Adhyaya 5

Verse 1

सूत उवाच । इत्येवमुक्ते विप्रेंद्रा शंकरेण महात्मना । पुनः पप्रच्छ सा देवी हर्षसंपूर्णमानसा

சூதர் கூறினார்—ஓ பிராமணச் சிறந்தவர்களே! மகாத்மா சங்கரன் இவ்வாறு உரைத்த பின், மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த மனத்துடன் தேவி மீண்டும் அவரை வினவினாள்.

Verse 2

देव्युवाच । देवदेव जगन्नाथ सर्वप्राणहिताय वै । प्रभासक्षेत्रमाहात्म्यं विस्तराद्वद मे प्रभो

தேவி கூறினாள்—ஓ தேவதேவா, ஜகந்நாதா! எல்லா உயிர்களின் நலனுக்காக, ஓ பிரபோ, பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தின் மஹாத்மியத்தை விரிவாக எனக்குச் சொல்லும்.

Verse 3

ईश्वर उवाच । अन्यद्दृष्टांतरूपं ते कथयामि यशस्विनि । येन सृष्टं महादेवि क्षेत्रमेतन्मम प्रियम्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—ஓ யசஸ்வினியே! வேறொரு விதமான வரலாற்றை உனக்குச் சொல்கிறேன்; அதனால், ஓ மகாதேவி, எனக்கு அன்பான இந்தக் க்ஷேத்திரம் உருவாயிற்று.

Verse 4

या गतिर्ध्यायतां नित्यं निःसंगानां च योगिनाम् । सैवं संत्यजतां प्राणान्प्रभासे तु परा गतिः

எப்போதும் தியானத்தில் நிலைத்து பற்றற்ற யோகிகள் அடையும் அந்தக் கதியே, பிரபாசத்தில் உயிர்விடுவோர்க்கும் அதே பரமகதியாகக் கிடைக்கிறது.

Verse 5

अनेककल्पस्थायी च मार्कंडेयो महातपाः । सोऽपि देवं विरूपाक्षं प्रभासे तु सदाऽर्चति

அநேக கல்பங்கள் நிலைத்திருக்கும் மகாதபஸ்வி மார்கண்டேயரும் பிரபாசத்தில் விரூபாக்ஷ தேவனை எப்போதும் இடையறாது வழிபடுகிறார்।

Verse 6

अटित्वा सर्वतीर्थानि प्रभासं नैव मुंचति । दुर्वासाश्च महातेजा लिंगस्याराधनोद्यतः । न मुंचति क्षणं देवि तत्क्षेत्रं शशिमौलिनः

எல்லா தீர்த்தங்களையும் சுற்றியபின்பும் அவர் பிரபாசத்தை விட்டு நீங்கார். மகாதேஜஸ்வி துர்வாசரும் லிங்காராதனையில் ஈடுபட்டு, தேவி, சந்திரமௌலி சிவனின் அந்தக் க்ஷேத்திரத்தை ஒரு கணமும் விட்டு விடார்।

Verse 7

भरद्वाजो मरीचिश्च मुनिश्चोद्दालकस्तथा । क्रतुश्चैव वसिष्ठश्च कश्यपो भृगुरेव च

பரத்வாஜர், மரீசி, மேலும் முனி உத்தாலகர்; க்ரது, வசிஷ்டர், கஷ்யபர், ப்ருகுவும் (அங்கே உள்ளனர்)।

Verse 8

दक्षश्चैव तु सावर्णिर्यमश्चांगिरसस्तथा । शुको विभांडकश्चैव ऋष्यशृंगोऽथ गोभिलः

அதேபோல் தக்ஷர், சாவர்ணி, யமன், ஆங்கிரசர்; சுகர், விபாண்டகர், ருஷ்யஷ்ருங்கர், பின்னர் கோபிலரும் (அங்கே தங்கியுள்ளனர்)।

Verse 9

गौतमश्च ऋचीकश्च अगस्त्यः शौनको महान् । नारदो जमदग्निश्च विश्वामित्रोऽथ लोमशः

கௌதமர் மற்றும் ருசீகர்; அகஸ்தியர்; மகான் சௌனகர்; நாரதர்; ஜமதக்னி; விஸ்வாமித்ரர், பின்னர் லோமசரும் (அங்கே காணப்படுகின்றனர்)।

Verse 10

अन्ये च ऋषयश्चैव दिव्या देवर्षयस्तथा । न मुंचंति महाक्षेत्रं लिंगस्याराधनोद्यताः

மற்ற ரிஷிகளும், தெய்வீக தேவ ரிஷிகளும்—லிங்க ஆராதனையில் ஈடுபட்டு—அந்த மகா க்ஷேத்திரத்தை விட்டு விலகார்.

Verse 11

अहं तत्रैव तिष्ठामि लिंगाराधनतत्परः । न मुंचामि महाक्षेत्रं सत्यंसत्यं वरानने

நான் அங்கேயே தங்கி இருப்பேன், லிங்க ஆராதனையில் முழுமையாக ஈடுபட்டு. அந்த மகா க்ஷேத்திரத்தை நான் விட்டு விலகேன்—இது உண்மை, உண்மை, ஓ அழகிய முகத்தவளே.

Verse 12

सर्वतीर्थानि देवेशि मया दृष्टानि भूतले । प्रभासेन समं क्षेत्रं नैव दृष्टं कदाचन

தேவேசி, பூமியில் உள்ள எல்லா தீர்த்தங்களையும் நான் கண்டேன்; ஆனால் பிரபாசத்திற்கு ஒப்பான க்ஷேத்திரத்தை நான் ஒருபோதும் கண்டதில்லை.

Verse 13

देवि षष्टिसहस्राणि याज्ञवल्क्यपुरस्कृताः । जपं कुर्वंति रुद्राणां चन्द्रभागां व्यवस्थिताः

தேவி, யாஜ்ஞவல்க்யர் தலைமையில் அறுபதாயிரம் ரிஷிகள் சந்திரபாகா கரையில் தங்கி ருத்ர மந்திரங்களை ஜபிக்கின்றனர்.

Verse 14

चत्वारिंशत्सहस्राणि ऋषीणामूर्द्ध्वरेतसाम् । देविकातटमाश्रित्य जपंति शतरुद्रियम्

ஊர்த்வரேதஸ் எனும் கட்டுப்பாட்டுடைய நாற்பதாயிரம் ரிஷிகள் தேவிகா கரையை அடைந்து சதருத்ரீயத்தை ஜபிக்கின்றனர்.

Verse 15

कोटयश्चैव पंचाशन्मुनीनामूर्द्ध्वरेतसाम् । उमापतिं समासाद्य लिंगं तत्रैव संस्थितम्

ஊர்த்வரேதஸ்களான ஐம்பது கோடி முனிவர்கள் உமாபதி சிவனை அணுகி, அங்கேயே அந்த லிங்கத்திலேயே பிரதிஷ்டிதராகத் தங்குகின்றனர்।

Verse 16

रुद्राणां कोटि जाप्यं तु कृतं तत्रैव तैः पुरा । कोटिस्तत्रैव संसिद्धास्तस्मिंल्लिंगे न संशयः

அதே இடத்தில் அவர்கள் பழங்காலத்தில் ருத்ர மந்திரங்களின் ஒரு கோடி ஜபத்தைச் செய்தனர்; அங்கேயே ஒரு கோடி பேர் சித்தியை அடைந்தனர்—அந்த லிங்கத்தில் ஐயமில்லை।

Verse 17

शतं चैव सहस्राणां देवेशं शशिभूषणम् । पूजयंति महासिद्धा मम क्षेत्रनिषेविणः

என் க்ஷேத்திரத்தைச் சேவிக்கும் மகாசித்தர்கள் நூறுகளும் ஆயிரங்களுமாக, சந்திரபூஷணனான தேவேச சிவனை வழிபடுகின்றனர்।

Verse 18

वेदांतेषु च यत्प्रोक्तं फलं चैव महर्षिभिः । तत्फलं सकलं तत्र चंद्रभूषणदर्शनात्

வேதாந்தங்களில் மகரிஷிகள் கூறிய பலன் எதுவோ, அந்த முழுப் பலனும் அங்கே சந்திரபூஷண சிவனை தரிசிப்பதாலேயே கிடைக்கிறது।

Verse 19

अग्नितीर्थे ऋषीणां तु कोटिः साग्रा स्थिता शुभे । रुद्रेश्वरे स्मृतं लक्षं कंपर्द्दीशे तथैव च

அக்னிதீர்த்தத்தின் அந்த மங்கள இடத்தில் ரிஷிகள் ஒரு கோடி (மேலும்) தங்குகின்றனர். ருத்ரேஸ்வரத்தில் ஒரு லட்சம் என்று நினைவுகூரப்படுகிறது; அதுபோல கம்பர்த்தீசத்திலும்.

Verse 20

रत्नेश्वरे सहस्रं तु ऋषीणामूर्द्ध्वरेतसाम् । अर्कस्थले महापुण्ये कोटिः साग्रा स्थिता शुभे

ரத்நேஸ்வரத்தில் ஊர்த்வரேதஸான ரிஷிகள் ஆயிரம் பேர் வாசிக்கின்றனர்; மிகப் புண்ணியமான அர்கஸ்தலத்தின் சுபத் தலத்தில் சாக்ரமாக ஒரு கோடி நிலைத்துள்ளது।

Verse 21

षष्टिश्चैव सहस्राणि तत्र सिद्धेश्वरे स्थिताः । सप्त चैव सहस्राणि मार्कंडेये तु संस्थिताः

அங்கே சித்தேஸ்வரத்தில் அறுபதாயிரம் பேர் நிலைத்துள்ளனர்; மேலும் மார்கண்டேயத்தில் ஏழாயிரம் பேர் நிறுவப்பட்டுள்ளனர்।

Verse 22

सरस्वत्यां ब्रह्मकुण्डेऽसंख्याता मुनयः स्मृताः । दशार्बुदसहस्राणि कोटित्रितयमेव च

சரஸ்வதியின் பிரஹ்மகுண்டத்தில் முனிவர்கள் எண்ணற்றவர்கள் என நினைவுகூரப்படுகின்றனர்—தச ஆர்புத ஆயிரங்களும், மேலும் மூன்று கோடிகளும் எனக் கணிக்கப்படுகின்றனர்।

Verse 23

ऋषयस्तत्र तिष्ठंति यत्र प्राची सरस्वती । ब्रह्महत्या गता यत्र शंकरस्य च तत्क्षणात्

கிழக்குநோக்கி ஓடும் சரஸ்வதி எங்கு இருக்கிறாளோ அங்கேயே ரிஷிகள் தங்குகின்றனர்; அங்கேயே அந்தக் கணமே சங்கரரின் பிரஹ்மஹத்தியா தோஷம் நீங்கியது।

Verse 24

कायः सुवर्णतां प्राप कपालं पतितं करात् । ज्ञात्वैवं शंकिना पूर्वं कृतं तत्र महातपः

அவருடைய உடல் பொன்னொளியை அடைந்தது; கபாலப் பாத்திரம் கையிலிருந்து விழுந்தது; இதை அறிந்து சங்கி முன்பு அங்கே மகத்தான தவம் செய்தான்।

Verse 25

तुष्टः श्रीशंकरो देवो लिंग वासवरेण तु । कोटियज्ञफलं स्नाने प्राच्यां लिंगस्य पूजने

திருப்தியுற்ற ஸ்ரீசங்கரர் கூறினார்—லிங்கவாசவரத்தில் நீராடி, கிழக்குத் திசையில் (சரஸ்வதிமுகமாக) உள்ள லிங்கத்தைப் பூஜித்தால் கோடி யாகங்களின் பலன் கிடைக்கும்.

Verse 26

पिंडे गयाशतगुणममासोमयुते दिने । भूतायां पिंडदस्तत्र कुलकोटिं समुद्धरेत्

அங்கே பிண்டதானம் செய்தால் கயாவை விட நூறு மடங்கு புண்ணியம் உண்டாகும்; குறிப்பாக திங்கட்கிழமையுடன் கூடிய அமாவாசை நாளில். மேலும் பூதா திதியில் அங்கே பிண்டம் அளிப்பவன் தன் குலக் கோடியையும் உயர்த்துவான்.

Verse 27

ये चात्र मलनाशाय निमङ्क्ष्यंति च मानवाः । दशगोदानजं पुण्यं तेषामपि भविष्यति

இங்கே மாசு நீங்குவதற்காக நீராடும் மனிதர்களுக்கும் பத்து பசுதானத்தால் உண்டாகும் புண்ணியம் கிடைக்கும்.

Verse 28

पादेन वा क्रीडमाना जलं लिप्संति ये नरा । तेषामपि श्राद्धफलं विधिवत्संभविष्यति । तत्र लिंगानि पूज्यानि शूलभेदादिकानि तु

காலால் விளையாடிக்கொண்டே நீரைத் தெறிக்கவிட்டாலும் அல்லது அறியாமல் நீரை அருந்தினாலும், அவர்களுக்கும் விதிப்படி ஸ்ராத்தத்தின் பலன் உண்டாகும். அங்கே சூலபேத முதலிய லிங்கங்கள் பூஜிக்கத்தக்கவை.

Verse 29

एवं विकल्प्य लिंगानि अश्वमेध फलानि तु । दर्शनेनापि सर्वेषां स्पर्शाद्धि द्विगुणं फलम्

இவ்வாறு பல வடிவங்களிலுள்ள இந்த லிங்கங்கள் அஸ்வமேத யாகத்தின் பலனை அளிக்கின்றன. அனைத்திற்கும் தரிசனமே பயன் தரும்; ஆனால் ஸ்பரிசத்தால் பலன் இரட்டிப்பாகும் என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 31

तेषां तुष्टो जगन्नाथः शंकरो नीललोहितः । त्रिंशत्कोटिगणस्तत्र प्राचीं रक्षंति सर्वतः

அவர்களால் மகிழ்ந்த ஜகந்நாதன் சங்கரன்—நீல-லோஹிதன்—அங்கே முப்பது கோடி கணங்களை நியமித்து, அவர்கள் கிழக்கு திசையை எல்லாப் புறங்களிலும் காக்கின்றனர்.

Verse 32

महापापसमाचारः पापिष्ठो वाऽति किल्बिषी । घुणाक्षरमिव प्राणान्प्राच्यां मुक्त्वा शिवं व्रजेत्

மகாபாபங்களில் மூழ்கிய மிகப் பாவியும் பெருங் களங்கமுற்றவனும் அங்கே கிழக்கு திசையில் உயிர் துறந்தால், கரையான் கடித்த எழுத்து மறைவதுபோல் சிவனை அடைகிறான்.

Verse 33

दधिकंबलदानं तु तत्र देयं द्विजोत्तमे । कथितं पापशमनं सारात्सारतरं ध्रुवम्

அங்கே, ஓ த்விஜோத்தமா, தயிர்-கம்பளத் தானம் அளிக்க வேண்டும். அது பாவநாசகமாய், சாரத்திலும் சாரமென உறுதியாக அறிவிக்கப்பட்டது.

Verse 34

अधुना संप्रवक्ष्यामि हिरण्याश्च महोदयम् । दुर्वाससा तपस्तप्तं तत्र सूर्यः प्रतिष्ठितः

இப்போது ஹிரண்யாயாவின் மாபெரும் உதயம் (மகிமை) கூறுகிறேன். அங்கே துர்வாசரின் தவத்தால் சூரியன் பிரதிஷ்டை பெற்றான்.

Verse 35

कोटिरेका तु तत्रैव ऋषीणामूर्द्ध्वरेतसाम् । चतुर्विंशतितत्त्वानामधिको बलरूपधृक्

அங்கேயே ஊர்த்வரேதஸ் முனிவர்கள் ஒரு கோடி மற்றும் ஒன்று என வாழ்கின்றனர். மேலும் அது இருபத்துநான்கு தத்துவங்களையும் மீறி, வலிமை-வடிவம் தாங்கியது எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 36

यत्र तिष्ठति देवेशि भृगुकोटिसमन्वितः । अन्यत्र ब्राह्मणानां तु कोट्या यच्च फलं लभेत्

தேவேசி! ப்ருகுகோடி உடனான இத்தெய்வ சன்னிதி எங்கு நிலைகொண்டுள்ளதோ, வேறிடத்தில் பிராமணர் கோடியை போற்றி பெறும் பலன், அதே பலன் இங்கே மிக எளிதில் கிடைக்கிறது।

Verse 38

ब्रह्मस्थाने तथैकेन भोजितेन तु तत्फलम् । एवं ज्ञात्वा महादेवि तत्र तिष्ठामि निर्वृतः । कोटिर्भिर्देवऋषिभिर्देवैः सह समावृतः । तीर्थानि तत्र तिष्ठंति अंतर्भूतानि वै कलौ

அந்த பிரம்மஸ்தானத்தில் ஒரே தகுதியான ஒருவருக்கு அன்னம் அளித்தாலே அதே பலன் கிடைக்கும். இதை அறிந்து, மகாதேவி, நான் அங்கே பரம நிறைவுடன் தங்குகிறேன்; கோடி கோடி தேவऋஷிகளும் தேவர்களும் சூழ்ந்திருக்கின்றனர். கலியுகத்தில் எல்லா தீர்த்தங்களும் அங்கேயே நிலைத்து, உண்மையில் அந்த இடத்திலேயே அடங்கியுள்ளன।

Verse 39

तत्र क्षेत्रे महारम्ये यत्र सोमेश्वरः स्थितः । मम देवि गणौ द्वौ तु विभ्रमः संभ्रमः परः

மிக இனிய அந்த க்ஷேத்திரத்தில், சோமேஸ்வரர் நிலைகொண்டிருக்கும் இடத்தில், தேவி, எனக்கு இரண்டு கணர்கள் உள்ளனர்—விப்ரமன், மற்றவன் ஸம்ப்ரமன்।

Verse 40

तौ चात्र क्षेत्रसंस्थानां लोकानां भ्रमविभ्रमैः । योजयंति सदा चित्तं विकल्पानैक्यसंकुलम्

இங்கே அந்த இருவரும் தங்கள் குழப்பமும் மயக்கமும் கொண்டு, இந்த க்ஷேத்திரத்தில் வாழும் மக்களின் மனத்தை எப்போதும் சிக்கவைத்து, பலவகைத் தயக்கமான மாற்றுவழிகளால் நிரப்புகின்றனர்।

Verse 41

विनायकोपसर्गाश्च दश दोषास्तथा परे । एवं क्षेत्रं तु रक्षंति पापिनां दुष्टचेतसाम्

விநாயகனின் உபசர்கங்களும் மேலும் பத்து தோஷங்களும்—இவ்வாறு அவர்கள் க்ஷேத்திரத்தை காக்கின்றனர்; தீய மனமுடைய பாவிகள் நுழைவதைத் தடுக்கின்றனர்।

Verse 42

दंडपाणिं तु ये भक्त्या पश्यंतीह नरोत्तमाः । न तेषां जायते विघ्नं तत्र क्षेत्रनिवासिनाम्

இங்கே பக்தியுடன் தண்டபாணியை தரிசிக்கும் சிறந்த மனிதர்களுக்கு, அந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் வாழ்வோராய் எந்தத் தடையும் உண்டாகாது।

Verse 43

ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः शूद्रा वै वर्णसंकराः । अकामा वा सकामा वा प्रभासे ये मृताः शुभे

பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்ரர் மற்றும் வர்ணசங்கரரும்—நிஷ்காமராயினும் சகாமராயினும்—சுபமான பிரபாசத்தில் இறப்போர்,

Verse 44

चंद्रार्द्धमौलिनः सर्वे ललाटाक्षा वृषध्वजाः । शिवे मम पुरे दिव्ये जायंते तत्र मानवाः

அவர்கள் அனைவரும் சந்திரார்த்தமௌலி, நெற்றிக்கண் உடையோர், வृषத்வஜ ரூபமுடையோர் ஆகின்றனர்; ஓ சிவே, என் திவ்ய சிவபுரியில் அங்கேயே அவர்கள் பிறக்கின்றனர்।

Verse 45

यस्तत्र वसते विप्रः संयतात्मा समाहितः । त्रिकालमपि भुंजानो वायुभक्षसमो भवेत्

அங்கே தன்னடக்கம் கொண்டு தியானத்தில் நிலைத்து வாழும் பிராமணன், மூன்று வேளையும் உண்டாலும் காற்றையே உணவாகக் கொண்டவனென ஆகிறான்।

Verse 46

मेरोः शक्या गुणा वक्तुं द्वीपानां च गुणास्तथा । समुद्राणां च सर्वेषां शक्या वक्तुं गुणाः प्रिये

அன்பே, மேருவின் குணங்களைச் சொல்ல இயலும்; அதுபோலத் தீவுகளின் குணங்களையும்; எல்லாச் சமுத்திரங்களின் குணங்களையும் கூட விவரிக்க இயலும்।

Verse 47

आदिदेवस्य देवेशि महेशस्य महाप्रभोः । शक्या नैव गुणा वक्तुं वर्षाकोटिशतैरपि

தேவேசி! ஆதிதேவன், மகாப்ரபு மகேசனுடைய குணங்களை கோடிக்கணக்கான ஆண்டுகளாலும் சொல்ல இயலாது.