லிங்கங்களை முறையாகப் பூஜித்த பின், மூன்று சக்திகளையும் அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 5

सोमेशादीशदिग्भागे वरारोहेति या स्मृता । अमा कला सा सोमस्य उमा पश्चात्प्रकीर्त्तिता

சோமநாதன் (சோமேஷன்) உள்ள ஈச திசைப் பகுதியில் ‘வராரோஹா’ என நினைக்கப்படுபவள், சோமனின் ‘அமா-கலா’; பின்னர் அவளே ‘உமா’ எனவும் புகழப்படுகிறாள்.

Verse 6

इच्छाशक्तिस्तु सा ज्ञेयाप्रभासक्षेत्रसंस्थिता । तत्र देवि हितार्थाय सर्वेषां प्राणिनां भुवि

அவள் ‘இச்சா-சக்தி’ என அறியப்பட வேண்டும்; பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தில் நிறுவப்பட்டவள். தேவி, அங்கே அவள் பூமியில் உள்ள எல்லா உயிர்களின் நலனுக்காக விளங்குகிறாள்.

Verse 7

तस्या माहात्म्यमखिलं कथयामि तवाधुना । पुरा सोमेन त्यक्ताभिर्भार्याभिस्तु वरानने

இப்போது அவளுடைய முழு மகிமையையும் உனக்குச் சொல்கிறேன். அழகிய முகத்தாளே, முற்காலத்தில் சோமனை அவன் மனைவியர் கைவிட்டனர்—

Verse 8

षड्विंशद्भिस्तपस्तप्तं क्षेत्रे प्राभासिके शुभे । गौरी साऽराध्यमानाथ दिव्यवर्षगणान्बहून्

புனிதமான பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தில் அவர்கள் இருபத்தாறு ஆண்டுகள் தவம் செய்தனர். அங்கே தேவியான கௌரி பல தெய்வ ஆண்டுகள் இடைவிடாது ஆராதிக்கப்பட்டாள்.

Verse 9

तासां प्रत्यक्षतां प्राप्ता पार्वती परमेश्वरी । उवाच वरदा ब्रूत यद्वो मनसि संस्थितम्

அப்போது பரமேஸ்வரியான பார்வதி அவர்களுக்கு முன் நேரில் தோன்றி, வரமளிப்பவளாகக் கூறினாள்—“உங்கள் மனத்தில் நிலைத்திருப்பதைச் சொல்லுங்கள்.”

Verse 10

अथ ताश्चाब्रुवन्देवि यदि तुष्टासि पार्वति । सौभाग्यं देहि नो भूरि लावण्यं परमं तथा

அப்போது அவர்கள் கூறினர்—“தேவி, பார்வதி, நீர் திருப்தியடைந்திருந்தால் எங்களுக்கு மிகுந்த சௌபாக்கியத்தையும், அதேபோல் உன்னதமான அழகையும் அருள்வாயாக.”

Verse 11

त्यक्ताः सर्वा वयं देवि निर्दोषाः स्वामिना शुभे । दौर्भाग्यदोषसंदग्धा दौर्भाग्येण तु पीडिताः

“தேவி, மங்களமூர்த்தியே, நாங்கள் அனைவரும் குற்றமற்றவர்களாயிருந்தும் எங்கள் கணவர்களால் கைவிடப்பட்டோம். துர்பாக்கியக் குற்றத்தால் எரிந்தவர்களாய், உண்மையிலேயே துர்பாக்கியத்தால் துன்புறுகிறோம்.”

Verse 12

गौर्युवाच । अद्यप्रभृति सर्वा वः समं द्रक्ष्यति रात्रिपः । प्रसादान्मम चार्वंग्यो नैतन्मिथ्या भविष्यति

கௌரி கூறினாள்— இன்று முதல் அரசன் (உங்கள் கணவன்) உங்களை எல்லாரையும் சமமாகவே நோக்குவான். அழகிய அங்கங்களையுடையவர்களே, என் அருளால் இது பொய்யாகாது.

Verse 13

वरदा चेति मन्नाम वरदानाद्भविष्यति । इहागत्य तु या नारी पूजयिष्यति मां शुभाम्

வரங்களை அளிப்பதனால் என் பெயர் ‘வரதா’ ஆகும். இங்கு வந்து என்னை—சுபமூர்த்தியை—வழிபடும் பெண்,

Verse 14

न दौर्भाग्यं कुले तस्याः क्वचित्प्राप्स्यंति योषितः । माघमासे तृतीयायामुपवासपरायणा

மাঘ மாதத்தின் திதி மூன்றாம் நாளில் நோன்பில் உறுதியாக இருப்பவர்களின் குலத்தில் பெண்களுக்கு எங்கும் துரதிர்ஷ்டம் ஏற்படாது.

Verse 15

या मां द्रक्ष्यति सुश्रोणी मत्तुल्या सा भवि ष्यति । दम्पती षोडशैवात्र परिधाप्य प्रयत्नतः

என்னை தரிசிக்கும் அழகிய இடுப்புடைய பெண் என்னைப் போலவே ஆவாள். இங்கு முயன்று பதினாறு தம்பதிகளுக்கு ஆடை அணிவித்து (ஆடைதானம் செய்து) அருள வேண்டும்.

Verse 16

फलानि भक्ष्यभोज्यं च पक्वान्नानि च षोडश । या प्रदास्यति वै नारी सा तूमैव भविष्यति

பழங்கள், உண்ணத்தக்கவை, சுவைக்கத்தக்கவை, சமைத்த உணவுகள்—இவ்வாறு பதினாறு வகைகளை உண்மையுடன் தானம் செய்யும் பெண், உம்மைப் போலவே ஆகுவாள்.

Verse 17

एतद्गौरीव्रतंनाम तृतीयायां तु कारयेत् । अप्रसूता च या नारी या नारी दुर्भगा भवेत्

இதற்கு ‘கௌரீ விரதம்’ என்று பெயர்; திதி த்ருதியையில் இதை நிச்சயமாகச் செய்ய வேண்டும். பிள்ளையில்லாத பெண், மேலும் துர்பாக்கியத்தால் வாடும் பெண்—

Verse 18

पुमानसकृदप्यैवं कृत्वा प्राप्स्यत्यभीप्सितम् । एवमुक्त्वा स्थिता तत्र सा देवी चारुलोचना

ஆணும் இவ்விதமாக ஒருமுறையாவது செய்தால், அவன் விரும்பிய பயனை அடைவான். இவ்வாறு கூறி, அழகிய கண்களையுடைய தேவி அங்கேயே நிலைத்திருந்தாள்.

Verse 19

पश्यते रात्रिनाथश्च सर्वास्ता रोहिणीं यथा । अन्यापि दुःखसंदग्धा दौर्भाग्येण तु पीडिता

இரவின் நாதனான சந்திரன், ரோஹிணியைப் பார்ப்பதுபோல் அவர்களையெல்லாம் பார்த்தான். அப்போது இன்னொரு பெண்ணும்—துயரால் எரிந்தவளாய், துர்பாக்கியத்தால் வதைக்கப்பட்டவளாய்—அங்கே வந்தாள்.

Verse 20

अपूजयदुमां देवीं सुभगा साऽभवत्ततः । इति संक्षेपतः प्रोक्तं माहात्म्यं शक्तिसंभवम्

அவள் தேவி உமாவை வழிபட்டாள்; அதனால் அவள் சுபகை (சௌபாக்கியவதி) ஆனாள். இவ்வாறு சக்தியிலிருந்து எழும் மஹாத்மியம் சுருக்கமாக உரைக்கப்பட்டது.

Verse 21

सोमेश्वरे वरारोहा नामेति कथितं तव । सर्वपापक्षयकरं सर्वदारिद्र्यनाशनम्

சோமேஸ்வரத்தில் (இத்தேவி) ‘வராரோஹா’ என்ற நாமத்தால் உனக்குச் சொல்லப்பட்டது. (அவளது மகிமை) எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பதும், எல்லா வறுமையையும் நீக்குவதுமாகும்.

Verse 57

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये वरारोहामाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तपंचाशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாஶீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாஸகண்டத்தின் முதல் பிரபாஸக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் “வராரோஹா மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்” எனும் ஐம்பத்தேழாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।